Kamperen in Drenthe
Link naar dit artikel Op dinsdag 12 september 2006 geschreven door irma
Reeds voor mijn geboorte hadden mijn ouders al een seizoenplek op een [tag]camping[/tag] in [tag]Drenthe[/tag].
Ieder vrijdag moest ik meteen uit school naar huis toe komen want dan konden we meteen weg.
In februari begon het al te kriebelen. Als we dan eindelijk, zo rond de paas[tag]vakantie[/tag], er weer heengingen, dan vond ik het fantastisch om met m’n vader de flonders, voor in de voor[tag]tent[/tag], op te mogen halen. Vaak mocht ik dan in de aanhangwagen zitten, als we terugreden.
Het vak waar we op stonden was als een soort [tag]familie[/tag]. Er werden allerlei spelletjes georganiseerd, soms kookte iemand een grote pan met [tag]snert[/tag] of we gingen met z’n allen barbequen. Wat heb ik, als kind, een plezier beleefd in de creche en [tag]speeltuin[/tag]. Later kwamen daar de pony’s bij en natuurlijk de kinder[tag]disco[/tag].
In totaal heb ik er 24 seizoenen gestaan en ik mis het nog steeds. Wat heb ik me daar, als kind, ontzettend vrij gevoeld. Nog steeds als ik een uil hoor dan denk ik weer terug aan hoe ik in m’n tentje lag en de uilen hoorde, dat gaf zo’n rustgevend gevoel.
Als ik m’n ogen sluit dan loop ik vanzelf weer over de camping heen.
16 reacties op “Kamperen in Drenthe”
Laat een reactie achter
Leuk verhaaltje, voor mij geldt eigenlijk hetzelfde, alleen dan in Brabant. We vonden het in Brabant zelfs zo fijn, dat we er in 1991 naartoe zijn geëmigreerd, en daar hebben we nog steeds geen spijt van…
Kamperen heb ik eigenlijk alleen bij de padvinderij gedaan en dan niet in Drente maar op de veluwe.
We sliepen dan met z’n zessen in een tent, dat ging net en de volgende dag had een ander groepje de ingang van onze tent gebarricadeerd met dennentakken; practical joke
Maar voor de rest heb ik niet meer gekampeerd; ik zeg altijd: kamperen is kreperen, wat dat betreft ben ik erg verwend; ik hang nogal aan luxe, ook op vakantie. Toen ik dus met die padvinderij ging, sliepen we op meegebrachte luchtbedden in een slaapzak. Die luchtbedden waren steevast leeggelopen dus had ik de hele week last van mijn rug. We kookten ook ons eigen potje op een kampvuur; dan hadden we aardappels gewikkeld in alluminiumfolie die je ook nog voor het eten van de schil moest ontdoen en verder hadden we sate en ik geloof dat we er geen groente bij hadden. Maar zoals gezegd; ik ben niet zo’n kampeerder, ik zit liever in een hotel of bungalow. Ik benijd de mensen dan ook niet die op de fiets stappen, zwaar beladen met de meest noodzakelijke spullen, weer of geen weer, al komt de regen met bakken uit de hemel. Maar ja, als je dan een vakantie in een hotel geboekt hebt zit je dan ook verplicht binnen. In elk geval wel droog.
Als kind nog nooit in Drenthe geweest.
Nu woon ik hier al weer enkele jaren en ik wil nooit meer weg.
De rust, de natuur, de ruimte, de relaxte mensen heerlijk ….
Ik heb zelf een Bed and Breakfast en er komen veel mensen bij mij over de vloer uit andere provincies. Het is alsof de tijd een beetje stil heeft gestaan hier.
Hier in de buurt zijn nog veel campings ( in de bossen op de Hondsrug ) en die staan doorgaans vol.
Ik woon bij Borger en daar wonen in de winter 4000 mensen en in de zomer 12000 mensen. Zeer toeristisch…..
Sinds er familie van ons is gaan wonen, komen wij regelmatig en graag in Drenthe.
De rust, vergeleken met de hectische Randstad, is een verademing.
Maar gekampeerd heb ik er nooit.
Wel in Zwitserland en in Engeland, jaren geleden. Toen vond ik het prettig. Nu kampeer ik nooit meer. Vind het toch behelpen en met slecht weer is het een regelrechte ramp.
Ook het sociale leven op een camping vind ik iets te sociaal. Ik zit er niet op te wachten te horen hoe de buren de liefde bedrijven…
Net als Irma altijd gekampeerd toen ik jong was en kan me ook precies het gevoel voorstellen wat zij heeft. Dan wel niet in Drenthe maar de eerste jaren in Wassenaar op Duinrell, toen nog echt een camping,in een grote bungalow tent en jaaaa de vlonders mijn vader reed altijd eerst een aantal keren heen en weer om die dingen te rijden zodat de tent droogbleef.We hadden altijd zes weken lang vakantie. Soms wilden mijn ouders ineens wat “leuks”doen en wandelde we naar het wassenaars dierenpark. tsss het enige leuke wat we daar vonden was de speeltuin
Jaren niet meer gekampeerd maar sinds drie jaar zijn we weer begonnen, eerst twee jaar met een bungalow tent, ja zelf zo oud als toen ik klein was, de kleuren bruin en oranje gaven me een gevoel van thuiskomen. Het afgelopen jaar met een vouwwagen en ook dat geeft een kampeer gevoel. Mijn jongste heeft het in zijn genen want weer of geen weer zodra we op plaats van bestemming zijn gearriveerd en dan is het om het even waar,bekruipt hem het gevoel van heerlijk leven en volop vrijheid. Eega en dochter echter willen graag verzekerd zijn van mooi weer 
wat niet altijd opgaat.
Later luxe een caravan in chaam en daar echt opgegroeid van vrijdag tot zondag was je echt zo vrij als een vogeltje en alle vakantie’s konden niet lang genoeg duren. Ik ben er ook een echte campeerder door geworden want een vakantie in een hotel hoeft voor mij niet zo. Heb mijn wederhelft trouwens op de camping leren kennen
Onder het tikken van dit vliegt mijn jeugd in een keer voorbij incl. bepaalde nummers uit die tijd. Bedankt Irma want dat gevoel was eigenlijk op de achtergrond geraakt
Ik heb toch, net als Frank al schrijft, z’on enorme hekel aan kamperen (kramperen), niet normaal. Moet ook erg lachen om Lia d’r stukje over het horen van “nachtelijke” geluiden van de buren. Wie wil dat nou horen??? Tja en ik pas gewoon niet zo bij het “soort” mensen dat je op een gemiddelde camping vindt.
Maar TOCH heb ik wel hele fijne jeugdherinneringen aan het camperen vroeger. En ik herken het gevoel van Irma dan ook als geen ander. Met ons gezin (moeder, broer, zussen en de hond) in menig stacaravan in Twente op de camping gestaan.
De leuke herinneringen gaan vaak over verliefdheden en veel rondhangen in de campingspeeltuin. Veel buiten zijn, badmintonnen,balspelletjes en de geur van gras en bos om je heen (vooral na een regenbui)
Ach, ja, die campingverliefdheden.
Mijn oudere zussen hadden vaak al echt verkering op de camping. Dan stonden ze uren te tutten met hun haar en make-up in de veel te kleine badkamerruimte van de sta-caravan, zie dat nog zo voor me. En dan werden wij jonge kinderen als spionnen naar de “hoofd”speeltuin bij de ingang van de camping gestuurd. Daar moesten we dan blijven om te kijken welke jongens er waren,hahahaha. Dat vonden wij als kind ook nog leuk om te doen ook. En als er dan een bepaalde jongen was dan renden we als een speer naar de staanplaats terug om dit onze zussen te melden. En die kwamen dan vervolgens (compleet uitgedost) “toevallig” richting de speeltuin lopen waar die leuke jongens ook waren
Ik was zelf ook vaak verliefd als we op de camping stonden. Maar superverlegen. Ik lokte dan vaak mijn kleine broertje mee naar de staanplaats waar die leuke jongen dan stond. En dan gingen we daar “toevallig” badmintonnen. Mijn broertje begreep nooit waarom we juist daar moesten shuttelen. Dan verzon ik altijd een smoesje (hier heb je weinig last van wind, hahahaha). Hoe subtiel. Die ouders van die jongen zullen zich wel doodgelachen hebben toen.
Ik heb mij een aantal jaren geleden over de walging (die ik bij de gedachte aan camperen voel) heen proberen te zetten.
Immers, camperen als kind vond ik geweldig en ik gun dat mijn kinderen ook. Dus met een geleende vouwwagen richting Brabant getogen voor een aantal dagen proefkamperen. Wat een ellende.
Alles was klam, we waren uren bezig de boel op te zetten, de eerste (gereserveerde) camping waar we aankwamen in de Biesbos had uitzicht “kerncentrale” en zoveel water (met roestige)vrachtschepen dat ik mijn kleine man er al in zag verdrinken (geen hek voor het water?). De tweede camping had een enorm kampgehalte, dat we er ’s nachts geen oog dicht deden vanwege ordinaire scheldpartijen. En dan heb ik het nog niet ees over het met poepbesmeurde toilet/wasgebouw.
Maar, sprak ik mijzelf toe…je doet het voor de kinderen, hou het vol!
Totdat ik met mijn kleine man langs de caravans liep, die eigenlijk meer op huizen leken (veel klatergoud, beelden in de tuin en meer luxe apparatuur in de caravans dan wij zelf thuis hadden!
Ohhhhh….zei mijn 4 jarig zoontje met een diepe zucht, wijzend naar de televisies en computers die hij binnen zag staan. KIJK MAM……daar hebben ze het wel gezellig!
Een kind naar mijn hart, hahahaha….gelukkig, ik was dus niet de enige die van enig confort houd (zoals een schoon toilet en een tv)
Dat was dus mijn (onze) laatste keer camperen!
Vroeger gingen we altijd richting Zeeland waar een oom van ons een caravan had staan. Mijn zus moest wel in de voortent slapen want de caravan was niet berekend op 4 personen.
Jaren later toen ik voor het eerst zelfstandig op vakantie ging weer in een tent en jaren daarna gewoon niet.
Een jaar of 8 geleden besloten naar Frankrijk te gaan en via Eurocamp te boeken, immers kinderen maken op een camping veel eerder contact dan in een hotel, en zoeken elkaar eerder op. Een tent werd het de eerste 2 weken en de laatste week in een caravan (die daar dus al helemaal kant en klaar staat). Die 2 weken zijn me slecht bevallen, loop je daar over de camping met je plasemmer of rolletje toiletpapier!
We gaan nog steeds zomers naar Frankrijk en op een camping, maar wel in een caravan met douche en toilet!
Met school gingen we dan kamperen in kampeerboerderijen; Grolloo, Norg en Zeegse kan ik me herinneren. Prachtige schoolreisjes met veel zand, zon en zingen. Het was net of je in de bergen leefde, zandbergen wel te verstaan!!
Gedicht: Drenthe
Huifkartocht
of hunebed.
Het was mij
niet gegeven.
Enkel Bartjes
bonenhaat
bracht Drenthe
in m’n leven.
En verder zie
ik op teevee
die Honda’s
ieder jaar.
Daar houdt het dan
voor Drenthe op.
(Ze praten er
zo raar).
hoi irma,
je hebt het zeker over land van bartje, nou ik ken je gevoel ik heb daar ook jaren gestaan heb daar zelfs mijn vriend ontmoet. ik mis het wel nu de camping er niet meer is af en toe heb ik nog wel eens dat ik de filmpjes terug kijk die toen die tijd zijn gemaakt van een dico en spokentocht en de campeerolumpics enz. en dan krijg ik gewoon kriebels in mijn buik en wil eigenlijk gelijk terug naar die tijd.
het wordt misschien wel tijd om eens te kijken of er een reunie kan komen want het was toch een beetje mijn/onze familie geworden daar met iedereen.
groetjes bianca
Nee, deden we het maar, we hadden altijd mooie zomers en ik was altijd wel een tikkeltje jaloers op mensen die dan wel gingen kamperen in Nederland.
Ik heb later ooit eens een vriend gehad 3 1/2 jaar lang en ik was heel veel bij zijn ouders op de camping ongeveer 20 km bij ons huis vandaan, het was net of we op vakantie waren als we aankwamen, de snackbar, de kantine, het restaurant,vooral het zwembad he?? De gezelligheid en ontspanning van de mensen en kinderen!
Ze hadden toen een toercaravan met een voortent eraan en mijn toenmalige vriend kwam er al vanaf heel klein dus de mensen kennen elkaar ook wel, de kids zijn allemaal met elkaar opgegroeid zeg maar he?
Mijn ex-man hield ook niet van kamperen en wat denken jullie? Ik heb al een paar jaar een nieuwe partner en die vindt het heel erg leuk, de omgekeerde wereld dus!!! We hebben al geboekt voor een camping aan het Gardameer volgend jaar, 2 jaar geleden zijn we er ook geweest met mijn kinderen en het was prachtig. We hebben een tent gehuurd die al klaar staat met alles erop en eraan!!! en op de camping is alles te doen voor de meiden.
Wat een veranderingen allemaal, maar wel leuk en als we nou zeker wisten dat elke zomer in Nederland mooi zou zijn zouden we zeker ook naar Drenthe toe gaan……………
Ahhh….dit is echt sentiment voor me…Ik ben twee keer in Drenthe ( Borger)wezen kamperen, met een tussenpoze van een paar jaar. Ik ging daar met mijn (stief)ouders heen en mijn (stief)zussen. Daar sloten we vriendschap met een tweetal friese gezinnen, met kinderen van onze leeftijd. Met één van hen heb ik lang contact gehad via briefwisseling….
Als 16 jarige met een vriendinnetje gekampeerd in Drente. Haar vader bracht ons, fietsen mee. Het tentje stond in het weiland van mijn oom die boer was. Daar konden we naar het toilet en douchen maar voor de rest zaten we in ons tentje of maakten we een fietstochtje in de omgeving. Tegenwoordig geniet ik van de luxe om goeie vrienden te hebben met een B&B en bij hen logeren is altijd een feestje. Beetje vakantie-gevoel. Drente lekker om te onthaasten.
Kamperen heb ik één keer gedaan, overigens niet in Drenthe. Het is bij die ene keer gebleven, need I say more?
@Joep67, geweldige vondst