Dagje strand
Link naar dit artikel Op maandag 11 september 2006 geschreven door Rick67
De prachtige zomers van de jaren zeventig leverde mij meteen een aantal heerlijke herinneringen op als kind. Eén daarvan was naar het strand gaan. De reis er naartoe in onze oranje simca was vanuit rotterdam naar Hoek van Holland of de Maasvlakte weliswaar geen wereldreis maar het leek wel zo.
De grote koelbox zat vol met blikjes en broodjes, samen met de badhanddoeken en aluminiumstretchers voor mijn ouders. Gepakt en gezakt kwamen we aan en plofte we neer op het zand.Mijn moeder liep eerst met een badlaken te hannesen (omgeslagen tot over haar schouders) tot ze haar bikini eindelijk aanhad, mijn vader had het een stuk gemakkelijker.
Ik wilde natuurlijk meteen naar het water maar…..ik moest eerst ingesmeerd worden met zonnebrandmiddel en wel Bergasol (een merk uit die tijd). Met mijn schepje en emmertje werd ik in mijn oranje zwembroek vervolgens losgelaten en bemoeide mijn ouders zich met hun eigen dingen (zoals het opzetten van onze appelgroene windscherm).
Zo was ik uren zoet met het graven van watergeulen en het bouwen van zandkastelen. Net zo lang tot het in mijn ogen ‘af’ was. daarna was ik het meteen weer vergeten. Verder was ik gek op schelpen en kon ook een aangespoelde kwal op mijn uitgebreide belangstelling rekenen en speelde ik hier met een stokje lustig mee.
Zwemmen deed ik al uit mezelf niet dan tot verder dan mijn heupen, dus echt gevaar liep ik daarin gelukkig nooit. In de namiddag had ik het strand wel weer gezien (althans tot de volgende keer) en zeurde ik net zo lang tot we weer naar huis gingen.
In die eeuwig mooie zomers uit mijn kindertijd kan een stranddag (naast het zwembad) dus niet ontbreken.
Inmiddels ben ik al jaren niet meer op deze manier naar het strand geweest.
Gingen jullie ook naar strand en hoe vond je dat? Beleefde je daar nog iets bijzonders?
Feed
Trefwoord(en): Bergasol, bikini, Hoek van Holland, koelbox, rotterdam, schelpen, simca, strand, windscherm, zandkastelen, zonnebrandmiddel
30 reacties op “Dagje strand”
Laat een reactie achter
Há...
Bloemrijk,...
Woonde ik in Rotterdam en dus was “Hoek van Holland” ( Rotterdam aan Zee ) de plek. Wij gingen met de trein erheen. Hoek van Holland had ( heeft ? ) een station vlak bij het strand. Dan naar de zee.
Verder verliepen de dagen bijna exact zoals hier boven beschreven.
Zeker een keer per jaar hadden we zo’n dagje.
Tegenwoordig kom ik nooit meer op het strand…..
Met de buren gingen we vroeger dagelijks naar het strand, voor een ‘echte’ vakantie’ was geen geld. Een windscherm, schepjes, emmers, drinken en eten mee. Een groen windscherm, zonder vlaggetje ter herkenning, maar kon het windscherm met daarachter zittend mijn ouders en buren gelukkig vaak weer terug vinden. En anders werd ik wel terug gebracht door een of andere meneer die, als ik wel per ongeluk te ver weg was gelopen, alle groene windschermen met mij afliep.
In die tijd geen bikini voor mij, maar zo’n badpakje met een rokje eraan en een gesmokt bovenstukje.
Voor de dorst was er voor ieder zo’n driehoek pakje limonade en verder was er de witte tupperwarekan met zo’n schenkklepje gevuld met oranje limonade.
Bij uitzondering kregen wij een ijsje.
En aan insmeren tegen de zon werd niet gedaan.
Later ging ik met mijn vrienden naar het strand van Egmond-Binnen. Heerlijke tijden zijn dat geweest en ik heb daar mijn man ontmoet. Ik was mijn fietssleuteltje verloren op het strand, hij en zijn vriend waren zo aardig om een stuk gereedschap van huis te halen en mijn slot open te breken. En zo kwam in de daarop volgende warme weken in 1976 van het een het ander.
Tegenwoordig ga ik naar het strand van Langevelderslag. Minstens 1x per zomer moet ik er zijn geweest, ik ben een strandmens, 1 zomer niet naar het strand geweest is voor mij geen zomer.
In de winter bij een flinke storm mag ik ook graag op het strand lopen.
Wij woonden vroeger niet dicht bij de zee, dus een dagje zee zat er voor ons niet in. Als vervanging gingen we zomers diverse keren per week naar de Hulsbeek, een natuurplas in Oldenzaal, z’on 10 kilometer van huis. En net als bij Joke, gingen bij ons ook diverse buurtjes mee, heel gezellig. Onze gele DAF zat vaak afgeladen vol als we richting Hulsbeek reden. We gingen zo vaak dat we grapjes maakten dat mijn moeder niet hoefte te sturen…de DAF kon op de “automatische” piloot de Hulsbeek wel vanzelf vinden.
Daar aangekomen pakeerde mijn moeder haar stoel dan op een centrale plek op het strand, waar zij als een koningin op haar troon, omringt door tassen met snoep en broodjes en de welbekende goedgevulde koelbox, ons goed in de gaten kon houden.
Meestal zaten we in de buurt van het “eilandje”. Het eilandje had namelijk een veilig stukje water voor de kleutertjes, zodat ook de jonge buurtkindertjes een veilig speelplekje hadden. Het waterstrookje tussen het eilandje en de “kust” was altijd bijzonder warm. Wij oudere kinderen dachten daar het zijne van….tja al die kindertjes hadden immers ineens geen luier meer aan.
Herinner me ook enkele niet zulke leuke dingen van zwemmen bij de Hulsbeek.
Na een hete zomer, werd de waterkwaliteit vaak in snel tempo minder. Dan zat er regelmatig een zogenaamde ziekte in het water. Dan liep de hele buurt met verschijnselen zoals hoofdpijn, zere ogen en/of oorontstekingen (bah). Het water was aan het einde van z’on warme zomer ook altijd bijzonder troebel. Als je dan iets van de bodem moest opduiken, dan deed je dat op de tast. Je kon je eigen benen onder water ook niet meer zien.
Wat ook erg was…als er kindertjes zoek waren dan werd dat altijd omgeroepen. Dat zal ik echt nooit meer vergeten. “Willen de bezoekers van het Hulsbeek omkijken naar een klein blond jongetje met een rood zwembroekje. Hij heet…. en is drie jaar. Indien u het kind ziet, zijn ouders wachten bij de EHBO-post op strand 3. Deze boodshap werd dan ieder kwartier herhaald, totdat het kind gevonden werd. Omdat wij zo vaak hele dagen op het Hulsbeek verbleven, hebben wij regelmatig meegemaakt dat z’on kind niet werd gevonden. Dan hoorde je de boodschap voor de tigste keer en dan draaide je maag om. Iedereen wist dan wel hoe laat het was.
Als triest dieptepunt; is mijn nichtje eens naar mij toegerend, terwijl wij in het water een balletje overgooiden. “Sandra…niet daar gaan staan…ik stond op een been..ahhhhh! De gewaarschuwde EHBOer rende met kleren en al het water in..iedereen kijken…echt afschuwelijk om te zien hoe z’on verdronken kind van de bodem wordt gehaald
Naar het strand in de oranje Simca……. Ja wij ook een Simca 1500 ´stesjun´ met zo een mooi raam achter, honderekje tot de nok gevuld en met 4! kinderen en hond erin ruim 1500 kilometer naar het strand van noord-spanje! Een strand vol rotsen, inktvissen ertussen en de hele dag met een schepnet kleine garnalen vangen!
Nog steeds zijn de standen hier mooi, de hele kustlijn trouwens, en daarom woon ik hier nu alweer 3 jaar en iedere week rij ik even met de kinderen naar het strandje waar ikzelf als kind (4) heerlijk gespeeld heb, even de geur opsnuiven van vroeger.
Wel 6 weken lang, ieder jaar weer, alleen zand, een schep en een visnetje…… en spelen met de spaanse kinderen, de mooiste herinnering van mijn jeugd.
mijn ouders waren helemaal niet van die strandgangers (en nog steeds niet), wel op zwoele avonden een bal mee en lekker voetballen, ik ben een keer met kleren en al in de zee gevallen….wat een drama was dat, we moesten toen natuurlijk direct naar huis toe! We hielden niet van zand op de boterham, op je handdoek en overal waar maar tussen, nee, we hadden al een gemeentezwembad aan de overkant van het huis dus daar zaten we meer…een natuur-en recreatiebad, er lag zand op de bodem, maar dat kwam niet op je boterham en dergelijke…….
Tja, wij woonden vlakbij de duinen tussen Kijkduin en Scheveningen dus als het weer meezat gingen wij op de fiets naar het strand waar al spoedig bleek dat wij niet de enigen waren die op dat idee gekomen waren, getuige het grote aantal fietsen wat daar gestald stond. En dat was nog het zogenaamde stille strand. Ik kan me van de jaren ‘60 nog het gehannes herinneren als je je om wilde kleden; handdoek om je edele delen dat de mensen maar vooral niets konden zien, alsof ze daar in geinteresseerd waren! tegenwoordig kijkt niemand meer op van een blote kont. Dat hadden ze begin vorige eeuw moeten zien! Toen was men preutser dan preuts en van een naaktstrand was al helemaal geen sprake. Natuurlijk bestond dat geloof ik toen ook al, maar diep verscholen.
Er is van mij een dubbel 8 filmpje van mijn eerste kennismaking met het strand (ik zal zo’n jaar of twee geweest zijn). Ik zette een keel op en mijn moeder moest zowat geweld gebruiken om mij de trap af te sleuren naar al dat zand en ik vond het blijkbaar vreselijk.
Pril jeugdtrauma?
Wij gingen in de zomervakantie soms naar Zandvoort.
Met de trein, de hele santekraam aan handdoeken, schepjes, emmertjes, drinken, broodjes werd ingepakt en iedereen moest wat dragen.
Op Zandvoort huurden we dan twee van die ouderwetse, grote, rieten strandstoelen, waar je helemaal in weg kon kruipen.
Ik was de zee niet uit te slaan, zelfs niet als er kwallen waren.
Ondanks voorzorgsmaatregelen was ik aan het eind van de dag toch weer verbrand. ’s Avonds thuis ging er dan een plakkerig lotionnetje op dat wel goed hielp, maar toch kon ik dan niet slapen door mijn pijnlijk roodverbrande huidje.
Nog steeds ben ik gek op de zee, en moet ik er echt af en toe heen, liefst in de zomer, maar ook een strandwandeling in de winter sla ik niet af.
Wij gingen vroeger naar het strand in Renesse, was toen iets van 1,5 uur rijden. We hadden een blauw met wit gestreept zonnescherm en uiteraard ook een koelbox.
Wij werden ingesmeerd met nivea, niet dat dat echt hielp tegen de zonnebrand overigens.
Als de zon fel scheen kreeg ik van mijn moeder een blousje of t-shirtje aan want verbranden deed je het eerste op je schouders (was ook het pijnlijkste) ook maakte mijn vader wel eens een handdoekrolletje voor me, de badhandoek rolde hij dan op rond zijn been, schoof die eraf en ik had dan een prachtige hoofddoek met bovenop mijn hoofd dat rolletje en de rest van de handdoek hing eronder, zo leek het net of ik lang haar had
Wat me ook nog bijstaat was die bloedhete auto (minicooper) waar je dan in terug moest met je verbrande lijfje, de bekleding was volgens mij van skai en met je korte broekje en t-shirtje plakte je daar stevig aan vast!
Thuisgekomen ging je dan onder de douche om al dat zeezand weg te spoelen, en daarna zag je pas hoe erg je was verbrand
Ik hou nog steeds van de zee, zowel in de zomer als in de winter, zomers omdat er altijd een lekker zeebriesje staat en ’s winters is het er heerlijk om uit te waaien.
Tja ik woon 10 minuten van Wijk aan Zee vandaan dus kom heel mijn leven regelmatig op het strand. Vrijdag hebben we nog lekker gegeten in Egmond aan Zee ook wel te doen vanaf hier en Zandvoort en Bloemendaal is ook te doen vanaf hier.In mijn jeugdjaren zijn we heel vaak naar Zandvoort toe gefietst en ergens langs die weg van Bloemendaal aan Zee richting Zandvoort was een friettentje waar je voor een gulden een patatje kon kopen. Weet ook nog wel een fontein als je Haarlem uitging richting Zandvoort volgens mij is die er nog!
Wij gingen in de vakantie vroeger, altijd twee weken naar Haarlem naar een tante en een oom, en vertrokken iedere morgen weer of geen weer naar Zandvoort, met z’n zessen in de kever. Tassen met drinken en eten mee, windscherm, en verzin het maar. Meestal moesten we een paar keer naar de auto lopen, voor we alles op het strand hadden staan.We zaten dus echt opgestapeld bovenop alles wat mee moest die dag.
Insmeren deden we niet aan, en omkleden deden we gewoon zo op t strand,of achter een handdoek van enig formaat.
Omdat we meerdere jaren achter elkaar naar het strand gingen en altijd op de zelfde plek zaten, kregen we een vriendschap met mensen uit Amsterdam, die op de kamping aan de overkant van de boulevard hun caravan hadden.
soms ging ik ook bij hun logeren in Amsterdam, geweldig! Vooral het wakker worden daar, want ze hadden een eigen bakkerij, je werd door de lekkere broodlucht wakker, en iedere ochtend warm brood als ontbijt.
Ik ben nog steeds gek op het strand en de zee, en over drie weken ga ik weer genieten aan het strand, maar nu in Belgie.
Vlieland is jarenlang onze vakantie bestemming geweest. Drie soms wel vier weken stonden we op camping Stortemelk met onze stormtent. Als het vrij was altijd op hetzelfde plekje, wat automatisch “ons plekje” werd. Aangezien we elk hoekje op Vlieland wel al een aantal keer gezien hadden bleef er niks anders over dan luieren. Boeken lezen,tekenen,en hele dagen op het strand liggen. Om 5 uur kwam de boot aan met de krant die we in het dorp gingen halen met het eten voor die dag. Het vlees kon niet lang in de koelbox houdbaar blijven. Zo ook die dag, wij lagen ook op het strand steevast op dezelfde plek en toen we na een stranddag in de tent kwamen miste mijn vader zijn gouden ketting. Ketting met zijn sterrenbeeld maagd. Ja verloren op het strand die was hij gewoon kwijt, want dat zakt naar beneden. Nog voordat het eten klaar was wou ik zoeken op het strand, samen met een vriendinnetje zouden wij de ketting wel vinden. Niemand geloofde dat wij ook niet. Op ons plekje uitgebreid gezocht en net voordat we het op zouden geven voelde ik iets aan mijn teen hangen. Je raad het al, de ketting. De wonderen zijn de wereld nog niet uit…
Overigens een legendarische uitspraak in de familie is die van mijn zus tijdens haar eerste kennismaking met de zee, ze vroeg zich oprecht verbaasd af wie het toch in zijn hoofd gehaald had om zout in het water te doen
Wij gingen als we naar het strand gingen naar s,gravezande dat was het dichtbij zijnste voor ons ik mocht altijd graag in de zee zwemmen vooral als er hoge golven waren.
Naar het strand met z’n allen: tas met broodjes en ranja (aanmaaklimonade in een heuse eigen veldfles;-) mee en handdoeken met schone kleding.
Inderdaad Nivea als zonnenbrandcreme, oude autobanden/vrachtautobanden die dienden als zwemband/waterfauteuil en de nodige schepjes, emmertjes, zeefjes etc. om zandkastelen mee te bouwen, wand dat was natuurlijk de grote bezigheid aan de kust!
Later werd dit deels vervangen door zoenen met je grote strandliefde.
Flirten met de meisjes en het heerlijke gevoel als het wederzijds bleek te zijn.
Een keer had een meisje samen met haar vriendin een uniek plan bedacht om zich bij in de kijker te spelen.
Ze zetten kamp op naast mijn “familie”kamp en na heftig flirtwerk, wat door de oudere aanwezigen met lede ogen werd gadegeslagen, besloten ze tot overmaat van ramp ook nog eens provocerend hun topjes uit te doen!
Indertijd een ware sensatie en er werd dan ook schande over gesproken.
Intussen had ik met die meisjes natuurlijk wel stiekem de grootste lol!
Waren die zomers in de zeventiger jaren trouwens nou echt zo veel beter?
Ik had het er laatst nog met iemand over dat we vroeger nog “echte” zomers hadden met wekenlange stralende zon en “echte” winters met pakken sneeuw.
Is dit wel echt zo geweest of gaan hier wellicht zoete herinneringen aan de haal met de werkelijkheid?
Wie kan het mij vertellen?
Ja wij gingen vroeger wel regelmatig naar het strand. En als mijn vader moest werken, ging ik met m’n moeder in haar Kadetje. Ingesmeerd werd ik volgens mij ook niet! M’n vader maakte auto’s van zand waar vervolgens alle kinderen in zaten (behalve ik; vond dat te saai). Verder met m’n vader ‘klotsen in de golven’, zo noemden we dat. Dan heerlijk warm worden omhuld in een handdoek bij m’n moeder op schoot, achter het windscherm! Als hoogtepunt natuurlijk ijs en frietjes!
Zolang ik me kan herinneren gingen we naar het strand. M’n vader was een echt buitenmens. We gingen dan op de fiets door de duinen naar Kijkduin. Daar werden de fietsen gestald en gingen we het strand op. Het was er toen heel rustig maar m’n vader liep altijd zover door voorbij de laatste strandgast, dat die bijna al niet meer te zien was. We namen kant en klare boterhammen mee en twee flessen koude thee. Die werden de avond ervoor al klaar gemaakt, buiten gezet om koel te worden en in kranten en handdoeken gewikkeld om toch een beetje verfrissing te geven. In die tijd had je twee restaurants op Kijkduin en 1 ervan verkocht schepijs. Mijn favoriet was toen en is nog steeds Malagaijs.
Oh ja, insmeren deden we niet vaak maar als het gebeurde, dan met olijolie, dat kon je toen alleen nog bij de drogist kopen.
M’n jeugd heeft me wel een verslaving voor het strand opgeleverd, ik woon nu weer in Den Haag en elk moment ben ik op het strand te vinden. En ik moet nu nog steeds elke keer weer wennen aan de afwezigheid van de bunkers op de duinenrij.
Ieder weekend op de fiets met zwemgoed en eten
naar Kijkduin. Tante had een tent en een kleine aankleed tent Wij een grote tent met zware houten planken dus opzetten was een karwei.Tenten bleven op het strand opgeborgen in een houten gebouwtje.Mam bakte op oliestellen carbonatjes en aardappelen.We waren
er al bij zonsopgang en pas als de zon verdween
moesten we de tocht terug. Zo jammer want de zee was altijd zo stil en helder als glas de tijd van naar huis gaan. Het strand bezoek was
een traditie in mijn familie (vooral het eten koken)Het classieke verhaal:” je arme Oma was
aan het bakken en haar rok stak in brand.We moesten haar in een deken rollen om alles te doven:” Na een weekend op het strand was de hele familie uitgevloerd door fietsen, sjouwen, koken, en zonnebrand
Was een paar jaar geleden terug in Holland en moest naar de zee. Grote grijze schuimkoppen en goed frisse wind. Heerlijke herinneringen samen met m’n zus daar te staan en denken aan de tijd van schelpen zoeken,en tussen de kwallen door zwemmen.
Ik was zondag j.l. nog naar het strand maar het was zo zomers op 15 april dat er niemand meer bij kon, zo druk
En dan die heerlijke zoete zomerlucht en ijsjes en terrasjes (waar wij ook uiteraard een paar uurtjes gezeten en gegeten hebben)
Ik woon 5 km van Egmond aan Zee en dat is ook een populaire badplaats, vooral voor de duitsers met hun gele laarsjes waar je ze aan herkent
Mensen hebben ook veel meer tegewoordig he om mee te nemen naar het strand en er was een mevrouw en die had een heel klein hondje mee, die verstopte ze in een soort roodkapjemand maar ze werd toch betrapt door de politie en kreeg een boete, ik hoorde wat ze zei: Ja, maar ik kan mijn hondje niet thuis laten hoor!
En trouwens…..baby’s, peuters en kleuters poepen toch ook gewoon in het zand
Nou ja, laten we het daar verder maar niet over hebben maar het was nog een (sorry dat ik het zeg) een kakmadam ook
We woonden aan de kust, in Vlissingen. Dan gingen we een behoorlijk eind lopen, als kind zijnde, met mama, meestal, papa moest meestal naar de voetbal, en dan gingen we naar het strand. In VLissingen had je de Boulevard en dan kon je zo met een trapje op het strand komen. Het zand was meestal warm onder je voeten en je moest gelijk je schoenen uit doen want er zal wel zand in je schoenen en je sokken. Je had je kleren nog aan maar onder je kleren zat je badpak. Mijn moeder had er 1 voor voor ons gebreid. Een rode voor mijn zusje en voor mij een blauw badpakje, en als je dan het water in geweest was woog het ding 3 kilo zwaarder en hing het kruis op je knieën. Vroeger toen mijn moeder naar het strand ging waren daar chinezen die snoep en pindas verkochten voor een paar cent. De vriendin van mijn moeder, zij had geld, haar ouders hadden een café, was als de dood voor de pindaventjes, maar ze wilde wel snoepen. Dan gaf ze mijn moeder wat geld en mijn moeder moest dan snoep kopen. Over omkopen gesproken. Als kind zijnde gingen we dus ook naar het strand, en dan eerst liep je door het mulle zand tot je bij het harde gedeelte kwam, waar ribbeltjes waren, dat was best hard. Het deed pijn aan je blote voeten. En dan stond je stil voor de branding, temidden van de schelpen, en over je teentjes spoelde ijskoud water. Dan ging je een eindje terug, dan weer dieper de golfjes in tot je aan je knietjes in het water stond en verder durfden we niet want we konden niet zwemmen. Mijn vader hield een keer een hand onder onze buik en zei dat we heel rustig moesten blijven liggen, dan gingen we vanzelf drijven. Dat was leuk. Op het strand was ook stookolie en veel aangespoelde dingen, maar in de jaren 50 nog geen olievogels, wat nu helaas maar al te vaak gebeurd.Tegen de avond moesten we weer naar huis en mochten nog heel even in het water op het zand van je benen te spoelen ( je boterhammetje zat trouwens ook vol met zand,dat is écht zo) en dan afdrogen en omkleden ( onder een handdoek.Nog geen kinderporno) En dan nog een puntzakje friet met mayo en van vermoeidheid chagrijnig naar huis. Maar de andere dag in de vakantie ging je toch weer lekker. Omdat we van de kust komen is het strand voor ons altijd dierbaar geweest.
Afkomstig uit het oosten van het land was een dagje strand voor ons niet zo aan de orde. Ik heb pas voor het eerst van mijn leven de zee gezien toen ik 18 was en dat was in Scheveningen. Enkele jaren terug heb ik een vakantie op Vlieland doorgebracht en sindsdien is de zee voor mij een overweldigende ervaring. Ik zat elke dag wel aan het strand lekker over het water uit te kijken.
Vandaag een bezoek gebracht aan Zandvoort en daar een poos aan het strand gelopen en gezeten. H E E R L IJ K ! Voor degenen die aan de kust wonen: bofferds !
@Grompie: Daarom blijft het voor jou zo bijzonder, omdat je niet vlak aan de kust woont.
Ja Grompie, ook ik woon 5 km van Egmond aan Zee maar soms wanneer ik weet dat het hartstikke druk gaat worden blijf ik liever in mijn achtertuin aan het water of ga naar het gemeentezwembad, dan is die mierenhoop op het strand niets voor mij! Het voordeel is wel dat we in de avond nog even een paar uurtjes heen gaan om te genieten van de ondergaande zon bij mijn schoonmoeder die woont in de sterflat daar op 8 hoog en dat is helemaal super
@Dutchfranca62: misschien is het ook wel zo dat je de zee niet te vaak moet zien?
@Judith63: het was bij Zandvoort vandaag niet zo druk. Je kon in elk geval rustig wandelen en zitten. Veel kitesurfers en maar een enkele zwemmer…het water is natuurlijk ook niet bepaald warm. En vliegeren is nog steeds populair!
ja wij gingen regelmatig naar het strand,effe fietsen door de duinen en je was er!!Woon in den Helder.
Soms gingen we met het hele gezin en soms ging ik met mijn vader na vieren als hij uit zijn werk kwam.
Ben gek op water en wist toen niet zo goed waar mijn knieeen zaten dus ging altijd te diep het water in.
san
Onlangs heb ik een paar dagen doorgebracht in Bergen aan Zee. Elke dag het strand op, kopje koffie drinken in het paviljoen en lekker uitwaaien. Het weer was prima, af en toe bewolkt en niet te warm. Meteen ook diverse andere badplaatsen bezocht: Callantsoog, Egmond aan Zee en Zandvoort. Alkmaar ligt er vlakbij dus daar ook maar even naartoe gegaan. Een strandvakantie is beslist voor herhaling vatbaar. Alleen viel één ding tegen: Bergen aan Zee heeft geen geldautomaten, daarvoor moet je naar Bergen
Ha wat leuk Grompie, Bergen NH is mijn geboortedorp, mooi is het daar ook he?
Ja, dat is allang bekend dat Bergen aan Zee geen geldautomaten heeft en dat je daarom naar het dorp zelf toe moet.
Ik kom heel vaak in Egmond aan Zee omdat mijn schoonmoeder er ook woont en kunnen we lekker gratis parkeren want dat is ook wel erg duur tegenwoordig, alhoewel het in Egmond evengoed in de zomermaanden erg druk is en toch veel mensen op de fiets komen! Gelukkig woon ik er maar 5 km vandaan dus ik fiets vaak ernaar toe!
Elke woensdagavond nu braderie in Egmond aan zee en daarna een strandwandeling maken, doet mij altijd goed, tsja, wie niet he?
Veel bruingekleurde mensen te vinden de laatste dagen ook op het strand en de terrasjes!
We mogen nog niet klagen echt over de zomer alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat de zomers vroeger toch wel beter waren nog! Of lijkt het nou maar zo?
@Judith63: Bergen viel ons op door de lange, ongelooflijk donkere rijweg die je af moet leggen om richting Bergen aan Zee te komen. Door de dichte bebossing (met waarschuwingsborden voor scheve bomen!) was het er zelfs overdag stikdonker. En dan zijn er nog automobilisten die geen lichten aan hebben, eigenlijk best gevaarlijk. ‘t Is ook een smalle weg met allerlei zijweggetjes. Bergen is wel gelijk een ‘vol’ dorp, helemaal volgestouwd met winkels!
Ik heb het in Bergen aan Zee best naar mijn zin gehad. Alleen de boulevard is ongezellig.
Ja Grompie, kun je nagaan, ik ben meer een persoon die van drukte houdt en gezelligheid en ik kom daarom nooit in Bergen aan Zee maar wel in Egmond aan Zee met zijn prachtige wandelboulevard die nog niet zo oud is, ik houd alleen niet van een soort van Valkenburgtoerisme of Volendam….getsie…..
Die lange laan waar je doorheen moet om van Bergen naar Bergen aan Zee te komen heet de Eeuwigelaan en daarom heet ie ook niet voor niets zo he? Scheve bomen zijn er altijd al geweest op die laan.
Geschiedenisles op de vroege ochtend
Jaaa, gezellig he en vooral het onderwerp strand komt vandaag al helemaal goed van pas!!
Prima weer!