De lachbox
Link naar dit artikel Op maandag 5 februari 2007 geschreven door Omnivoor
Ergens gedurende de lagere schooltijd (begin 70-er jaren) kwam er een keer een jongetje van een andere klas op school met een klein zakje met daarin een apparaatje. Als je op het zakje drukte begon er een mannetje een minuut lang te gieren van de lach. Pas op de middelbare school kreeg ik zo’n ding te pakken (gewonnen op de kermis).
Op het fotootje kun je zien dat het een puur mechanisch plastic apparaatje is: een klein plaatje (nu te vergelijken met een kleine single cd (5cm)) wordt aangedreven door een snaar vanaf een klein motortje bovenin. Een letterlijk dikke naald verbonden met een plastic speakertje volgt de groeven en speelt het plaatje van de lachende man af. Met de knop wordt de naald weer aan het begin gezet.
Omnivoor zou Omnivoor niet wezen, als hij het niet eens uit elkaar zou hebben gehaald: ik zag dat het plaatje omgedraaid kon worden en dat er aan de andere kant ook groeven stonden. Op de andere kant stonden tjilpende vogels. Helaas heeft de tand des tijds het motortje helemaal verteerd (roest) en werkt deze lachbox niet meer, maar ik heb er leuke herinneringen aan.
19 reacties op “De lachbox”
Laat een reactie achter
Jaaa zo’n grammafoongeluid van een zeer aanstekelijke lach. Daar kon je mij echt mee platkrijgen. Later kwamen er kleine digitaal/elektronische varianten die een stuk kleiner waren, maar die lachzak uit de goede ouwe tijd werkte toch sterker op mijn lachspieren.
Wat gek dat er twee bespeelbare zijden aan het plaatje waren en je eigenlijk maar eentje kon gebruiken TOTdat Omnivoor de boel ging slopen…
zulke dingen zaten er ook in die praatpoppen die ik nooit had hoor. Waar zou je tjilpende vogels voor hebben gebruikt???
De eerste keer dat ik een lachzak hoorde was toen ik op vakantie in Limburg (1974) was.Tijdens een dagje Valkenburg hingen die dingen in de talrijke souvenirswinkeltjes. We waren met een klein groepje jongelui en heb vol verwondering en lachend bij die dingen gestaan. Waren erg aanstekelijk!
Lachzakken zijn te vergelijken met poepzakken.
Mijn kinderen hadden deze dingen ook, lekker lachen om niks
Ja die ken ik ook. Net als jeuk en niespoeder en niet te vergeten de ’scheetzak’. Ze vallen namelijk bij mij allemaal onder de noemer: Spulletjes uit de feestwinkel.
In Amsterdam had je er wel een paar en het was altijd een feest om door zo een winkel te lopen. Ze verkochten ook goocheltrucjes en carnavalspul.
Net als andere periodes(Knikkeren, touwtjespringen enz..) per jaar kwam de lach of ik schiethumor voorbij. Meestal in het voorjaar.
Ook wij hadden de bekende lachbox maar dan met een oranje zakje eromheen met een gezichtje erop. Ik kan me herinneren dat mijn vader of moeder altijd zei: nou, een keertje drukken nog dan, maar dan niet meer he? Uiteraard waren mijn broer en ik kinderen die goed konden luisteren naar onze ouders
Op een gegevan moment konden mijn ouders ook hun lach niet meer houden
Ze hebben hem later zelfs nog een keer verstopt nou en dat was eg nie leuk
Hihihi, de lachbox werkt zó ontzettend aanstekelijk, dat , nu ik dit zit te lezen, ik weer zit te lachen….en ik heb er zelf nooit een gehad, maar vaak gehoord op de middelbare school. Prachtig ding!
Dat doet me denken aan mijn dochter haar pop, die had er ook eentje met zo,n grammefoontje erin maar dat deed alleen maar krassen na veel gebruik. Mijn dochter werd ouder en de pop ging naar zolder bij de andere rotzooi, eerst bewaren en later toch weggooien. Tot ik iets moest hebben dus graaien in de rommel en ineens een gekras, schrok me ziek. Naar beneden maar er zitten allemaal ratten op zolder, mijn man en zoon 8jaar ouder als mijn dochter durfden niet te gaan kijken, maar mijn dochter van 10 ging wel even naar boven. Dat werd me te gek, ik mee en kijken, je begrijpt het al die pop was bij de aanraking beginnen te krassen. Zij een lol, pappa en grote broer waren bang, zij niet! die dochter is jullie bekend onder ria 1968 is dus nog niet bang!
zo zo die RIA 1968.
DAT is pas een stoere bink!!!!!!
Die heeft zo’n lachzak helemaal niet nodig.
Ja die lachzak was op z’n tijd verantwoordelijk voor de slappe lach. Die zat toch altijd in zo’n zakje met koordsluiting?
Nu moet ik ook meteen denken aan die busjes met bijv een koegeluid. Ondersteboven draaien en weer terug en je hoorde een koe loeien, herinnert iemand die nog.
Klopt helemaal
Dat zakje was als een zakje voor knikkers en uiteraard zo’n koeiebus: meueueueueh. Dat zakje is helemaal door de tands des tijds vergaan, dus geen fotootje van. Op het zakje stond geloof ik ”Ha ha ha haaaa” of was het toch een gezichtje van een lachende man???
Ja, dit hoort in dezelfde categorie als het scheetkussen. Zelf nooit gehad jammer genoeg, ik was zelf wel erg inventief in het bedenken van practical jokes. Zo had ik van een handschoen en een flinke lap stof een arm met hand gemaakt en die aan de muur bevestigd en verbonden met een vislijn; zo’n dunne maar oersterke onzichtbare draad en die had ik verbonden met mijn kamerdeur op zo’n manier dat als je de deur openmaakte dat die arm met hand omhoog ging. Goed, het maakte geen geluid maar ik had wel lol. Mijn moeder vond het op het laatst bijna genant want alle bezoek moest die hand zien. Het was dan ook wel erg origineel.
De grap was om dit apparaatje een beetje verdekt op te stellen en dan aan te zetten, zodat men niet meteen doorhad waar het blikken gelach vandaan kwam.
Moet net als Rick ook weer denken aan die kleine cylinders die je op z’n kop moest houden waarna er het geluid van een koe of schaap te horen was haha, wat een seventiespret
En die zachtplastic knijpdiertjes die een piepend geluid produceerden, konijnen, lammetjes, zelfs een flinke olifant passeren m’n geestesoog.
Lachen zeg !
jaaaa de lachzakjes, de schetenzakken en de cilindertjes met koeiengeluid, echt genoeg om op onverwachte momenten de slappe lach te krijgen, was vooral leuk in een kamer vol volwassenen (verjaardagen b.v.) en dan met neefjes en nichtjes zitten giebelen
Ik had een pop die “mama” zei als je haar heen en weer bewoog. En een beer die naar ik weet nooit geluid heeft gemaakt maar je ziet nog een rond plekje op zijn buik
of zou dat wat anders zijn???
De lachzak: zo nep dat het toch leuk weer leuk was. Ik had al in een eerdere log verteld over dat ik het plaatje uit deze lachzak verwisselde met het plaatje van “Tussen Keulen En Parijs Ligt De Weg Naar Rome” uit de irritatie opwekkende praatpop. Terwijl ik dat aan het doen was bedacht ik me dat het gewone plaatjes waren, net als een singeltje. Ik legde het plaatje dus op de pick-up en toen…
Als ik over een heuvel rijd gaat dat ding lachen.
Whaaahaa
Nou Agnes, dan heb jij heel wat te lachen in de auto want de meeste autodrempels komen alleen maar voor in Nederland waar normaal helemaal niet om te lachen is die rotdingen, elke keer maar weer afremmen en tsja, dan is zo’n lachzak wel weer een idee ja