Speelgoedpistooltjes
Link naar dit artikel Op woensdag 20 september 2006 geschreven door Marty
Dit is in het algemeen meer iets voor de jongens onder ons denk ik. In mijn jeugd heb ik heel wat “wapens” versleten, het begon ergens in de Sinterklaasperiode van 1971 of ‘72.
Bij een feestje koos ik een setje blauwe klapperpistooltjes uit, van plastic en geschikt voor een rolletje klappertjes. Helaas was het plastic niet zo sterk maar wat een pret. 
Cowboytje en boefje spelen, goed en kwaad. Ik had het niet van een vreemde, mijn vader had een ruime belangstelling voor alles wat met het Wilde Westen te maken had, hij had zelfs een holster (een hele mooie) met cowboypistool!
Vanaf dat moment volgde er divers wapentuig , ik herinner mij een zilverkleurig cowboypistool waar een plastic ringetje van 12 knalletjes in moest, diverse colts voor ringetjes van 8 knalletjes, en het toppunt bestond uit een jaguarmatic-pistool. Dit laatste pistool leek nog het meest op een Browning (dienstpistool militaire dienst), er zat zelfs een veiligheidspal op. Je kon een heus magazijn laden met een strip van 26 knalletjes en na elk schot hakte een mesje het geknalde stukje eraf.
Dan was er ook nog een categorie “ruimtewapens“, waarin een draai-mechaniekje
in werking kwam iedere keer als de trekker overgehaald werd, met een gierend geluid als resultaat. Dan kwamen er vonken vrij in de loop, zal wel een vuursteentje geweest zijn.
Ook geinig waren de minipistooltjes waar je maar één klappertje tegelijk in kon doen, ook weer in diverse metalen modellen. Uiteindelijk zijn alle wapens geruisloos verdwenen en werd de wapenwedloop afgesloten zo rond m’n 15e levensjaar.
Wanneer heb jij voor het laatst met klappertjes geschoten?
25 reacties op “Speelgoedpistooltjes”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Speelgoedpistooltje had ik niet, maar natuurlijk wel klappertjes! ik had een raketje en daar moest je zo’n rood dopje gevuld met kruit op plaatsen en dan heel hard op de grond gooien!
Ook de papieren klappertjes van buurjongetjes heb ik gebruikt om tegen te muur aan te strijken, waarbij je altijd uit moest kijken voor verbrande vingers.
P.S. Hmm toch wel een beetje verkeerd ingeschat 2 van die ‘jongenslogjes’ achter elkaar!
Ik kan me niet meer herhinneren een klapperpistol gehad te hebben, wel een “dubbelloopsjachtgeweer” kurken schieter. Er zatten dan 2 kurken aan een touwtje vast aan het eind van het geweer dus als je schoot had je een lichte knal maar was je de kurken niet kwijt.Van de zomer nog met een klapper pistol geschoten de kinderen hadder er een.Die raketten waar sentiment het over heeft hadden wij ook op de lagere school we gooiden die dingen hoog in de lucht en kwam altijd met de kop eerst naar beneden met een luide knal, maar dat mocht niet meer want er werden te veel kinderen getroffen door vallenden raketten
Geeft niks, Sentiment, wij meisjes reageren ook op “jongens”onderwerpen, andersom ligt dat blijkbaar wat moeilijker
Ik kan me alleen het klappertjespistool herinneren en dat zo’n rol klappertjes wel heel snel op was.
Ook die raketjes kan ik me herinneren. Heerlijk, die knallen, lekker afreageren. Gelukkig is het bij speelgoed gebleven..
Mijn broertjes speelden ook cowboytje met pistooltjes enz. Daar had ik dan weer niks mee.
Trouwens, nu ik er aan terugdenk, ze maakten ook zelf geweren met de figuurzaag.
Figuurzaag, ook jeugdsentiment??
Ik had vroeger graag een pistooltje willen hebben. Bij gebrek aan een pistooltje zochten diegene die geen echte hadden een takje wat ongeveer de vorm van een pistooltje had. Dan mocht je van de jongens die wel een pistooltje hadden meedoen met het spel.
Dat maffe voor doodneervallen als je ‘geraakt’ was staat me goed bij.En als je weer wilde opstaan dan mocht dat niet want je was tenslotte ‘dood’.
Overigens noemden wij klappertjes plaffertjes.
Of waren klappertjes op een rolletje en de plaffertjes die kleine rondjes in een klein doosje?
Oja @Bart die geweren met een kurk aan een touwtje ook geinig waren die!
Leuk onderwerp ook voor meisjes
Nog even een antwoord op de vraag van Marty wanneer ik voor het laatst met klappertjes geschoten heb. Dat was ongeveer vijf jaar geleden met een pistooltje van mijn zoon die toen 11 jaar was. Moeders mocht ook ook af en toe schieten, mocht nou ja ik deed ‘t gewoon, zoon weer boos wanneer daardoor raakten zijn klappertjes zo snel op.
Vroeger toen ik klein was (hahaha ik ben ‘t nog) zeiden we geen cowboy maar cojboj.
Haha Joke61, leuk dat je zo enthousiast bent, pas 5 jaar geleden gestopt met klappertjes.
En inderdaad, toen mocht ik meedoen met het gevecht. We speelden als groep in een groot, ruig grasveld met veel hoog gras, waar je goed dekking kon zoeken en uitbundig kon neervallen als je “geraakt”werd.
Jij gebruikte vroeger een pistoolvormige tak als wapen, mijn eerste “pistooltje” was een speelgoedzaag
Oh ja, en klappertjes langs de muur of stoeprand schuren deden we ook Sentiment. Ook legden we complete rolletjes neer op de straat om er vervolgens met een baksteen op te slaan, haha wat een rotklap gaf dat.
Bij gebrek aan een stokje/zaag/pistool/geweer kon je ook schieten met je duim en wijsvinger.
Sommige jongens maakten tijdens het schieten zo’n ratelend en kogelvliegend geluid met hun stem alsof zij een machinegeweer hadden.
@Joke61: ieder kind heeft daar zijn eigen Pauw Pauw in, zie ik hier
Mijn buurjongen had een prachtig piraten pistool, althans ik kende die pistolen van Roodbaard: zelf nooit gehad en stik jaloers.
Zou nu zelf nog wel eens zo’n echte willen zien, dus als iemand een museum in den lande weet?
ik vond het altijd heerlijk ruiken als je een klappertjespistool gebruikte en dan ja het strijken langs de muur met van die paars/roze papiertjes was altijd heeeeel spannend en juist ja, sentiment goed uitkijken dat je je vingers niet verbrandde (gelukkig nog nooit gebeurd!!!) Tegenwoordig heb je van die knallers op de kermis met van die trekkoordjes, dan zorg ik dat ik snel weg ben, ik ben er nogal bang van hoor, dat onverwachte geknal…..
ops:
Ik heb er wat versleten, de een wat mooier dan de ander, maar kojbois end indjuns hebben heel lang mijn volle attentie gehad als kind. Het met pistooltjes op straat spelen heeft niet zo lang geduurd, maar vanwege mijn interesse voor cowboys en indianen toch lang pistooltjes blijven kopen en vragen.
Ik zal zo’n jaar of zes geweest zijn, we woonden nog in een flat en ik had een origineel klappertjespistool waarmee ik op het balkon ging knallen en dat weergalmde zo lekker tegen de tegenoverliggende flat. Ik weet niet of de andere flatbewoners dit op prijs stelden maar ik vermaakte me prima. Totdat mijn voorraad munitie op was en mijn ouders vonden het blijkbaar geen goed idee me meer te geven.
Oh ja die pistolen met die kurk aan een draadje, ik herinner me dat ik eens zo’n pistool van een buurjongetje had en die vlakbij zijn oor afschoot, dat werd me niet in dank afgenomen uiteraard
ops:
Gedicht: wederopstanding
Hoe vaak of
hoe gericht
ik met m’n
schietgeweertje
schoot,
Dat rotjoch
van de buren
bleef maar
tien seconden
dood.
Joep : alleen de titel is al een literatuurprijs waard !!!!!!
Kennen jullie die felgekleurde, plastic ‘aardappel-pistooltjes’ nog? De kenners begrijpen vast wat ik bedoel!
Ja jeugd ik weet wat je bedoeld alleen heb ik ze vroeger nooit gezien.Een paar jaar geleden voor het eerst gezien toen de kids er me thuis kwamen.
Leuke foto, met name dat kleine piraten-pistool brengt me weer terug naar die periode dat mijn eigen wapenvergunning nog gold. Hoewel ik al op jonge leeftijd vuurgevaarlijk was (fikkie stoken was voor mij een olympische discipline) bleef gelukkig de schade beperkt.
Op zich ook niet gek, ik werd altijd als laatste gekozen bij de opstelling van het nieuwe wilde westen gezelschap dat de buurt weer moest veroveren. Het was altijd wat, dan stond mijn vizier weer te laag, dan schoot ik mijn doel weer voorbij, het wou maar niet lukken die indiaan te raken. Op het laatst schreeuwde ik die lokale “Winnetou” maar naar de grond en claimde zo de overwinning.
Nee, dat cowboy en indianen verhaal was niet zo aan mij besteed, en dat geknal van die pistolen trok me ook niet meer zo. Na die traumatische ervaring met de munitie hiervan had ik al mijn kruit al verschoten. Ik schrijf traumatische ervaring niet zozeer vanwege de munitie maar meer vanwege mijn gedragingen. Het zit namelijk zo, dat ik mijn wapenkeuze liet afhangen van de prijs van de munitie ervoor. Mijzelf niet realiserende dat hier een nadeel aan kleefde, die wijze les kwam later. Die ene woensdagmiddag staat me nog goed bij, omsingeld door die bloeddorstige indianenstam gaf ik me maar over. Na ontwapend te zijn liep ik onder begeleiding van de groep medicijnmannen naar de gevangenis, maar plotseling leek het wel of ik nog gewapend was en op mijzelf schoot. Ik zie mezelf nog die woeste indianendans uitvoeren vanwege de binnen-broekse ontploffingen ontstaan door goedkope munitie, zonneschijn en lichaamswarmte. Omringd door roodhuiden, met mijn broek op de enkels en onderwijl dekkingzoekend vanwege de vele lachsalvos inspecteerde ik mijn zak op eventuele schade welke gelukkig meeviel. Sinds dit incident was ik er klaar mee, ik keek wel van een afstandje.
Oh..voor de goede orde, met zak bedoel ik broekzak.. met name de voering ervan was helemaal weggebrand.
(overigens die broek heb ik nog jaren gehad, zonder genoemde voering bewees ie me nog goede diensten in de bioscoop maar da’s weer een ander verhaal..)
Klapperpistooltjes waren vroeger voor mij en mijn vrindjes het summum van kindergenot (naast ijs en snoep natuurlijk:).
Die ringetjes in je pistool gooien en daarna dat “keiharde” knallen, ayayayaaii.
Die minipistooltjes maar ook die buksen waar nadat je de klappertjes had afgeschoten echt rook uit kwam!
Meestal als andere kinderen klaar waren met het schieten van hun klappertjes ringen/strips en ze weggooide controleerde je ze want dikwijls zaten er nog ongebruikte klappertjes op.
Die kon je dan weer zelf gebruiken voor op je “raketje” waar precies 1 klappertje op de ijzeren punt kon.
Je weet wel, zo’n raketje die je hoog in de lucht moest gooien en die bij het landen op de punt dan die “keiharde” klap gaf.
We gooiden die raketjes ook wel gewoon keihard tegen de muur om het gewenste effect te bereiken.
Het lekkerste van alles was eigenlijk die heerlijke geur van al dat kruit wat aan het verdampen was…
@Marty:Dit is een regelrechte voltreffer!
Feest der herkenning hier! (waar anders)?
Jajaja, dat raketje met 1 klappertje erop. Moeders waren daar nogal goed mee van slag te krijgen. Ik kreeg vaak op m’n kop dat ik dat binnen deed. proberend op Novilon in de keuken. Viel niet mee. En dan kei en keihard dat ding tegen de grond aan smijten, zodat de stempel in t novilon bleef staan, maar zonder knal he. Tja, en altijd weer lache als mama nix vermoedt en PANG! m’n raketje landt exact achter haar hakken als ze voor de stoep aan t vegen was.
Ook de dubbelloops met kurken aan touwtjes ken ik nog goed. Als je ‘m maar dichtbij genoeg bij ‘t hoofd van je broertje hield dan voelde je ‘m toch nog goed hoor! Goed genoeg voor een dik oog, of vuurrode oorlel.
Het fotootje bovenaan is erg leuk; dat piratenpistooltje herken ik, die v rechtsboven ook(was eigenlijk een sleutelhanger)..alleen die witte hadden wij niet.
En ja die paarsrode rolletjes papieren klappertjes. Het vel van mn vingers mee geschuurd op de stoeprand en tegen de muur van ons huis. Soms van het zweet nat geworden in de broekzak en ach, dan deden ze ‘t niet meer. Dan smeerde je ‘t kruit er gewoon uit met een zere vinger als gevolg en een anticlimax. Dan gooide je ‘t in de put. Gek he, als je ergens vanaf wilde, dan gooide je ‘t in de put. Zo ging dat , toch?
Ik moet nu ook aan Spaanse lucifers denken; van die plasticpapieren lucifers. Dan vouwde je ‘t lijf vd lucifer open OM t kopje heen, aansteken en dan had je een mini stink/rookbommetje. Vast ook wel herkenbaar bij de meesten denk ik!
En ja, die rode ringetjes voor die ‘Kojboj’klapperpistolen. “Nee ,niet weggooien, d’r zit nog een goeie bij!” -Zal ik ongetwijfeld geregeld zelf gezegd of aangehoord hebben.
Mijn broertje en ik hadden een pistool waar je een roden plastieken kogel voor op de loop moest zetten. Dan spande je ‘m (door ‘m te knikken) en als je afvuurde dan schoot die kogeldop door de luchtdruk er redelijk hard uit, zo’n meter of 8 a 10. Maar wat deden wij? wij deden dan (’s avonds) ‘t grote licht uit op mijn slaapkamer zodat ‘t stikkedonker was en eentje van ons had dan dat geweer en dan moest je je verbergen en als je gehoord werd dan schoot je die kant op. Leuk, alleen wij schoten niet met die onschadelijke dop, maar we deden er een walkmanbatterijtje in. die was dunner en viel helemaal in de loop en als je die tegen je kop kreeg met schieten, dat was linke soep. Dat wilde je echt niet! Ik herinner me nog dat ik ‘t kloppen van m’n hart hoorde en bang was dat mijn broertje ‘t hoorde toen hij de beurt had om te mogen executeren. Echt superspannend!(Wel oppassen voor de ramen).
Ik was ook blij om ‘t stukje te lezen over die science fiction-guns. Mettie vonken achter dat plastic. Jaman, die vond ik erg ruig. Roodplastic was dat, dat raam waar de vonken in te zien waren. En dan blik of metalen behuizing met print erop. Wauw! Die waren mooi.
Ik bedenk me nou dat wij ook een pistool hadden waar licht uitkwam. Als je schoot dan zag je een rondje ter grootte van een gulden op de muur. Daar zat een uil bij die aan de muur moest en als je in z’n borst (waar een roos / bullseye op afgebeeld was) schoot, dan knipperden zn ogen en hoorde je TOETOETOETOETOE! (om ‘t gewenste resultaat van dat geluid zo goed mogelijk te benaderen moet je ‘toetoetoe’ zo snel mogelijk uitspreken).
Een uzi. Dat was t summum. alleen de naam al. toen ik in 1990 in dienst met een uzi moest schieten voelde ik me toch wel ff een Rambo hoor, hahaha! En bah, ik haat wapens. Maar om zelf te schieten was wel leuk. Tis alleen niet leuk dat het echt is, if you know what i mean. Maar als speelgoed is ‘t erg vermakelijk.
Ja en tot 10 tellen als iemand doodgeschoten was met soldaatje spelen. Niemand telde echt tot 10 en :”Eh!-Eh!-Eh!-Eh!”, daar schoot ie al terug, in je rug.. Toen werd tot 100 ingevoerd, waarschijnlijk met de achterliggende gedachte dat je dan wel tot 10 zal komen.
Ik weet nog niet of Kimi van mij speelgoedgeweren krijgt. Ik ben geneigd om die NIET te geven. Zowiezo niet uit mezelf. Pas als hij die echt wil omdat hij de enige is die een takje als pistool gebruikt en daarom niet met de rest mee mag doen overweeg ik wel of ie toch een pistool van me krijgt. Maar tis geen speelgoed dat ik hem uit mezelf ga geven….
Haha Steven wat een leuk lang verhaal, ja ik zie het alweer voor me, dat rode plasticje van de spacewapens. Heb sinds een week,een foto van m’n broers “wapencollectie” uit de jaren 70 waarop heel veel imitaties van bestaande wapens stonden. Een Tommy-gun (gangsterwapen jaren 40) die een ratelend geluid maakte bij het schieten, een Engelse stengun, een replica Duitse mausser, een Duitse luger enz. En een maat van me had een Winchester, van ijzer en geschikt voor ringetjes. Zag er allemaal net echt uit. Och en dan vergeet ik de catagorie waterpistolen nog……wapenwedloop.
Zal op termijn m’n website uitrusten met diverse foto’s uit mijn jeugd met allerhande attributen. Staat ook nog zo’n raketje op de foto.
Helden in science-fiction films hebben vaak ook van die leuke speelgoed-pistooltjes; daar komen dan laser stralen uit. Of light-sabers, zoals in Star-Wars, een soort zwaarden bestaand uit krachtig licht.
Als meisje had ik ook een klappertjespistool hoor want ik was gek op jongensspeelgoed. Auto’s had ik ook en ik maakte mijn eigen vliegers (geleerd van mijn vader). Ik had een hengel want ik was gek op vissen. Ik rookte rietsigaren en was blijkbaar toen al gek op roken. Op de spaken van mijn fiets had ik een leeg schoensmeerblikje met een knijper bevestigd want dan maakte je fiets een soort motorgeluid, fantastisch vond ik dat. Of je deed een leeg conservenblik op de bagagedrager met een touw naar de as die in peterolie gedrenkt was en dan een gierend geluid maakte als je fietste.
Ja, lekker knallen als kind. Natuurlijk de klapperpistolen met een rol klappertjes er in. Je had ook een pistool voor knalkurken. Dit was een holle kurk met kruit aan de binnenkant. Je drukte de kurk in de loop en met het schieten sloeg een pen in het kruit en kwam er een flinke knal en vlam uit. Er waren ook pistolen voor één groot klappertje. Als je er dan meerder op elkaar legde, kwam er een flinke knal uit. Je kreeg dan ook brandend kruit tegen je hand aan maar dat was maar bijzaak.
De raketten maakten we zelf. We namen een flinke moer en twee bijpassende bouten. De boutkoppen werden met een touw onderling verbonden, de moer ging 1 of 2 slagen op de ene bout, er ging een lading klappertjes en/of luciferkoppen in de moer, de tweede bout werd erop gedraaid (niet te hard) en het geheel werd in de lucht gegooid. Meestal een flinke knal en de bouten vlogen uit elkaar. Na verloop van tijd was de schroefdraad versleten en moesten we nieuwe hardware bietsen.
Ik heb vroeger ook wel met klapperpistolen geschoten, en ik herinner me die raketjes ook wel. Volgens mij heb ik zo’n raket trouwens zelf nooit gehad
trouwens, plaffertjes: hoe kom je erop, twee woorden combineren?
@Joke61 cojbojs zeiden wij ook…