Vernoemd worden
Link naar dit artikel Op maandag 2 oktober 2006 geschreven door Lia
Tot ver in de jaren zestig was het heel gebruikelijk om je kinderen te vernoemen.
Het aanstaande ouderpaar moest soms spitsroeden lopen om te voorkomen dat (schoon)ouders, grootouders en andere familieleden zich gepasseerd zouden voelen bij de naamgeving van de nieuwe spruit. Misschien waren sommige gezinnen destijds wel zo groot om iedereen tevreden te houden…
Mogelijk bij gebrek aan zonen werden meisjes vaak opgezadeld met jongensnamen, al werden die dan verkleind: Gijsje, Klaasje, Pietertje, het was allemaal heel gewoon.
Met sommige ouderwetse namen wisten jonge ouders zich geen raad, ze gaven hun kind dan wel de originele doopnaam maar bedachten een daarvan afgeleide, wat modernere roepnaam. Dat die soms in de verste verte niet meer leek op de oorspronkelijke naam deed er minder toe, vernoemd was er!
Alle kinderen van ons gezin zijn vernoemd. Ik ook, naar een tante. Elia heette ze, en die naam prijkt dus op mijn geboortekaartje.
Blij was ik er als kind niet mee. Elia is de naam van een profeet uit de bijbel, een man dus. Hoewel mijn doopnaam anders dan de bijbelse naam uitgesproken dient te worden met de klemtoon op de “e” had ik toch het gevoel een jongensnaam te hebben. Sterker nog, het verhaal gaat dat ook de dominee die mij doopte zich vergiste en de naam verkeerd uitsprak….
Ben jij vernoemd?
62 reacties op “Vernoemd worden”
Laat een reactie achter
Nee ik ben niet vernoemd,ook me broer en zus niet.Ik heb ook geen middelnaam of doop naam.En onze eigen kinderen hebben we ook niet vernoemd,die hebben ook maar 1 naam.Ik heb er nooit klachten over gehoord ,me ouders ook niet geloof ik.
Ik ben gezegend met maar liefst VIER doopnamen! Catharina, Adriana, Cornelia, Godefrida en ze noemen me Rian
Mijn eerste doopnaam komt van de moeder van mijn vader, de tweede van de andere oma, de derde van mijn zus en de vierde van mijn peettante.
Ik vind het vreselijk zoveel namen! op officiële documenten kan ik ze vaak niet eens kwijt! normaal heb je er 2 of hooguit 3!
Bovendien was het vroeger niet gebruikelijk dat ze je roepnaam als eerste inschreven dus eigenlijk heb ik er 5!
Op mijn geboortekaartje staan ook wel wel mijn doopnamen maar gelukkig staat er ook bij: Roepnaam Rianneke
Mijn dochter heeft er 3, eerst haar roepnaam en dan van beide oma’s, tja traditie hè!
Yep ik ben vernoemd naar mijn oma. Mijn officiele naam is Jacoba, maar mijn roepnaam is Joke.
Lang geleden kwam ik bij mijn ouders een geboortekaartje van een kindje van mijn oom en tante tegen, dit kindje was twee jaar voor mij geboren en kreeg de naam Joke/ Jacoba en was ook vernoemd naar die oma, dit meisje is na 1 jaar overleden, vreemd genoeg noemden mijn ouders mij hetzelfde als dit overleden nichtje.
Mijn kinderen heb ik niet vernoemd, en ook gewoon 1 naam gegeven. Mijn dochter lijkt vernoemd te zijn naar haar oma, wij vonden en vinden deze naam of eigenlijk de afgeleiddde vorm daarvan gewoon mooi,en hebben dit ook vlak na haar geboorte duidelijk verteld.
Wat een leuk log, Lia!
Twee grootmoeders, Henderika en Jantina. Geen wonder dat ik dus niet Monique heet. In Ned. was ik altijd Henny en in NZ is Jane er bij aangeplakt. Mijn broer heet Hendrik Jacob, ook naar de grootvaders. Tja, het is handig bij het stamboomonderzoek. Mijn vader was nl. de derde zoon en werd dus naar een grootmoeder vernoemd, Pietertje. Hij heet dus Pieter. En ga zo maar door.
Vind al die namen toch maar lastig, dus mijn dochters hebben ieder een naam, zijn ook niet vernoemd. Mijn ouders hadden daar geen problemen mee en in de chinese cultuur van mijn ex-eega mag je niemand vernoemen naar een levend persoon. Heeft te maken met de spiritualiteit van de persoon/naam.
Sentiment, vaak is er geen ruimte om al die namen officieel op te schrijven, nietwaar? Al die dokumenten hebben vaak maar een of twee lijntjes voor de naam. Ik heb eens gelezen over iemand die zijn dochter 26 namen gaf bij de geboorte, van A to Z. Dat is toch te gek.
Volgens mij was het in het Katholieke zuiden gebruikelijk dat je als oudste zoon in het gezin in ieder geval twee doopnamen kreeg. De officiële namen van beide opa’s. Wie vooraan moest staan was ook geen discussie. Dat was de grootvader van vaders kant. Bij de volgende zoon was het dan omgekeerd en bij de meisjes ging het op dezelfde manier, maar dan met de “christian names” van de oma’s. De ouders hadden in dat gebruik wel de vrijheid om uit de eerste officiële doopnaam een roepnaam naar keuze te selecteren. Johannes resulteerde dan bijvoorbeeld in Jan, Johan, Han of later zelfs John. Of Lia, Corrie, Cor en Neeltje als afgeleide van Cornelia.
Het werd pas echt problematisch als het gezin gezegend werd met slechts vier zonen of vier dochters. Dan werd de creativiteit van de ouders stevig op de proef gesteld met roepnamen als Corné omdat oma Cornelia nog steeds niet was vernoemd.
Echt een belachelijk dilemma waar ik me niets van aantrok toen mijn kinderen werden geboren. Die kregen gewoon een leuke roepnaam die voorop stond bij de doopnamen. Daarachter volgde pas het doopnamenritueel, want ik vond dat toch wel iets hebben
@Eirrah, dat wist ik niet, van die volgorde, maar blijkbaar is dat ook zo in het protestantse deel van het land, want zo is het in ons gezin ook gegaan, al waren de eerste twee dan meiden en daaropvolgend twee jongens.
Maar toen kwamen er nog vier kinderen. Daar was blijkbaar geen regel voor, maar we zijn wel allemaal vernoemd.
@Sentiment, leuke oplossing heb je gevonden voor het plaatje!
Ja, ik ben ook vernoemd. Mijn vader, grootvader en diens groot- en overgrootvader heetten Maris. Daarna loopt het spoor dood. Mijn ouders hebben de vrouwelijke versie bedacht. Bij de burgerlijke stand wilden ze er eerst niet aan, want buitenissige namen waren destijds niet toegestaan. Maar ze zijn gezwicht voor het argument dat het een vrouwelijke variant is.
Ik vind hem mooi, maar vond hem vroeger lastig. Er werd vaak raar op gereageerd. En omdat ik een nogal verlegen kind was, gaf dat allemaal ongewenste aandacht. Leraren vonden hem nogal eens te moeilijk. Dan werd ik Marietje of Marlies of zoiets. Dat had mijn vader kunnen weten, want die werd vaak Maurits genoemd. Mijn naam komt nu veel vaker voor, maar die van mijn vader is nog steeds zeldzaam.
Ook bij ons gold nog de RK-traditie van het vernoemen. Aangezien mijn opa Jacques heette (eigenlijk gewoon Sjaak) werd het Jacqueline. Bovendien was mijn moeder helemaal weg van Jackie Kennedy, dus dat was meteen twee vliegen in een klap. Ben tevens gezegend met doopnamen, de tweede naam werd Gracia (naar Gracia van Monaco), en de derde naam werd -heel origineel- Maria.
Ben wel blij dat ik niet naar een van m’n oma’s vernoemd ben. De ene heette Wilhelmina en de andere Gijsberta, brrrrr!
Ja hoor, mijn oma heette ook Rose-Marie. Ik heb het zelf altijd een heel mooie naam gevonden en ben er dan ook blij mee.
In mijn doopnamen ben ik vernoemd naar mijn peettante en peetopa. Normaal gesproken kwam er hier in het zuiden aan het einde het traditionele Maria, maar omdat het bij mij Rosa-Maria-Petronella-Johanna werd zat die al in het midden.
Onze zonen Rutger en Gerben hebben we in de doopnamen wel vernoemd naar opa’s, oma’s en peten, maar de roepnamen hebben we gekozen omdat we die mooi vonden.
Mijn (Britse) man is vernoemd naar een filmacteur, Darren McGavin. In 1961 kwam zijn voornaam nog niet vaak voor; inmiddels wat meer. Ik zelf ben afgeleid van Francesca (een Italiaanse heilige); zover ik weet ben ik naar niemand verder vernoemd.
Onze dochter, Fleur Marie-Corine, is wel vernoemd. Marie (mijn moeder heet Mar; Darren’s moeder Mary) en mijn -helaas overleden- vader heette Cornelius. Vandaar Corine, want Cornelia en aanverwanten vond ik niet zo leuk. Maar ze heet natuurlijk ‘gewoon’ Fleur!
Ik heb altijd gedacht dat de doopnamen van je peter en meter kwamen.
ops: Is is mijn geval toch zo: E. Jules (= grootvader vaderkant) Maria (grootmoeder moederskant). In mijn grote familie is het ook niet ongewoon om een oom of tanta als peter of meter te hebben. Ik heb het altijd leuk gevonden, daarom ook dat ons kleintje ook 2 extra namen krijgt.
Iemand een idee waar te beginnen?
Dit doet me er aan denken dat ik eens de mannelijke tegennaam van de meters (tekort aan mannen) voor ons kleintje moet zoeken.
Dat vernoemen is ook iets typisch nederlands denk ik. In ieder geval ben ik als oudste kleindochter naar mijn oma Elizabeth vernoemd ( ze noemen me Ellen). En mijn jonger zusje naar de andere oma, die Fijtje heette ( we noemen haar Sylvia).
Ik heb hier in ieder geval ( Zwitserland ) altijd weer een hoop problemen, omdat er op mijn papieren “Elizabeth” staat. Maar niemand heeft mij ooit zo genoemd, ik ben voor iedereen Ellen.
Wat een lacher toen we gingen trouwen en onze getuige riep: ” Heee? ElIzabETH? Wie is dat nou?”
Ik ben vernoemd naar mijn moeder die ook Judith heet, mijn tweede naam is Rebecca naar haar moeder die zij zelf ook nooit gekend heeft want mijn ECHTE oma is omgekomen in 1943 in concentratiekamp Sobibor in Polen! Mijn moeder kwam als vondelingetje bij mijn oma die ik altijd als oma gekend heb (ingewikkeld he?)en dan als laatste naam Cornelia naar de moeder van mijn vader,mijn andere oma dus! Mijn eigen dochter heet geen Judith maar Stephanie en haar tweede naam is uiteraard Judith maar die naam wordt nooit gebruikt natuurlijk want dat is haar roepnaam niet. Enfin, het was leuk om haar ook die naam weer door te geven. Mijn tweede dochter heet Chantal, gewoon omdat we dat een mooie naam vonden, haar tweede naam is Nicolette naar eigenlijk beide opaatjes van haar die allebei Nicolaas erin hebben staan…..hehe, wat een verhaal zeg, maar ik heb het kunnen vertellen
Ik ben vernoemd naar mijn opa van vaders kant en heb zijn echt Hollandse naam BERTUS gekregen. Vaak afgekort tot BERT.
Mijn zus is naar haar oma vernoemd naar oma van moederkant een heet AAGJE.
Nee, ik ben naar niemand vernoemd; ik ben bij mijn weten de eerste Frank in de familie en mijn zoon de eerste Vincent. Maar mijn tweede voornaam is Horatius, dat was een Romeins dichter en dat is van vader op zoon doorgegeven, mijn overgrootvader heette Popco Horatius, mijn opa heette Nicolaas Horatius, mijn vader heet Harald Horatius, ik heet dus Frank Horatius en bij mijn zoon heb ik die traditie voortgezet; hij heet Vincent Horatius. Eigenlijk hoop ik dat mijn zoon de traditie niet zal doorbreken, maar dan moet zijn toekomstige vrouw natuurlijk wel een zoon baren.
Als ik google op de naam Frank Faber kom ik er best wat tegen (volgens mij sta ik bovenaan, i.v.m. mijn website), maar ik denk dat de combinatie Frank Horatius Faber uniek is.
Mijn doopnamen zijn Petrus Nicolaas. de 1e naar opa van moeders kant, de 2e naar opa van vaders kant. Mijn broertje heet ….Nicolaas Petrus. Mijn roepnaam is ook dezelfde als opa van moederskant. Waarschijnlijk was ik daardoor oma’s oogappeltje. (opa overleed toen ik 7 was).
Onze oudste dochter hebben we vernoemd via een doopnaam naar mijn oma van moederskant, en de jongste dochter is via een doopnaam vernoemt naar haar oma van haar moederskant. Is het nog te volgen?
Persoonlijk houd ik er wel van om kinderen te vernoemen, maar dan wel via doopnamen. In ieder geval leuker als/dan fantasienamen zoals Paris, Godd’is, Bink, Storm e.d.
Jaja, vernoemen, ook mijn ouders hadden daar het handje van, als baby heb je niks te makken.
Geboren Martinus, m’n roepnaam had dus Martin moeten zijn…maar nee hoor. Papa was een groot fan van Marty Robbins…dus het werd Marty. Nou oke dan maar, er ligt nog ergens een LP met zijn handtekening vanwege deze heugelijke vernoeming.
Heb zelf verder geen nakomelingen, het boek wordt gesloten.
Het leuke van zoveel jaren onderwijs is dat je bij bijna elke naam een beeld hebt van een kind. Om die reden vallen een aantal namen ook gelijk af.
@Marty schreef op 2 oktober 2006 om 17:51
Toch mooie naam, man. Stel je voor dat iedereen Martin heet: Heee, Martin. Ja! Nee ik bedoel Martin! Oh!
Vernoemd ? Ik niet ! Jaren heb ik er last van gehad( als kind) Omdat mijn moeder zeker wist dat het een meisje zou worden had ze geen jongensnaam uitgezocht , de verloskundige wist nog wel een leuke naam : Ed !
Ik denk dat er geen katholiek is die níet vernoemd is, al dan niet naar een heilige of een familielid. Ik in ieder geval ook, naar mijn oma van moeders kant (Wilhelmina), naar mijn moeder ( Geertruida) en naar mijn vader ( Frederika ).
Mijn kinderen zijn niet vernoemd, maar de namen vond ik mooi: Pepijn ( keltisch voor ‘kleine zoon’ ) en Midas ( afgeleid van Mithras , wat ‘lichtbrenger’ zou betekenen.)
Ik ben vernoemd naar 2 broers van mijn vader, Gerard en Jan. Dat werd Geradus-Johannes en de roepnaam is Gert-Jan.
In onze familie komt de naam
Elisabeth veel voor, en Dorothea en Maria en alle variaties, Rita Riet, Elise Beb Els Thea Theo Dora, en Johanna, Jo of Jos, en nog een andere leuke naam.
Waar mijn ouders nou precies m’n 1e naam vandaan hebben, ik heb het nooit geweten. De tweede wel en die vond ik maar niks: Johanna. Erger: vernoemd naar een vriendin van mijn ma die vlak voor ik kwam, stierf, Joke. Dat vond ik luguber.
Bovendien waren de enige verhalen die ik over Joke hoorde, een beetje vreemd. Zoals dat ze zelf paardebloemwijn had gemaakt en mijn ouders een paar flessen gaf, die ze zolang in een kast stalden. Toen ze ’s nachts wakker werden van het eerste ontploffende exemplaar, heeft mijn pa direct een gat in de tuin gegraven om de rest van de flessen veilig te begraven. En naar die dame was ik dan vernoemd…
Zelf ben ik vernoemd naar mijn oma die (hoe kan het ook anders) Aaltje heet. M’n geboorte- en roepnaam is dus Alida. M’n zus heet bijv. Wilhelmina, maar die heeft als roepnaam Wilna.
Beiden vernoemd dus idd.
Jazeker ben ik vernoemd, ik heet hetzelfde als mijn moeder en mijn grootmoeder. Maar mijn kinderen heb ik bewust niet vernoemd. Ook in in de verte, zoals dat wel werd gedaan. Ik vond het zo waanzinnig om een kind te vernoemen en als roepnaam iets totaal anders te doen. Je heet dan bv Trijntje met als roepnaam Nina want die n en die i staan ook in trijntje. . . .
Ik kom niet uit een katholiek gezin, toch ben ik enigszins vernoemd. Boven mij zaten 2 broers en 2 zussen, dus dat was niet moeilijk, 2 opa’s en 2 oma’s meteen vernoemd. En toen kwam ik. Ook niet moeilijk, want de moeder van mijn vader was overleden en mijn opa opnieuw getrouwd. Die vrouw heette Klaske. Maar mijn vader vond dat ze dat mij niet aan konden doen. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor! Alleen mijn jongste broer is niet vernoemd, want toen was er niets meer over. We hebben ook alle 6 een doopnaam, die niets met vernoemen te maken heeft. O ja, van de 2 oudste jongens, die zijn naar de opa’s van mijn ouders vernoemd met hun doopnaam.
Toen ik eens ging neuzen in de stamboom van onze familie, bleek dat er heel veel namen van overleden babies meteen bij de volgende baby weer gebruikt werden. Niet zo vreemd als je perse familieleden wilt vernoemen.
@Joke: mijn zus heet ook Jacoba, die wordt Coby genoemd. Dat hoor je niet zo vaak meer.
Ik ben zelf niet vernoemd, maar mijn doopnamen verwijzen naar de namen van mijn beide Oma’s: Getruida en Johanna. Mijn voornaam was een schande: Je noemt je kind toch niet naar een filmster!!!!
Mijn eigen kinderen hebben in hun doopnaam hun geboortedag als naam. Dat is gebruikelijk in het land van hun vader.
Ik ben vernoemd naar mijn overleden zusje. We hebben dezelfde voornamen (en roepnaam). Eleonora omdat mijn ouders het zo’n mooie naam vonden en Inge naar een Joods vriendinnetje van mijn moeder. Zo’n jaar 40 jaar later heb ik haar bij toeval ontmoet tijdens een bezoek aan het theater. Dat was wel erg leuk. Mijn 3e naam is echt alleen míjn naam, en verwijst naar het Franse woord voor herboren; Renata. Het is wel heel bijzonder om vernoemd te zijn naar iemand die je nooit gekend hebt. Het nare vind ik dat er een grafsteen is met mijn namen erop. Maarja. Ik ben heel tevreden met mijn namen. Krijg bovendien altijd veel reacties op mijn namen (vooral tijdens officiele gelegenheden). Zoals ik al eens eerder schreef is Sue een verzonnen naam (door @Bertus
trouwens ), er zijn meer Ellen’s op deze site.
@Sue-Ellen : heb ik toch iemand een naam mogen geven …
Thanks Buster
Nou, kan ik eindelijks eens reageren op dit leuke log.
Eerst was ik te druk…toen werd ik voor huiswerkdoeleinden verbannen vanachter de computer door mijn dochter (ze waren elkaar aan het overhoren op MSN..jaaaja???) Daarna had ik dus mijn computer-tijd… en toen ging de hele boel hier op testbeeld
Heel veel dingen die ik hierboven lees zijn erg herkenbaar.
Ik beschouw mijn generatie als gelukkig. Je kreeg namelijk wel doopnamen mee (heeft wel iets, geeft jezelf een plekje binnen een groter geheel van voorvaderen). Maar je kreeg gelukkig een voornaam die je ouders gewoon leuk vonden.
Ik kreeg als derde dochter dus de naam Sandra en daar ben ik uiteindelijk erg blij mee, vind het best een leuke naam.
Mijn oom en tante waren echter minder blij met deze naamkeuze.
Mijn vader belde mijn oom en tante (die zeven maanden zwanger was) met de mededeling “we hebben weer een dochter gekregen” Mijn oom zei “nou gefeliciteerd”. Toen zei mijn vader “en we hebben haar Sandra genoemd”. Waarop mijn oom zei…WEL Godv!@#@#domme….riep zijn vrouw (zeven maanden zwanger)en schreeuwde haar toe….bedenk maar een andere meisjesnaam (hahahaha)
Vernoemen was vroeger een echt heet hangijzer.
Als je de archieven induikt dan zie je idd dat als er een kind overlijdt, het volgende kind (van hetzelfde geslacht)gewoon weer precies de zelfde naam krijgt??? Dit blijven de ouders dan volhouden totdat er wel een in leven blijft met die naam?!
Bij mijn opa en oma zijn er zodoende wel drie Marietjes geboren (één als babietje overleden, één jong(gehandicapt) overleden en een Marietje bleef gelukkig uiteindelijk wel in leven. Ik vind dat echt onbegrijpelijk, maar dat was toen blijkbaar heel normaal (gezien het aantal keren dat dit verschijnsel opduikt in de stamboom).
Mijn moeder heeft zodoende maar liefst zeven Elizabeth’s in haar familie!!!!Toen wij kinderen dit eens hoorden kregen we daar spontaan de slappe lach van (we moesten aan koeien denken…zoals bertha 1,2,3,4,5 enz)
Mijn oudste zus vond, toen ze een jaar of twaalf was, onze doopnamen ineens geweldig mooi, mooier dan onze roepnamen. Dus wat deed ze. Wij zusjes moesten bij haar gaan staan op straat. Als er dan onbekende voorbijgangers langs liepen, dan moesten wij van haar “ongehoorzaam” wegrennen. En dan kon zij ons dus keihard gaan terugroepen, hahahaha……”Catharina Antoniaaaaa” …Johanna fransiscaatje…..thuis komen. Hahahaha….hoe belachelijk eigenlijk.
Ik ben VERNOEMD naar Steven Chord of zoiets, 1 of andere frikandel uit Peyton Place. Ons mam, toen al een vieze vuile soap-addict, vond dat een lekkere vent geloof ik! Gelukkig is het nog Steven (op z’n engels uitspreken alstublieft, zoals Steven Spielberg).Haha, als ik nu geboren was heette ik Ridge ofzo. Dikke kans!
Mijn doopnaam is Steven Jacob. die ‘jaakop’ heb ik altijd verschrikkelijk gevonden en me altijd voor geschaamd. Nu interesseert me dat niet meer want die naam komt amper ter sprake en tja…m’n opa (v vaders kant) en mn pa hebben ook Jacob in hun naam. En ze heten allebei Jaap. Ik ben de eerste die de Jaap-traditie heeft doorbroken. Hell yeah!!!
Ik weet nog , eind augustus 1982, m’n eerste Godsdienstles op t Eindhovens Protestants Lyceum (ik ben katholiek officieel). Meneer Bertons vroeg of er iemand was in de klas die Jacob heette. Ik stak m’n vinger mooi niet op, maar helaas, t was al te laat. Mijn vriendinnetje v toen zei”:”Jij toch?” Maar die leraar had net gezegd:”nou,gelukkig maar want Jacob was een verrader en een leugenaar!”
Nou, daar zat ik dan. Eerste dag in 1 Gymnasium. Als verrekte verraaier!
Als m’n broertje en ik ruzie hadden dan noemde hij mij wel eens een paar dagen plagerig Jacob.
als je dan ‘Diebal’ als achternaam hebt! Dan heet je: Ja, kop die bal.
Ja, leuk Steven. Onze familie is ook doordrenkt met de naam Jacob(een hele trits opa’s met die naam)…en dat al enkele honderden jaren. En dan te bedenken dat het allemaal verraaiers waren (een lekkere familie).
Ook mijn broertje is/was de pineut…heet dus officieel Jacobus. Hij baalt ook als een stekker van die naam. We noemden hem ook nooit zo, werd gelukkig Sjaak genoemd (is tenminste nog te pruimen die naam). Alleen gingen we hem dan wel een Charles noemen, of Sjalie. En om nog meer te pesten werd het Sjalie Slappeling (ipv Charly Chaplin). Ach ja, als kind waren we niet zo heel aardig voor onze Jacobus!
Omdat hij later nogal populair was bij drie meiden in de klas..noemde hij die meisjes Charlies Angels (zo had hij zijn naam toch weer een beetje gered)
Nee, ik ben niet vernoemd. Mijn vader was de eerste in de lange rij van de familie die de eerst geboren zoon niet vernoemde zoals traditie vereiste. Mijn vader heeft de initialen P.J., zijn vader P.H., diens vader weer P.J., diens vader weer P.H etc ect. Die van mij zijn mwjm
Hallo Lia,
Ik ben vernoemd en ik vind het nu niet erg meer, maar eigenlijk wel mooi. Vroeger vond ik het verschrikkelijk maar gelukkig waren mijn ouders creatief. Mijn geboortenaam is Gerritdina en zij hebben de letters door elkaar gegooid en er Ingrid van gemaakt. Van iets oer Hollands iets een Zweedse Godin maken is creatief. P.s. Ik heb deze site net ontdekt en ik geloof dat ik ook verslaafd ga raken.
Ingrid (Gerritdina)
grappig zet de beginletters van mijn geboortenamen achter elkaar (hendrika antje ria m) en je krijgt de geboortenaam an mijn broer (met t harpje oeps)…
schijnt onbewust te zijn gebeurd ik heb mijn kinderen dit bespaard overigens geboortenamen.
oh,sandra mijn ega heet ook jacob en word jack (sjak) genoemd zingt ook altijd uit volle borst met connie vandenbosch mee , hij woonde thuis en nu ook op de hoek (en ook nog zoontjes half lief en half piraat) haha
@ Ria1968…leuk dat je er ook weer bent. Ja dat liedje van Sjakie van de hoek. Ik geloof dat iedere Sjaak wel denkt dat dit liedje speciaal voor hem is geschreven
Ik moest het zelf steeds doen met…GEEEEF DIE ROZEN AAAN SANDRAAA….. Dat zong een vader van een vriendinnetje mij dan vaak toe als hij mij voorbij zag komen in de straat. Dat vond ik toch zo vreselijk!
ja tuurlijk ben ik vernoemd,
Willem, naar mijn opa….
mijn oudste zoon heet Bas, naar mijn vader en mijn opa,
zijn officielenaam is Bastiaan Willem,
dus eigenlijk vernoemd, naar mijn beide opa’s, m’n vader, en naar mij….
lijkt ingewikkeld maar valt reuze mee
Tja vernoemen. Wij zijn, mijn twee broers en ik, vernoemd naar onze opa’s en oma’s.
Mijn oudste broer Hendrik werd vernoemd naar de vader van mijn vader. De andere broer Klaas werd vernoemd naar de vader van mijn moeder.
Ik was thuis de jongste en werd vernoemd naar mijn beide oma’s,. Zo kreeg ik als geboortenaam Roelofje Aaltje. En omdat mijn oudere nichtjes al de namen Roelie en Alie hadden gekregen besloten mijn ouders om mij Ria te noemen. Ze zochten een combinatie waarin de eerste letters van de namen van de oma’s voorkwamen. Dat is ze aardig gelukt.
Ik heb het niet altijd even leuk gevonden. Inmiddels zijn alle grootouders overleden en naarmate ik ouder wordt vind ik het idee om vernoemd te zijn toch best leuk.
8)
)
Ja naar m’n opa en dat heeft leuke gevolgen gehad (financieel
Ja ik ben vernoemd naar mijn tante. Zelf heb ik mijn kinderen niet vernoemd. Je merkt dat veel kinderen (ook nu nog) in de doopnamen vernoemd zijn naar iemand. Wij hebben gewoon twee mooie namen uitgekozen, de grootouders vonden dat een prima idee.
Omdat mijn twee oma’s ruzie kregen over het vernoemen van de kleinkinderen. Hebben mijn ouders het bewust niet gedaan.
Ik ben blij met Richard Eduard (anders had ik “Pieter-Gerrit Hendrik Abe” geheten).
Ik ben ook vernoemd. Mijn namen ( jaja, ik heb er 3) zijn Theodora, Catharina, Laurina.
TCL. Dat klinkt, niet?
Theodora naar de te jong overleden moeder van mijn vader, zij heette Doortje. Catharina was naar de tweede vrouw van mijn Opa, die heette Cato en Laurina was naar de moeder van mijn moeder, naar mijn Oma, dus. Ze heette Laurien.
Mijn zus heet Laura, dus die is ook vernoemd.
In de katholieke omgeving waar ik ben geboren zat er een heel systeem in de naamgeving. Bij ons (sic) hadden we allemaal vier namen, heiligennamen wel te verstaan. De hele familie kwam aan de beurt om vernoemd te worden, volgens een ingewikkeld systeem dat ik nooit helemaal begrepen heb: opa’s, oma’s, ooms, tantes, aangetrouwd volk. De laatste naam van mijn broers en mij was steeds: Maria. Van mijn zus niet: die opende daarmee.
Mijn oma heette Marie, mijn opa heette Jan en op mijn geboortekaartje prijkt dus de roepnaam Marjan. Bij de aangifte heeft de dienstdoende ambtenaar dat “verbasterd” tot Marianne en mijn vader durfde er niets van te zeggen… En dus ben ik tot op de dag van vandaag Marianne. Ik blijf die verkeerde spelling jammer vinden. Mijn doopnamen zijn wel correct weergegeven Maria (naar oma) Johanna (naar opa) Hendrika (naar mijn moeder).
Helaas ben ik ook vernoemd,gelukkig heb ik een lieve vader die me dan in iedergeval een roepnaam heeft gegeven waar mee te leven valt.
had er nu nog een r tussen gestaan alla maar moet altijd denken aan een haring als ik die naam neerzet.
maar ooit die naam eens gehoord heb ivm een griekse priester.
Drie doopnamen en ik gebruik waar mogelijk alleen de eerste letters van de namen gewoon omdat er een bij zit die wel heel erg is.
Ben vernoemd naar mijn oma die in stellendam geboren en getogen is en daar heb ik dus die vreselijke naam aan te danken. Jullie zijn een van de weinig die hem te horen krijgen dus niet verder vertellen. Maatje
Johanna Maria naar twee tantes.
Zelf mijn kinderen niet vernoemd en die hadden dat juist wel gewild. Dochter heet Melanie en zoon Damiën en die laatste heb ik heel wat commentaar op gehad. En dat terwijl ik hem niet van de film heb
ik ben naar mn opa vernoemd die heette hannes en mij hebben ze johannes genoemd maar ik word al sinds ik kleine jongen was johnny genoemd en nu john uiteraard
vernoemd ja.. mijn tweede naam is al eeuwen in de familie… de stamboom gaat terug tot 1642 en sindsdien blijft die naam opduiken… vrees dat het bij mij stopt
@Madelein: Ja zeker nu er weer verse ….jes zijn, is het ff slikken. Gelukkig heb je idd wel een mooie voornaam; joh en al die Hendrika’s en Geertruida’s zijn vast ook niet echt blij met hun naam!
Ik ben vernoemd naar mijn vader en mijn opa (van vaders kant): Dirk Roelof komt van mijn vader en Jan is afkomstig van mijn opa.
Ook ik ben vernoemd, naar mijn oma van vaders kant. Officieel sta ik bij de burgelijke stand geregistreerd onder de naam Moije maar miin roepnaam werd Moija, zoals mijn oma over het algemeen ook werd aangesproken. De naam zou van Scandinavische afkomst zijn, maar daar geloof ik niet zo in. Sinds een jaar of 8 spreek en schrijf ik redelijk Zweeds en weet inmiddels dat in geen van de Scandinavische talen de letter ij voorkomt. Ook mijn oma was vernoemd naar haar oma evenals een aantal van haar nichtjes. Zeer benieuwd of er nog meer mensen zijn die Moije danwel Moija heten!
Vernoemen: UITERAARD !!!
Cornelis: naar oma die Cornelia heette
Frits: naar vader en opa
Gerardus: Naar moeder en andere oma die Gerda heetten
Maar hoe noem je nou je kind? Mijn moeder wist de oplossing: je neemt een beetje van de ene en de ander naam.
Eureka, ons eerste king heet Fri(ts)Co(rnelis)
Frico !!!! Een echte Hollandse kaaskop.
Hoe krijg je het verzonnen!
Mijn vader zaliger heeft in z’n leven (in mijn ogen) een boel fout gedaan. Echter toen heeft hij met z’n vuist op tafel geslagen en gezegd: het wordt Cees.
Ik ben hem nog dagelijks dankbaar daarvoor…
Over liedjes gesproken met namen, er was ook een liedje over mij. Thea, ga jij vanavond met me mee, ja, zo samen naar een klein café, ja, oh thea…..Mijn vader zong dat altijd voor mij. Volgens mij was het van de Ramblers of zo.
Ik was er wát trots op, dat er een liedje bestond waar mijn naam in voor kwam. Ik ben ook net zoals de gekken en dwazen, overal waar Thea in voor komt, in een verhaal of een lied, daar voel ik me sterk mee verbonden. Dat ben ík.
Mijn zus Laura vind het maar niks, nu, met Jan Smit, want dat liep verkeerd af met dat meisje. En als ze dan gaan lopen neurieen: Haar naam is Laura. dat wordt ze daar boos om. Ik had ook een koosnaampje, Duifje, omdat ik van dat engelenhaar had en een krullenkoppie. En dan zongen ze altijd: Duifje met je blanke veertjes.
Zo lief. Dat ik me dat nog zo goed herinner. Ik moet minstens een jaar of 5 geweest zijn, toen.
Aan mijn avator kun je nog zien dat ik een krullenkoppie had en dat ik vrij blond was. Nu ben ik de donkerste van de hele familie, maar, het witte komt weer terug, alleen is het nu zilverwit. Ik begin hier en daar grijs te worden.Dat is wel jammer.
Een gedichtje in de stijl van Joep67…een probeerseltje.
Gedicht: vernoemen
Ze heten Johannes, Gerardus,
Hendrikus, Wilhelmus of Bartholomeus
De vrouwelijke varianten ervan
gingen dan soms naar je zus
Veel gemak heb je er niet van
vooral niet als je je doopnamen
op een formulier wegens ruimtegebrek
niet eens volledig opschrijven kan
In onze familie was het naam-geven niet zo een probleem. De eerste zoon kreeg de voornaam van de vader, de dochter van de moeder. Bij een volgend kind werd meestal een naam gekozen van één van de broers of zusters van de ouders. En anders verzon men wel wat. In mijn tijd waren het wel vrij standaard Nederlandse namen, wat wil je als de oorlog pas afgelopen is.
Ja, ik ben vernoemd naar een oom en een tante. Ik en mijn vrouw hebben de traditie een klein beetje voortgezet en de tweede naam van onze dochter vernoemd naar mijn moeder.
Ik vind dat het wel wat heeft, dat vernoemen. Maar de eerste naam van onze dochter hebben wij gewoon gekozen omdat we het een leuke naam vinden. Zo hebben we een stukje traditie en een stukje nieuw.
Zo te zien aan bovenstaande opmerkingen van ‘in’ is Nederlands niet meer wat het was. Of ik ben al weer stekeblind. Hoop dat ‘in’ niemand hoeft te vernoemen.
Een van de moderatoren, de rare reactie van in is al verwijderd.