Bedtijd
Link naar dit artikel Op vrijdag 1 september 2006 geschreven door Rick67
Voor zover ik mij kan herinneren had ik als kind met het naar bed gaan allerlei vreemde zaken die hiermee verbonden waren.
Zo kon ik als kind absoluut niet slapen als ik geen nachtlampje aan had. Deze bestond destijds uit een stekker met een plastic oranje lampje eraan maar was voor mij van levensbelang. Ook mocht absoluut mijn slaapkamerdeur niet dicht (ook niet van mijn ouders).
Ik vond anders de kamer ([tag]posters[/tag]/schaduwen) te eng. Mijn broer heeft een tijdje bij mij op de kamer gelegen en werd gek omdat ik constant vroeg of hij al sliep (zo ja, maakte ik hem weer wakker). Een gedeelte van mijn jeugd bivakkeerde ik derhalve voor het slapen gaan ook nog eens onder de dekens met mijn hoofd.
Ander vreemd gedrag bestond uit het feit dat ik mij (als ik verwachtte dat mijn moeder zou aankondigen dat ik naar bed moest) zo onzichtbaar mogelijk maakte met mijn knuffel in de hoop dat ze mij zou ‘vergeten’ en ik het ‘naar bed gaan’ kon rekken.
Soms had ik het gevoel dat dit lukte maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze een oogje dichtkneep. Gelukkig is dit alles nog goedgekomen en kan ik er nu hartelijk om gniffelen.
Was ik hierin de enige of hadden jullie ook aparte bedtijd rituelen/ problemen?
33 reacties op “Bedtijd”
Laat een reactie achter
Bang ben ik nooit geweest, maar ik had er wel een handje van om bedtijd zolang mogelijk uit te stellen (och altijd al een avondmens geweest, het zit ook in je genen denk ik
) even nog een glaasje water, ow ik moet mijn tanden nog poetsen, en nog even naar het toilet enz. enz.
Overigens ben ik er nu wel achter dat het écht in de genen zit want mijn dochter haalt precies dezelfde trucjes uit
Tot de middelbare school was het half acht dat ik te bed moest…geen pardon behalve dan in het weekeind. Dus ook geen gedoe met het heen-en-weer lopen dat ik nu zelf doe (toilet, ach als je boven de 30 komt…). Ik weet nog dat in de lente/zomerperiode als het nog lang licht was, ik gewoon ging lezen met het dikke velours gordijn half open.
Ik durfde ook absoluut niet met de deur dicht te gaan slapen, wilde de huisgeluiden (mijn ouders) nog kunnen horen als een soort van geruststelling. Ik keek ook altijd eerst onder mijn bed voordat ik erin ging en eenmaal in bed durfde ik geen arm of been over de rand te laten hangen. Want wie weet wat daar in zou kunnen gaan bijten of me eraan meesleuren de peilloze diepte in. Mijn oudere zus mocht altijd een half uur later naar bed en ik lag dan echt met gespitste oortjes te wachten tot ze naar boven kwam. Ik had geen bedlampje, maar van mijn moeder mocht het licht in het halletje aanblijven totdat mijn zus naar bed ging. Dat scheen dan naar binnen, precies op de posters aan de muur die daardoor gelukkig minder eng leken.
Mijn moeder was van de strenge. Bedtijd was bedtijd, ook in de zomer als het lekker lang licht was, en allle buurtkinderen nog buiten speelden, lag ik al in mijn bed.
Toen ik wat ouder werd kwamen er uitzonderingen voor de zaterdagavond.
Kan me wel herinneren dat in de tijd dat ik met mijn zus samen op een kamer sliep, we altijd een lang tijd aan het zingen en op onze bedden (van die spiraalbedden die zo lekker veerden!) aan het springen waren.
Tot het moment dat onze moeder dat door had of genoeg vond, probeerden wij te slapen.
Net als Rick vroegen wij aan elkaar of je al sliep, maar dat was niet omdat een van beide bang was, maar meer voor de lol en vaak ging dat lang door en was het vreselijk lachen van onder de dekens (een dekbed hadden we toen nog niet).
Ik herken van Rick wel het bang zijn voor posters of plaatjes in het donker op je kamer.
Toen ik een jaar of drie/vier was had ik een bij daglicht leuke ansichtkaart van Midas de Wolf en de biggetjes. In het donker was die kaart minder, vond ‘t eng om naar die kaart te kijken. Voordat ik ging slapen keek ik altijd of die boze wolf niet onder mijn bed lag!
En een lampje in het stopcontact. Ik had zo’n eentje als de foto hierboven maar dan zonder Jip en Janneke.
M’n zus had een mooiere vond ik, was van Philips, in de vorm van een lampebolletjes en het licht wat daarvan afkwam was mooi warm oranje/geel.
Ja dat tijd rekken bij het slapen gaan, dat ken ik wel. Heel stilletjes zat ik op de bank (of stiekum erachter verstopt) totdat mijn moeder ineens verschrikt riep: lig jij nog niet op bed? En als ik dan op bed lag, en ze kwam nog even boven, snel onder de dekens of onder het bed verstoppen. En die enge schaduwen ja, dan lag je bibberend naar de stoel te kijken want wat zat daar toch voor monster? Met het licht aan kon ik zien dat het gewoon mijn kleren op een hoopje waren.
Als mijn zoontje nu gaat slapen gaan we met het licht nog aan de hele kamer rondkijken om te zien wat alles is. Dan hoeft hij er in het donker niet bang voor te zijn. Niet dat het erg veel helpt want zodra ik beneden ben doet hij stiekum een lamp aan op z’n kamer.
“Want ik heb een tactiek (hij heeft een tactiek)
Een eigen tactiehiek, m’n superslimme zelfbedachte treuzeltechniek” (Kinderen voor Kinderen).
Ik was als kind zijnde ook een onrustige slaper, slaapwandelen en nachtmerries kwamen nogal eens voor. Ook wilde ik nooit naar bed toe, nu nog niet trouwens, ben altijd al een avondsmens geweest. Daarintegen kun je ’s morgens een kanon afvuren in mijn slaapkamer, ik word niet wakker, slaap dan ook regelmatig door mijn 2 wekkers heen, dat vind mijn baas nooit zo leuk, haha.
Ja Carla, dat vond ik toendertijd ook een geweldige plaat van KvK 5, daar herkende ik mezelf zo in. Het jaar erop zong het zelfde jongetje een liedje over ochtendhumeur, haha.
Slaapwandelen:ja, daar deed ik ook aan mee.
Schaamde me altijd op het moment dat ik weer goed wakker was en niet meer in mijn lag maar bijvoorbeeld beneden was (waar mijn ouders zaten, en die mij daarna rustig weer naar boven brachten) of in de badkamer of op de overloop stond en vaak zoekende was naar iets.
’s Ochtends werd door mijn ouders in geuren en kleuren verteld dat kleine Joke weer eens aan het slaapwandelen was geweest. Vond ik niet echt leuk
Nee met naar bed gaan had ik geen echte noemenswaardige problemen. Ik viel gauw in slaap en ben tot op heden dan met geen kanonschot wakker te krijgen. Mijn vrouw daarentegen slaapt heel licht en wordt bij het minste geringste wakker en gaat wel vijf keer eruit om sanitaire redenen. Ik weet natuurlijk niet hoe zij in haar jeugd was. Maar om op mij terug te komen; met Oud en Nieuw moest ik altijd van tevoren slapen net als mijn zusjes en ik weet nog dat ik het niet leuk vond voor twaalf uur wakker gemaakt te worden. Er was dan ook bezoek; een oom en tante en mijn beide oma’s en als ik er dan eenmaal uit was vond ik het toch wel gezellig. Maar ik had er eigenlijk nooit problemen mee om te slapen. Wel als ik bij mijn Zweedse oma logeerde, want zij zat elke avond uren voor de buis en af en toe kwam ik er dan bij zitten. Grappig detail is dat zij zelf voor de TV altijd in slaap viel.
Een bedlampje??? jaja, die moest altijd aan, we hadden een hele grote villa (ouders wonen er nog) en we hadden meerdere lampjes want boven hadden we ook geen toilet. Voor het naar bed gaan moest het licht beneden nog aanblijven, die deed mijn moeder later uit als we sliepen.Mijn oma, die bij ons woonde zat altijd op haar knieën aan mijn bed en dan aan die van mijn broer een gebed opzeggen (gaf altijd veel rust hoor, ze kon dat zo goed!!! Tijd rekken?ja, dat hoopte ik altijd, dat moeders mij nog niet kwam halen bij oma vandaan maar ze was altijd stipt op tijd, mijn haren werden ingevlochten en toen naar bed.De deur moest wel altijd op en kier blijven en dat doe ik nog steeds, gewoon het gevoel om opgesloten te zitten en uiteraard om te gluren of er nog iemand op de gang liep haha.
Ik heb vroeger nooit een eigen slaapkamer gehad, maar altijd gedeeld met allemaal zussen en ook een tijdje met mijn broertje en mijn iets oudere zus. Dus als ik naar bed werd gebracht, dan ging dat altijd met zijn tweeen of drieen tegelijk. De kans dat je dan over het hoofd werd gezien, wanneer je bedtijd was aangebroken, was daardoor minimaal.
Maar die paar keer per jaar dat je werd “vergeten” zal ik nooit vergeten. Vanachter de bank of hoge rugleuning van een luie stoel, zo stilletjes mogelijk kijken naar de televisieprogramma’s die opstonden (en soms niet voor kinderoogjes bedoeld waren). Zonder te durven slikken,want dat zou mijn moede5r kunnen horen, zie ik mij nog kijken naar een programma met de naam “naakt over de schutting” Ik wist niet wat ik zag toen, dat mijn oudere zussen daar naar keken als ik op bed lag?? Uiteindelijk werd ik toen toch ontdekt omdat ik begon te giebelen bij het zien van al die bloterikken.
Een oudere zus van mij had ook last van slaapwandelen.
Zo werden wij eens midden in de nacht wakker van het geluid van een stofzuiger??? Toen mijn moeder naar beneden liep om polshoogte te nemen, zag ze vol verbazing hoe mijn zus daar driftig de woonkamer aan het stofzuigen was, hahahahahaa. Toen mijn moeder haar weer naar bed wilde brengen, riep ze mijn moeder allerlei verwensingen naar het hoofd…”Stom mens, waarom moet ik van jou midden in de nacht dan ook stofzuigen!”
Hahahahaha…wat is ze hier nog lang mee gepest zeg
@Sandra67: Je zus mag hier wel eens komen slapen hoor, zal ik eerst uitleggen waar de stofzuiger staat
.
Ik heb altijd met mijn iets oudere zus samen in een stapelbed geslapen. Ik lag onder, mijn zus boven. Omdat het hoofdeinde van ons stapel-bed deels tegen de gordijnen stond, konden wij altijd samen een “lichtje maken”. Dan haakte mijn zus boven een stukje gordijn, achter de paal van het bed, zodat we dan allebei naar buiten konden gluren (voor wie deze uitleg nog snapt???…ik weet ook niet hoe ik het anders moet opschrijven)
Op een zomerse dag gluurden wij ook allebei naar buiten door ons lichtje. Normaal keken we uit op veel bomen in achtertuinen van de huizen achter de onze, en zagen we een grote flat met daarop een lichtbord DAF en later VOLVO.
Maar op die zomerse avond bleek er een tuinfeest te zijn in een van die tuinen. Lachen om die mensen stiekem te beloeren, zonder dat we zelf gezien werden….dachten we.
Op een gegeven moment zagen ze ons dus toch en gingen al die mensen op het feest naar ons kijken en zwaaien. OEI…wij schaamden ons rot en hebben die hele avond niet meer door ons “lichtje”naar buiten durven kijken. Zwaar betrapt voelden we ons
@ Carla….
Praten dat ging zelfs door in mijn slaap, was altijd heel onrustig maar bang? nee dat niet.
Wel leuk was altijd dat wij een vrij stipte moeder hadden die vond dat we op tijd op bed moesten en herken daar inderdaad in dat naar mijn idee alle andere kinderen nog buiten waren als wij al op bed lagen.Gelukkig was daar dan pa die, als mijn moeder aan het werk was, (pa werkte overdag mijn moeder s’avonds, bedenk me gelijk waar ze dan de tijd vandaan haalde om ons te verwekken??)heel vaak er weer uithaalde voor een leuk tv programma of wat lekkers. Hoezo consequent op een lijn zitten
Heb trouwens wel toen ik een jaar of 8 was iets van slaapmiddelen gekregen want was totaal over vermoeid van al dat geklets dag en nacht. Ben daar ook mijn bio klok kwijt geraakt want ik heb maar weinig slaap nodig, ga er laat in en maakt dan niet uit hoe vroeg je roept, desnoods midden in de nacht, ogen open en ratelen maar
Bedtijd was er wel bij ons thuis, maar de exacte tijden kan ik me niet meer herinneren, wel kan ik me vaag iets voor de geest halen dat ik ieder jaar ietsje later naar bed mocht. Ook de overgang van de vastgestelde bedtijd en het moment dat ik het zelf mocht bepalen weet ik niet meer.
Wel vroeger als kind altijd het ganglicht aan en de deur op een kiertje, en mocht iemand het ganglicht uitdoen en ik sliep nog niet, gilde ik “Ganglicht aan!!” Ik mocht ook nog wel lezen voor ik ging slapen, maar ik las maar door zodat mijn moeder op een gegeven moment het bedlampje uit kwam doen
Sja welk kind heeft/had geen trucs om het naar bed gaan te rekken? Ons zoontje gaat bijvoorbeeld altijd spontaan de hond knuffelen en neemt daar dan het liefst uitgebreid de tijd voor. Na nog meer trucjes, en als hij eindelijk op bed ligt, probeert hij mij of mijn man natuurlijk ook nog zo lang mogelijk voor te laten lezen zodat het alweer een paar minuutjes later is
ik kon vrij gemakkelijk slapen vroeger na een drukke dag, maar toch las ik soms ook nog wel even wat voor ik sliep, ook met zaklantaarn, nu duurt het langer voor ik slaap, maar slaap dan wel goed meestal, vroeger werd er ook wel voor gelezen tot ik in slaap viel.
Ik kan me nog herinneren dat het mijn bedtijd was.toen begon de serie “Starsky and Hutch“,altijd als ik naar bed moest.veranderdde bijna in de hulk van kwaadheid
Tijdrekken, ja dat herken ik ook nog wel. En stiekum nog lezen. ’s zomers heel makkelijk als het buiten nog licht was, het gordijn een beetje opzij zodat er genoeg licht binnenviel om te kunnen lezen.
Als een neefje kwam logeren of ik bij hem gingen we ook nooit direct slapen. Zachtjes praten zodat ze het beneden niet konden horen. En als een van de ouders even kwam kijken of we al sliepen deden we net of we al sliepen.
Een andere keer toen we niks meer te praten hadden gingen we een zakdoek of hemd of zo overgooien, maar als je verkeert mikte kon je ‘m in het donker niet goed terugvinden. Als oplossing had ik van die lichtgevende veters die toen in waren. Je moest die eerste ‘opladen’ door ze enige tijd in het licht te houden, daarna gaven ze lange tijd licht in het donker. Daarmee gingen we toen overgooien.
Later had die neef een TV op zijn slaapkamer voor de computer. Met een antenne gingen we als we op bed lagen stiekum tv kijken. Zonder geluid natuurlijk. Alleen had het toestel zo’n harde klik knop voor aan/uit. We gingen toen hoesten om het geluid van die klik te verbergen.
Slaapwandelen heb ik nooit gedaan. Wel een kameraad van me. Zijn moeder was ’s ochteds verbaasd dat de voordeur wijd open stond. De oplossing van het misterie volgde toen mijn kameraad wakker werd en gras in zijn bed vond
zo’n oud groen nachtlampje in de zestiger jaren en daarna was het groen en oranje - plastic stekkers … wat een vooruitgang … pfff
mijn kindje van vijf gaat altijd midden in de nacht naar mijn baby van een jaar toe!
Als ik op mijn baby’s kamer kom is mijn kind van vijf al weg of ze zit verstopt achter het gordijn. als ik s’ochtends wakker word laat ik altijd mijn babytje drinken. en dan lig mijn kind van vijf op de grond te slapen! 
!
De baby dan altijd huilen.
Vroeger vond ik het vreselijk als ik op tijd naar bed moest en nu vind ik het heerlijk als ik er weer in kan kruipen
ik probeerden vaak tijd te trekkken voor al als er visitte binnen kwam en als ik dan naar boven moest ging ik maar dan kwam ik weer naar beneden om te zeggen dat ik buik pijn had maar dan zij mijn moeder naar boven toe als je gaat slapen gaat het van zelf over
ja Jolanda, dat herken ik ook nog ja, ik zei dan ook dat ik me niet lekker voelde als ik naar beneden kwam en dan kwam mijn moeder altijd weer met een idee van: Okee, dan kun je morgen ook niet paardrijden dus??? Toen wist ik niet hoe snel ik weer naar boven moest
vreselijk vond ik dat altijd zo vroeg na bed .
al was het mooi weer we moesten gewoon naar bed, en je hoorde de buren gewoon praten gewoon irritand ,en daar lag je dan maar te staren naar het plafon,, vreselijk
Eigenlijk wilde ik ´s nachts evenveel licht als overdag, vanwege de inbrekers die NATUURLIJK onder mijn bed lagen ofwel vanwege dat lieve speelgoedaapje zonder ogen, dat ik helemaal niet zo lief vond juist omdat het geen ogen had en dus eng was, en ik er ´s nachts nare dromen over kreeg. Licht moest er dus zijn en als het écht niet anders kon zo´n oranje nachtlampje.
Mijn bedritueel was niet zo moeilijk: mijn moeder moest eerst zes keer ´dag´ zeggen als ze de trap afliep, twee keer ´nou dag´, en één keer ´en nou voor de laatste keer nou dag´. Vreemd genoeg kreeg niet elke oppas dit onder de knie. Zonder dat kan een mens toch niet slapen zeker
Nare dromen werden verzacht met het lezen van Donald Duckjes, boekjes van Oki en Doki en van Tup en Joep, prachtig geïllustreerd door Carol Voges. Maar mijn ouders of mijn broer merkten wel eens dat het licht toch nog aan was. Da´s nou jammer, terug naar het oranje nachtlampje dan maar weer.
@Bennie: leuk he de aapjes Tup en Joep? Heb de boekjes van de week nog voorgelezen aan m’n dochtertje van 5.
Slaapwandelen deed ik ook als kind, zo zat ik eens op een grote plantenbak een plas te doen
en heb ik de la opengetrokken van het dressoir om daar weer te plassen; wat gelukkig tijdig ontdekt werd. Ook ben ik eens heel boos geworden en geroepen dat ik het gemeen vond dat m’n ouders film gingen kijken als ik in bed lag. Enfin, onnodig te zeggen dat zij zelf ook lagen te slapen.
En dan het stiekeme lezen in bed; heerlijk bij een zaklamp!
Bedritueel: ik kon niet slapen zonder m’n 3 knuffels en oh wee als er weer eens eentje zoek was…
ik lag meestal op de grond en de pop en de knuffels in mijn bed, want die mochten niet koud worden
Haha Dutchfranca, je dacht natuurlijk dat je bij het toilet belandt was tijdens het slaapwandelen waarschijnlijk, toch wel knap om het dan netjes in een plantenbak te doen maarreh…..in een lade van dressoir……nee, dat lijkt me nou geen ideale plek
Ik vond het altijd heel leuk als mijn moeder voor het naar bed gaan het sprookjesboek pakte en daaruit voorlas. Altijd hoopte ik dat er een lang sprookje voorgelezen zou worden, en omdat ik dol was/ben op sprookjes en omdat het naar bed gaan dan wat werd uitgesteld. Ik ben toch wel een avondmens.