Zelfgemaakte knuffeldieren
Link naar dit artikel Op zaterdag 20 januari 2007 geschreven door Elise59
Ik begon ooit met lapjes stof dieren te maken. Ik had wat patronen gekregen van een hondje, een olifant, liggende kat, een tekkel en een eend. Mijn moeder had lapjes over die mocht ik gebruiken.
Ik legde de patronen op de lapjes, reeg ze aan elkaar, en mijn moeder maakte ze vast met de naaimachine, op een klein stuk na zodat ik ze kon vullen.
Ze werden gevuld met versnipperde oude kranten, stro en soms met paardenhaar. De ogen en neus en oren, gemaakt van effen lapjes vilt plakte ik er ook op.
Ik denk dat ik er zo’n twintig heb gemaakt. Ik ben ongeveer drie jaar met deze hobby bezig geweest. Daarna nog heel lang bewaard. En toen weggegeven aan een goed doel voor kinderen.
Hebben jullie herinneringen aan dit soort huisvlijt?
21 reacties op “Zelfgemaakte knuffeldieren”
Laat een reactie achter
o is trouwens een...
...
Huisvlijt? Hmm Elise, was nooit zo goed met naald en draad geloof ik. En knuffeldieren heb ik nooit gehad. Kleuterschool heb ik nooit gedaan. Ik denk dat ik een enorm complex heb overgehouden aan mijn kleingehuchtelijke jeugd.
Alle gekheid op een stokje, knuffeldieren kwamen voor in Beatrice Potter met Peter Rabbit en daar had ik nog nooit van gehoord tot ik in de engelstalige wereld kwam te wonen. Teddybears? Vergeet ‘t maar…
@ Henny Jane, maar iedereen is toch gek op teddyberen….
Tijdelijke: ik kreeg geen mooie beer maar mijn broer kreeg wel een echte knuffelbeer en toen die levensechte (ha, die was kanariegeel) beer eens vies was en in de was moest, zag je in het wasmachineraampje steeds die berensnuit in het rond gaan!
Ik heb er ook wel eens een gemaakt,een krokodil,2 helvden aan elkaar naaien op het naaimachine,binnenstebuiten keren en dan op vullen,en dan de laatse 10 cm met de hand dicht naaien.Was voor decoratie op bed.Was toen 10 jaar in de vierde klas.
Ah natuurlijk knuffels, maar nooit zelf gemaakt. Wel eens een zelfgemaakte gekregen in een ziekhuis toen ik daar lag. Een mede patiënt maakte dat als een soort dagbesteding op een speciale “crea-afdeling’ waar vrijwilligers je hielpen.
Later met een zoon natuurlijk vol op knuffels in huis, maar met de naderende pubertijd slinkt de door de jaren aangelegde voorraad aardig en komen er wel steeds meer andere zaken voor terug.
Mijn moeder maakt ook wel eens een knuffel, maar toen was ik al ouder. Zij gaf ze aan het goede doel.
Niet alleen allerlei dieren maakte ik, maar ook poppenkleertjes. Alles van restjes stof en lapjes vilt.
Die laatste kocht ik in de handwerkwinkel bij ons aan de overkant. Zulke mooie kleurtjes, vond ik, ik kon nooit kiezen.
Soms mocht ik er wat zigzagband of pailletjes bij uitzoeken, dan werd het helemaal een feest.
De vilten voorwerpen werden met borduurzij in elkaar geflanst (festonsteek?), en de rest met gewone stiksteekjes. Niks naaimachine, het mocht wel van mijn moeder, maar ik vond het zelf niks, had altijd het idee dat het kreng op hol sloeg.
Dus alles met de hand, puntje van de tong uit de mond, en bijkbaar zo netjes dat mijn moeder altijd zei dat het wel leek of het met de machine gedaan was.
Mijn moeder heeft trouwens voor al haar 28 kleinkinderen door de jaren heen beertjes gehaakt. Die worden nu extra gekoesterd….
Geen knuffeldieren, wel allerlei andere dingen met afvallapjes, restjes wol en vilt. Voor sinterklaas kreeg ik een keer een knutseldoos. Eigen ontwerp van mijn ouders. Formaat 2x schoenendoos, gevuld met pitriet, gekleurde boetseerklei en vilt in alle kleuren van de regenboog. Vooral dat laatste vond ik zo mooi dat het heel lang geduurd heeft voordat ik er de schaar in durfde te zetten. Ik heb die doos nog steeds. Er zit ook nog een half afgemaakte viltcorsage in.
@Lia: ik koester nog steeds de pannenlappen die mijn moeder heeft gebreid op het laatst van haar leven, toen ze bijna blind was. Of eigenlijk hebben we ze samen gebreid, want ze liet nogal wat steken vallen, die ik dan weer opraapte. Voordat het bergafwaarts met haar ging kon ze heel mooi breien, maar daar heb ik helaas niets meer van.
Nee geen knuffeldieren gemaakt. Bij het zien van de foto bij dit log herinner ik mij de eierwarmers van vilt. Ooit op school gemaakt, gekleurde vilten driehoekjes met een siersteek (festonsteek?) aan elkaar.
En ojee, nu zie ik opeens ook de eierdopjes voor me die we vroeger hadden, gele en witte, en ik wilde altijd het gele eierdopje. Vijfendertig jaar niet meer aan die eierdopjes gedacht en nu weer wel, erg
??:
Geïnspireerd door de Fabeltjeskrant ging ik zelfbedachte figuren maken van lapjes stof. Nee het waren geen knuffeldieren; ik had twee poppen gemaakt en noemde ze Max en Maas. Ik tekende en schreef daar ook zelfgemaakte verhaaltjes bij en ik hoop van harte dat mijn moeder het e.e.a. bewaard heeft. Wat zou ik dat graag terugzien, die zelfgemaakte niet bestaande Fabeltjeskrantfiguren. Dat moet bijna 40 jaar terug zijn. Goed, die poppen zullen wel ter ziele zijn, maar die verhaaltjes zal mijn moeder hoop ik nog ergens hebben. Mijn moeder bewaarde al mijn creatieve bedenksels en stopte ze in mijn babyboek. Heeft ze gelukkig nog steeds en wat kleeft daar een enorme dosis jeugdsentiment aan!
Ja, een olifantje heb ik ooit moeten maken in de Mavo-brugklas, vreselijk vond ik dat en wat kreeg ik een mooi cijfer, ik mocht het thuis afmaken en aangezien mijn oma naast ons woonde heeft zij het lekker afgemaakt
Ja hoor, op de handwerkles op school een stoffen beestje gemaakt. Alleen leek het niet zo op het oorspronkelijke ontwerp…
Het moest een ezel worden, maar toen het klaar was , leek het een soort konijn… 
!
Véél later heb ik me door vriendinnen laten paaien , om mee te gaan naar een knutselavond bij iemand thuis( zoiets als een tupperwareavond, maar dan met handwerkdingen), en daar kocht ik een paar van die kant en klare paketten, een cavia( die was zó schattig!), een das(als dier dus, prachtig) en een vosje….als het goed is, moet ik ze nog ergens op zolder hebben liggen…Met de hand genaaid, want ik heb nooit met de naaimachine kunnen werken, heb er nu ook geen een meer, weggegeven….
Voor mij geen huisvlijt maar verplicht bij handwerkles op school, en wat had ik er een hekel aan, net als Wilma leek het uiteindelijke resultaat nergens op
Ik heb eens een donkerblauwe teckel (hond dus) gebreid. Noemde haar Toos, naam geborduurd op het halsbandje met belletje! Toos lag op mijn bed, diende als anti-tocht-hond voor de deur en zwierf jaren op zolder. Toen ik haar terug vond heb ik haar gewassen. Toos is nu zeker 1.50 meter lang! en verblijft in een doos op mijn zolder.
Heel toepasselijk nu Sue-Ellen,
Toos in een doos, zeker helemaal opgekruld?
En ja, die antitocht dingen heb ik ook nog gehad, wat grappig he?
Ja, van die in verschillende kleuren gebreide tochtslangen. Was mode in de jaren ‘70.
Nu kun je ze kopen van pluche materiaal.
@Sue-Ellen; de doos van Toos
Nee voor mij geen gepruts met draad en naald, of een naaimachine, ik had het er geduld nooit voor, en nog niet.
nee , geen handwerkjes voor mij, ik vond het vreselijk al brei en borduur ik nu dat het een lieve lust is.
wat ik maakte waren oorbellen,zilverdraad tangetje wat kraaltjes of rietjes in fluo kleurtjes, helaas begonnen op den duur die oorbellen te jeuken in mijn puberoortjes (wat gaf het die dingen hadden totaal geen functie bij mij toen ik 14 was, althans luisteren deed ik er niet mee).
zware nikkel allergie aan overgehouden, maar tjonge wat was het leuk om te doen….
Oh nee! Ooit moest ik een bal maken van stukken vilt, die je dan natuurlijk nog moest borduren of zo, en de mijne leek meer op een zeshoek, dus terug ermee. Mijn vader heeft me toen ermee geholpen (m’n moeder kon dit ook niet) en ja hoor het leek een bal, en toen ging 1 van onze honden ermee vandoor….Resultaat: weer geen bal, maar ik heb het vertikt om het nog eens te doen. Neen, voor mij geen naald en draad! Liever een hamer en een spijker.
ik maak vanalles en nog wat……