Tellen
Link naar dit artikel Op vrijdag 24 november 2006 geschreven door Bertus
Wat was ik trots ….. ik was 4 en kon tellen. Eerst telde ik alles wat ik kon vinden. Maar kon niet verder dan tien ….. tot twintig ……tot honderd.
Ik heb zelfs weleens tot 1000 geteld. Een extra dimensie was in het Engels kunnen tellen. Je komt in een soort trance terecht als je lekker telt. Ik kon als kind soms niet stoppen.
En nog heb ik een beetje de eigenaardigheid dat ik graag dingen tel : in de auto tel ik de bomen die voorbij komen , ik tel doorgaans de treden van een trap (wist je dat dat per etage doorgaans 14 treden zijn ?), als ik ergens moet wachten tel ik dingen (zat net bij de Chinees en er zitten daar 45 draakjes in het behang).
Als ik een lange rit heb met wederhelft hebben we altijd een weddenschap : ik tel de weiden met schapen, hij die met paarden en “winnaar” is degene met het hoogste getal als we thuis zijn. Het maakt een lange rit wat korter.
Was jij ook zo trots dat je kon tellen ? Tel je nu ook nog dingen ?
53 reacties op “Tellen”
Laat een reactie achter
...
niet op de randje tussen de stoeptegels en altijd een even getal (dus twee snoepjes).
maar toen ik mijn naam kon schrijven 4 was ik en mijn baby album is papieren getuige, als een grafitty specialist kalkte ik overal mijn naam op en vulde ook bonnetjes in later om lid te worden van een blad oid.
Waarschijnlijk was mijn behoefte daarna verzadigd want ik kan eerlijk zeggen dat ik nooit dingen heb beklad…….
Mijn moeder moest toen ik in de eerste klas regelmatig aanhoren hoe goed ik tot 100 kon tellen!
.
De trap in mijn ouderlijk huis heeft 13 treden
Vroeger telde ik mijn passen,
tegenwoordig pas ik op mijn tellen.
Ik tel ook:
- Vlaggen op Koninginnedag langs de route van mijn huis naar dat van mijn ouders. Bij binnenkomst meld ik altijd hoeveel het er dit jaar weer waren. Weet niet of iemand belangstelling had voor mijn mededeling…
- De traptreden, zo wist je precies welke kraakte als je ’s nachts laat naar boven kroop.
- Rode auto’s op de parkeerplaats.
- Kinderen uit mijn klas als ik op schoolreisje ben.
- De nachtjes die er nog resten voor ik weer naar huis ga als ik op vakantie ben. Hoezo heimwee?
- Lekkere koekjes of choclaatjes (bij voorkeur pindarotsjes) die ik op een schaaltje leg. Als het een oneven getal is mag ik er al eentje opeten!
- Als ik ’s nachts wakker wordt tel ik de uren die er nog resten voordat de wekker gaat.
Oeps… dat is al bijna! Ik doe het licht uit en denk dat ik schaapjes ga tellen
Leerde tellen toen ik iedere avond druppeltjes levertraan moest innemen. 1, 2, 3…..12, daarna was ik de tel kwijt en ging het: ..miljoen…
Tel weken en later dagen af voor een groot evenement aan. Als iets bijvoorbeeld 23 dagen in de toekomst ligt, tel ik 23 dagen terug en kijk of ik me die dag herinner, wat ik deed. Voelt dat al lang geleden? Dan is 23 dagen in de toekomst ook nog ver.
Ja, toen mijn broer nog leefde in mei j.l. en ik moest op bezoek in het ziekenhuis ging ik naar de afdeling Intensive Care waar hij 6 weken lag en uiteraard vond ik het altijd heel moeilijk om daar naartoe te gaan en wist niet wat ons nu weer te wachten stond, elke dag weer…treden dus dagelijks geteld…….26 treden, 6 weken lang….brrrrr, maar ja, ik deed het toch dat tellen om maar niet emotioneel te worden met al die mensen die langs je heen lopen…….Trouwens, vandaag is het precies een half jaar geleden dat zijn begrafenis was
Een openbaring was de methodiek om bijvoorbeeld het aantal tegels te tellen.
Met van links naar rechts en van boven naar beneden kun je precies weten hoeveel tegels er in een badkamer zitten. Ik was 7 toen ik dat voor het eerst tegenkwam toen ik een tegelzetter dat zag doen.Geweldig.
Ik heb die methodiek vaak toegepast(nog)
Dit onderwerp doet me echt aan mijn jeugd denken.
En wel om het volgende.
Kerstbomen tellen……in de maand december.
Alleen kerstbomen waar lampjes inzaten,dus met het hele gezin na het eten ’savonds de auto in en op zoek naar bomen in de rijke buurt, zoals wij dat noemde. En wij maar tellen achterin.
De traditie heeft zich voortgezet toen onze eigen kinderen klein waren, en altijd ging ik even terug naar mijn eigen jonge jaren.
Ja het had altijd wel wat, en nog kijk ik graag ’savonds naar de kerstbomen met lampjes, zo rond de maand december.
Eindeloos tellen deed ik, alles, altijd en overal.
Wij woonden aan een drukke straat en een favoriete bezigheid van mij was het voorbijkomende verkeer tellen.
Dan maakte ik op een groot vel papier rijtjes: auto’s, vrachtauto’s, fietsen enz. En maar turven. Scooters waren altijd in de minderheid.
Een extra dimensie had het tellen trouwens in de Keukenhoftijd. Dan telde ik de auto’s met bloemenslinger (weet iemand dat trouwens nog?)in een apart rijtje.
Leuk @Ellen, dat deed ik ook kerstbomen kijken en tellen: zoveel met gekleurde lampjes en zoveel met witte lampjes en natuurlijk de adventssterren voor de ramen (ook jeugdsentiment?)
Tegenwoordig tel ik eigenlijk alleen nog het geld in mijn portemonnee. Is zo klaar
Dat van die trap wist ik, een paar jaar geleden hebben we van die matjes gekocht om op de treden te plakken en we moesten weten hoeveel het er waren, inderdaad 14.
Ik kan me niet herinneren dat ik tellen zo interessant vond, maar rekenen wel.
Ik kan mij niet herinneren dat ik vroeger vaak dingen telde. Heb nooit zo van tellen (rekenen) gehouden. Vreemd woord eigenlijk ‘tellen’. Enfin dat terzijde.
Hoewel ik als kind uit de 70’s gelukkig nog heb leren hoofdrekenen, wist ik destijds nog niet dat ik een vorm van getalblindheid had. Niet zo erg gelukkig maar wel een grondige afkeer overgehouden aan alles wat met getallen te maken heeft. Wel een waanzinnige talenknobbel dus alles is in evenwicht gelukkig.
Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: hadden jullie ook die afgriselijke telraampjes waarop je moest leren tellen? Als ik er aan denk krijg ik weer kippenvel. Die kraaltjes heen en weer schuiven, brrrrrr
@Rick67: Ja telraampjes waren inderdaad vreselijk! Maar ook ik ben niet bepaald van de ‘rekenafdeling’, maar ook meer taalgevoelig.
Zelfs later op kantoor toen ik procenten moest uitrekenen en weet ik veel wat allemaal, belde ik m’n vader op om me te helpen, want hoe dan ook ik kon erg creatief boekhouden waarbij ik steeds een ander getal als uitkomst had.
@Lia, t zou wel Hilversums zijn, kerstbomen tellen en kijken.
Kerstbomentellen @Ellen, hahaha, klinkt als behang pr…
Dit Log heeft drie kanten:
1) leren tellen op school en je daarbij opeens groot voelen
2) magisch denken bij kinderen bv het moeten tellen van de stoeptegels omdat anders iets ergs met mama gebeurd
3) obsessief compulsieve stoornis: het tellen zit je dan in de weg en is wel goed voor mijn salaris… Autisten zouden groep vier kunnen zijn. Dagobert Duck is een ander verhaal
dus deze log heeft niets te maken met “pas op je tellen?”
in december word ik 54 en ben al jaren geleden de tel kwijtgeraakt.
maar: vroeger op de lagere school mocht ik altijd te tafels opzeggen omdat ik dat zo vloeiend kon.
Op de MULO echter was bedrijfsrekenen (zoals dat toen nog heette) niet echt mijn favoriete vak.
Maar als onze lerares Juffrouw van Westerloo een hoofdrekenwedstrijd organiseerde, met als hoofdprijs een reep chocola, dan won ik altijd.(ps: de laatste reep moet ik nu nog krijgen, zij werd ineens ziek en is nooit meer teruggekomen…)
Ik kan beter met cijfers overweg dan met geld…….ai!
Eén van mijn zuurtste lager school herinnering is zeer zeker die ene keer dat we een ‘lint van duizend’ moesten maken. Dat wil zeggen; tot duizend schijven op een lint van aan elkaar geplakte blaadjes. Als ENIGE in de hele klas lukte het mij om wijs te worden uit die getallenbrij. Iedereen, zelfs de grootse dombo van de klas had dat dit allang af behalve ik.
Ik moest zelfs nablijven en in het klaslokaal net zo lang door ploegen tot ik het af had. Het huilen stond me na een paar uur nader dan het lachen en uiteindelijk sloop ik met het meest smoezelige, voddige en bezwadderde lint de klas uit op zoek naar de juf om haar te vertellen dat het me niet was gelukt.
Uiteindelijk bleek ze allang naar huis en heb ik het lint maar ergens neergelegd. Nooit meer iets over gehoord. Officieel heb ik dus nooit tot 1000 leren tellen maar plosteling, zonder aanleiding, als door Goddelijke interventie kon ik ineens toch tot duizend (en verder!!) tellen.
Overigens:breuken en staartdelingen; ook al zo’n schooltrauma (logje anyone??)
Goederenwagons tellen als je voor een overweg stond te wachten….altijd gedaan en nu nog steeds! Als ik op het perron sta, en er komt zo’n enorme sliert binnenrijden ga ik altijd tellen….Het is sterker dan mij….Onlangs is er een tijdelijk station gebouwd waar ik werk, en daar moeten we over de bovenleiding heen met een trap…42 trappen op, stukje lopen door een tunnel,42 trappen af, door een winkelgalerij en dan ben ik binnen…84 trappen dus per keer van en naar perron..Ook hier MOEST ik gewoon tellen….Vogels tellen in de tuin, deed en doe ik nog steeds, maar dat laatste is ook om de vogelstand bij te houden…Die wagons is dwangmatig, een tic mag je het noemen
!
)
En maandelijks tel ik de inhoud van mijn portemonnee, vroeger om te kijken hoeveel dropcenten ik nog kon kopen, nu om te kijken hoeveel ik van mijn spaargeld af moet halen!!!!
( en soms verTEL ik…
Leuk onderwerp!
Wat een herkenning, al tel ik niet zooo veel, maar ik weet wel dat beide trappen in mijn ouderlijk huis inderdaad 14 treden tellen
Als kind zijnde telde ik alle rode auto’s die voorbij kwamen als we eens een dagje weggingen. Nu tel ik niet meer zo vaak maar heb wel een soortgelijke ‘tic’. Als we nu in de auto zitten en er staan bomen langs de kant dan moet ik altijd tussen 2 bomen een tikje met mijn voet geven, overigens kunnen die bomen ook lantaarnpalen of iets dergelijks. Je snapt dat als we hard rijden ik me helemaal gek tik!
ja ik heb eerlijk gezegd ook wel wat met tellen…..
huidige nieuwbouw in onze omgeving,
15 trap treden……
Ja, ik tel nog steeds: andere Volvo’s als ik s’ochtends naar de zaak ga!
O ja, dat is heel herkenbaar; alles tellen, je stappen, hoeveel treden een trap heeft, hoeveel chocolaatjes in het trommeltje zitten. Op het dwangmatige af! Ik dacht dat ik de enige was die hier “last” van had, maar als ik al die reacties zo lees kunnen wij met z’n allen massaal naar Drs. Zielenknijper of Dr. Phil. Mensen, gooi het in de groep! (een typische seventies term uit een seventies praatgroep)
Wauw , wat een leuke reacties op mijn log.
En wat deel ik mijn “tic” met veel anderen.
Waarmee bewezen is …. JS ( JeugdSentimenten ) is beter dan menig psycholoog.
Ja tellen kon ik al voor ik naar school ging, netzoals simpele sommetjes. Dat kwam omdat mijn oudere zussen graag schooltje met mij speelden. Vroeger in de kerk telde ik altijd de pijpen van het orgel. Nu ben ik niet meer zo’n teller, alleen als ik oefeningen een aantal maal moet herhalen tel ik nog wel
@judith. Dat is tellen geweest met lood in je schoenen. Ik denk dat je dat ook nooit meer zult vergeten.
Bertus, wat als er nou weilanden met schapen EN paarden zijn? Komt niet voor zeker, een paard kan zo een schaap oppakken nietwaar?
You are the expert!
Henny Jane : we zetten de paarden weleens bij de schapen maar het is geen succes. De schapen worden achtervolgd en raken enorm in de stress.
En als we onderweg zoiets tegen komen tellen we beiden een punt erbij !
Ik heb wat afgeteld en doe dat ook nog steeds. Kersttijd is top, want inderdaad tijdens lange autoritten van Nieuw-Vennep naar de Achterhoek is het leuk om te kijken hoeveel kerstbomen er buiten staan, en met welk soort lichtjes. Vaak raak ik wel de tel kwijt en opnieuw beginnen, daar begin ik niet aan. Dus smokkel ik maar een beetje.
als ik uit de kraan of uit de fles drink tel ik altijd mijn slokken. Daar kan ik niks aan doen.
kennen jullie die van arjan ederveen? die met toska nieterink (theo en thea idd) een sesamstraatsketch doet, genaamd Maanzaadstraat? Waarin Arjan Ederveen Gekke Dino leert klokkijken. Daarbij telt hij tergend langzaam tot 12 en daarna telt hij de minuten, 1 tot en met 60, heel traag! Ge-ni-aal!!!
een……………….twhe (in t nep-vlaams ooknog)……..driehie……………fhier……………..vêf………………..zes……………………….zeeeven……..agt……………naja..you get the point.
1-2-3-4-5
6-7-8-9-10…
11!
12!!!
wie kan hier de melodie van lezen?
shit ja, wagons van een goederentrein ja! Die werden steevast geteld. Doe ik denk ik nog. Net als de namen vd aftiteling lezen en je kunt t net niet bijhouden!
Ach ja, tijdens lange autoritten tellen we vaak de dode possums op de weg…
Vroeger telde ik vooral mijn geld. Althans, het weinige beetje dat ik had dan. Als ik eindelijk 5 losse centjes bij elkaar had, was het weer genoeg om snoep van te kopen.;)
Ook het tellen van alle Simca’s, Dafjes, Lada’s, etc. die je vroeger onderweg tegenkwam werd door mij en de andere achterbankzitters fanatiek gedaan tijdens die véééééééééél te lange auto(bus)ritten.
@$teven1970: Hier dezelfde getallen met een melodie.
1-2-3-4 komt er nog wat van. 5-6-7 we wachten al zo lang. 8-9-10… we willen wel wat zien! 11-12 het is gewoon schandalig!!
Of ik vroeger veel telde weet ik niet. Waarschijnlijk niet. Cijfers zeggen me niet veel. Ik ben een woordenmens. Maar ik woon tegenover een kerk waarvan de klok elk halfuur slaat. Ik betrap me er vaak op dat ik de slagen tel, ook als ik achter mijn pc zit en zo kan zien hoe laat het is. Een paar jaar geleden was ik chronisch slapeloos. Toen telde ik ze ook ’s nachts. In de ergste periode kwam het vaak voor dat ik alle slagen tussen elf en vijf te pakken had. Daarna sukkelde ik een beetje in. Ik slaap nu weer beter, maar vermoedelijk tel ik de klokslagen ook in mijn slaap, want als ik ’s nachts wakker word, is het altijd vlak voor een heel uur. En als de klok dan begint te slaan raad ik meestal precies hoeveel slagen er gaan komen. Tijdens m’n slapeloze periode, die een paar jaar heeft geduurd, heb ik die klok vervloekt, maar vorig jaar was ie een paar maanden kapot, en het gekke is dat ik hem toen miste ’s nachts. Kon ik daar weer niet van slapen. Schaapjes tellen helpt trouwens niet.
Typisch, bovenstaand verhaaltje van Marise had van mij kunnen zijn. Heb weinig met cijfers, maar alles met woorden. Cijfers zijn wat mij betreft slechts abstracte begrippen. Maar je hebt ze helaas wel nodig in het dagelijkse leven.
Woon naast een kerk en tel altijd de slagen van de klok als ik nog wakker ben en in bed lig. De kerk staat momenteel in de steigers en gek genoeg mis ik inderdaad die slagen ieder half uur. Ik hoef ook nooit mijn wekker te zetten want word steevast om 5.59 uur wakker en wacht dan altijd rustig die zes slagen af alvorens op te staan.
Geld tellen heb ik als kind wel gedaan, dan werd het spaarvarkentje leegegeschud en telde ik de guldens en kwartjes om te kijken of ik al genoeg had gespaard voor whatever ik toen graag wilde kopen.
Het verbaast me trouwens hoeveel mensen blijkbaar iets hebben met het tellen van de meest nutteloze zaken. Dwangneurose?
@ Jacqueline: leuk toeval! Cijfers waren vooral tekens in een ruitjesschrift, waarmee je zinloze kunstjes moest doen. Maar woorden werden verhalen. Toen ik leerde lezen was dat haast iets magisch.
$teven1970 : 1 2 3 4 5 enz. is van dat flipperkast-filmpje uit Sesamstraat
Verder had ik geen bijzondere obsessie of tic met tellen. Wel telde ik vaak tot ‘víjfhonderdtien!’ (’wie niet weg is is gezien’) bij verstoppertje en zongen we tot vervelens toe ‘De Zevensprong’ (en dat is zee-hee-ven…). Eerst ‘Drie maal drie is negen’ (ieder zingt z’n eigen lied) waarna de volgende zanger werd aangewezen. Maar het meest simpele tel-liedje was ‘1,2,3,4 hoedje van papier’.
Op school leerden we tellen met hulp van een bruine bakelieten doos waar o.a. namaakmunten inzaten.
Als ik stress heb, kan ik niet zo goed tellen. Het is dan net alsof getallen over elkaar heen schuiven. Dat is storend. Overigens ben ik überhaupt meer een alpha- dan een beta mens. Al vind ik wiskunde wel interessant in zijn wetten. Maar door dat getel kom ik soms in de knoei.
Van alle schapen in de wei zijn die op het droge mij het dierbaarst. Dat telt ook relaxed. Ik heb wel eens horen zeggen dat aboriginals in Australië in één oogopslag kunnen zien uit hoeveel exemplaren hun kudde bestaat.
In de film Rainman met Dustin Hofmann in de hoofdrol als autistische man, kwam een scene voor waarbij micadostokjes of lucifers op de grond vielen en dankzij zijn autisme kon hij in een oogopslag zien hoeveel stokjes er op de grond lagen en het klopte ook nog. Bijna griezelig.
Duidelijk geval van ojaa. Wij telden vroeger altijd de anwb telefoonpalen langs de weg. Maakte daar hele wedstrijden van. Heb het ook doorgegeven op de kinderen, mede doordat ze altijd zaten te bekevechten in de auto en op deze manier te geconcentreerd bezig zijn met opletten.
Ben zelf zowel een cijfer als woorden mens hoewel de woorden winnen denk ik. Wiskunde snapte ik dan weer geen jota van wat mij sterkt in het gevoel dat die twee totaal niets met elkaar te maken hebben. Nou ja niet veel dan.
@rick heeft een naam he rekenblindheid, noemt met tegenwoordig discalculli en is net als woordblindheid iets dat veel voorkomt. Schijnt iets van problemen met het automatiseren van getallen te wezen. Telraampjes die ken ik ook wel maar als wij op school verder kwamen dan de tien tallen kregen we kralen aan een touwtje.Had je enkele, tientallen, honderdtallen. Die hingen ergens aan.
Zag ergens iets over dat trappen 14 treden hebben en inderdaad hier bij mij ook. Jammer dat de halvemaantjes fabrikant het daar niet mee eens is want kan die dingen alleen per 13 kopen.
@Madelein, ik ga het meteen opzoeken in Google.
Thnx voor de tip.
Nou zojuist wat artikelen gelezen en ik vermoed het volgende:
Of ik heb een lichte vorm van dyscalculie want het speelt voornamelijk bij wiskundige vraagstukken op middelbaar niveau en hoger.
Of….ik heb gewoon moeite met abstract denken waardoor ik (on)bewust een enorme hekel aan wiskunde heb en het daardoor niet onder de knie krijg.
@rick67 je ziet maar dat er altijd wat valt te leren ongeacht welke van de twee het juiste is
Ik heb tot twee keer toe een periode gekend, dat ik maar tot 9 hoefde te tellen: daarna was ik uitgeteld
.
Hebben jullie trouwens ook , dat je ‘iets’ hebt met een bepaald getal?
Bij mij is het namelijk het getal 3( of een veelvoud daarvan): mijn geboortedag is 06-03, ik woon nu op nr 9, vroeger in een flat op de 6e verdieping, mijn oudste zoon is jarig op 24-12, mijn man woonde, voordat we gingen samenwonen op huisnummer 45(4+5=9), mijn schoonouders op nr 18 en nog zo het een en ander…..Maf is dat he….Herkenbaar?
dat heb ik met 21.869,702 Wilma.
Ja dat is ècht mijn geluksgetal! komt ook steeds terug. Achtervolgd me gewoon..Doodeng!
@Wilma, het is dat je het zegt, maar ik heb zeer zeker getallen waar ik iets mee heb en ga dan zitten rekenen. Het makt rekenen haast leuk, vroeger haatte ik het maar als je bijna iets occults in getallen ziet en vooral merkt dat bepaalde combinaties steeds een rol spelen in je leven, zet je dat toch aan het denken. Ik had bijv. een tante die woonde in Haarlem op de achtste verdieping. Toen Elise en ik gingen trouwen was onze flat ook op de achtste. Ik was acht toen we van een flat naar een huis gingen (toen was ik natuurlijk nog lang niet niet getrouwd, maar dat begrijp je wel). Wij zijn getrouwd in ‘88 Toeval?
Wat een hoop herkenbare reacties hier. Als ik me verveelde ging ik tellen. Tijdens de preek in de kerk het aantal pijpen van het orgel of de glas in lood raampjes of lampen aan het plafond. Als ik op een klein stationnetje op de trein stond te wachten telde ik de tegels van het perronnetje.
Tijdens de grote boodschap telde ik de tegels op het toilet
Toen ik op school leerde rekenen ging ik met grote getallen rekenen, dus 3 miljoen + 5 miljoen = 8 miljoen
Oh ja, tellen van de treden van de trap deed ik ook altijd. 13 treden van de begane grond naar de eerste verdieping en 12 treden van de eerste verdieping naar de zolder.
Tellen mijn jaren ook of klimmen ze slechts? Geeft een abstracte ladder houvast (komen ook mijn voeten in de hemel) ?
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien: wie niet weg is is gezien!
Binnenkort krijgen wij marmoleum op de trap beneden en de meneer die het gaat leggen vroeg hoeveel traptreden het waren….ik direct met mijn mobieltje de trap opgerend…..13 treden, haha alsof ik dat nog niet wist maar voor de zekerheid nog maar een keer gedaan
Ik heb als kind een tijd lettergrepen van woorden of woorden van zinnen geteld. Ook herinner ik me het aantal tegels van een looppad waar ik regelmatig overheen liep te hebben geteld. Ik sprong dan van tegel naar tegel. Het aantal was 7.
was even aan het zoeken naar het filmpje over tellen in sesamstraat.. gevonden:
http://youtube.com/watch?v=PGX.....re=related