Lootjes trekken
Link naar dit artikel Op zondag 19 november 2006 geschreven door Lia
Bij ons thuis was het vaste prik, zo rond de twintigste november, als de Sint weer in Nederland was gearriveerd: lootjes trekken.
Iedereen schreef zijn naam op een stukje papier, vouwde het een paar keer op en stopte het in de daarvoor bestemde oude hoed van mijn vader.
Als alle lootjes verzameld waren was het moment aan gebroken om er een exemplaar uit te halen.
Had iemand zijn eigen lootje getrokken, dan was het: alles inleveren en nog een keer proberen. Uiteraard was geheimhouding geboden.
Meestal was het de gewoonte om je verlanglijstje op het lootje te schrijven. Bij ons echter niet.
Wij schreven ons lijstje op een groot vel papier dat opgehangen werd op de WC.Toch de plek waar iedereen wel eens komt, zal de achterliggende gedachte geweest zijn. De afspraak was 5 gulden per persoon te besteden, later werd dat 10 gulden.
En dan kon de geheimzinnige tijd beginnen van cadeautjes verbergen, stiekem surprises maken en je op je kamer terugtrekken voor het schrijven van een toepasselijk gedicht.
Een heerlijk spannende tijd waar ik met plezier op terugkijk.
Ook lootjes getrokken thuis en/of op school?
36 reacties op “Lootjes trekken”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Tuurlijk, en dan was het de kunst door deductie er achter zien te komen wie wie had. Het trekken zelf gebeurde meestal zo maar opeens op een dag, niet van te voren afgesproken ofzo. Nu gaat het bij ons thuis via een internetsite, vind dat wel komisch, maar mis toch het romantische gedoe eromheen.
Als jongste telg aan de loot met onder andere twee puberende broers boven je was het een publiekelijk geheim: hier werd overduidelijk getrokken. Mijn oudere broers raakte er altijd opgewonden van, en grepen elk moment om dit te bespreken met beide handen aan, tot tijdens het eten toe. Vader knikte altijd begrijpelijk en glimlachte soms bevestigend, Moeder daartegen verschoot vaak van kleur als zij, in plaats van het middageten, hun favoriete onderwerp in hun mond namen. Mijn oudste broer had het al vroeg ontdekt en vertelde het aan de ander, die laatste was er nog het fanatiekst in. Hij schrok er niet van terug, staand op een keukenstoel dit met veel armgebaar uit te duiden. Later begreep ik het, moeder had gewoon een zwak voor haar enige dochter en dus…trok ze haar altijd voor.
Aan Sinterklaaslootjes deden we niet, we doken met gevaar voor eigen leven als een roedel hongerige wolven op de berg cadeaus. De sport was om als snelste het grootste cadeau te veroveren en daarna deze met lichtsnelheid van de verpakking te ontdoen om zo te maskeren dat het niet je eigen naam was die erop stond.
Aan lootjes trekken deden wij eigenlijk pas later, want zeg nou eens eerlijk met pa, ma en ik, trek je geen lootjes!
Off topic: wat grappig dat ik 1 uur voor de meesten van jullie het nieuwe onderwerp kan lezen
Op school/werk werden er lootjes getrokken, maar thuis niet (2 kinderen en pa en ma). En mijn familie had absoluut geen geduld voor gedichten. Die werden niet eens gelezen!
Het bijgaande fotootje is trouwens vandaag precies 40 jaar geleden genomen. (Deze opmerking geldt alleen maar bij de juiste foto met de geblokte jurk, niet na eventueel veranderen.)
Thuis hebben we nooit aan lootjes trekken gedaan maar op school wel.
Bekentenis : ik heb ooit mijn eigen lootje getrokken maar heb dat nooit gezegd. Heb dat weten te camoufleren en was enorm in mijn sas met mijn cadeautje en, nog erger, had een gedicht waarin ik volkomen de hemel in werd geprezen.
Aanstaande woensdag trek ik lootjes met mijn klas. Ik heb een reuze ingewikkeld systeem waarbij de kids op de dag zelf ( 5 dec ) er achter komen wie ze hebben.
Ik zal het trachten uit te leggen :
Dinsdag maken de kinderen een verlanglijstje waar dingen op staan tot ongeveer 3 euro ( ze willen doorgaans Diddl dingen en scheetkussens ).
Die verlanglijstjes neem ik mee naar huis en dinsdagavond schrijf ik ze over ( dan is het handschrift namelijk onherkenbaar ) met in plaats van de naam een nummer erboven.
Ik zelf maak een lijst van welke naam met welk nummer correspondeert.
Woensdag trekken ze dus de genummerde lootjes.
Ze weten dus alleen wat die gene hebben wil en of het een jongen of een meisje is want dat staat er ook op.
De surprises hebben dus alleen een groot nummer.
Hoop dat jullie het begrijpen. Leuke manier want ze hebben echt geen idee voor wie ze iets maken en op de dag zelf mogen ze raden voor wie ze dachten een cadeautje te maken.
Met vrienden hebben we dit jaar lootjes getrokken via internet. Grappig maar ik vind echt lootjes leuker. Maar omdat er enkele ver weg wonen wel een goed alternatief.
@Wout66 : het klinkt als een gezellig gezin …..
Bertus: wat een ingewikkeld, maar ingenieus plan met je klasselootjes! Of is dat klassenlootjes..?
Als je weet voor wie je iets koopt, is er toch een pietsie van de verrassing af. Je koopt iets met je “persoon” in de gedachten en dan ben je al niet meer “neutraal”. Maar deze situatie is niet overal gelijk; vooral toen ik op een soort kantoor werkte waar 75% van het personeel voor een uitzet spaarde, moesten de cadeaux wel toepasselijk zijn! Ik weet nog voor een trouwpartij, alles moest in het mosgroen voor de badkamer etc.
Bij mij is alles mosgroen van het mos (grapje hoor)…
@bertus: Goed idee! Het nadeel van lootjes trekken op de lagere school was altijd dat als iemand een lootje van een mindere populaire leerling (m.a.w. iemand die gepest wordt dus) trok, er ook minder aandacht aan besteed werd aan het maken van een leuke surprise of het kopen van een behoorlijk cadeautje wat in smaak zal vallen. Dat was gewoon zielig om te zien soms hoe iemand zelfs met het sinterklaasfeest nog de dupe werd van pesterijen. Op de manier van Bertus is het al een stuk moelijker geworden. Toch is het nog wel mogelijk, want net zo als mijn vrienden en ik vroeger aan elkaar vertelde wie we hadden en wat we op onze lijstjes hadden geschreven zal dat ook nu nog wel het geval zijn. Deductie dus, zoals roefel al eerder opmerkte.
@andrew: deductie werkt niet helemaal want ze zetten bijna allemaal dezelfde dingen op hun lijstje.
Jazeker, en ook de weken voor 5 december plaatste ik nog verlanglijstjes in mijn schoen. Zo ongeveer van, en als het niet mijn schoen past, dan zet u het er maar naast hoor! Denk nou niet dat ik zo’n verwend kereltje was, want die wensen kwamen nooit uit, pas op 5 december kwamen de kado’s, haha.
Nee, thuis hebben we nooit aan lootjes trekken gedaan, ook alleen op school ja,maar vroeger hielden de kids het geheim en dat moesten ze ook. Mijn dochter van 11 jaar die in groep 8 nu zit kwam doodleuk vertellen toen ze thuis kwam dat haar vriendinnetjes die,die en die hadden getrokken en dat vind ik tegenwoordig toch zo flauw he? Alleen de cadeautjes tellen tegenwoordig alleen maar lijkt wel en het feest zelf????? Ach,het komt elk jaar wel weer terug maar ik vind dat de sfeer van vroeger er echt niet meer is….jammer
Lootjes trekken heb ik net als bertus alleen maar op school gedaan. Thuis kwamen op 5 december mijn beide oma’s op bezoek en mijn moeder schonk dan hete chocolademelk en ieder van ons had voor iedereen een cadeautje met surprise en gedicht en de kinderen kregen altijd wat extra’s. Je begrijpt dat we daardoor een geweldige berg cadeautjes hadden waar haast niet doorheen te komen was dus daarom duurde pakjesavond behoorlijk lang bij ons.
Wij doen niet aan lootjes …
De sint vindt het al genoeg om elke Tweede dag iets in hun schoen te doen …
Lootjes trekken deden wij pas toen de familie zich ging uitbreiden, omdat toen het aantal kado’s te groot werd. Jarenlang hebben we het zo gedaan dat iedereen moest proberen zelf iets te maken, wat heel goed gelukte. Iedereen kan wel iets knutselen, handwerken, koken, bakken enz. hier zijn echt de mooiste, leukste en gekste dingen uit voort gekomen. Nu zijn(na jaren dus) onze ideeen een beetje uigeput en kopen we wat. Maar de leukste sinterklaasfeesten waren toch toen we het nog zelf maakten, inclusief surprises en gedichten.
Ben het helemaal met Judith eens dat de sfeer lang niet meer zo leuk is als vroeger. Het is nu meer iets van zo snel mogelijk alles uitpakken en klaar.Het feest er omheen is nagenoeg verdwenen en dat was nou juist de lol.
Het heeft niets met de grootte of kwaliteit van de kado’s te maken. Toen wij klein waren (50er jaren) kregen we niets bijzonders, maar toch slaagden mijn ouders er in om het een avondvullend programma te maken, vol spanning en gezelligheid.
Wij waren met tienen thuis. Acht kinderen dus werd er lootjes getrokken. Soms in oktober al want het gebeurde niet vaak dat we allemaal thuis waren. Vooral toen de oudste vier studeerden. Er moest dan vaak overnieuw getrokken worden omdat er vaak iemand zichzelf had getrokken of nog erger. Iemand zei”ik heb mezelf” waarop een andar dan zei”kan niet, ik heb jou” dus overnieuw. Een lijst in de kast waarop iedereen zijn/ haar wensen kon zetten. We hadden een maximum van 25 gulden. Vooral de uren dat je ongemerkt je cadeautjes ergens moest dumpen zonder gezien te worden. Geweldig.
Ook bij ons thuis werden er geen lootjes getrokken, en wel op de lagere school. Het lijkt wel bij iedereen zo gegaan te zijn… De laatste keer op school was trouwens op m’n 16e in de 1e klas beroepsonderwijs. Een paar meisjes wilden dit nog eenmaal doen, compleet met surprise maken. En met zoveel scholieren was het niet te raden wie mijn naam getrokken had. Was zeker een leuke surprise, een microscoop van hout en wcrollen. Mooie tijd.
Wij trokken ook lootjes op de lagere school en thuis.Van elk jaar op de lagere school heb ik er wel een herhinnering aan;Klas 4 Ik trok het minst popuraire meisje,had heel erg me best gedaan voor een mooie suprise,een zwarte pieten kop, en had hem ingepakt (had ik niet moeten doen)toen ze hem uit pakte zag ze al dat de ogen neus en mond snoepgoed was en trok het er gelijk af, ze heb denk ik nooit geweten dat het een zwarte pieten kop was.In de 5e klas hadden we net lootjes getrokken ik draai me om en zie een jongen in zijn hand met mij lootje dus ik wist gelijk wie mij had.In de 6de klas kreeg ik een hele stomme surprise dat vond ik jammer want ik mocht alijd graag suprises maken en maakte er veel werk van. Dichten vond ik nooit leuk dat was weer wat voor me vader,die schreef zo 5 lange gedichten in het laatste half uur voordat we de pakjes gingen uit pakken.
Toen Sinterklaas niet meer bestond voor de jongste in ons gezin, was het echt einde oefening voor de Goedheiligman. Geen moeilijke toestanden met lootjes en gekunstelde verpakkingen, gewoon genieten van de rest van Nederland die zich op TV manifesteerden terwijl we een schaal pepernoten probeerden te verorberen.
bertus wat leuk, je maakt er wel werk van hoor!!!
Omdat bij onze familie alles ver uit elkaar woont is het sinterklaasfeest er niet meer, het was gewoon niet meer te combineren.
Met onze 3 kinderen en hun partners vieren wij kerst heel uitgebreid, veelal met gedichten en mooi verpakte kado’s, die, met de naam naar beneden, onder de boom worden gelegd en dat wordt dan met de dag meer.
Ook heel gezellig en uren uitpak- en voorleespapier, maar ik denk met veel plezier terug aan de grote sinterklaasfeesten met mijn ouders, broers en zussen, veel gelach: echt feest en daar keek je dagen naar uit, zo niet weken!!! al die geheimzinnigheid in huis…………….en maar vissen wie wie had.
HENNY-JANE: ik zit nu op kantoor, heb lunchpauze. Ik las jouw reaktie over zingen tijdens de afwas. Ik schoot vreselijk in de lach toen ik las dat je een bandopname hebt gehad van Roy Orbison met bordengekletter op de achtergrond. Zo’n bandje had ik ook, met flarden van een ruzie tussen mijn 2 oudste zussen. Dat was het liedje: If i was a carpenter van the four tops.
Mijn chef keek even stiekem om het hoekje omdat ik zo hard zat te lachen.
schiet me nog te binnen ineens: in de 6e klas had ik het lootje getrokken van een klasgenootje die hele vieze tanden had: ik dacht dat ze ze nooit poetste en waarschijnlijk had ik gelijk.
Ik heb toen als surprise een tandenborstel gemaakt met als haren de stekels uit een oude bezem van mijn moeder, de steel was hol en daar zat dan het kadootje in. Ik kan (en kon toen ook al) heel goed dichten en daar maakte ik ook veel werk van: het was een gezellig en niet kwetsend gedicht maar ik kreeg vreselijk op mijn lazer van juffrouw Groenendijk want dat meisje begon te huilen vanwege die tandenborstel en van het gedicht voorlezen was geen sprake meer.
Mijn klasgenoten vonden het stiekem erg stoer van mij maar het was niet de opzet geweest dat meisje te kwetsen. Ik zal dat niet snel vergeten. Het blijft toch oppassen geblazen hoor!!!!!
@ Marianne
Ik zal jouw verhaal ff doormailen naar mijn vriendin, die daar ook een jeugdtrauma aan overhield
Zij had met lootjes trekken op de middelbare school, onze klasseleraar (tevens wiskundeleraar) Bruinsma getrokken.
In een lollige bui had mijn vriendin (opgestookt door haar oudere broer) voor deze leraar diverse mondverfrissende producten gehaald (oa een tandenborstel).Deze wiskundeleraar stonk immers echt vreselijk uit zijn mond.
Als je een som niet snapte en hij kwam naast je staan voor uitleg, dan nam je gauw een grote hap frisse lucht.
Want op het moment dat die man krom over je tafel hing om de som toe te lichten, was de lucht echt niet meer te harden
Op de klasseavond, we zaten op de grond in een kring om de pakjes, ging mijn vriendin zich echter steeds onbehagelijker voelen. Toen ze met haar broer in de stad liep leek het allemaal nog een geweldig idee. Maar op die avond zelf, ze schaamde zich rot. Toen die leraar zijn tandenborstel uitpakte voelde ik (en ook andere klasgenootjes) allemaal een soort plaatsvervangende schaamte
ops:
Die man had, hoorden wij later, een maagprobleem en kon zelf helemaal niks doen aan die slechte adem
ops:
Lootjes trekken deden we inderdaad op school, maar het zullen geen waanzinnige surprises geweest zijn want ik herinner me er niet zo veel van.
Jaren later hebben we met de familie surpriseavonden gehoudenen dat was wel ontzettend leuk, ik ben niet zo goed in gedichten maar in surprises maken (mits ik niet wacht tot de laatste dag) des te beter.
Vroeger thuis 1 keer lootjes getrokken. Was geen succes, ouders en zus houden niet echt van fröbelen en dichten is ook niet voor hen weggelegd.
Lootjes trekken op school: kan me van de lagere school niets herinneren, wel de 1e klas van de middelbare school. De loterij was goed gelukt maar op dé dag was het één zooi door de vervelende jongens in de klas en de klasseleraar die hen niet in het gareel kon houden.
Binnen het gezin trekken we nu niemand meer gelovig is wel lootjes (nu door drukte dit jaar even niet
) , een paar weken wordt dan druk geknutseld en gedicht. Iedereen is zo lekker geheimzinnig bezig. Op de pakjes avond ben ik altijd verbaasd dat man en kinderen zo super creatief zijn met hun surprises en gedichten 
Marianne: aan de Sint vraag jij zeker dit jaar een complete en ongemanipuleerde CD van If I were a carpenter…
Thuis lootjes trekken vergde flink wat van je uithoudingsvermogen: stelletjes mochten elkaar niet hebben (en ik heb 8 broers en zussen dus ook een grote aanhang erbij) en je mocht jezelf natuurlijk niet. Bij mijn man thuis deden we aan Sint + kerst, beide met lootjes. Dat was uit nood geboren; toen zijn ouders uit elkaar gingen, werd besloten Sinterklaas bij pa te vieren en kerst bij ma. Het was een drukke maand, met al die surprises, gedichten en cadeautjes kopen. We vieren nu al jaren alleen nog kerst, maar daar zal over een tijdje wel verandering in komen. Dochter Noa begrijpt nu het Sint-principe (ze is net vier jaar geworden) en verwacht dus ook pakjes op pakjesavond. Die krijgt ze, maar pap en mam zelf doen niet mee. Echt een kinderfeestje, dus. Als ze wat ouder is, zullen wij het wel weer ‘ouderwets’ gaan vieren, met gedichten en surprises, want dat maakt dit feest tot een echt feest!
Hallo Henny-Jane:
ik heb hem al op een verzamel-ceedee.
maar wij vieren geen sinterklaas.
Wij pakken uit met Kerstmis dus zijn wij “into Santa”.
Ja SANDRA,. Ik kan me voorstellen dat dat echt lullig is. Zo voelde ik het ook destijds, maar ja…. het is dan niet meer terug te draaien. De Heer Bruinsma is er vast wel overheen gekomen.!!!! En mientje ook vast wel.
Groetjes uit Oss.
SANDRA, kan me er iets bij voorstellen ja.
Laten we hopen dat zowel de Heer Bruinsma als Mientje er geen blijvende schade aan hebben overgehouden.
Maar vergeten doe je het nooit hè?
Lootjes trekken deden en doen wij bij ons elk jaar. Van het moment dat er geen kleintjes meer waren die geloofden werden het surprises. En toen wij groter werden en er weer kleintjes kwamen werd het weer de Sint. Sinds een aantal jaren zijn we weer terug bij de lootjes en ook wij doen het al in oktober maar meer omdat het een vrij goed georganiseerde avond moet zijn. Zo in de jaren is het een beetje uitgegroeid tot een familiefeestje en doen we het met een man/vrouw of 40
En dat is dan alleen mijn kant van de familie. Er worden dan ook altijd kunstwerken gemaakt en het cadeau och dat hangt er dan eigenlijk maar een beetje bij.
ops: en hebben we die avond zonder hen verder moeten vieren. En heus waar ik bedoelde er helemaal niets mee want had juist in mijn rijmpje neergezet dat we zo blij waren dat ie zo ding niet hoefde dat het zo goed met hem ging. Dat rijmpje heb ik nooit kunnen voorlezen 
En hoewel ik helemaal geen knutselaar ben en slagzinnen of rijmen ook niets voor mij is, zo rond 5 december komt dat in een keer allemaal naar boven om na het vertrek van de sint dan ook weer direkt weg te zakken. Zou het iets te maken hebben met het feit dat ik op 5 december geboren ben? toch door die schoorsteen gegooid?
Ook wel eens een blunder gemaakt. Ik heb een oom die ooit eens van 10 meter naar beneden was gevallen en er “gelukkig”alleen twee verbrijzelde enkels aan had overgehouden. Jarennnn later en dan bedoel ik zeker wel 10 jaar later, toen ie allang weer gerevalideerd was en ook, zij het met speciale schoenen, weer goed kon lopen en ook verder bijna alles weer kon doen, trok ik hem. En in mijn jeugdige onschuld maakte ik hem een grote rolstoel voorzien van cassette recorder en wat andere niet echt werkende technische snufjes. Helaas bleek mijn surprise niet in goede aard te vallen
@Bertus: Jezelf trekken en dan een lovend gedicht maken, geweldig fout ha ha
.
Vroeger deden we dat nooit, lootjes trekken, hoewel we met 6 kinderen thuis waren. Iedereen kocht gewoon een aantal kadootjes voor een paar van de anderen, en mijn ouders nog wat grote dingen, meestal kwam iedereen wel ongeveer evenveel aan bod. Toen de jongste ook niet meer geloofde waren we die Sinterklaas wel een beetje zat. Vooral mijn moeder had nooit veel zin om een surprise en gedicht te maken. En mijn vader kocht altijd voor iedereen iets van marsepein, wat niemand lustte, alleen hij. We hebben nooit geweten of dat slimmigheid van hem was, of dat hij gewoon vond dat wij het lekker moesten vinden.
Pas op de middelbare school ging ik voor het eerst lootjes trekken. Tegenwoordig doen we dat ieder jaar met mijn schoonfamilie. Zeker nu we zelf kinderen hebben. De afspraak is: volwassenen lootjes en elk gezin koopt niet meer dan 1 ding voor elk kind.
Ik heb met collega’s één keer het Sinterklaasspel gedaan. Iedereen koopt 2 of 3 kleine kadootjes en op het heerlijk avondje wordt daar dan mee rondgespeeld totdat iedereen ook met 2 of 3 kadootjes naar huis gaat. Best grappig.
Tramadol….
Tramadol….
Jammer. Onder het hoofd “Sinterklaassurprises” heb ik een bijdrage gezet, die met evenveel recht hier geplaatst had kunnen worden.
over paar maanden kunnen we weer loodjes trekken ,gezelig hoor
Oeps Vanilla, LOODJES trekken? Laten we er maar LOOTJES trekken van maken
Ja, het is nu al bijna september; voordat je het weet is de Goedheiligman weer in den lande. Liggen er al pepernoten, letters en toebehoren in de winkels?
haha ja judith ben helemaal in de war , door de gezeligheid wat nog moet komen
Frank, ik ben vanmiddag nog naar Kruidvat geweest bij ons in het dorp en ik kon natuurlijk mijn mond niet houden, ze waren de schappen aan het vullen en ik vroeg nog aan de medewerkster of dat de Sinterklaasartikelen alweer waren
Ik kreeg als antwoord: Nou, zo’n beetje wel al want de mensen gaan (sorry Sinterklaas) nu al wat inkopen doen enneh……vanaf volgende week liggen de eerste pepernotenzakken er alweer! 
waar ik woon liggen de pepernoten alweer in de schapppen, ze kunnen we er om mij wel liggen ik koop toch niks , laat de sint maar eerst zijn voet aan land zetten in nederland