Little River Band
Link naar dit artikel Op zaterdag 14 oktober 2006 geschreven door roefel
Als liefhebber van country-rock (Eagles, Outlaws) werd in 1976 opeens mijn aandacht getrokken door een hitje van een band uit Australie. Zomaar uit het niets stond het wonderschoon gezongen “Its a long way there” in de hitparade.
Het bleek The Little River Band te zijn. De muziek van deze band kenmerkt zich door een mooie melodielijn met hier en daar een onverwachte wending van country naar rock, een lekker orkestje op de achtergrond en een swingend gitaarspel.
Serieuze muziek in de top 40. Als eindexamenklasser sprak dat toch meer aan dan o.a. Smokie, Rubettes en Boney M.
Een jaar later kwam de single “Help is on its way” gevolgd door “Home on a Monday” als volgende hitsingle. Deze laatste werd door Frits Spits in de Avondspits aangekondigd als ‘een flauw aftreksel van de wonderschone LP Diamantina Cocktail’.
Drie top 20 hits in krap een jaar tijd, een gouden LP voor Diamantina Cocktail.En daarna is het over. Er worden nog singeltjes uitgebracht maar die komen niet verder dan de tipparade, de LP’s willen niet meer verkopen in ons land. Niet een one-hit wonder maar voor wat Nederland betreft een one-year wonder.
Net zo snel en plotseling als ze ten tonele verschenen, verdween deze band in weer uit de picture. De band bestond in de jaren 1976-77 uit: Birtles(gitaar/zang), Goble (gitaar/zang), Pellici(drums), Briggs (gitaar), McArdle (bas) en Shorrock (zang)
Er toert nu nog steeds een band onder de naam Little River Band, maar hier speelt niet 1 orgineel bandlid meer in.
Klik hier om een stukje van ‘It’s a long way there‘ te horen.
27 reacties op “Little River Band”
Laat een reactie achter
Sorry Roefel, not my cup of tea. Hoor liever buren zoals Men at Work of The Cat Empire of van heel vroeger The Easybeats (Friday on my mind). In Perth staat er een hotel genaamd “Hotel California”, geheel opgetrokken in de stijl van het Eagles lied. Ik dwaal af. Je hebt gelijk, er is nog een LRB tegenwoordig, maar in een andere bezetting. Nog wel razend populair in deze hoek van de wereld!
Die hits It’s A Long Way There and Home On A Monday herinner ik me nog heel goed en heb ik hier vast nog ergens tussen mijn singletjes staan. Misschien voor sommigen typisch Arbeidsvitaminen materie, maar de muziek van de Little River Band klinkt gewoon lekker. Zat bovendien ook nog eens heel goed in elkaar. Ik denk trouwens dat veel mensen de naam Little River Band weinig tot niets zal zeggen, totdat ze de liedjes horen uiteraard. Dan komt de onovermijdelijke golf van herkenning. Met dank aan Arbeidsvitaminen en de vele werknemers van de bedrijven die de playlist van de dag mochten samenstellen (en daarbij opvallend vaak kozen voor de Little River Band). Tenminste, de Arbeidsvitaminen van voor dat ze een aantal jaren geleden de mensen van de deelnemende bedrijven gingen verplichten om modernere nummers uit de jaren 80 en 90 te kiezen teneinde de Arbeidsvitaminen ietwat geforceerd “moderner” te maken. Sindsdien hoorde je dus Eurodance en dergelijke in de Arbeidsvitaminen.
‘It’s a long way there’ is een lekker bekend nummer uit mijn tijd. Wist niet dat het voor the Little River Band bij slechts 3 hits is gebleven. Plaatste deze band altijd in het rijtje van Eagles en Steve Millerband en nog een paar seventies bands waarvan de namen mij nu even niet te binnen willen schieten.
Little River Band, yes! Ik had ook een LP van hen. Tussen de LP’s van de Eagles en Neil Young, mijn favorieten in die tijd.
(Je ziet, Roefel, ik heb even tijd vandaag en tref toevallig een stukje van jou!:-))
“Reminiscing” Is wat mij betreft het mooiste nummer wat ze naar mijn mening hebben uit gebracht.Net als het nummer ” saturday the 4th of july” van Chicago zijn dit nummers die goed een sfeer beschrijven waarin je jezelf zou kunnen zien.
Friday night, it was late
I was walking you home
We got down to the gate
And I was dreaming of the night
Would it turn out right
How to tell you girl
I wanna build my world around you
Tell you that it’s true
I wanna make you understand
I’m talkin’ about a lifetime plan
That’s the way it began, we were hand in hand
Glenn Miller’s Band was better than before
We yelled and screamed for more
And the Porter tunes “Night and Day”
Made us dance across the room
It ended all too soon
And on the way back home
I promised you’d never be alone
Hurry, don’t be late
I can hardly wait
I said to myself when we’re old
We’ll go dancing in the dark
Walking through the park and reminiscing
[Instrumental Interlude]
Friday night, it was late
I was walking you home
We got down to the gate
And I was dreaming of the night
Would it turn out right
Now as the years roll on
Each time we hear our favorite song
The memories come along
Older times we’re missing
Spending the hours reminiscing
Hurry, don’t be late, I can hardly wait
I said to myself when we’re old
We’ll go dancing in the dark
Walking through the park and reminiscing
BRILJANT!
Hun beste nummer in mijn ogen:
‘Forever Blue’ (herfst 1986), nooit een hit geworden.
John Farnham, die de groep ergens in 1986 verliet, zong ‘You’re the voice’ in begin 1987.
In de late zomer van 1977 liet Frits Spits een (USA brandweerauto) sirene horen gedurende zijn programma met de vraag ‘op welke plaat heeft dit betrekking?’. Luisteraars hadden er moeite mee. Het antwoord was Little River Band met ‘Help is on its way’ !!!
In de herfst van 1977 had ik ‘vormings’ week op de middelbare school ergens nabij Harderwijk in een kasteel. Op de radio draaide ‘I’ll be home on a Monday’. Helaas werd het 5 dagen later op een Vrijdag. Toen ik thuis kwam waren in de grote straat nabij mijn huis alle bladeren van de bomen gevallen. Daarom associeer ik ‘Home on a Monday’ zeer sterk met de herfst
Op één of andere manier heb ik deze band altijd geassocieerd met Supertramp. Eagles past daar ook wel bij.
Deze muziek is nooit mijn ding geweest. Te soft, zullen we maar zeggen.
Vind iha vocale muziek “minder” dan echte muziek
Ik ken eigenlijk alleen maar de hits van deze groep en die zijn idd erg goed. Ook ik leg meteen de link met the Eagles. Tis jammer dat ook deze groep net als zovele anderen maar blijven doorgaan lang na de houdbaarheidsdatum zelfs zonder maar 1 orgineel bandlid.
Prima muziek! Ik heb ooit een live-elpee van ze opgenomen, met groot orkest. Dat klonk fantastisch, maar helaas is het cassettebandje verdwenen en die elpee(cd)niet meer te vinden. Ik herinner met dat tijdens de Avondspits Frits Spits het nummer “Happy Anniversary” draaide en ze afkondigde als LRB (’El Ar Bie’). Het duurde even voordat ik begreep dat hij de Little River Band bedoelde…
Lekkere muziek hoor, vooral de vocalen zijn mooi. Heb toendertijd het singletje gekocht (It’s a long way there) en hoor deze band nog regelmatig op Arrow langs komen. Inderdaad is dit wel jeugdsentiment.
Mooie muziek! Ik heb ooit een cd van ze gekocht, ‘Forever Blue’, de titelsong vind ik 1 van de mooiste nummers. Echt een cd waar je veel nummers van herkent als je ze eenmaal hoort.
Yeah Masja leuk je hier weer eens te treffen.
Muziek met voor mij het ultieme jaren ‘70 gevoel : met Chicago en , inderdaad, The Eagles.
Hebben jullie ook dat je die muziek pas veel later mooi bent gaan vinden ? Op het moment zelf was ik nogal bezig met disco en zo en nu waardeer ik vooral dit.
Goeie muziek en net wat Andrew zegt het plaatje ken ik wel maar ik wist niet dat het van The Little River band was ook Home on a Monday zing ik zo mee, Help is on its way zegt me even niets maar die ga ik dus opzoeken. Zal wel een “ow jaaa die!” plaatje zijn
The Little River Band, de ultieme muziek voor een (lange) autorit! Twee jaar geleden waren ze op het Arrow Rock Festival, en speelden toen ook veel bekende nummers. Ik heb ervan genoten, ook al is het niet meer in de originele bezetting.
Ik sluit me helemaal aan bij Omnivoor: het nummer “Forever Blue” vindt ik echt briljant. Kennelijk 1 van de laatste nummers met John Farnham als zanger.
Forever blue is een schitterend nummer maar toch wel degelijk een hit geweest in Nederland. Dan wel niet in het mooie najaar van 1986 maar in de warme zomer van 1995. Dankzij Rob Stenders stond deze plaat 8 weken in de Nederlandse Top 40.
Ja, herfst herinneringen heb ik dus niet aan deze plaat. Wel mooie en minder mooie zomer herinneringen aan die warme zomer van 1995. Mooi waren de gezellige stap en terras avonden met m’n toenmalige radiocollega’s.
Minder mooi was dat ik tijdens een uitzending een politie persbericht voor me kreeg waarin stond dat een oud klasgenootje de dag daarvoor was omgekomen bij een auto-ongeluk. Ja, en zoiets moet je dan voorlezen op de radio. Aansluitend draaide ik Forever blue. Je kunt dan wel begrijpen dat “Forever blue” een bijzondere betekenis krijgt.
Inmiddels zijn we ruim 11 jaar verder maar het gevoel lijkt nog steeds alsof het de dag van gisteren was.
Christiaan
Christiaan,
Tja, gek he. Als een nummer ineens met zo’n gebeurtenis gelinked word, dan blijft dat, lijkt wel, voor altijd zo. En elke keer dat je het hoort word je er weer aan herinnerd.
Christiaan, mijn excuses voor het niet noemen. Deze hitnotering is volkomen langs mij heen gegaan. Dank voor de rechtzetting.
ops:
De little river band is altijd een van mijn favoriete bandjes geweest. prachtige muziek, bepalend voor de band zijn altijd geweest; Graeham goble, Glenn Shorrock, en de van origine nederlander Beeb birtles. Zij waren de degenen die eigenlijk alle hits/liedjes op hun conto hebben staan. Zij touren sporadisch weer in hun thuisland Australie, en dit sinds 2004, zij zijn het echte geluid van de LRB. Opererend voornamelijk in de USA is er nog steeds sprake van de LRB, nooit opgeheven dus en voortgezet door de heren Wayne nelson, en Stephen housden die overigens als vanaf de beginjaren ‘80 in de band zaten, zijn dus niet bepaald groentjes. En Stephen housden heeft in de jaren ‘90 de rechten van het trademark Little river band gekocht, vandaar dat de oude bezetting (goble, shorrock, birtles) niet meer onder deze naam mochten touren. De huidige LRB drijft nog wel altijd op de gouwe ouwe, en al het nieuwe materiaal is duidelijk van een ander niveau. Kan niet tippen aan die prachtige gouwe ouwe.
John farnham is nooit gepruimd als zanger van de LRB, is er ook uitgegooid ten faveure van de terugkeer van de alom geliefde Shorrock, maar Farnham is qua vocalist ongeevenaard, en een god in Australie.
beste album in mijn ogen is het totaal geflopte en mede daardoor de ondergang van Farnham het album No reins uit 1986, met daarop onder meer het geweldige nummer Forever blue
Ben in de jaren 70 nog naar een concert van ze geweest in Utrecht, kan de muziek nog steeds waarderen.
Hee Rene Verkerk,
Ben jij die snabbelkoning van Radio10 ?
Marc.
Ja Rene Verkerk, een van de weinig overlevenden van Radio 10 Gold zullen we maar zeggen!
Leuke muziek; idd zoals vele voorgangers a la Supertramp, Eagles.
even een opmerking. dat Forever blue uiteindelijk toch nog een hit werdt, was te danken aan Jeroen van Inkel en niet Rob Stenders, maar dit terzijde.
Beeb Birtles (gitaar/zang) is mijn oom, en treed nog steeds hier en daar in Australie op met G. Sherrock en G. Goble onder een andere naam. Natuurlijk blijft LRB muziek van de bovenste plank. Reminiscing blijft voor mij het beste nummer.
Erik
euh even voor de goede orde. ben niet de Rene verkerk van radio 10 gold, maar weliswaar een naamgenoot.
Ik heb de Little River Band pas laat leren kennen (was in de 70s te jong!) maar inderdaad toffe muziek. Er komt een hoop goede muziek uit Down Under: AC/DC, Rose Tattoo, LRB, Easybeats, INXS en Wolfmother, al is de laatste natuurlijk geen jeugdsentiment aangezien die groep pas een paar jaar bestaat.