Wat wil je later worden?
Link naar dit artikel Op woensdag 27 september 2006 geschreven door Frank Faber
Als je als kind gevraagd werd wat je later wilde worden, kreeg men van jongetjes vaak te horen “trambestuurder” of “treinmachinist”
Brandweerman was ook erg in trek. Meisjes kozen liever voor verzorgende beroepen zoals verpleegster of dierenarts. Of kinderen zagen hun vader of moeder als grote voorbeeld en wilden later precies hetzelfde doen als hun ouders. Niet vaak kwamen die kinderdromen uit; er zijn gevallen bekend dat een jongen besloot huisarts te worden omdat zijn vader dat ook was. De vader van mijn huisarts bijvoorbeeld was ook huisarts en nu zit mijn huisarts bijna tegen zijn pensioen aan.
Ik had diverse beroepen die mij als kind wel wat leken; het begon met (natuurlijk) trambestuurder, later wilde ik poppenkastspeler worden, op dat idee gekomen door de poppenkastvoorstellingen van Frank Kooman. Nog later leek architect mij het einde en dat idee heb ik heel lang volgehouden. Ik tekende met liniaal en geodriehoek hele plattegronden van huizen en omdat ik ook iets met kastelen had tekende ik ook daar plattegronden van, compleet met geheime deuren en dito ruimtes. Maar ik ging verder, zo ontstonden op papier stratenregisters van hele niet bestaande steden en ik kon daar uren zoet mee zijn.
Zo kan ik mij moeilijk voorstellen dat er kinderen zijn die op jonge leeftijd al weten dat ze later de politiek in willen gaan of accountantsmanager willen worden; dat spreekt de meeste kinderen niet zo aan. Hoewel mijn zoon van zestien interesse in de beurs heeft en hij claimt ambities te hebben om de tweede Bill Gates te worden.
Toen mijn middelbare schoolcarrière en beetje vast dreigde te lopen vonden mijn ouders het noodzakelijk dat ik mij liet testen op het beroepskeuzebureau. Vol goede moed en verwachtingsvol legde ik de tests af en verwachtte er wonderen van. Ik had het gevoel dat ik over onontdekte talenten beschikte en dat er figuurlijk in mijn hoofd een luikje open zou gaan en dat het balletje op die manier ging rollen. Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer wat er uit die test tevoorschijn was gekomen; het was allemaal een beetje vaag en voor mij nogal desillusionerend.
Uiteindelijk ben ik in de wereld der archieven terecht gekomen en ik kan zeggen dat ik me er prima op mijn plaats voel. Maar het is toch iets heel anders dan architect of poppenkastspeler.
Welke ideeën had jij als toekomstig beroep en stemt je keuze wat je tegenwoordig doet overeen met je prille wensen?
53 reacties op “Wat wil je later worden?”
Laat een reactie achter
Ik wist al op jonge leeftijd wat ik wilde worden, net als mijn vader, akkerbouwer. Als kind was ik al geïntresseerd in trekkers, combines en alle landbouwwerktuigen. Mijn vader was de 4de generatie op de boerderij waarop ik ben opgegroeid, maar voor mij was daar geen kans meer vanwege glastuinbouw en recreatie uitbreiding. Dus ben ik mijn geluk gaan beproeven in Canada. We hebben hier nu een mooi akkerbouwbedrijf en werk hierop (bijna) elke dag met plezier. De teelt van gewassen wisselt wel eens af, maar de laatste jaren teel ik tarwe (voor brood) en pinto bonen, wordt veel gebruikt in taco’s.
Toen ik vier jaar was kreeg ik van de Sint een zuster/dokters speelkoffertje. Je kent ‘t wel met een wit kapje en schortje, stethoscoop, hamertje etc en aangevuld door mijn moeder met een windsel en wat gaasjes. Vaak heb ik met mijn vriendinnetjes en onze poppen ziekenhuisje gespeeld en vanaf de tijd dat ik dat koffertje kreeg geroepen dat ik zuster in het ziekenhuis wilde worden.
Lange tijd is dat zo gebleven. Tot ongeveer mijn 14e, toen wilde ik bij de politie, maar aangezien je daar in die tijd minstens 1.67 m voor moest zijn, en ik veel kleiner ben, ging dat niet door.
Toen wilde ik wel naar een sportopleiding, bleek je wiskunde voor in je vakkenpakket nodig te hebben, dat had ik niet, dus deze opleiding ging ook niet door.
Het ‘zuster’ willen worden kwam toen weer boven drijven, maar omdat mijn zus ook in de verpleging was gegaan vond ik dat te veel na apen. Zij deed de Z-opleiding, toch anders dan een A-opleiding, en ben ik tenslotte toch met een opleiding tot ‘zuster in het ziekenhuis’ begonnen en natuurlijk geslaagd en nu al járen ‘pleeg’!
Het roepen als klein kind dat als je later groot bent zuster wordt en het ook worden kan dus
Klopt, Joke, ik wilde ook “zuster” worden, en juf en moeder.
Zuster werd ik in de bejaardenzorg, ik ben moeder en ik juf een beetje mee op de school van onze dochter.
Jaren geleden wilde ik wel eens wat anders als de zorg, en deed een beroepentest.
En wat kwam er uit? Ik was zeer geschikt voor de zorg
O ja, ik wilde ook nog schrijfster worden, dat is niet gebeurd, alhoewel, tegenwoordig hier op JS?
Overigens denk ik dat destijds de meeste meisjes wel een typisch vrouwenberoep ambieerden. Je maakte toch geen carrière, want als je trouwde ging je je wijden aan het Huishouden, dat voorbeeld kregen de meeste meisjes tenminste. Mijn zusjes, die goed konden leren, gingen om die reden naar de huishoudschool, lekker praktisch.
Tegenwoordig hoor je gelukkig ook meisjes zeggen dat ze arts willen worden, of advocaat, of vrachtwagenchauffeur
Heel lang heb ik thuis geroepen dat ik kok wilde worden. Heel de dag bezig met lekker eten, alles proeven, dat leek me wel wat. Ik kon veel beter pannekoeken bakken dan m’n moeder (die waren steevast een beetje aangebrand
) bakte lekkere groente-eieren en maakte brinta met spritskoeken erdoor.
Het is het niet geworden, kreeg meer belangstelling voor het opdoen van kennis,knutselen,en technische vakken hadden m’n voorkeur gekregen, ook al omdat dat die destijds meer kans gaven op een baan. Werk nu in een chemisch/fysisch researchlab en pluk in het dagelijks leven voortdurend leerzame en interessante dingen uit de onophoudelijke stroom aan info.
Zuster worden (of verpleegster heet het nu) nee dat leek me helemaal niks. Ik had wel ideeën, banketbakker leek me wel wat, uitvinder of later vrachtwagenchauffeur of kapster. Iets wat ik ook niet wilde worden was administratief medewerkster. Ik had geen idee wat het inhield, maar mijn vader had een eigen administratiekantoor en het leek me het allersaaiste beroep van de wereld. Toch heb ik juist dat vele jaren gedaan, en ik heb ook jarenlang boekhouding gedaan (allebei met veel plezier). Helemaal in het straatje van mijn vader natuurlijk. Nu ben ik ‘thuisblijfmoeder’ en het bevalt me ook prima.
Als klein meisje wilde ik ballerina worden, daarna stewardess en eenmaal puberend wilde ik popjournaliste worden. Lekker optredens van bands recenseren en zo. Maar heb voortijdig de school verlaten, dus toelating tot de school voor Journalistiek kon ik wel vergeten.
Uiteindelijk is het na vele omzwervingen de ouderenzorg geworden. Heb eerst als ziekenverzorgende in verpleeghuizen gewerkt, maar moest hier helaas vanwege rugproblemen mee stoppen. Heb nu alweer 8 jaar een leuke kantoorbaan bij een thuiszorginstelling, het coördineren van aanvullende diensten aan huis (kapper, pedicure, maaltijden, etc.) bij nog zelfstandig wonende ouderen. De verslavingszorg heeft ook wel mijn interesse, daar ga ik misschien nog iets mee doen. Dan kan ik de in het verleden opgedane ervaringen misschien nog omzetten in iets nuttigs, haha!
ik heb nooit geweten wat ik wilde worden en dat kan natuurlijk ook! Ik heb wel jarenlang op kantoor gewerkt maar toen er eenmaal computers kwamen begon men elkaar weg te treiteren omdat er een reorganisatie aan de gang was en dat was niet stimulerend voor mij om verder in die branche te gaan….Nu werk ik al jarenlang in de thuiszorg met plezier, gezellig met mensen omgaan die je juist nodig hebben en het vreselijk vinden als je weer naar huis toe moet, al laten ze dat niet merken. Mijn broer die kortgeleden overleden is wilde altijd vuilnisman worden toen hij heel klein was, hij had altijd vuilnisemmertjes, vuilniswagens en alles wat er maar verder mee te maken had….uiteindelijk is hij Drs.econoom geworden en daar was ik heel trots op
Doordat mijn vader heel vaak in het ziekenhuis lag en ik al die verpleegsters zo leuk zag werken wist ik het al heel vroeg ik wilde dus ook verpleegster worden!
Toen ik een jaar of 9 was kreeg ik een verpleegsteruniform voor Sinterklaas, een blauw jurkje met witte manchetten aan de mouwtjes, een wit boordje en een hoofdoekje met een rood kruisje erop wat in de verste verte nog niet leek op de kapjes die de verpleegsters in het ziekenhuis droegen. Toen ik met mijn verpleegsteruniformpje bij mijn vader op ziekenbezoek ging vond die ene zuster dat ook en die was zo lief om voor mij zo’n papieren kapje te vouwen, waarna ik trots rond paradeerde in het ziekenhuis en aan alle andere patiënten op mijn vaders kamer ging vragen: “Hoe gaat het met U? ”
Van mijn wens is niet veel uitgekomen, na wat omzwervingen van in een winkel staan, receptioniste/telefoniste tot werken op een afdeling inkoop op kantoor, heb ik van mijn hobby mijn beroep gemaakt. Ik werk met computers, ik help senioren op de pc thuis en het is erg dankbaar werk, bovendien is het vraagstuk niet veranderd als toen ik een klein meisje was, ik vraag immers altijd als ik binnenkom: “Hoe gaat het met U”?
Daarnaast doe ik nog vrijwilligerswerk met kinderen.
Het is dat er in mijn jeugd nog geen personal computers bestonden anders had ik TOEN al geweten DAAR wil ik later graag mee werken
Ik speelde vroeger altijd schooltje. Mijn buurmeisje moest van mij leren lezen zodat ze zich in de eerste klas later stierlijk verveelde… Ik wist het zeker later word ik juf. Ik schreef/tekende in alle boekjes die ik had prachtige krullen en verbeterde letters (alsof de schrijver van het boek het niet goed gedaan had). Nu vind het nog jammer van de boeken. Maar ja, ik wilde juf worden. Ik had (en heb nog steeds trouwens)laden vol pennen en kleurpotloden. En ja hoor, ik ben nog steeds juf (al 28 jaar voor de klas). En met veel plezier leer ik Amsterdamse kinderen lezen.
Lagere school:
1)Brandweerman,
2)Kapitein op een zeeschip,
3)Dierentuin Artis,
4)Overigen
Middelbare school:
1)Dokter,
2)Dierendokter,
3)Belasting Inspecteur (God beware),
4)Register Accountant (nogmaals God beware),
5)Politie Academie,
6)Mijnbouwkundig Ingenieur (Aardolie en dergelijke),
7)Overigen
Het is uiteindelijk, na een klein omweggetje, ”Middelbare school 1)” geworden.
Met excuses aan de Belasting Inspecteurs en Register Accountants.
Ik wilde “kelner in het restaurant van de euromast” worden. Daar zijn er niet zoveel van dus dat is niet gelukt.
Toen wilde ik “schoolmeester” worden, en dat ben ik nu al weer 24 jaar lang.
En , oh ja, Sue Ellen ( reactie boven mij ) is een oud collega van mij. We hebben jarenlang samen les gegeven in Amsterdam-West. Leuke tijd…..
Ik werk nu in Assen !
Gedicht: Traject
Wat ik dagelijks
bespeur.
is dat menig
conducteur
of ‘t een man is
of een vrouw,
niet de baan heeft
die die wou.
Ik wou vroeger altijd bij de politie toen ik en jaar of vijf was, maar toen en paar jaar later pianoles kreeg op mijn tiende, wou ik toch wel beroemd worden als zanger en pianospeler, bekende artiesten als Elton John, Janis Ian, Richard Carpenter, en Chi Coltrane waren toen mijn voorbeelden, helaas kan ik niet zingen maar wel pianospelen.
Ik wilde graag archeoloog worden, of geoloog. Wroeten in de grond , op zoek naar munten, of potten en kruiken of mooie stenen….het boeide me mateloos!
Joep, niet iedere Ns-er is zijn roeping misgelopen hoor 
)
Maar omdat ik een benedengemiddelde scholier was, wat betreft wis-, natuur en scheikunde, kon ik dit wel op mijn buik schrijven.
Ik werk nu al 26 jaar bij NS (
Begreep van Rian dat dit onderwerp schering en inslag was. Hier mijn versie.
De Toekomst
Een kind moet altijd vertellen wat hij later wil worden. Vaak komen dan de klassieke beroepen als zuster, dokter, vrachtwagenchauffeur, brandweerman, etc.
Ik kan mij niet herinneren dat ik iets wilde worden. Op een dag vroeg een tante aan mij: wil jij ook advocaat worden, net als ome Gerard? Een glaasje advocaat kende ik al, maar het beroep advocaat viel buiten mijn referentiekader.
Ik heb nooit gedacht over de toekomst. Geen dagboekbladen daarover. Nooit gedroomd van geld en rijkdom. Of hoe mijn samenlevingsvorm (kinderen) er uit zou zien. Keek niet verder dan mijn neus lang. Nooit tekeningen gemaakt van futuristische taferelen.
Heb dus aardig in het hier en nu geleefd: een soort new age avant la lettre. Hoewel: helemaal waar is dat ook weer niet. Dagdroomde weleens over de nabije toekomst. Maar nooit voorbij concrete punten of mensen.
Het geslacht zal waarschijnlijk een rol spelen: waarschijnlijk hebben meisjes daar meer kijk op…
Droomde jij wel over de toekomst?
Eric Erres
@Wilma
Ik ben trots op je: Ik ben een zoon van een spoorman. Hij werkte (tot z’n overlijden in 1991) meer dan 30 jaar bij de NS waarvan bijna 25 jaar op de HVL (Hoofd Verkeersleiding). Ik heb zelf ooit eens op een functie op de verkeersleiding gesolliciteerd maar ik kwam niet door de test. Blijkbaar geen aardje naar m’n vaartje. Ik werk nu zelf al 14 jaar in de sociale zekerheid, maar hoop volgend jaar als beroep eens te mogen zeggen. Hallo ik ben Joep: administratief medewerker en dichter. Is er toevallig iemand hier bij JS omdat laatste te kunnen bewerkstelligen. Ik wil graag mezelf eens in de boekenkast zien maar weet niet hoe dat moet met uitgevers en zo. Make my dream come true.
Ps: Wat ik vroeger echt wou worden is ontdekkingsreiziger.
Vaagjes kan ik me herinneren ooit es kok te willen worden en leraar, zelfs nog es gesolliciteerd voor een boyband in mijn early twenties
ops:
Maar ik ben nu boekenverkoper
@Joep67 Uitgevers gewoon aanschrijven! Wat representatief is voor je werk sturen en wie weet…..
Tip: Kijk bij je boekhandeleaar op het dichtbundelplankje welke uitgevers er bij staan, niet iedere uitgever geeft nl dichtbundels uit
@Aidan: Dank je voor de tip,
Maar wat voor jou gewoon lijkt is het voor mij dus niet: Uitgevers aanschrijven en zo. HELP
Ik heb altijd schrijfster willen worden en nu ben ik journalist.
Carpe Diem
Natasza
@Joep67 Kijk even op http://www.boekenbent.com
Lijkt me een heel geschikte uitgever voor je!
@Aidan:
Dank je voor de geweldige tip, maar ik zoek juist iets niet in eigen beheer.
Dat weet ik nou nog niet…grapje hoor. Als kind eerst zangeres (mijn Oma vond dat maar niks die showbusiness en de Beatles hadden haar als gordijntjes voor hun ogen), toen archeologe (Atlantis opgraven), vervolgens antropologe (mensen opgraven) en daarna eindelijk de molekulaire biologie in. Met al die korte contracten weet je maar nooit of je volgend jaar nog wel een baan hebt. Ik wacht op het ogenblik ook weer op iets nieuws.
@ Aidan : is die boyband nog wat geworden ? Hebben wij ooit van ze gehoord ?
Stuurman op de wilde vaart. Niets van terecht gekomen want geen wiskundeknobbel. Ben baliewerk gaan doen en doe nu aan fondsenwerving voor goede doelen op een contact-center.
In de eerste klas van de lagere school, zoals dat toen heette, had ik een ontzettend lieve juf. Ik mocht wel eens stempels in schriftjes zetten. Dat smaakte naar meer, dus na schooltijd terroriseerde ik mijn jongere zusje en mijn poppen met schooltje spelen. Natuurlijk was ik de juf.
Twee jaar later kreeg ik een prijs voor een gedichtje dat mijn moeder voor me naar de vpro-gids had gestuurd. Het was zo fantastisch om mijn eigen woorden in drukletters in een tijdschrift te zien staan, dat ik meteen van plan veranderde: ik zou schrijfster worden.
Ik had veel gelegenheid om te oefenen, want ik ging om de haverklap verhuizen, en dan hield ik mijn oude vriendinnen op de hoogte van mijn wel en wee door stapels Joop ter Heul-achtige brieven te schrijven. Op de middelbare school schreef ik ook twee ‘romans’ en veel poëzie. Maar dat hield ik allemaal voor mijzelf. Veel te verlegen.
Ik ben lerares Nederlands geworden, waarbij ik totaal ben opgeslokt door mijn werk. Toen ik een paar jaar geleden ben gestopt, heb ik alsnog een roman geschreven, die eind vorig jaar verschenen is. Of ik mij daarmee een ’schrijfster’ noemen kan, weet ik niet, maar het voelt wel alsof er een droom is uitgekomen.
Ik snap dus precies wat joep67 bedoelt. Kijk eens in het Handboek voor Schrijvers van de “Stichting Schrijven”, joep67. Dat is een dik boekwerk waarin al je vragen beantwoord worden. Waarschijnlijk staat het wel in jouw plaatselijke bibliotheek. Succes!
De titel van mijn boek is Vliegende Varkens. Het is een verhaal vol jeugdsentimenten.
Toen ik klein was wilde ik graag vrachtwagenchauffeur worden, omdat de vader van een vriendinnetje dat was.
Hij was superstoer en kon ons met 1 hand optillen!
Hij dronk ook bier en als hij thuis kwam van 1 van zijn vele verre reizen had hij altijd verse groente of fruit of iets dergelijks bij zich.
Helaas bleek ik teveel werkende hersencellen te hebben en werd mij dringend (dwingend) aangeraden om deze droom te laten varen en mij te richten op een studie aan het atheneum etc. Een goede tip voor de jongere generatie: ook al heb je de hersens voor een bepaalde opleiding dan betekent het niet dat je deze ook daadwerkelijk moet gaan volgen. Volg je hart…
Ik wou kok worden, dit is uiteindelijk niets geworden.
Ben na m’n opleiding voor hovenier in de bloembollenteelt terecht gekomen en nu al weer bijna 10 jaar werkzaam in dit vak in Nieuw Zeeland.
Verder ook nog brandweerman geworden, al zei het wel op vrijwillige basis bij de “Edendale Volunteer Fire Brigade”
Ik wilde vroeger Stewardes worden, want dan kon je veel reizen. Daarna bibliothekaresse dan kon je lekker veel lezen dacht ik, of ook moeder als ik een leuke man zou tegen komen. Heb nu geen beroep maar kan lekker veel lezen en heb ook nog een man.
Hoi Joep67, je hebt een bemiddelingsbureau voor dichters nodig.
Misschien is onderstaande site iets voor jou?
http://www.dichttalent.nl/?nav=tlrwJsHrGmKhLeB
@Joep67 Nou kijk es aan zowel van Marise als Marty goeie tips
@Bertus Twee singletjes en toen niets meer. Het was natuurlijk voor het Take That tijdperk dus misschien iets te vooruitstrevend
Dankje Marty,
Ik mis wel, als ik willekeurig daar iets lees, het plezierdicht ( Ik zag namelijk drie keer: verwijt/spijt)
Dit brengt bij mij gelijk iets naar boven voor wat voor gastloggers interessant is: De bundeltjes van John O’Mill.
En plezierdicht is jouw credo. Ik geniet iedere keer weer van de vindingrijke gevatheid waarmee je je woorden neerpent
Maar er is meer dan 1 website en bemiddeling is erg handig als je de weg niet weet. Maar je hebt een geschikter podium nodig voor je woordkunst dan JS. Als je wil schijnen zul je het vuur moeten aansteken
@Aidan, Bedankt voor je reactie: Zsa Zsa Gabor wordt binnenkort revisited (met een gedichtje).
groet Joep
@Marty
When you feel so tired but you cannot sleep
and the tears come streaming down your face,
you love someone but it goes to waste:
Lights will guide you home
@Marty, Jaaaa Neee,
Bob Dylan?
@Marty:
Sorry Coldplay.
Joep67 schreef op 29 september 2006 om 08:13
@Marty:
Sorry Coldplay.
BINGO!!
Dit onderwerp schijnt dus al 5 keer te zijn ingestuurd, ongelooflijk. Dit was mijn versie:
Later als ik groot ben word ik………..?!
Enkele maanden geleden brachten we een bezoekje aan het Dolfinarium. Bij de dolfijnenshow werd er een klein meisje uit het publiek naar voren gehaald om te helpen bij de show. Heel vertederend om te zien hoe dat kleine meisje de dolfijnen kunstjes kon laten doen. Ook mocht ze visjes geven aan de dolfijnen na het vertoonde kunstje.
Aan het einde van de show werd het meisje bedankt door de dolfijnentrainster. “Voordat je weer bij je papa en mama in het publiek mag gaan zitten, heb ik nog een brandende vraag voor jou” , zei de trainster tegen het kind. Wat wil je nou worden als je later groot bent? Waarop het meisje keihard in de microfoon antwoord gaf met: …”Ik wil later POTTENBAKSTER worden”. Het hele publiek lag in een deuk. Niks dolfijnentrainster…pottenbakster!
Wat wilde jij eigenlijk worden vroeger? Dokter, brandweerman, astronaut? Of had je een heel apart beroep in gedachten? En is die wens ook nog uitgekomen?
Of had je vroeger geen idee?
Eh…interessante discussie hierboven. Joep wil dus dichter worden??? Dat kan niet, je kunt toch niet iets worden wat je al bent!??
Ps; Ik schrijf me in ieder geval vast in voor de eerste uitgave
En graag gesigneerd door Joep67
Ik wilde het eerst niet doen maar jullie doen het ook. mijn versie van wat je wil worden had ik net vorige week ingestuurd.
Wat wil je later worden
Vroeger op school werd vaak gevraagt wat wil je later worden, voor meisjes was vaak het andwoord zuster of kleuterleidster, voor jongens vrachtwagenchauffeur of piloot, ook was het andwoord vaak het zelfde beroep als je vader.Toen ik een jaar of 7 was wist ik al dat ik akkerbouwer wilde worden net als me vader en ik doe het nog steeds graag.wisten jullie al op jonge leeftijd wat je wilde worden?en is dat ook zo uitgekomen?
@Sandra: ook een mooi verhaal van jou over dat meisje; ik lag ook in een deuk. Tja, blijkbaar was dit een heel voor de hand liggend onderwerp, wat jullie nu overkomt is mij al enkele keren overkomen, gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen en Sentiment kan uit alle inzendingen maar eentje kiezen. Ik heb trouwens onderwerpen op de plank staan die NIET voor de hand liggen, dus daarmee zit ik niet in iemands vaarwater of andersom. By the way; dit was mijn 40ste gastlog!!!
@Joep Een gedichtje over Zsa Zsa Gabor?? Ikben reuze benieuwd
Als kleuter: geen idee; was er niet zo mee bezig.
Als tiener’Iets’ met paarden.
Als twen vond mijn tante dat ik omroepster moest worden.
Als dertiger wilde ik mijn eigen hotel hebben.
Als veertiger ga ik dan mijn eigen Bed & Breakfast beginnen in Frankrijk
M’n langste carriere heb ik als secretaresse/marketing assistant gehad; o.a. secretaresse werk, organisatie en uitvoering van buitenlandse reizen en beurzen.
Als ik dit aan onze, bijna 4 jaar jonge, dochter vraag, is steevast haar antwoord: ‘I want to be myself’.
…een trotse moeder….
Vanaf mijn 8ste wilde ik onderwijzer worden. Ik heb goede herinneringen aan de kleuterschool (Zonnebloem) en de basisschool (Jan Ligthartschool) en vooral aan Meester Berretty (3 tot 6de klas). Ben hem in 1971 gaan vertellen dat ik hem alles had nagedaan. Eigenlijk zelfs inclusief: in een ander land dan geboorteland voor de klas staan.
Hij kwam uit Indonesië. Ik ging, toen ik 12 was, naar Australië. Kende geen engels.
Dat was een poosje moeilijk. Latijns en ‘Physics and Chemistry’ wilden niet zo erg lukken, aangezien ik dus de leerkrachten niet kon verstaan en er in 1957 helemaal geen hulp gegeven werd.
Net aan door de kweekschool heen gekomen, ook al was dat nog steeds met een Nederlands accent. 37 jaar genoten van les geven, in scholen in Sydney en Bourke en in Maude via Hay.
Op de Jan Ligthartschool was de hoofdmeester (Toen was het nog niet directeur en men ging nog naar de kweekschool.) Meneer Mul. Hij was een neef van mijn grootvader, Dikke Jan, de Caféhouder.
Ik heb de indruk dat meester zijn een beetje in het Mullen-bloed zat. Ik heb ook, via het internet, de indruk dat ik geluk had dat ik Mr Berretty die vier jaar als meester had en niet Meneer Mul. Zal nooit weten of ik dan toch nog steeds zo graag onderwijzer had willen worden.
“dierenarts” zei ik altijd als kind, “of iets met dat ik moet aanbellen bij mensen”, want ik was altijd benieuwd naar de diversiteit van deurbellen.
Vond ik leuk, dus ja, ik was een gepokt en gemazelde belletjestrekker. Jammer dat ik altijd moest weglopen.Dat hoorde nu eenmaal bij belletje trekken.
Later wilde ik cameraman worden of leraar basisschool. Ik ben nu concertprogrammeur en boek artiesten/dj’s/bandjes. Ook mooi.
Ik denk dat ik wellicht als Kimi groter is ook nog wel wat wil doen (al dan niet vrijwillig) in de bejaardenzorg. Maar vooral eigenlijk de eenzaamheid bij sommige oudjes wat in te dammen. Tranen met tuiten laatst voor de TV gezeten ikke. Ik vond t echt verschrikkelijk. Zo’n man in een huisje aan de eettafel. vreselijk opkijkend tegen de volgende eenzame kerst. Ik vond t vergelijkbaar dat je een enorme marathon aflegt vol hindernissen en weet ik het wat, en tegenslagen en storm en bliksen en slagregens getrotseerd..en dan kom je uiteindelijk dat stadion binnen op t laatst waar de finish is, en daar is t licht al uit en iedereen is al naar huis. en zo loop je dan je laatste rondje. alles getrotseerd maar er is niemand meer die geïnteresseerd is. Dat is toch vreselijk?! Zodra het erin zit, ga ik informeren of ik me nuttig kan maken op dat vlak. Krantje voorlezen, verhalen aanhoren, zelf vertellen, koffie zetten, eitje bakken…gewoon aanspraak voor die mensen…Ja, daar zou ik heel veel voldoening uit kunnen putten…
@ Steven, ontroerend geschreven.
Ik heb zelf laatst ook al met die gedachte gelopen om zoiets te doen. Vond de volgende site hierover
http://www.handjehelpen.nl/
Kinderen die in embarmelijke omstandigheden leven, dat grijpt mij ook zo aan. Bijvoorbeeld verhalen over AIDS-wezen….hele jonge kinderen die vogelvrij wonen zonder ouders in een hutje zonder geld. Gemakkelijke prooien voor moordenaars , verkrachters ed. Vooral het verhaal van Monique van de Ven en haar man laatst op tv, hartverscheurend gewoon. Vooral nu ik zelf kinderen heb.Ik zou gek worden als ik wist dat mijn kinderen zo moederziel alleen (vogelvrij) achter zouden blijven!
@Steven1970, Sandra67: het zou geweldig zijn als meer mensen iets zouden doen voor bijvoorbeeld ouderen in verzorgingshuizen.
Het is mijn werk en ondanks dat al mijn collega’s en ik iedere dag weer ons stinkende best doen blijven we te weinig tijd hebben om iedereen de aandacht te geven die hij verdient. Frustrerend….
Hier hebben we het Steunpunt Mantelzorg en de Stichting Markant (vrijwilligersorganisaties), die heel veel doen voor de ouderen. Er is vooral veel vraag naar mensen die een paar uurtjes kunnen missen voor een praatje (over vroeger!), samen boodschapjes halen, etc. Er is zoveel eenzaamheid onder de ouderen, zelfs als ze meerdere kinderen hebben. Want die wonen in het buitenland, of hebben zelf kinderen en 2 drukke banen, etc.
Met alle respect, de omstandigheden van die AIDS-wezen e.d. zijn natuurlijk vreselijk. Maar er is ook zoveel verdriet in onze eigen omgeving. Kinderen ontroeren iedereen, maar de (hoog-)bejaarde mens wordt vaak compleet genegeerd. En dat terwijl ze zoveel prachtige verhalen te vertellen hebben!
Als puber had ik geen idee wat ik later wilde worden. Dat het iets in de techniek zou worden stond al vast, dat was genetisch bepaald. Van vaders zijde zat iedereen in de techniek. Volgens mijn moeder stond ik als peuter vaak te kijken bij het afbreken van de resten van de Atlantikwall van de Duitsers. Daarom zei ik altijd dat ik sloper wilde worden als iemand er om vroeg. M’n moeder zei dan steevast dat ik m’n aanleg thuis al ruimschoots bewezen had. In de 6e klas deed ik een beroeps- en studiekeuze test. Als notoire dwarsligger scoorde ik slecht, behalve op technische handvaardigheid. Dat werd dus LTS, maar men had daar nog wel een zwaar hoofd in. Tijdens de LTS kreeg ik belangstelling voor vliegtuigen, dus dat werd UTS vliegtuigbouw. Dan de dienst, uiteraard bij de Luchtmacht. Toen ik nog steeds niet wist wat ik wilde worden ben ik na de dienst verder gaan studeren en werd werktuigbouwkundig ingenieur. Daarna ben ik maar gaan werken, steeds in een omgeving van scheepsbouw. Nu ik met de VUT ben en terugkijk, besef ik dat m’n belangstelling zo breed was, dat ik moeilijk er iets uit kon pikken. Vanuit de werktuigbouw ging ik in de electronica en later in de IT. Gekke mensen heb je toch!
Als kind wilde ik vroeger miljonair worden,
ik ben er bijna, op een aantal tonnen na.