Voor het eerst naar de grote school
Link naar dit artikel Op donderdag 12 oktober 2006 geschreven door Anja H.
Voor vele misschien de eerste stap naar de grote mensenwereld maar voor mij een verschrikking. De eerste schooldag. Ik zie mezelf weer verlaten tussen al die vreemde kinderen staan. Het ergste van zo’n eerste schooldag is, dat je zelf niets in te brengen hebt. Je moet gewoon naar school en er is niemand die je in dat proces bij staat. Niemand die mij beschermde tegen het jeugdtrauma dat voor mij de basisschool bleek te zijn.
Tot aan mijn schooltijd zag ik geen verschil tussen arme kinderen en de kinderen die het wat beter hadden. Het laantje waar ik mijn eerste levensjaren sleet was mijn eigen wereldje, een klein dorpje op zich waar de kleuterschool voor een plezierige afleiding zorgde.
Maar nu de grenzen van dat wereldje zich uitbreide kwamen er ook allerlei problemen op mijn pad. Mijn ouders, maar vooral mijn moeder wilde dat ik naar een zogenaamde “nette” school ging.
Dat hield in dat ik tussen kinderen kwam te zitten waarvan de ouders, sociaal gezien, het stukken beter hadden als de mijne. Hierdoor werd ik als arbeiderskind en uit een laantje afkomstig een buitenbeentje.
Aangezien de school ver van ons huis en de weg er naar toe een eind door het stadscentrum voerde bracht mijn moeder mij die eerste dag naar school.
Trillend liet ik, bij het geluid van de schoolbel haar beschermende hand los en ging het sombere gebouw binnen.
Hier was geen leuke speelklas zoals op de kleuterschool maar strenge discipline.
Bij het uitgaan van de school stond mijn moeder niet op mij te wachten. Om mij heen werden kinderen opgehaald met fietsen of auto’s.
Niemand die zich met mij bemoeide. Daar stond ik dan, als hummeltje van zes, moederziel alleen. Tranen prikte achter mij ogen. Hoe moest ik thuis komen. Door het onthouden van de winkels die we op de heenweg waren gepasseerd heb ik als een soort puzzeltocht de weg naar huis uiteindelijk toch terug gevonden. Daar vond ik mijn moeder, die aan een ernstig ziekte leed, in tranen aan. Ze was niet in staat geweest om mij op te halen en nu dolgelukkig dat ik veilig en wel weer thuis was.
Deze dag speelde zich af in 1950. Verstoken van een eigen telefoon kon mijn moeder niet de school bellen om de situatie uit te leggen. De volgende dag moest ik alleen naar school. De school waar ik mij door het de verschillen in milieu onzeker eenzaam en onbegrepen voelde.
Ik kon niet verklaren waarom. Dat heb ik pas veel later begrepen.
Ik wilde dat de kinderen mij zouden accepteren zoals ik was en wilde ook dat iedereen gelukkig was. Er was echter niemand die het zelfde voor mij deed.
Hoe doe je dat? Jezelf gelukkig maken en zorgen, dat iedereen je aardig vindt. Nu weet ik dat ‘t niet mogelijk is. Die vreselijke eerste schooldag was het begin van een moeizame strijd. Maar gelukkig vond ik door doorzettingsvermogen over het moeilijk begaanbare schoolpad steeds weer de weg naar huis terug.
Later, i.v.m. verhuizing naar een ander gedeelte van de stad heb ik de laatste schooljaren, op een andere school doorgebracht en een heerlijk tijd gehad.
Toch staat die eerste schooldag nog steeds als een verschrikking in mijn herinnering gegrift.
Hoe was jullie eerste schooldag?
36 reacties op “Voor het eerst naar de grote school”
Laat een reactie achter
eliers in onze...
Herinner me nog wel dat mijn ma de eerste 3 dagen of zo meeliep, heen en terug, maar verder eigenlijk niet. Jouw verhaal klinkt naar
De grootste klap had ik al gehad bij een verandering van kleuterschool en van systeem: op de oude liep je gewoon naar de plee als je moest, op de nieuwe zag de juf dat als pure uitdaging van haar, wat ik dan weer absoluut niet snapte (voor haar een bewijs dat ik het expres deed). Krijsend aan de trap vasthoudend: IK HOEF TOCH NIET NAAR SCHOOL HE?!?!?
De lagere school was niet leuk wegens pesten, maar het leren op zich vond ik heel leuk.
Ik mocht in de plaats van mijn broer gaan.Hij was toen 4 jaar. Hij vond het daar zo vreselijk dat hij niet meer heen hoefde. Ik was nog net geen 3 jaar. Ik weet nog dat ik daar binnenkwam en het poppenhuis zag staan, en dat ik het een speelgoedparadijs vond. Ik vond het daar geweldig,en wilde elke dag graag heen. Ik heb er ook erg genoten. Ik had ook veel vriendjes en vriendinnetjes.
Wel Anja, ik vind het enorm jammer dat je eerste schooldag zo’n trauma is geworden/gebleven…
17 augustus 1965, de enige keer dat mijn moeder met me meeging. Ik was op de step. Het leek me allemaal wel wat toe. Het schoolgebouw kende ik van de buurtfeestjes, Sinterklaas etc. en ook van zondagsschool waar we met 5 heen mochten. Lagere school…ik was al bijna 7 (decemberbaby). Ik herinner me die eerste weken nog zo goed, wat vond ik het er heerlijk. En op de radio Sam the Sham and the Pharaos met “Woolly Bully”. Vergeet ik nooit weer.
Ik vond het heerlijk om naar de grote school te gaan, in tegenstelling tot de kleuterschool, eindelijk leren lezen en schrijven het kon me niet snel genoeg gaan. Met de b-oo-m, r-oo-s, v-i-s methode en duimeliesje die onze juf op het schoolbord had getekend, een prachtige tekening.
Op tijd komen was wat minder, zowel thuis als ’s middags op school. Aangezien wij tussen de middag warm aten (mijn vader en zus kwamen ook naar huis) was dat dus een ramp voor mijn moeder, mijn zus werd er regelmatig met de fiets op uit gestuurd om mij voor die etalageruiten weg te plukken.
Ik kan me ook nog goed de geur van geslepen potloden herinneren, en vrijdags alle stoeltjes ondersteboven op de tafeltjes zetten en afstoffen.
Zuster Aloysia was het hoofd van de school, een lieve maar soms ook strenge non. Ja aan de basisschool heb ik goeie herinneringen, maar komt misschien ook wel omdat er geen vervelende jongetjes bij ons op school zaten, echt alleen maar meisjes!
Anja heeft het over haar eerste lagere schooldag in 1950 die een traumatische ervaring opleverde na het plezier op de kleuterschool.
Ik kan me dat verschil eigenlijk niet zo goed herinneren, maar dat komt waarschijnlijk doordat de lagere school voor mij een logisch gevolg was op de kleuterschool. Wij woonden in een dorp en onze boerderij was behoorlijk achteraf gelegen. Tijdens mijn kleuterschool-tijd had ik al geleerd om zelfstandig met mijn fietsje over een zanderig/modderig fietspad het dorp te bereiken. De laatste 500 meter door de bebouwde kom deed ik samen met kinderen die te voet naar school gingen omdat ze in de bebouwde kom woonden.
Tijdens mijn kleuterschooltijd was ik natuurlijk als broekkie een gewillig slachtoffer voor de lagere school kinderen die samen met mij de laatste 500 meter aflegden. In de winter droeg ik een petje met vastgenaaide oorwarmers. Een veel oudere jongen uit de vijfde klas vond het wel leuk om mijn petje af te pakken en dat maakte mij als vijfjarige zo boos dat het mij lukte om een stuk papier uit zijn handen te grissen en in duizend stukken te scheuren.
Maar dat stuk papier was het strafwerk dat die jongen thuis had moeten maken. Dus moest hij zijn onderwijzer uitleggen dat hij het strafwerk wel had gemaakt, maar dat het op weg naar school was verscheurd door een geweldadige kleuter van vijf jaar. Dat geloofde die onderwijzer natuurlijk niet en dus vroeg hij de naam van die kleuter. Vervolgens werd ik vanuit de kleuterschool ontboden bij die onderwijzer. Dat vond ik zo eng en bedreigend dat ik meteen bij binnenkomst in de aanval ging door die onderwijzer hard tegen zijn knieën te schoppen. Ik had nog geen idee bij machtsverhoudingen en zag in die onderwijzer iemand die mij wilde straffen voor een daad die ik zelf heel rechtvaardig vond: het in stukjes scheuren van het eigendom van een oudere jongen die mijn petje had afgepakt.
Het schijnt dat die onderwijzer met stomheid was geslagen door die aanval van een kleuter, zodat ik zonder verdere problemen weer terug mocht naar de veilige kleuterschool.
Toen ik jaren later in de vijfde klas van de lagere school terecht kwam bij diezelfde onderwijzer was er een gespannen sfeer. Ik weet niet of die te maken had met zijn pijnlijke knie van destijds. Feit is dat mijn punten in de vijfde klas in negatieve zin uitstaken bij de punten die ik in de vierde en zesde klas haalde. Volgens mij was hij gewoon een sadist die nooit een onderwijsbevoegdheid had mogen krijgen. Ik was beslist niet zijn favoriete leerling maar zoals hij met mij omging was nog aardig vergeleken bij de jongen die hij zo hard tegen zijn hoofd mepte dat diens bril in gruzelementen uit elkaar spatte tegen de deur van het klaslokaal. De man was volgens mij zelfs sadistisch ziek. Hij hield ervan om kinderen te testen op hun pijngrens door ieder kind te verplichten tot het vasthouden van de koperdraden die waren verbonden aan een oude veldtelefoon van het leger waaraan hij dan razendsnel draaide om stroom op te wekken. Vandaag de dag zou zo’n lullo direct worden gearresteerd en opgesloten. Toen was er niemand die corrigeerde en de lullo in kwestie is zelfs later wethouder geworden van de gemeente waar ik woonde.
Mijn verhaal dateert uit de vroege jaren ‘60. Ik heb geen traumatische ervaringen over gehouden aan mijn eerste lagere schooldag. Mijn ervaring met die onderwijzer hebben ook niet tot een trauma geleid, maar wel tot eeuwige haat jegens die man. Waarschijnlijk leeft hij niet meer en daarom kan ik het laten rusten. Als hij jonger was geweest en nog steeds actief zou zijn als onderwijzer, zou ik alles in het werk stellen om hem aan de hoogste schandpaal te nagelen in de hoop dat hij het nog harder zou uitschreeuwen van pijn dan mijn klasgenoten die destijds zijn stroomstoten en klappen tegen het hoofd niet konden verdragen.
Ik kan me de eerste schooldag in 1972 ook nog wel herinneren. Wat me nog het meeste bij gebleven is dat een jongen, Martin heette hij, wat later, een uur ofzo, in de klas kwam en het eerste wat hij zei was, auw auw me kont is blauw.Ik snapte niet dat hij dat durfde te zeggen op zo’n eerste dag.
Kleuterschool en lagere school waren bij ons in hetzelfde gebouw, dus je stroomde gewoon door, samen met de meeste andere kinderen.
Ik kan me nog wel herinneren dat ik op zag tegen de grote school omdat ik uit verhalen van oudere broers hoorde dat de juf van de 1e klas erg streng was.
Dat bleek ook zo te zijn, het hele schoolregime werd trouwens strakker, maar ik heb er geen last van gehad. Ik vond het heerlijk om eindelijk ook te gaan leren lezen en rekenen.
Ik herinner mij ook mijn eerste schooldag op de lagere school. Ik had een rode schooltas mee met wat stiften en een schrift (dacht zeker dat ik al naar de middelbare toe moest?) Ik had een hele lieve juf die helaas nu overleden is, ik had haar ook in de tweede klas. Ook kregen we een marokkaans meisje in de klas die totaal geen nederlands verstond, maar kinderen zijn snel dus zij heeft dat toen heel snel geleerd! Juf had een aanwijsstok met een dopje er bovenop en dat was haar HULPJE om aan te wijzen op het bord en ze praatte er ook tegen en natuurlijk geloofden wij dat ze ook echt een gesprek samen hadden, de juf en het dopje van de stok dus he? Voor de rest weet ik dat het voor mijn gevoel een enorme school was en dan al die trappen, je werd bijna omver gelopen. Ik weet wel dat ik absoluut niet gehuild had de eerste schooldag, nee, ik was nu groot dus dat was heel stoer…….
ops:
De eerste dag op de lagere school in de eerste klas weet ik niet goed meer; ik ging dat jaar zonder tegenzin naar school. Dat veranderde in de tweede; ik was net acht geworden en vanwege de verhuizing kwam ik ook terecht op een andere school, waar ik een vreemde eend in de bijt was en zo werd ik aanvankelijk ook behandeld door mijn klasgenoten. Dus mijn jeugdtrauma begon eigenlijk pas in de tweede. Daarbij kwam dat de onderwijzeres een verzuurde oude tang was en toen we de eerste dag dictee hadden was uitgerekend mijn pen leeg. Dat vertelde ik aan de juffrouw en zij zei doodleuk dat ik dan maar met mijn vinger moest schrijven. Erg op mijn gemak voelde ik me dus niet.
Ik kwam van een montessori kleuterschool, naar een school met de bijbel lagere school, de overgang was groot voor me.
Psalmen,bidden, ik moest erg wennen.
Een juf die we juf moesten noemen, en niet met haar voornaam erbij, de juf zat op een hele hoge stoel, zodat ze goed over de klas heen kon kijken, via een klein bordesje klom ze in die stoel.Ik heb erg moeten wennen, aan alle strenge regels daar, en aan de hoge ramen, we konden alleen naar de lucht kijken.
De school staat er nu nog, heeft wel een andere functie, maar ik zou er zo graag eens binnen kijken of mijn herinneringen kloppen.
Op mijn eerste schooldag heeft mijn vader me waarschijnlijk weggebracht. Mijn moeder moest bij een afscheid altijd huilen en dat was natuurlijk geen succes. Het schoolgebouw was oud, met hoge ramen, die op regenachtige dagen helemaal beslagen waren. In mijn herinnering regende het die eerste dag. Ik was een dromerig kind, en het ging allemaal een beetje langs me heen. Ineens hadden we allemaal een boekje voor onze neus, en waren alle andere kinderen in koor een lesje aan het lezen. Ik snapte niet hoe ze wisten wat er stond. Ik schrok me een ongeluk, want ik wist het meteen zeker: zíj konden lezen, en ik was dom.
Of dit zich werkelijk op de eerste dag heeft afgespeeld weet ik niet. Volgens mijn moeder kon ik heel snel lezen. En met z’n allen een lesje opdreunen dat de juf heeft voorgezegd, kan je natuurlijk ook geen lezen noemen. Maar voor mij was dit ‘uur der waarheid’ een afschuwelijke ervaring, die je misschien wel traumatisch noemen kan.
Ik had wel een heel lieve juf. Een sprookjesjuf met goudblond haar en mooie blauwe ogen. Later in het schooljaar mocht ik een keer met haar mee naar huis. Ze had een zonnige kamer in een oud huis, en er stonden rotan stoelen met gebloemde kussens. Prachtig vond ik dat. Later is ze getrouwd met een dominee, en geëmigreerd naar Zuid-Afrika. Ik heb nog steeds een kaart van haar, met prachtig bloeiende bougainville erop, en een exotische postzegel. Juffrouw Booij was haar naam.
Zelf ben ik ook een paar keer juf van een eerste klas geweest. Op zo’n eerste schooldag had ik een keer een hip paars met groen gestreept jasje aangedaan. Een meisje uit mijn klas vertrouwde me later toe dat ze zo van mij geschrokken was toen ze binnenkwam, vanwege dat jasje. Ze dacht dat ik een Pipo was. Ik hoop maar dat het geen trauma is geworden.
Ook bij mij was de lagere school een logisch vervolg op de kleuterschool. Ze lagen zowel naast elkaar als dat ook de gehele kleuterklas samen naar de lagere school ging. Op mijn reunie van 2004 van de lagere school kwamen dus ook de kleuterschoolfoto’s tevoorschijn. De mooiste tijd van mijn leven, snik
Had elk kind maar zo’n jeugd en lagere schooltijd.
@ Anja…..als ik jouw verhaal zo lees, dan was die eerste schooldag niet alleen traumatisch voor jou, maar ook voor je moeder. Dat er niemand naar jou omkeek, zelfs de juf niet?????…onbegrijpelijk!
Ik kan daar,nu ik zelf moeder ben, nog weleens nachtmerries van krijgen…dat ik niet op tijd zou om mijn kinderen op te halen van school en dat zij daar dan moederziel alleen staan. Dat lijkt mij echt heel erg. Vooral als ze nog zo klein zijn natuurlijk.
Toen mijn zoontje voor het eerst naar school mocht, woonden wij net in het dorp. Omdat mijn kinderen dus helemaal niemand kenden in de buurt van de school, en wij tijdelijk ook nog ver van school gehuisvest waren, stond ik als moeder als eerste bij school. Ik wilde vooral niet te laat zijn.
Toen zag ik mijn zoontje…een klein prutteltje van 4 jaar (dan zijn ze toch zo superschattig, vier-jarigen)…met zijn kleuterklasje het gymlokaal uitkomen. Vertederend zat ik te kijken naar al die hummeltjes, hoe ze al huppelend over het schoolplein, richting de ingang van de kleuterschool liepen.
Mijn zoontje bleef voor de deur staan wachten tot de juf kwam. Maar juf had niks in de gaten, zat driftig te discusieren met iemand die ze op het schoolplein was tegengekomen terwijl ze de kleuters al naar binnen had gestuurd. Toen ze in de gaten kreeg dat ze in tijdsnood kwam vanwege dat gekwek van haar(de bel ging al bijna), liep ze driftig richting de kleuterschoolingang. Mijn zoontje stond daar nog steeds te wachten op haar want hij wilde voor de juf graag de deur openhouden…maar kon dit bijna niet vanwege de zware deur.
Ik vond dit zo lief om te zien allemaal, totdat de juf ineens driftig op hem afkwam en zomaar mijn kleine zoontje wild bij zijn arm greep…en aan die ene arm omhoog trok en zo door de lucht naar binnen gooide………????…ik wist echt niet wat ik zag. Ik kon niet geloven dat een kleuterjuf dit anno 2002 kon doen????
Dat mens geeft dus nog steeds les!!!
Toen ik dit eens vertelde (ik geloofde eigenlijk zelf niet eens wat ik gezien had) aan andere moeders reageerden die zo van…Oh ja, dat is typisch haar, ze houdt gewoon helemaal niet van jongetjes???
En het is z’on zachtaardig kind…wou maar dat hij meer was als eirrah…en dat ie dat mens eens flink tegen de benen had geschopt!
@ Eirrah…moest vreselijk lachen om jouw verhaal. Zo FF lekker die man tegen de benen trappen, hahahaha.
De eerste schooldag: samen met mijn 2 jaar oudere zus richting school, snoepje in de mond, slechts vijf minuten lopen.
Mijn zus ging naar haar derde klas en ik naar mijn eerste klas. Gelukkig kende ik al wat jongens en meisjes van de kleuterschool, helemaal vreemd was mijn klasje dus niet.
De juf zocht een plekje voor je uit, kleintjes vooraan en grote kinderen achteraan. Ik dus vooraan naast een klein vriendinnetje van de kleuterschool, en in rijtjes van 2 hè, in groepen zitten was toen nog niet gewoon.
Ik herinner me dat ik een scherp geslepen potlood kreeg en 1 velletje papier van het kladblok van de juf. De juf had op 1 cm hoogte vanaf de onderkant van het papier een lijn getrokken en op díe lijn moest je tekenen, want zo zei zij: ‘de mensen zweven niet in de ruimte’.
Daarna begonnen we met de introductie van het Aap-Noot-Mies en het bijbehorende opdreunen, met daarbij weer zo’n rare opmerking van de juf: ‘het is niet Schape maar Schapen’, met heel véél nadruk op die laatste ‘pen’.
Iedereen vond deze juf een kreng, als je braaf was had je geen problemen met haar, maar als zij door wat dan ook de pik op je had dan maakte zij het leven voor jou op school zuur.
Na 1 jaar op deze school gezeten te hebben ben ik door een verhuizing naar een nieuwe school gegaan, een geweldige schooltijd gehad!!!
Oh ja…het gaat over onze herinnering aan de eerste dag naar de grote school, niet die van mijn kinderen.
Net als Lia en Rick, was er bij mij ook geen grote overgang tussen kleuterschool en eerste klas. Dat was allemaal in één gebouw.
Ik vond de eerste klas erg leuk. Onze juf heette juf Els en droeg altijd van die bontgekleurde spencers. Grappig dat je daar als kind dan zo op let. Als mensen me tegenwoordig zouden vragen wat iemand aanheeft, dan zou ik dat echt niet weten.
Kleine kinderen letten wat dat betreft heel goed op details!
Ook het leren lezen en schrijven was spannend.
Ik had enkele oudere zussen die dat al konden natuurlijk. En dan deed ik ze als kleuter thuis na….allemaal fantasieletters met krullen…kilometers papier daarmee “volgeschreven”, en vooral voet bij stuk houden dat er echt wat stond. Ookal zeiden mijn zussen dat dat niet zo was
Sandra, rot, hè, als je dat ziet. Mijn dochter moest de eerste dagen op school veel huilen.
De juf beet haar dan toe: Hou je mond, je mag niet huilen!!
Waarop mijn dochter dapper haar traantjes inslikte. Dat hoorde ik pas veel later van andere moeders die het hadden gehoord. Ik kon het mens wel wurgen, bah!
@Anja H.
Zo zie je maar weer: kinderen zijn als harde schijven: eenmaal geregisteerd, nooit meer te wissen. Het begint al jong al die ellende in het leven. Je moeder bedoelde het goed, maar wat een verdriet. Ik herinner mijn eerste dag nog goed. Groot gebouw etc (zie eerdere reacties). Eerste woord op het bord: ‘An’. Krijg nou wat een Duitsch woord?? Nee: het was de zus van ‘Jan’. Inderdaad braaf meeschreeuwen: a oe oo uu ee tuh nuh sss etc. Op een gegeven moment mocht ik mijn mond houden van de juf, want ik deed het zo goed. Nou daar moet je het maar mee doen. Doe je het goed, word je afgestraft. Nooit vergeten: eerste klas!!
@Sandra67
Dat gedrag van die juf is abnormaal: impulsief en geweldadig. Heb je daar geen klacht over ingediend tegen ‘het Hoofd’?? (Of zat die in ‘vergadering’?).
@ Joke…toen wij naar de tweede klas gingen mochten onze tafeltjes in een U-vorm staan. Dat was inderdaad erg bijzonder toen, want normaal was het altijd twee aan twee.
Herinnert iemand zich ook nog de letterdoos. Ik weet niet of je die al in de eerste klas had? Een plastic doos met allemaal vakjes met piepkleine dunne langwerpige plastic figuurtjes met letters a, A, aa, b, B, c ij enz.Daarmee moest je dan woorden leggen op de richeltjes van het deksel.
Ik had daar een enorme hekel aan, schreef woordjes liever zelf.
Wat moest ik ook vaak nablijven zeg om al die letterjes weer uit de vloerbedekking (harige tegels) te vissen, omdat ik voor de zoveelste keer de doos weer eens had laten vallen.
Vaak precies op het moment dat de bel ging en ik dus snel naar huis wilde. Weer veel te wild die doos dichtgegooit1
Je moest de letterplaatjes dan van de juf/meester na afloop van de taalles netjes gesorteerd per vakje in de doos terug stoppen en dat was een enorm monnikenwerk!
Dus superbalen als die doos weer op de kop op de grond belandde, net nadat je alles zo netjes gesorteerd had!
@Sandra67: ik ken ook de letterdoos, ik had een blauwe. Heb je al eens gelezen op het log ‘Leren Lezen’ van Frank F.?
Mijn eerste schooldag weet ik mij ook nog wel te herrinneren.Het was aan de andere kant van de stad en dat was een gedeelte waar ik nog nooit geweest was.Mijn Moeder bracht me en ik moest alleen naar huis.Zij dacht dat ik wel met het buurmeisje mee zou lopen maar die was in geen velden of wegen te bekennen toen de school om 12 uur uit was.Op goed geluk ben ik gaan lopen en toen kwam ik gelukkig een bekend punt tegen.Thuis protesteerde ik nog wel dat ik alleen naar huis moest maar mijn Moeder vond het alleen maar goed dat ik dat al helemaal alleen had gedaan.En eigenlijk was ik ook best trots op mezelf toen ze dat zei.
Nu was het in die tijd ook heel normaal als je alleen naar huis en school liep.Geen van de kinderen werd toen gehaald of gebracht.Ik spreek hier van 1964.
Die eerste dag in de klas werd ik naast een meisje gezet.Zij was boos omdat ze naast mij moest zitten want ze wou naast haar vriendin zitten.Ook was er een jongen die de hele ochtend tranen met tuiten gehuild heeft.Met die jongen is het later allemaal goed gekomen En dat meisje is mijn beste vriendin geworden.
De lagere school heb ik een fijne tijd gevonden.
@Anja H Een heftig verhaal hoor, fijn om te lezen dat je naderhand een leuke tijd gehad hebt op school, maar dat neemt je eerste herinneringen niet weg natuurlijk. Wat ik hierboven lees is dat sommige leerkrachten (zoals die van het zoontje van Sandra67)toch echt het verkeerde beroep gekozen hebben.
Mijn eerste schooldag op de lagere school heb ik niet zo veel herinneringen aan, mijn lagereschool tijd was leuk. Voortgezet onderwijs was voormij een ramp, maar dat heb ik al es in een ander logje uiteen gezet.
@Sandra 67 Ja!! Wij hadden ook zo’n letterdoos, een bruine met, naar mijn idee, kartonnen letterjes.Ook moesten wij soms klassikaal met onze vinger “in de lucht” schrijven
De basisschool en de kleuterschool werden bij ons slechts gescheiden door het enorme schoolplein. Nu moesten we dus voortaan naar dat andere gebouw aan de overkant, waar ik altijd de grote jongens ervan zag voetballen met een kaatseballetje tijdens het speelkwartier. Ik was uitermate leergierig en ik kon niet wachten! Bovendien waren het GEEn vreemde andere kinderen waar je bij in de klas kwam; men kwam nl allemaal vanaf dezelfde kleuterschool als ik, dus ik behield een groot deel van m’n klasgenootjes. Ik herinner het me nog erg goed. Het was lekker zomerweer, eind augustus 1976. Ik was als een kind in een snoepwinkel! Ik ging nu nl leren lezen en schrijven! Ik konnie wachten en ben mijn hele basisschool carrière dan ook altijd haantje de voorste geweest en samen met nog een jongetje die tegelijk met mij jarig was ook nog es de beste leerling van de klas! Omdat ik zo’n ‘popie jopie’ was heb ik mijn lagere school dus als uitermate leuk beleefd. Ik vond t allemaal even geweldig! later kwam ik er wel achter dat ik de status van populair menneke geen garantie bood voor t voortgezet onderwijs. Start from scratch dus weer, maar ook hier was mijn reputatie snel gezet. ! Ding was echter totaal anders; ik was verreweg niet meer de beste leerling! Veelt e speels en altijd bezig met lol trappen en dus eruit gezet worden….Ja, en nu maar klagen dat ik geen fatsoenlijk loon beur!
Dit jaar ben ik alweer 23 vd lagere school en toch herinner ik het me als de dag van gisteren de allerlaatste dag. Sommige klasgenoten huilde, sommige wisten van nerveusiteit niet wat ze moesten doen, lachen of huilen en danmaar tegelijk.
Met schoolbank op internet kom je ook soms in een heel andere wereld en wel om dit:
Je herinnert je klasgenoten nog hoe ze toen er uit zagen en hoewel je zelf ouder bent geworden met de daarbij behorende kenmerken, kan je het niet plaatsen bij je oud-klasgenoten, totdat je een foto te zien krijgt hoe ze er nu uit zien
Maar leuke tijd de grote school en waar het onderwerp eigenlijk over gaat is dat ik de 1e jaren door mn oudste zus of mn moeder naar school werd gebracht op de fiets in een zitje en naar mate ik wat ouder werd, ging ik zelf op de fiets…
sandra67: ik zag t als een film voor me, je zoontje braaf voor die (zware) deur en leif voor de juf wilde zijn en dan zo’n reactie van haar! Ik weet niet of ik me had kunnen beheersen. Dat zal ik echt nog moeten leren denk ik, want ik zou ze -voor ik het wist- ook bij haar arm omhoogtillen maar dan de school uitgooien.
Slechts enkele weken heb ik op de kleuterschool gezeten. Liep altijd met een meisje uit de buurt mee (ze was iets ouder). Begin 60-er jaren ging ik naar de eerste klas. De grote school. Hoe ik er ben gekomen herinner ik me niet meer. In elk geval niet door mijn moeder. Ze heeft al zo’n 50 jaar straatvrees en durfde tóen zeker niet mij naar school te brengen. Ze vond het wel vreselijk dat ik weg was van huis (dat is nog steeds wel een beetje zo). En mijn vader ging in die tijd ’s morgens vroeg al op de brommer naar zijn werk in de fabriek.Ik heb die eerste dag enorm gehuild. Dat weet ik nog wel. Een jongen uit mijn klas vertelde wel 30 jaar later dat hij zich nog herinnerde dat ik zo huilde. Nu ik al jaren als leerkracht op een basisschool werk kan ik mij een beetje meer verplaatsen in kinderen die huilen omdat ze naar huis willen. Eerlijk gezegd heb ik de eerste schooldag na een vakantie ook altijd een vreemd gevoel in mijn buik. Eenmaal op school lekker aan het werk dan vergeet je de andere dingen (je thuis) om je heen. En probeer ik het de kinderen naar de zin te maken en er een leuke, leerzame dag van te maken.
Hallo, Bo hier! Steven had dit nog openstaan zag ik en ik moest toch ook even reageren!
De 1e dag naar de grote school! Dat weet ik nog heel goed! Ik kan me zelfs herinneren dat ik op (zo ongeveer) de laatste dag van de kleuterschool helemaal in zak en as was over dat idee. ik was ervan overtuigd dat mijn leven vanaf dan voorbij zou zijn, geen vrije tijd meer, geen leuke dingen op school, alleen maar leren leren leren! haha, viel dat even mee, achteraf gezien dan! Ik heb zelfs een mooie foto van precies dat moment dat ik daar op het schoolplein sta de 1e dag. Heel veelbetekenend steek ik daar vol overtuiging mijn tong uit, met m’n catoortje kapsel! Erg grappig om terug te zien!
6 jaar..en dan moet je angstig en verdrietig door vreemde straten, langs hele grote mensen, met slechts de herinneringen van de ochtend, huiswaarts. Arme Anja
Had ook zulke angsten als ik alleen vanaf de lagere school naar een andere school moest lopen, om daar spraakles te ontvangen voor een van mijn jeugd-tekortkomingen. Maar je leert…en je went.
En wat een heftige verhalen over gestapo-docenten, brrrr, met harde hand.
Kan me mijn eerste echte schooldag niet herinneren…..er waren zoveel dagen…zoveel klassen. En andere medekinderen: Een Engelse jongen in de 2e klas, een Portugese jongen in de 3e klas, een jongen van het kindertehuis in de 5e klas, een jongen in de 6e klas die briljant paardekoppen kon tekenen, een jongen wiens hele familie bijbelse namen had, er waren ook meisjes hoor
Mijn eerste dag kan ik me niet zo veel van herinneren. Wel dat ik een inktlap mee kreeg van mijn ouders maar dat de balpen net dat jaar was ingevoerd. Trouwens in de eerste klas mocht je met potlood schrijven op van die overtrekblaadjes. Als het mooi was kreeg je daar een stempel op van de juf.
@Sue Ellen : ik denk dat bijna alle mensen in het onderwijs dat hebben : die spanning de eerste dag na de grote vakantie. Ik heb dat ook en vraag me af “Kan ik het nog wel, ben ik wel weer goed en leuk genoeg voor weer een jaar ….” Midden op de eerste ochtend is dat gevoel weg. Een soort vreemde spanning. Eigenlijk maken we steeds weer een keer per jaar een eerste dag mee.
Ik kom hier echt voor een aantal zwarte gaten in mijn geheugen te staan….Voor het eerst naar de grote school weet ik eigenlijk niks meer….Wel dat we altijd in de rij moesten staan wachten, en dan hand-in-hand de school in en uit moesten als de schoolbel ging, ik weet ook nog wel wat namen van juffen en meesters, maar hoe ik het vond enzo…Wat flarden van herinneringen. Maar ik heb er wél twee viendinnen aan over gehouden, waar ik 42 jaar na dato nog steeds mee omga…!!!!
Voor mij is het nog niet zo lang geleden als voor de meeste hier, ik ging voor het eerst naar school in het midden/eind van de jaren tachtig. Eerst naar een schooltje hier in de buurt, waar ik bij de kleuters nogal uitblonk en een keer per week mee mocht doen met groep 3/de 1e klas. Verschrikkelijk vond ik dat! Al die grote kinderen. Daarna ben ik overgestapt naar een school iets verder weg, maar ik voelde me daar veel meer op mijn gemak. Gezelligere groep, lievere juffen. Op die basisschool heb ik echt een prima tijd gehad!
sorry, van m’n 1e(grote)schooldag kan ik me niets herinneren
Ik weet mijn eerste school dag niet meer te herinneren, wel zat ik op de prinses Beatrix school en toen willem Alexander geboren werdt kregen we allemaal beschuit met muisjes, al die jaren heb ik gedacht dat Beatrix wel erg lief moest zijn dat ze alle kinderen in Nederland beschuit met muisjes gaf, later kregen onze kinderen bij de geboorte van prinses Amalia allemaal een beker, gekocht door de school,maar wel leuk.
ook weet ik dat er midden in de kleuterschool een gigantisch grote zandbak was, waar je uren in kon spelen,nu zie je vaak van die blauwe schelpen met zand er in.
Ook liep ik daar mijn eerste gebroken arm op.
Dat was minder leuk.
Verder alleen maar hele leuke herinneringen.
Sjaco
Ik herinner me de eerste dagen op de lagere school nog heel goed. Ik was nooit naar de kleuterschool geweest, die was er niet in het dorpje waar ik opgroeide. Mijn moeder bracht me weg, ik heb even gehuild, maar vond het al gauw geweldig, ik herinner me nog precies het blaadje waar we rechte en schuine streepjes op moesten zetten, mijn allereerste echte werkje
Het was het begin van een geweldige lagere schooltijd, het klinkt misschien gek, maar ik heb geen enkele slechte herinneringen aan dat kleine schooltje, alleen maar goede! Vooral als het slecht weer was en wij lekker warm binnen zaten was het heel gezellig (zo ervaarde ík het althans) 
de eerste twee jaar bracht ik door op een katholieke lagere school… alle kinderen deden op een gegeven moment heilige communie en kregen cadeautjes… ik was in tranen en aan mijn ouders vragen waarom ik dat niet mocht… maar ja, wij waren niks…en ik was niet gedoopt… na gehoord te hebben wat dopen was heb ik mezelf gedoopt onder de waterkraan… was ongeldig… na een verhuizing kwam ik op een openbare school terecht…halverwege het derde jaar werd ik een klas terug gezet… de openbaren waren wat verder dan de katholieken qua leerstof…de school zat in een houten noodgebouw… en heeft maar 10 jaar bestaan… een paar jaar geleden kwam ik een website tegen over die school en even later stond ik op een reunie tussen 20 oude klasgenoten…
In augustus 1969 ging ik voor het eerst naar de lagere school, de Ferdinand Bolschool in Huizum (Leeuwarden). Het was die dag mooi weer en mijn moeder bracht me er heen, samen met mijn toen tweejarige zusje. Mijn vader was er niet bij, hij was als politieman voor een tijdje gedetacheerd in Amsterdam. Het schoolgebouw was heel groot, van geelachtige steen en om het schoolplein heen was een muur van diezelfde steen. Ook kan ik me de kastanjebomen 9n die straat nog goed herinneren; volgens mij bloeiden ze, maar wat nog meer indruk op me maakte waren de bladeren van die bomen. Die waren zo mooi felgroen en felle kleuren vond ik prachtig. Op het schoolplein was het natuurlijk een drukte van belang, maar ik vond het best gezellig. Ik geloof dat mijn moeder me nog naar het lokaal bracht. langzamerhand stroomden mijn nieuwe klasgenootjes binnen.Ik kende er maar een van, een meisje dat bij me in de klas had gezeten op de kleuterschool en waar ik een beetje bang voor was. Ik besloot om maar wat uit haar buurt te blijven. De welbekende leesplank stond achter juf haar bureautje. Toen iedereen er was werden onze namen genoteerd en daarna werd er wat gepraat over wat je in de vacantie had gedaan en dat soort dingen. Daarna mochten we gaan tekenen. Ik vond het best leuk. s Middags begonnen we met de eerste schrijfoefeningen, waarbij je op een overtrekpapier een aantal letters moest overtrekken. Met podlood, geloof ik, de pennen kregen we later. Toen we klaar waren kregen we allemaal een stempel ; het stelde een beertje voor met een vlag in zijn poot waarop “keurig”stond.Later kregen we voor het schrijven schriftjes groen/geel. Daar stonden dan bovenaan letters en woorden in die je over moest schrijven. Voor het lezen hadden we de boekjes die bij de leesplank hoorden en nog een ander soort boekjes, die wat moderner waren. De boekjes over de leesplank vond ik het leukst. Het rekenen boeide me niet echt, ik was daar toch al geen ster in.Maar alles bij elkaar vond ik het op school best leuk.
In ging in 1946 op 6-jarige leeftijd voor het eerst naar school. En dat was ook echt voor het eerst want op ons dorp was toen nog geen kleuterschool. Mijn moeder bracht mij niet, ik ging met de buurmeisjes mee. Schooletui mee met daarin een door mijn moeder gemaakte inktlap. Een paar vierkante stukjes flanel met in het midden een knoop opgenaaid en dat was mijn inktlap. Hadden jullie er ook zo één? Wat er verder in de etui zat weet ik niet meer. Veel zal het niet geweest zijn want het potlood kregen we op school en later in het jaar de kroontjespen.
Ik maakte wel meteen een goeie beurt in de klas door al te kunnen lezen. Mijn oudere broer (13) en zus (18) vonden het leuk om mij dat te leren. Wat weer minder leuk was dat ik tijdens de leesles nooit een beurt kreeg om hardop te lezen. De juf heeft het misschien wel gemakkelijk gevonden, zo’n kind waar je niet naar om hoeft te kijken. Verder heb ik geen negatieve herinneringen aan de school. Ik vond het altijd wel leuk.
Off-topic: hoe kan het dat wanneer ik mijn tekst verstuur, de hele tekst dan ergens in het niets verdwijnt. Dit is me al een paar keer overkomen.