Kleine potjes hebben grote oren…
Link naar dit artikel Op zaterdag 30 december 2006 geschreven door Bart 66
Ook al is het niet netjes, soms word er wel eens over andere mensen gepraat als ze er niet bij zijn.
Maar kleine potjes hebben grote oren, en werd er door vaders en moeders, ooms en tante’s of kennissen wel eens wat ‘geroddeld‘ wat eigenlijk niet voor kinderoren bestemd was, zeker als de desbetreffende persoon waar het over ging er niet bij was.
Zo hadden wij het een keer over een kostgangster die bij ons in huis zat, ze had nogal wat jeugdpuistjes en me vader zei ze heeft een krente-sik! Na het weekend kwam de kostgangster weer en mijn broertje (toen 3 of 4 jaar oud) zei jij hebt een krentensik!, tot grote schaamte van de rest van de familie.
Ik weet er ook nog een mop over: Marietje was jarig en tante kwam langs. Toen ze een gebakje zat te eten vroeg ze: “tante vind u dat gebakje lekker?” Jazeker, zei de tante, heel lekker! .Wat gek zei Marietje want mama zei dat u helemaal geen smaak had.
Hebben jullie ook wel eens te veel gezegd?
18 reacties op “Kleine potjes hebben grote oren…”
Laat een reactie achter
: ja das lekker...
...
hmm ,dat moet nog komen vrres ik, als zoonlief een paar jaartjes ouder is.
Ikzelf herinner me dat ik erg vaak details hoorde wat ik helemaal niet wilde weten, en veel was seksgerelateerd. Ja, en probeer t dan maar es NIÈT voor te stellen, vreselijk!
Leuk log, Bart! Zullen wel heel veel grappige voorvallen verteld worden. Maar kan me zo niet herinneren dat ik “uit de school klapte”. Wel dat ik eens bij een oudtante op bezoek ging in het ziekenhuis, ze was niet ongeneeslijk ziek gelukkig, maar toen ze zei dat ze het zo leuk vond dat ik er was zei ik (weet totaal niet hoe ik daar toch bij kwam): “Ach dat doe je toch uit fatsoen, he?”
Tja, ik was netjes opgevoed toch……….??
Ja, schaam me nog ….
Ik was een jaar of 5.
Mijn vader had een keer angina gehad ( een vervelende aandoening aan de keel die lastig overgaat ).
Hij was beter en het was al weer enkele maanden later.
We zitten in de bus en mijn moeder ziet buiten een kennisje lopen en zegt tegen mijn vader : “Kijk daar loopt Regina.”
En ik zeg in een volle bus de historische woorden : “Goh, pa, daar heb je ook nog een tijdje mee in bed gelegen.”
In 1967 trok je wel de aandacht zo ….
Daar komen de eerste verhalen al
!!
De mijne moet nog naar boven borrelen (hoop ik).
Niet echt versproken maar ik schijn eens de klok te hebben horen geluid…….want in plaats van het spreekwoord ‘Hoop op zegen’, zei ik ‘hou op met zeggen’. Dit heeft mij nog hééééél lang achtervolgt.
Complimenten Bart: op zo’n onderwerp wordt Eric Erres jaloers! Had ik zelf moeten verzinnen, zucht…
Heb een dienstbaar pratend beroep wat ik zo goed en leuk mogelijk probeer te doen. Dan kun je niet voorkomen dat je af en toe een uitglijder hebt. En het vreemde is dat die dan blijven hangen. Typisch calvinistisch, denk ik. Natuurlijk slijt het, maar toch.
Ook die situaties uit mijn jeugd in het kader van log, zijn langer blijven hangen dan menig ander gebeuren. Interessant is dat je blijkbaar toch onbewust merkt dat er een golf van plaatsvervangende schaamte door de ruimte gaat. Want dat gebeurt vaker dan een hartelijke lach van omstanders, denk ik.
ops: 
ops: 
ops:
Aan de andere kant is het leuk hoe kinderen een waarheid kunnen verdraaien. Dat je als kind dingen hoort die niet bestemd waren, is onvermijdelijk. Maar of de openheid van de jaren zestig en later, daar de oplossing voor is of was..?
Gecompliceerd onderwerp
Ik denk net als Joke61
ik zit te denken maar bij mij komt er ook nog niets naar boven toe nee, helaas. Misschien later nog 
ik zal een ventje van een jaar of 3 zijn geweest, in de tijd dat het nog bijzonder was om een ‘neger’ te zien……..
me moeder deed boodschappen bij de kaasboer binnen, en daar kwam ook de negroide man binnen, ik keek hem aan , en riep vervolgens….
MAMMA kijk is……EEN BLAUWE……
als we het over genante momenten hebben haalt me moeder dit altijd aan, zelf weet ik er niks van te herrineren………
(met kleuren benoemen is het inmiddels goedgekomen)
Inderdaad, dit log schrééuwt gewoon om grappige voorvallen, ook als ze niet direct met de “grote oren” te maken hebben.
Een heel toepasselijke in deze tijd:
In de jaren ‘60 werden wij op nieuwjaarsdag tot ons verdriet altijd meegesleept naar de oudste broer van mijn vader. Deze oom en tante waren kinderloos, en waarschijnlijk daarom stond er daar altijd een enorme schaal met oliebollen en appelflappen klaar (mijn neefjes moesten er ook aan geloven)… Weigeren kon niet, want tante zette gewoon een bordje met bol en flap voor je neus, en die móest je dus fatsoenshalve opeten.
Nou ben ik nooit een zoetekauw geweest, maar gelukkig werd de middag traditioneel afgesloten met een stevig, door tante gemaakt, soepje. Zo ook op die gedenkwaardige dag eind jaren zestig, maar… er was iets vreemds met die soep.
Terwijl iedereen de soep roemde, vond kleine Plei het nodig te zeggen: “Ik begrijp niet wat jullie eraan vinden: die soep smaakt naar zeepsop!”
Mijn vader vroeg in een wanhopige poging tot “damage control” of ze er wellicht ‘iets uit een pakje’ bijgedaan had? Dat had ze: California Soep. Oh, dàt was natuurlijk die onbekende smaak die kleine Plei proefde…Wij aten nooit soep uit pakjes thuis (toen nog niet, tenminste).
Mijn moeder wist niet hoe ze het had en we vertrokken vrij vroeg naar huis, die nieuwjaarsdag.
Naschrift: natuurlijk kreeg ik in de auto al op m’n donder, maar deze gaffe had wel twee onverwachte gevolgen:
- We zongen thuis nog jarenlang op de wijs van het toen bekende reclamedeuntje “California Soep, smaakt pas naar zeepsop!” en lagen dan steevast onder de tafel van het lachen, en:
- We hoefden nooit meer op nieuwjaarsdag naar Oom en Tante, zodat mijn broertje en ik voortaan lekker op 1 januari de hele dag “blindgangers” konden zoeken, maar dat is een ander verhaal
Ik was een jaar of 6 en mijn ouders hadden kennissen waarvan de man altijd heel zenuwachtig met zijn ogen knipperde als hij iets aan het vertellen was.
ops:
In die tijd was Swiebertje op televisie en Malle Pietje knipperde op dezelfde manier met zijn ogen. Na hem een tijdje te hebben bestudeerd zei ik met een helder kinderstemmetje: U bent net Malle Pietje!
Hij werd nog zenuwachtiger toen, en kort daarop zijn ze vertrokken, het heeft wel een paar jaar geduurd eer ze weer eens langskwamen.
Mijn ouders en Zweedse oma waren bij elkaar aan tafel en het gesprek ging over een zeer ondeugende film. Blue Movies wellicht? Ze spraken schande over het grove taalgebruik. Maar blijkbaar dachten ze er totaal niet bij na dat kleine Frankje ook aanwezig was, totdat deze ook een duit in het zakje deed. “Maar wat voor vieze woorden zeiden ze dan allemaal?” Vlug antwoordde moeders dat men het had over pies en poep en blijkbaar vond ik dat een bevredigend antwoord want mijn belangstelling voor het gesprek was verdwenen. Gek eigenlijk, want dat is een onderwerp dat alle kinderen op die leeftijd juist erg aanspreekt.
Mijn schoonzusje had haar twee dochtertjes van 3 en 4 jaar oud uitgelegd dat er mensen waren met het Dow syndroom, ook wel mongool genaamd. Een paar dagen later liepen ze een snackbar binnen om een ijsje te halen en daar zat iemand met het Dow syndroom waarop de jongste riep: “IS DAT NU EEN MONGOOL MAMA?”. Mijn schoonzus kon wel door de grond zakken.
Ohja, ik weet nu ineens wat te herinneren! Als klein meisje gingen we nog wel eens op donderdagavond naar de stad lekker winkelen en dan gingen we altijd even ergens zitten uiteraard, op een keer was er een oude meneer die ook koffie zat te drinken en die had een wat scheve mond, ik lachte opeens natuurlijk want ik vond het grappig hoe die meneer zijn koffie opdronk en toen zei ik heel hard tegen mijn vader die naast mij zat: Papa, die meneer woont vast op een hoek!!!!!!! Nou, en toen begon iedereen te lachen, zelfs die meneer had dat gehoord en we kwamen 5 minuten echt niet meer bij van het lachen!
Enfin, zo klein was ik niet meer, geloof 12 jaar ofzo!
Ik was een jaar of 10(nu 49) en werd naar de winkel gestuurd om koteletten te halen, kwam weer thuis en zei: die hadden ze niet alleen maar karbonades. Wordt Ik nu nog mee geplaagd.
Leerde mijn zoontje hoe je moest oversteken en dat je op groen moest letten, roept hij heel hard over straat( aan de overkant stond een lilliputter met kromme benen) wordt dat mannetje groen, om door de grond te zakken.
Of mijn zus toen een pony zijn apperaat had uithangen Oma dat paard heeft 5 poten.
Het enige voorval wat ik me zo herinner (en dat is dan ook nog vanhoren zeggen…)
Pap en ik zitten in de auto, een man snijdt ons af, dus pa zegt: “Stomme lul.”
)
Paar weken later (er zit nu ook iemand anders in de auto) worden we weer afgesneden, waarop ik vriendelijk vraag: “Is dat ook een stomme lullenauto papa?” (En bedankt …
Het verbaast me trouwens hoeveel ouders -ik heb zelf geen kinderen- zeggen over van alles en nog wat als hun kinderen erbij zijn in de stellige overtuiging dat ze het niet horen (ze zijn toch aan het spelen…). Zijn zij nooit jong geweest en hebben ze nooit met gespitste oortjes geluisterd tijdens het spelen?
Vroeger hadden wij thuis een lp met moppen van Harry Touw(schuine moppen voor hen die hem niet kennen)en nu was ik altijd nog al goed in het onthouden van dingen en zo ook de moppen.
Heb ooit een taxi chauffeur een kostelijke rit bezorgd door hem van overschie naar zuid alle moppen te vertellen. Mijn moeder was hier iets minder gelukkig mee.
Zelf een keer met zoonlief in tram gezeten toen er een oude vrouw met kruk binnenstapte.
ops:
Nu had mijn dochter pas haar been gebroken dus het fenomeen kruk was ie wel mee bekend. Helaas voor mij kon hij de k niet uitspreken en dus klonk heel hard door de tram. Mam zo trut heeft melanie ook. oeps hij vervangde de k altijd voor de letter t. Deze opmerking werd helaas niet op prijs gesteld door de desbetreffende mevrouw.Ik kreeg echt zo’n blik van: Zeg zou je die niet eens beter opvoeden
schiet me gelijk nog een te binnen die ook door mijn zoon geplaatst werd midden in een volle bus. Hij riep heel hard door de bus, wijzend op een kale man, kijk mam die meneer heeft een wereldbol
Mijn vader had een oude tante die een pacemaker had,toen we later een keer bij oma waren zij me broertje;tante antje loopt op batterijen.
Ik weet nog een grappig voorval van een vriendinnetje van mijn dochter, toen 7 jaar oud, die zuchtend en steunend bij ons op bezoek kwam.
Op de vraag of er iets was zei ze tegen mij dat ze toch z’on vervelende week achter de rug had.
Oh, ja zei ik vol belangstelling?
Ja, zei ze…ze had wel drie tegenslagen te verwerken gehad;
De hond was ziek geworden, Papa had een vette verkeersboete gekregen voor te hard rijden….en de belastingaanslag viel ook vies tegen !
Dit te horen uit de mond van een 7 jarige deed mij echt in de broek plassen…hoezo papagaaien wat haar ouders thuis zeggen.
Toen ik dit voorval later tegen haar moeder vertelde moest zij echter helemaal niet zo lachen ????
ops: