De Commune
Link naar dit artikel Op zondag 28 januari 2007 geschreven door Wilma
Zo’n dikke 30 jaar geleden, kwam ik voor het eerst in een commune terecht…Ik woonde er niet, maar kwam er wel vaak. Een enorm groot huis, een voormalig klooster, werd een woonplek voor een bonte verzameling van mensen. van oud tot jong, hoogopgeleid of ongeschoold, een goede baan of werkeloos, mannen, vrouwen en kinderen.
Een grote tuin waar groenten en kruiden werden verbouwd, kortom, een ideale woonplek.
Zou je denken….Het hield geen 3 jaar stand, al spoedig werden er dingen van elkaar ‘geleend’, die dan nooit meer terugkwamen of niet meer in de oorspronkelijke staat, de huren werden niet aan de kopers betaald, waardoor er schulden ontstonden, mensen lagen elkaar niet meer en er ontstonden spanningen, kortom: zo ideaal was het allemaal niet.
Toch rezen in die tijd de communes als paddestoelen uit de grond, waarbij eigenlijk één vuistregel was: respect voor elkaar en de natuur en alles met elkaar delend. Het had een imago van geite-wollen-sokken en zweverige types die vér van de ‘normale’ wereld leken te leven of juist andersom: mensen die er maar op los leefden, aan vrije seks deden, maling hebbend aan wat in hun ogen burgelijk was ….
Toch heeft het idealisme van die communes hun vruchten afgeworpen: nu beleven de zorgboerderijen en BD boerderijen hoogtijdagen en neemt hun aantal toe. ( BD= biologisch dynamisch, volgens de leer van Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie). Ook lijken de mensen weer een hang naar die idealistische vorm van samen-leven te krijgen.
Al met al zou je nu kunnen zeggen dat het toch allemaal zin heeft gehad…!
Wie van jullie heeft ook ervaringen met communes en zou je er nu weer in willen leven?
22 reacties op “De Commune”
Laat een reactie achter
De zandbak ,...
Ik heb van de webmaster begrepen dat er een probleempje was met vreemde tekst door deze log heen en hij heeft het probleem inmiddels opgelost, wel jammer dat alle reacties daardoor verloren zijn gegaan.
Het begrip commune ken ik eigenlijk alleen van paul van Vliet; Bram van de commune, verder lijkt het me een typisch jaren ‘60 ‘70 verschijnsel. Deze woonvorm die gedoemd was te mislukken past totaal niet in mijn levensstijl, ik hecht meer aan het traditionele gezin. Het was natuurlijk ook maar een experiment.
In die tijd las je in de Margriet en Libelle intervieuws met gezinnen die in een commune leefden. Zij waren zeer positief over het gezamelijk eten, oppas voor de kinderen, altijd vriendjes voor de kinderen, het samenzijn en gesprekken met elkaar kunnen hebben. Ook stond het gezamelijk tuinieren en gezond eten (macrobiotisch) op de voorgrond.
Herinner me geen commune leefvormen in mijn dorp. Ken wel de hofjes van Alkmaar en Haarlem waarin je mocht wonen na toestemming van de bewoners. Ook zij deden/doen gezamelijke dingen.
Er zijn natuurlijk verschillende soorten communes maar zoals beschreven door Wilma ken ik zelf niet. Denk dat zo’n samenleving meer een “massaal” huwelijk is en als de verschillende deelnemende partners ver uiteenliggende temperamenten bezitten, kan het nogal eens fout lopen.
Mensen willen echt op een gegeven moment hun eigen privacy hebben hoor! Ik kan het mij niet voorstellen zo’n commune dat houd je zeker niet vol, iedereen veranderd, wordt ouder en heeft andere ideeen als een ander en dan wordt het wel moeilijk lijkt mij ja. Ik heb ooit achterburen gehad waar ik niets mee te maken had maar wel altijd gedag zei en soms een praatje met ze maakte enzo. Dat hele rijtje eengezinswoningen liepen in- en uit bij elkaar ook vanwege kleine kinderen en dat zag ik heel goed en dacht: dat gaat nooit goed….en wat bleek? Inderdaad er werd geld geleend van elkaar en nooit terug betaald heb ik weer gehoord en toen is de bom gebarsten, het gezin wat nooit terug betaalde zat zelf diep in de schulden en ze zijn nu verhuisd, gewoon weggepest ja en eigenlijk is het ook eigen schuld want zo zie je maar weer, leid je eigen leven dan heb je ook een goeie buur en dat is nog altijd beter dan een goeie vriend ja
Ehhhhhh….verre vriend bedoel ik natuurlijk he?
Zelf heb ik geen ervaring met communes, maar heb wel zijdelings van bekenden het een en ander daarover gehoord. Daar was weinig positiefs bij. Volgens mij is de mens is een sociaal wezen zolang hij de eigen voordeur achter zich dicht kan trekken.Zo niet dan is de zgn. eenheid en broederschap al gauw op de vlucht en ontaardt het in verwildering en verloedering. Niet voor niets is dit fenomeen nagenoeg verdwenen. Wel heb ik een tijdje nogal selfsupporting geleefd “terug naar de natuur” maar ook dat is in deze tijd niet lang vol te houden.Natuurlijk is het zeer wenselijk dat we op een goede manier met het milieu om gaan, maar de mens neigt te vaak naar uitersten, die alleen maar voor on-balans zorgen.De gulden middenweg is bijna altijd de beste, maar wie o wie weet deze altijd te vinden?
Het enige leuke wat we aan deze stroming hebben overgehouden is voor mij “Bram van de commune” haha
Als kind nooit communes meegemaakt, hoewel die er beslist zullen zijn geweest in de stad. Ik weet niet of het bewonen van een gekraakt pand met meerdere mensen gedurende een aantal jaren ook als zodanig wordt beschouwd? Van m’n 18de tot m’n 23ste heb ik namelijk wel in die hoedanigheid geleefd, lekker buiten de stad in mooie plaatsjes zoals Muiden en Weesp. Heb hele goeie herinneringen aan die tijd, we hadden scharrelkippen in de tuin rondlopen (verse eitjes!) en ook kweekten we daar onze eigen kruiden (wiet).
Maar nu zou ik dat beslist niet meer willen, ben erg op mijn vrijheid gesteld. En die vrije relaties zoals hierboven omschreven, trekt me ook niet meer. Ben tegenwoordig namelijk nogal territoriaal ingesteld, haha!
Houd ik een links pleidooi: wordt het weggeveegd door een 4is
Complotten, niks dan complotten
Mijn pa had de LP van Paul van Vliet ‘Een avond aan zee’. Daarop stond de conference ‘Bram van de Commune’. Daar ken ik het begrip commune van en ook van de t.v. Maar verder is het ver van m’n bed en ken ik ook niemand die in een commune heeft gezeten of is opgegroeid.
Zelf heb ik nooit iets met een commune te maken gehad, maar een vriendin van me heeft van 1960 tot 1975 in Amerika gewoond idd in een commune-achtige omgeving en heeft dat als heel positief ervaren.
Ik heb er vooral een geromantiseerd beeld van denk ik, zo’n jaren 60 beeld met hippies, bloemen en flarden van muziek van Mamas & Papas
deed mij een beetje sekte-achtig aan, en sinds de film van jim jones, griezel ik daarvan.
.
ik wilde eind jaren 60 best graag in een commune leven, het idealistische beeld van alles samen in harmonie leek mij wel wat.
Vrije liefde, vrije sex, heerlijk.
Het is er echter nooit van gekomen. Theorie en praktijk lagen in mijn geval toch mijlenver uit elkaar. Ik werd op mijn 18e verliefd op mijn ex-man en moest er niet aan denken om hem met anderen te moeten delen, en hij dacht er net zo over.
Ik was wel tegen het huwelijk maar samenwonen was überhaupt not done in onze omgeving, en dus werd er keurig getrouwd.
zo ging dat dus.(en 34 jaar later keurig gescheiden)
De hele dag friemelen aan een ander, nee dank je daar word ik misselijk van, geef mij maar mijn eigen partner en als er dan gefriemeld moet worden kunnen we dat zelf uitmaken, moet er niet aan denken zeg!!!!!!!!!
Nogmaals excuus voor het verwijderen van de eerder geplaatste reacties. Het artikel opnieuw plaatsen leek de enige (snelle) oplossing. Ik realiseerde me te laat dat de reacties dan ook zouden verdwijnen.
Ach Webmaster, ondanks het verwijderen van mijn reactie draaide de wereld gewoon door…
Ik ken mijn plek weer
Ik heb in díe zin ervaring met ‘n “commune” dat mijn lief in ‘n “centraal wonen” project heeft gewoond. Zijn ex woont daar ook nog steeds (de 3 kids ook, 50% van de tijd, overige tijd bij ons) en ik vind ‘t dus hélemaal nix. Iedereen zit véél te veel op elkaar, zíet daardoor ook veel te veel van elkaar, heeft daardoor weer ‘n hoop te zeiken. Kinderen blijven héél beschermd en hebben daardoor moeite om zich búiten dat project vrienden te creëeren… enz enz enz, zo kan ik nog wel ff doorgaan. Het is ‘n achterhaald principe wat tegenwoordig meer kwaad doet dan goed.
Ik hoop dat je de Volkskrant van vandaag leest, Wilma. Op pag. 13 staat een artikel over het Duitse fotomodel Uschi Obermaier, die een tijdje in de ‘moeder van alle alternatieve communes’, de Berlijnse Kommune 1, heeft gewoond. Een citaat: ‘De medebewoners keurden intieme relaties af, en bespraken relationele problemen in plenaire zittingen. Vertrouwelijkheid was hoogst suspect. [..] De commune was een sociaal experiment, maar was een emotionele ramp. [..] Elk thema had in beginsel politieke dimensies en kon de inzet zijn van vreugdeloze debatten. Wie een colaatje had gedronken, was contrarevolutionair. Met mijn voorkeur voor mentholsigaretten speelde ik de imperialisten in de kaart.’ Aldus ervaringsdeskundige Obermaier.
Ik vroeg me al een paar dagen af wanneer die communerage begonnen is. Soms word je op je wenken bediend. Kommune 1 werd in 1967 gesticht, staat in dit artikel, dat sowieso de moeite waard is.
Halverwege de jaren zeventig was de groepsdwang ook in het leven buiten de commune doorgesijpeld. ‘Gooi het maar in de groep’, was een populaire uitdrukking.
Ik ken de commune alleen van boek en film. Een luchtig beeld wordt bijvoorbeeld gegeven in de Zweedse film ‘Together’, van Lukas Moodysson. Veel naargeestiger is dat in het boek ‘Drop City’, van T.C. Boyle.
MArise, bedankt voor deze tip, ik ga eens kijken of ik de volkskrant nog te pakken kan krijgen in de winkel.
Ik vind het toch wel interessante kost, vooral omdat ik er zelf indertijd tamelijk nauw bij betrokken was. De hele oprichting van die woongroep, tot en met het ( vrij rappe ) aftakelingsproces en wat dat allemaal met zich meebracht.
Ik heb trouwens het gevoel dat met de komst van de zgn “new age”beweging er weer een soort opleving van alternatieve woonvormen ontstond. Ik kreeg zo’n twaalf jaar geleden, toen ik net was gescheiden, een uitnodiging om met mijn kinderen in zo’n groep te gaan wonen….Ik heb bedankt.
@ Wilma; als het niet lukt met de krant zal ik hem voor je bewaren. Er moet een manier zijn om hem je toe te spelen.
Nou, Marise….We moeten nu dus creatief gaan denken…De krant was er niet meer vanmiddag…
Je mag het artikel ongefrankeerd toesturen, dan betaal ik de portokosten wel, ik kan ook een geadresseerde ( aan mijzelf ) enveloppe naar jou toesturen….Woon jij in de buurt van een station? Dan kan ik evt iets met de dienstpost van daar uit regelen…
@Wilma: stuur me even een mailtje. Mijn adres vind je via ‘contact’ op de homepage van mijn website. Even goed scrollen, anders heb je het verkeerde.
marise, ik heb je inmiddels al een mailtje gestuurd…