Verboden terrein
Link naar dit artikel Op woensdag 10 januari 2007 geschreven door Marise
In mijn vroege jeugd woonde ik aan de rand van Culemborg. Op de hoek van onze straat was een boomgaard en dan begon het boerenland. Daar was nauwelijks verkeer en verdwalen kon haast niet. Toen ik dus op mijn negende een fiets kreeg trok ik er vaak op uit, samen met mijn vriendin. We mochten de hele middag weg, als we maar op tijd voor het eten waren. En als we maar uit de buurt bleven van de snelweg en de Lek.
Dat het bij de rivier niet pluis was wisten we. Vlakbij de spoorbrug lag een strandje. Daar waren we zonder fiets al eens stiekem een kijkje wezen nemen. In de verte zagen we toen een man staan, die ons wenkte. Een kinderlokker! Rennen voor je leven dus, en nooit meer terug.
De verboden snelweg lag veel verder van ons huis. Of die toen al A2 werd genoemd weet ik niet, maar het was dezelfde weg. Twee banen destijds, zonder middenberm. Vanaf de boomgaard bij ons op de hoek fietste je er regelrecht naartoe. Je kwam dan bij een simpele kruising, zonder stoplicht. Als je overstak kwam je in Schoonrewoerd. Ondanks het verbod hebben we dat een keer gedaan, om te kijken naar het ooievaarsnest. Een ooievaar hebben we niet gezien, maar het was zo’n spannend avontuur dat het nog een hele toer was om er thuis niks over te vertellen.
Kwamen jullie wel eens op verboden terrein?
28 reacties op “Verboden terrein”
Laat een reactie achter
...
Daar heb ik het over gehad bij bunkers (zie log) toen ging ik op een weilandje waar die bunker stond en dat was natuurlijk hartstikke verboden. Waarom kinderen en volwassenen zich nooit graag laten weerhouden door artikel 461 wetboek van strafrecht weet ik niet maar het is natuurlijk wel spannend. In Nederland, wat toch al zo’n klein landje is staan mijns inziens teveel bordjes met verboden toegang. Soms vind ik dat verbod nergens op slaan en lap het aan mijn laars.
Vroegâh ging ik altijd in de bouw spelen. Onder het hek door en dan hutten bouwen in stapels hout en isolatiemateriaal. Ook een keer vanuit de eerste verdieping van een huis op een stapel isolatiematten gesprongen. Toen wist ik gelijk waarom het glaswol heet. Jeuken, niet normaal meer. Ook gingen we daar kogelhulsjes zoeken en buizen om daar later een pijltjesgeweer van te maken. Dat kon toen allemaal, tegenwoordig kom je het bouwterrein bijna niet meer op.
De bunker uit het vorige log bevond zich in een spoordijk waar wij dus niet op mochten komen en dus ook niet spelen. We deden het toch. Er stond geen hek. Gewoon midden in een kinderrijke woonwijk. Dat is vragen om moeilijkheden zou je zeggen. Nee dus er gebeurde niets, maar dat wil niets zeggen dat het niet regelmatig met een sisser afliep.
Overigens staan er tegenwoordig wel hekken en nu springen daar regelmaatig mensen overheen.
Mijn wereld was als kind onze woonwijk dus waren er praktisch geen verboden gebieden.
Haha, jazeker, industrieterreinen, en de haven natuurlijk, ik woonde tenslotte vlakbij rotterdam en in capelle had je ook al wat scheepswerfen en zo, erg spannend was dat altijd…
Ik herinner me dat er bejaardenflats werden gebouwd vlakbij mijn huis, nu was hinkelen erg in op school en die hinkelhokken kon je het beste tekenen met kalksteen, die weer volop op de bouwplaats te ‘krijgen’waren. Altijd iemand op de uitkijk en de rest de bouwplaats afstruinen.
Ook hadden we een hut gebouwd in een greppel op het land van een boer, volgens mij liet hij oogluikend toe omdat we toch geen kwaad in de zin hadden, maar het was altijd erg spannend om ongezien in die hut te komen.
Inderdaad waren de bunkers ook verboden terrein, en weet ik dat er ook bij ons een keer een man achter ons aankwam, die ons wenkte en riep.
we wisten(een vriendje) en ik niet hoe snel we moesten wegkomen, wat mij nog een flinke winkelhaak in mijn broek opleverde.
Ook had je bij ons een groot stuk land waar de Merenwijk op werdt gebouwd een reusachtige woonwijk.
Er werd door borden gewaarschuwd voor drijfzand, gevaarlijk toch gingen we regelmatig(wel een klein stukje voorbij die borden,maar eng was het wel!)
Sjaco
Jaja, ook naar Schoonrewoerd
Ik woonde in een buurt waar weinig “gevaarlijks” was (Terweijde), maar fietsen langs de Lek was ook altijd leuk - als het niet waaide dan 
En het bruggetje van de Diefdijk, auto’s kijken.
Als kind vond ik het ook Heel Erg toen het veld achter ons huis geëgaliseerd werd, om zo een speelveld voor de kinderen te maken. Wij vonden dat veld vol hobbels, kuilen, bulten en hoog onkruid véél leuker!
nou, sandra nu schiet mij het magische stopverf te binnen, lekker stiekem pulken tot het eruit was en dan met zo’n hompje kleien en smeren, reuze interesant vond ik het, over stiekem nou ja, in de vakantie kwamen mijn nichtjes altijd logeren en dan ging moeders (maam) wel eens met ons bramen plukken bij de boer (woon er nog steeds op de rand van enschede-noord), we vraten ze niet eens ook niet als mijn moeder er jam van maakte maar spannend maakte ze het wel.
Ineens schreeuwde ze dan BUKKEN de boer..
met ogen als schoteltjes zaten we dan tussen de struiken en ma vertelde natuurlijk dat die boer een jachtgeweer bij zich had en wij slikten het voor zoete koek, we durfden ja immers toch niet te kijken, weken na de vakantie hadden we het er dan nog over….
Verboden terrein toen ik klein was: de gemeenteperkjes afgeschermd door prikkeldraad. Ooit een winkelhaak in mijn nieuwe oranje jas hierdoor gehad en ook lag mijn kuit open door dit prikkeldraad. En mijn moeder maar vragen waar ik die winkelhaken had opgelopen, ik hield mijn mond dicht.
Rond m’n 10e jaar speelde ik net als @Natascha graag in de bouw. Met het bouwliftje naar boven of met wiebelige houtentrappen die in het trapgat stonden. Ooit boven op het dak gezeten, de dakpannen zaten d’r nog niet op. ‘t Was wel spannend om dit met meerdere vriendjes en vriendinnetjes te doen en ‘t uitzicht was ook geweldig!
Achteraf vind ik ‘t belachelijk dat ik dit soort fratsen uithaalde, maar goed dat mijn moeder niet altijd wist waar ik uithing
Tijdens een logeerpartij bij oma en opa in Veendam reed er een man op een fiets door de straat en de buurkinderen vertelden me dat hij een kinderlokker was en in de gevangenis had gezeten. Ze wisten zelfs waar hij woonde. Dat vonden wij, naief dat we waren, nogal spannend, en met een groepje gingen we naar zijn huis om hem eens beter te bekijken. Ons smoesje was dat we oud papier ophaalden, maar we gingen niet naar andere huizen in zijn straat. Verbaasd waren we wel toen zijn vrouw de deur opendeed. We mochten van oma nooit meer naar die straat.
@ Hippo: leuk dat je de Diefdijk noemt. Die had ik eerst ook beschreven, maar het werd te lang. Alleen de naam al was genoeg voor een gevoel van avontuur.
Wat een rare tekens zijn er in de tekst gekomen. In de laatste zin stond: het was zo’n spannend avontuur.
Ja, Culemborg zat vol met dit soort plekjes vroeger tenminste. Wat dacht je van houtzagerij Verwoerd, langs de Weidsteeg. De grienden die langs de oranje nassaulaan lagen, de “huggies” het toendertijd braakliggende terrein t.o de augustinusschool, etc etc etc
Ja, ik moest eerst effies nadenken voor ik wat wist…..verboden terrein…ehhhhhhhhh….ohja, bij ons aan de overkant hadden wij het Pesiebad en daar had je ook heel veel kleedhokjes, en ja, je was kind dus ging je met andere kinderen verstoppertje spelen maar dat mocht absoluut niet in de kleedhokjes, ik deed dat wel en dan ook met mijn benen op het bankje en de deur op slot
Tot dat iemand zei tegen een badmeester dat een hokje gesloten was en dat er niemand in zat….ik zei namelijk niets van angst omdat iemand dus vroeg of er iemand in mijn kleedhokje was en ohjeetje, ook nog in een herenkleedhokje potdorie, nou, dat was wat in die tijd, ik denk dat ik toen een jaar of 10 was ofzo…….ik opende toch de deur en ik schaamde me rot 
Ik ben vaak genoeg op ‘verboden’ plekjes geweest, op “eigen terrein” en “hier waakt de hond” van de omliggende boerderijen, maar dat was eigenlijk een stuk onnozelheid van mijn kant, dan opzet
…
Ik mocht ook nooit in de hoogspanningsmast klimmen, levensgevaarlijk dus, maar ook dat gevaar zag ik niet en klom er dus altijd in…Ook de flats in aanbouw waren een plek waar je lekker verstoppertje in kon spelen , maar ook erg gevaarlijk waren omdat er nog geen ballustrades op de etages waren, er veel losliggend materiaal lag enz…
Ik vond ‘t altijd erg spannend om door lege huizen te lopen en te kruipen en zo. als er weer eens in de buurt een hele wijk werd gerenoveerd (mensen vertrokken dan naar een tijdelijk huis)dan kon je daar perfect spoorzoekertje of soldaatje spelen. lekker in vreemde achtertuinen en keukens sluipen, ruitjes inpingelen, maar ook oppassen want een vriendje kroop ooit door een kozijn waar een kapotte ruit in zat (scherpe punten dus rondom) en RATS! een hele Jaap op de onderrug, echt een vleeswond. “Ga ik nou dood?” had hij nog gevraagd, terwijl hij lelijk bloedde.”Nee Jantje (hij heette Jantje), je blijft leven.” OOk moest je opppassen dat je niet in een lege liftschacht viel als je in een flat in aanbouw was in t donker! Stiekum deden wij dat toch veel. In bouwplaatsen die gebouwen ingaan, ook als tieners nog. Blikjes bier erbij, zakje stuff en kloojen maar…
OOk kropen wij onder t hek door vroeger vd tuin van Meneer Frits Philips. Het terrein vd Wielewaal waar hij woonde. Daar zat ook een appeltuin aanvast, dus appels meenemen naar huis (ik lustte geen appels) en gewoon sluipen op verboden terrein. Je hoorde ook geweerschoten (er werd daar stevig op fazant gejaagd)dus dat maakte t nog meer ‘oorlogje’.
Ja niets is zo mooi als op verboden terrein zijn als jong menneke van 11, 12 jaar.
Regels maken veel gebied tot verboden terrein en een bezorgde moeder ook. Langs de oevers van de Maas struinen wekte haar zorg al. Het was heerlijk zwerven over weilanden met soms een ontmoeting met koeien of iets wat ik vond dat aangespoeld was op de basaltblokken. Als ik voorbij de spoorbrug kwam werd het echt een verre tocht. Zijn pijlers waren monumentaal en monstrueus in het landschap. De koeien eromheen leken kleine snoepjes, vanaf de dijk bezien.
Mooi gezegd, Paul, die laatste regel. Wat betreft de regels in de eerste zin: als ik aan mijn jeugd terugdenk mocht er juist erg veel. Twee negenjarige meisjes die een halve, of soms een hele dag op pad gingen. Zonder horloge, geld, telefoon, of wat dan ook. Ik vraag me af of dat nog vaak gebeurt.
@Marise:
Ik weet niet hoe liberaal ouders van nu zijn naar hun kinderen. Maar met zijn tweeën ben je al wat sterker dan alleen, de ander kan altijd een helpende hand toesteken. Dus dan wordt een zeker risico ondervangen (denkend aan “je” twee negenjarige meisjes).
Wat kwamen jullie zoal tegen op pad zonder horloge, geld of telefoon?
Ben zelf groot geworden in Rotterdam, en hing tijdens mijn vrije tijd (tussen mijn 5e en 12e)
altijd in de haven rond… Maaskade, Rijnkade, Leuvehaven, noem maar op. Altijd wel iets te zien ! De geur die me is bijgebleven is die van bruinkool en olie. Als ik die geuren nog ruik zit ik direct terug in de Rotterdamse haven.
Rob…
Toevallig was ik 6 maart ook nog in Rotterdam in de buurt van de Willemskade ( Wereldmuseum).
Aparte sfeer altijd in havengebieden, mede door het geschreeuw van de meeuwen…De geur daar was niet die van olie of bruinkool!
Mijn eerste echte vriendje was ook verboden terrein
Zag gister in Schiedam een prachtige afbraakbuurt: als ik kind zou zijn…
Fantastisch, ook leuk om foto’s te maken.
Ik zag een keer een interview met journalist Hofland, waarin die vertelde dat hij zo’n geweldige jeugd had gehad tijdens de Tweede Wereldoorlog in Rotterdam. Omdat hij zo fantastisch had kunnen spelen tussen de resten van de gebombardeerde huizen, waarvan de kelders nog in tact waren.
@Paul, onder het motto ‘beter laat dan nooit’: Het gekke is dat er weinig spectaculairs gebeurde en dat het toch in mijn herinnering heel avontuurlijk was. Slootjespringen was al heel geweldig (zie het log over dit onderwerp). En je kon ravotten in een hooiberg, met het risico dat er een boer met hooivork achter je aan zat. Veel meer was het niet. Maar als je met een paar boterhammen met ontbijtkoek op pad ging, had je het gevoel dat je de wijde wereld in trok en nooit meer terug zou komen. Dát was al een avontuur op zich.
Met een vriendje ging ik een tijdlang met de fietsen via de spoorbaan Den Haag-Leiden naar een volkomen verwilderd stukje bos, midden tussen de weilanden. De tocht langs de spoorbaan was al een avontuur, als er een trein aankwam wegduiken in de berm. Midden in het bosje hadden we een hut gebouwd, helemaal gecamoufleerd en voorzien van een geheime bergplaats. Hier bewaarden we de dingen, die we onderweg vonden, meestal uit de trein gegooid. In de hut vertelden we elkaar de dagelijkse zaken want we zaten op verschillende scholen. Ook aten en dronken we hetgeen we van thuis konden bietsen. We voelden ons echte samenzweerders.
Een ander verboden terrein was Mariahoeve in aanbouw. Voor de bouw werden nog houten steigerpalen gebruikt. Die werden na werktijd vakkundig door ons naar de sloten getransporteerd en met 4 tot 5 palen tegelijk tot een vlot verwerkt. Met wat planken en spijkers, op de bouw gevonden en een steen werd alles solide aan elkaar verbonden. Dan leer je ook dat uitstekende spijkerkoppen en blote voeten een slechte combinatie is. Toch lekker vlotje gevaren. Totdat ik ergens een paar ratten zag, toen verging bij mij de lust om in het water rond te spartelen.
ja in den helder waar ik woon/de naar de verboden duinen nou de naam zegt het al. Hadden we meerdere keren een bunker als hut. In de schoolvakantie eerst op woensdag langs de vuilnis lopen met ze allen of er nog wat tussen zat voor de hut
san
Vandaag de dag kom ik nog steeds weleens op verboden terrein.
SSSSSST,blijft onder ons.
ik vind het ook geweldig om ruitje in te pingenle bij bouwtereinen