Oude foto’s
Op vrijdag 16 maart 2007 geschreven door Sandra67
Iets wat ik als kind al leuk vond, en nu eigenlijk nog steeds, is het neuzen in oude fotoboeken.
Vooral het schaarse aantal kinderfoto’s van mijn ouders (beiden geboren in 1931) vond ik als kind fascinerend om te zien.
Het idee dat zij ooit ook klein geweest zijn kon ik als kind eigenlijk maar moeilijk bevatten.
Mijn ouders bewaarden hun oude zwart-witfoto’s in van die deftige fotoboeken, met tussen iedere bladzijde van dat mooie transparante papier met ingedrukt motief (tegen het aan elkaar blijven plakken van de foto’s).
Dat papier knisperde zo mooi, als je in het boek bladerde.
Ook hadden zij een enorme zilverkleurige doos met slot, waarin naast waardepapieren ook diverse fotootjes bewaard werden. Grappig waren ook de verschillende formaten van die foto’s van toen (in mijn ogen erg klein, sommige waren vierkant). Ze hadden ook van die leuke witte kartelrandjes. Ik kende van mijzelf eigenlijk alleen maar de langwerpige foto’s zonder witte kartelrand.
Omdat het maken van foto’s indertijd best prijzig was, vooral toen mijn ouders klein waren, hebben zij maar enkele baby en kinderfoto’s, best jammer eigenlijk.
Meestal werden de foto’s ook niet zelf gemaakt, maar kwam er een fotograaf aan huis. Dit was dan voor een statiepotret en niet voor een spontane kiek. Dan werden de kinderen in hun zondagse outfit gehezen, meisjes met een grote strik in het haar en jongens in pak. Alledaagse tafreeltjes werden jammergenoeg nauwelijks gemaakt.
In ” mijn” tijd, werd het maken van foto’s al wat minder formeel. Ook al was het maken van foto’s nog steeds niet goedkoop, toch werden er af en toe wel alledaagse dingen op de plaat gezet.
Zo sta ik trots achter thuis met mijn nieuwe witte kleppers aan, is er een foto van mijn oudste zus met kinderwagen waarin ze haar kip vervoerd en zie ik mijn broertje als peuter bovenop een grote berg met geel zand zitten tijdens de verbouwing van onze keuken in 1972.
Die foto’s van die alledaagse tafereeltjes zijn mij erg dierbaar (ook leuk wat je dan allemaal op de achtergrond ziet)
Kijken jullie ook graag oude foto’s? En welke zijn jullie het meest dierbaar?
49 reacties op “Oude foto’s”
Laat een reactie achter
: ja das lekker...
...
Prachtig onderwerp, Sandra! Natuurlijk ben ik dol op oude foto’s. Na het sterven van mijn moeder (1990) kregen mijn broer en ik de familiealbums, daar zitten nogal wat zeer oude prenten in die zelfs de kartelrandprentjes modern laten lijken!!
Het mooiste verhaal met oude foto’s stamt voor mij uit 1982, vlak voor mijn emigratie. Ik was op zoek naar bestaande foto’s uit de oorlog met moeder en haar gestorven zus. Ze had ze zelf niet, maar ik vond ze bij een oudtante in een doos en kon er via een kennis (dit is jaren voor digitaal aan) zonder negatieven meerdere kopietjes van laten maken. Mooi ingelijst en in februari reeds (want ik kon er niet mee wachten) als moederdagkado gegeven. Dat was het ontroerendste kado dat ze ooit van mij had gehad! Een kopie ervan hangt hier precies boven waar ik nu aan de computer zit. Geluk in sepia…
weinig toe te voegen aan het log.
Ben blij dat het bewuste fotoboek van toen bij ons in de kast staat.
Ik zeg altijd: bij brand moeten mijn fotoalbums en dia’s gered worden!
Al mijn foto’s zijn mij dierbaar.
Sandra, wat een geweldig onderwerp!
De oudste foto’s in mijn familie zijn denk ik de trouwfoto’s van mijn opa en oma, volgens mij uit 1916.
Twee deftig uitziende mensen, met een plechtige, maar vriendelijke blik kijkend naar het vogeltje. Niks reportage, één staatsiefoto, en misschien juist daarom wel zo waardevol.
Verder zijn er nog een paar foto’s van mijn opa aan het werk, hij was hovenier.
Van mijn andere opa zijn niet eens foto’s, hij overleed in 1916, toen mijn vader 2 was.
Mijn vader had geen bewuste herinnering aan hem, maar dus ook geen foto. Dat vond ik als kind altijd zo zielig voor mijn vader, daar kon ik wel om huilen.
Van het gezin van mijn vader is wel één foto, gemaakt toen mijn vader ongeveer acht was.
Verder is de oudste foto van mijn moeder een sterk vergeeld kiekje uit 1921: een klein meisje met een grote strik in het haar. Later kwamen er steeds meer foto’s, toen mensen zelf fototoestellen aanschaften.
Uren kon ik als kind kijken naar de foto’s van vroeger, toen nog bewaard in een paar schoenendozen. En nog zijn ze me dierbaar.
Aanstaande zaterdag hebben we familiedag, en wat ligt er op tafel? Juist, de schat aan foto’s van toen…
Er komt nu trouwens een zinnetje bij me naar boven uit een liedje van Robert Long, over een vrouw die terugkijkt op haar leven: “De foto’s in haar hand zijn plakjes uit haar leven..”
Hoi Sandra67, mooi onderwerp ja enneh…..dat ben jij zeker in het midden op de foto boven?
Twee dagen geleden was mijn moeder jarig en hebben mijn meiden toevallig gesnuffeld in de trouwfoto’s van opa en oma……
Dit zeiden ze er over:
Jee opa, niks veranderd alleen wat dikker geworden haha!
Mooie jurk oma (spierwit natuurlijk!)
Veels te deftig was het vroeger
En dan natuurlijk weer de foto’s van mijn overleden broer vorig jaar samen met mij en weer kwamen de tranen want uiteraard was hij er voor de eerste keer niet bij op de verjaardag van mijn moeder…..
Allemaal zwart/wit foto’s maar later begin jaren 70 ergens kwamen de kleurenfoto’s en toch………………..blijven de zwart/wit foto’s het mooist
Als puber liep ik eens tegen de trouwfoto van mijn ouders aan uit de 50’s. Eigenlijk was ik zeer onder de indruk want mijn ouders (in de 80’s in de 40) zagen er eigenlijk zeer knap uit. Mijn vader spaansachtig en mijn moeder een look-a-like van Marilyn Monroe.
Eigenlijk had ik dus wat beter moeten lukken uit die klei hahaha
De oude foto’s van mijn oma en opa zijn fascinerend, ik krijg zo een heel ander beeld van hun leven dan ik als kind kreeg met logeren. Ze zijn er inmiddels niet meer en door een familieruzie heb ik al die foto’s nu niet meer maar misschien ooit….Moeten door familie toch maar goed bewaard worden, het is tenslotte je verleden en ze worden met de tijd alleen maar waardevoller.
Oh ja, iets wat ik altijd heel apart vond was het feit dat er zwart-witte en bruin-witte foto’s bestonden; zal wel met de kwaliteit of ontwikkeling te maken hebben.
Mijn vader had een boxje waar zwart-wit foto’s mee gemaakt werden, formaat zes bij negen. Daar is mijn jeugd mee vastgelegd. Van dat formaat negatieven kunnen prachtige vergrotingen worden gemaakt. Nog niet zo lang geleden heb ik dat laten doen. Een verzameling waar ik uren naar kan kijken. Mijn vader heeft met die camera trouwens ook het bombardement van Rotterdam vastgelegd. Toen Nederland tien jaar bevrijd was, werd daar bij mij op school een project aan gewijd. Ik heb toen kunnen scoren door authentieke foto’s in mijn schriftje te plakken.
De albums van mijn ouders hebben mijn zussen en ik nog steeds niet kunnen verdelen. Ik heb wel een trouwfoto van mijn grootouders, van een kleine honderd jaar geleden. En een foto van mijn overgrootouders achter de toonbank van hun winkel in ‘kruidenierswaren en gedestilleerd’. Waarschijnlijk van rond 1880. Kostbaar bezit.
@Marise, tip!
Foto’s door een goede scanner halen en digitaal verdelen. Branden op een dvd en bekijken op de tv……heel mooi en dan hebben jullie ze allemaal.
@ Rick, ja inscannen. Een voordeel daarvan vind ik ook dat foto’s dan veel beter tot hun recht komen (groter, lichter). Je ziet bij ingescande foto’s ook veel meer detail.
Zo ondekte ik bij een buitenfoto (van mijn vader)ineens een gezichtje achter de ramen…he, dat zal mijn tante wel geweest zijn. Of er ligt nog een oude krant achter de tv in de woonkamer, die niet eerder was opgevallen.Je kunt bijna de voorpagina lezen. Of fantastische jaren 70 bloempotten voor het raam, waar je ineens ook het motief (roosjes) van kunt zien. Of babyspeeltjes die op tafel liggen waar ik veel mee speelde toen (z’ on loeiding, soort busje,die je op de kop moet houden zodat het gaat loeien bv)
Als ik die ingescande foto’s bekijk, dan zou ik zo af en toe wel weer eens in die foto willen kunnen stappen.
@ Marise…dat oude fototoestel wat jij beschrijft ligt ook nog bij mijn moeder thuis in de kast. Heel af en toe spelen de kinderen ermee. Een prachtig oud apparaat, waar je van bovenaf in moet kijken om een foto te maken.
Mijn oma had toen ze ouder werd en kleiner ging wonen echt haar hele woonkamer volhangen met foto’s van kinderen en kleinkinderen. Vooral haar dressoir was bijna een soort altaar van haar leven. Daar stonden al die foto’s op als waren het trofeeen.
en achter haar bed had ze een lief klein fotootje hangen in een zilver lijstje…daarin zag je een heel mooi babietje liggen, in een kistje
Mijn jongste oom heeft ook prachtige babyfoto’s van zichzelf. Gemaakt door een fotograaf. Het bizarre daarvan is, dat men dacht dat hij niet zou overleven. Daarom liet men de fotograaf alvast komen; die foto’s hadden een laatste aandenken moeten zijn.
Zeker, oude foto’s zijn waardevol (en omdat de foto’s van nu ook ooit oude foto’s zijn ben ik daar ook zuinig op en maak mooie kijkboeken). Twee jaar geleden maakten we voor mijn schoonmoeder een levensboek, allerlei oude foto’s werden in een foto-album afgedrukt, dit jaar maakten we hetzelfde voor mijn ouders’ 50-jarig huwelijk (ze krijgen dat nog), daarvoor moesten we dus in de oude foto’s duiken om ze daarna in te scannen (en ze soms idd veel duidelijker te maken dan ze waren), heerlijk werk! Ik koester vooral de foto’s waarop mijn ouders nog kind waren en met hun ouders, broers en zusters op de foto staan, van die mooie familieportretten. Hoe handig foto’s digitaal opslaan ook is, ik heb ze het liefst in mijn handen, dus ik laat veel foto’s die op de pc opgeslagen staan ook afdrukken.
Afgelopen kerst zijn waren we op bezoek bij mijn schoonvader(van 1949), mijn vrouw is duits en van 1969 ( dus van ver na de WO II ) in ieder geval waren ze daar oude foto’s aan het bekijken. En er zaten een aantal foto’s van WO II tussen. De stapel foto’s was gesorteerd van het begin tot het eind van de oorlog. In het begin nog onschuldige militair foto’s van de eiffeltoren etc. etc. Maar naar mate men door de stapel heen ging voelde je de waanzin en de machteloosheid van een individu in een oorlog. Er waren ook veel foto’s van kapotgeschoten huizen en lijken aan het oostfront.
Naar huis rijdend van Keulen, hebben we er natuurlijk over gesproken, conclusie was dat er alleen maar verliezers zijn in een oorlog. Deze foto’s gezien versterken mijn pacifistische gevoel alleen maar.
Wat een heerlijk logje!
Oude foto’s…ik raak er niet in uitgekeken.
De oude foto’s van vroeger zoals Sandra beschrijft, piepklein met witte rand.
en zeker de foto’s van nu overleden mensen, van de jeugd van mijn ouders, dan komen er zoveel verhalen naar boven.
Mijn overleden vader hield al vroeg fotoalbums bij met “oudhollandsche” taal wat bijgeschreven.
Uitstapjes van zijn werk in zo’n hele ouderwetse autobus, geweldig!
En zeker wat je allemaal in de achtergrond ziet of het interieur van die tijd.
Inderdaad, oude foto’s en dia’s zijn geweldig. Door toevallige omstandigheden ben ik de trotse beheerder van het halve familiearchief en om dat geluk met de anderen te delen ben ik bezig alle foto’s en dia’s in te scannen. Dat heeft veel voordelen: je hebt een back up voor als de dijken doorbreken of wanneer er brand uitbreekt, je kunt de echt oude foto’s effe “oppoetsen”, en je kunt onbeperkt -grotere- afdrukken laten maken om uit te delen.
Vooral oudere familieleden vinden het geweldig om verrast te worden met een foto op portretformaat uit hun vroege jeugd, of van hun allang overleden ouders of grootouders.
Klein nadeel: zeker met dia’s en oude foto’s ben je uren bezig om een paar fatsoenlijke bestanden te maken. Ik hoop mijn projekt dan ook medio 2009 af te ronden…
Ik heb de oude foto’s gewoon aan een soort wand der herinneringen aan een muur hangen. Veel verschillende lijstjes, maar zo leuk. Elke dag even blik langs mijn wand der herinneringen werpen is gewoon erg leuk. De foto’s zijn vooral van familieleden en natuurlijk oude huizen en straten waar die familie woonde.
Mijn zoon(12) is er ook gek mee en ontdekt steeds meer nieuwe dingen. Erg leuke onderwerpen van gesprek zijn dat.
Het is grappig, als ik hele oude foto’s van mijn vader bekijk als klein ventje en ik vergelijk die met foto’s van mij op ongeveer dezelfde leeftijd dan is de gelijkenis heel frappant. Ook een foto van mijn zusje op vijfjarige leeftijd doet me erg aan mijn zoon denken toen hij die leeftijd had. gisteren is mijn zoon trouwens 17 jaar geworden; grote jongen!
Prachtlog, Sandra…
En ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik een beetje afgunstig ben op een aantal van jullie… ik heb nl nagenoeg niets van foto’s van mijn grootouders of eigen ouders…Wel van mezelf als baby, als eerste kleinkind in de familie zijn er van mij nogal veel foto’s gemaakt, en daar staan natuurlijk wel mijn ouders op en mijn opa en opa, maar van vóór mijn geboorte heb ik hoegenaamd niets…Ik zal eens bij mijn tante neuzen, misschien dat er nog ergens negatieven bij haar zijn…Maar misschien zijn er domweg nooit foto’s gemaakt vroeger! Vanaf mijn 18e heb ik zelf foto’s gemaakt en die heb ik allemaal gelukkig nog, althans de meeste…Maar die echt oude: helaas…
Oude foto’s kijken? heerlijk!
Van de week nog zitten kijken in mijn babyalbum, zwart wit foto’s, met een kartelrandje.
De kwaliteit van die foto’s is zo goed, sommige kleurenfoto’s, waaronder mijn trouwfoto’s zijn jammergenoeg helemaal vergeeld.
1158 Onderwerpen en deze zat er nog niet bij …. ongelooflijk.
Oude foto’s daar hebben we allemaal toch wel wat mee. Ik kan er uren naar kijken en mijmeren over hoe het allemaal was.
Ik heb vooral veel foto’s van overgrootouders uit de jaren negentig van de negentiende eeuw ( van die hard kartonnen foto’s met een reclame achterop ). Ze hangen hier in de boerderij in houtenlijstjes aan de muur. Kijk er altijd naar als ik de trap op ga.
Kijk zelfs graag naar oude foto’s op internet van mensen die ik niet ken. Ook mijn bureaublad is een mooie oude foto …. liefst in sepia.
Ontzettend leuk log.
Ik ben gek op (oude) foto’s. Ook al leven we in het digitale tijdperk, toch druk ik nog steeds mijn foto’s af. Tegenwoordig maak ik ze weliswaar in een digitaal fotoboek en druk dat af, maar toch. Ik heb dan ook zo’n 36 fotoboeken, vanaf mijn geboorte tot aan nu. Ongeveer voor ieder jaar dat ik leef eentje.
Ik vind de oude foto’s van mezelf als baby/peuter erg leuk. Het is leuk om jezelf te zien veranderen tot diegene die je nu bent. Ik heb er onlangs een leuke collage van gemaakt die je op mijn website kunt bekijken.
Het is daarbij inderdaad leuk om te zien hoe de inrichting was en wat er verder op de achtergrond nog te zien is!
Helaas heb ik ook niet zoveel foto’s van mijn opa’s en oma’s, van mijn ouders staan er veel op dia. Een aantal jaren geleden ben ik bezig geweest om met een speciaal apparaat de meesten in te scannen, ik heb ze daarna op een cd gebrand maar die cd ligt ‘ergens’?
Wel heb ik van mezelf nog foto’s met inderdaad zo’n kartelrandje. Ik vind het, net als iedereen, heerlijk om een keer een fotoalbum te pakken en samen met mijn dochter te kijken (ook alleen wel trouwens)
@Saskia: ik heb even op je homepage gekeken en wat onzettend leuk heb je dat gedaan met die foto’s! je bent aardig ‘opgedroogd’ zoals wij dat hier zeggen
@ Ellen Ik weet niet wanneer jij getrouwd bent, maar zo eind jaren 70 begin jaren 80 had je kleurenfoto’s die erg vergeelden.
??:
Zie je in mijn fotoalbum ook in die periode
Leuk log over foto’s. Ik heb zelf ook veel foto’s gemaakt en bij mijn ouders staan ook heel wat fotoboeken. Trouwfoto’s zijn er veel en familiefoto’s. Ik lijk erg op m’n oma daar zag ik pas een trouwfoto van uit 1920?. Ik heb wel 3 fototoestellen versleten. Ik heb nog geen digitaaltoestel misschien komt het nog wel. Mijn eeste foto’s maakte ik in 1969 op vakantie met die 9e verjaardag kreeg ik mijn eerste toestel, voor vierkante zwart/wit. die sepiakleur hebben mijn ouders ook ergens.
Even geteld…. 158 albums! Ik maak al sinds jaren ‘70 ontzettend veel foto’s. Nooit eentje teveel. Heb ook een aantal hele oude foto’s uit begin 1900. Tegenwoordig gaat alles digitaal maar dan nog kies ik de mooiste uit voor een afdrukje. Snijmachine erbij, zo passen er lekker veel op een bladzij. Ik kan ook uren in fotoalbums bladeren. Heerlijk! Jammer dat ik zo weinig foto’s heb van mijn ouders toen ze jong waren (geb. 1922 en 1930). Witte randjes aan de foto is erg leuk! Kinderen uit mijn klas hebben wel eens hele oude kartonnen (is dat antiek juf?)foto’s nagetekend. Prachtig in zwart wit natuurlijk en een kopie van de echte foto er naast! Juf heeft ze allemaal bewaard! Mooie herinneringen!
Bertus: dat heb ik ook, foto’s van de overgrootouders en zelfs een stel betovergrootouders aan de wand. Toen ik jaren geleden in Ned. was en bij een oom op bezoek die een bepaalde foto vergroot aan de muur had hangen, heb ik die gefilmd op de video, thuis later op de tv afgedraaid, stilgezet tijdens die foto en er een echte foto van gemaakt. Later tv scherm eraf geknipt, hupla aan de wand. Daar hangen ze nu dus in groninger klederdracht…
Ik vind het ook leuk om oude foto’s te bekijken, en dan voor al de achter gronden b.v. een oude auto buiten of allerlei voorwerpen op binnen foto’s
@Aidan, ik ben in 1978 getrouwd, maar onze trouwfoto’s zijn echt niet meer om aan tezien, zo jammer!
De zwart wit foto’s van de receptie zijn in prima staat gelukkig.
@scannen: ja, daar moet ik eens aan beginnen.
@Sandra: dat boxje van mijn vader had ik zelf bij me op mijn eerste buitenlandse reis: het schoolreisje in de vierde klas van de middelbare school, naar Parijs. Ik heb de foto’s nog. Drie van de Eiffeltoren, allemaal scheef.
Oude foto’s zijn van onschatbare waarde, een tastbare herinnering aan voorbije tijden. Ik las hier boven een reaktie van Joke die zegt dat ze die bij een brand beslist zou meenemen. Heb dat zelf daadwerkelijk meegemaakt, zo’n 12 jaar geleden. Toen woonde ik nog in de Bijlmer en werd midden in de nacht opgeschrikt door een explosie, met daarna uitslaande vlammen. Gelukkig was dat een paar verdiepingen boven mijn woning, dus had nog wel wat tijd om weg te komen. Ik herinner me dat ik natuurlijk als eerste mijn kat pakte en daarna inderdaad de foto’s (zaten gelukkig in een handzame plastic tas). Later bleek dat het een (geslaagde) zelfmoordpoging van een bovenbuurman was geweest, hij had zijn gaskraan opengedraaid.
Mijn moeder liep jaren geleden in de Leidsestraat en zag in de etalage van een fotowinkel een oude foto staan waarop ze haar vader meende te herkennen. Hij was ver voor de oorlog genomen bij de smidse in Abcoude. Mijn opa staat daar op als jong ventje en houdt een paard bij de teugel dat op het punt staat te worden beslagen. Ze kocht het, liet de foto opknappen en inlijsten. Ik herinner me nog goed het moment waarop zij mijn opa die foto cadeau gaf. De tranen liepen over zijn wangen en dat maakte op mij als kind diepe indruk. Wist namelijk helemaal niet dat opa’s ook konden huilen!
Ben ook helemaal fotogek, volgens sommigen is het zelfs een obsessie. Nou vooruit dan maar, ze zullen er verstand van hebben.
Heb nog foto’s van mijn overgrootouders, in sepia uiteraard en op dik karton.Op een geven moment was mijn hele fotobezit een grote chaos, van alles door elkaar in grote dozen.
In een moeilijke periode van mijn leven ben ik al die foto’s en negatieven gaan ordenen en inplakken. Aan een kant heel moeilijk en soms giga emotioneel, maar aan de andere kant werkte het toch heel terapeutisch. Toen het klaar was had ik door al dat janken en opruimen ook een heel opgeruimd gevoel in mijn hoofd. Alsof ik mijn hele leven er mee op rij had gezet en er nu mee verder kon.Een aanrader dus, maar wel gedoseerd.
Dus voor mij geldt ook dat als er brand komt ik het eerst mijn foto’s zou “redden”. Suzan.
@ Suzan Ik kan me wat jij geschreven hebt zo heel goed voorstellen. Foto’s kunnen veel emoties met zich meebrengen.
Die albums van mijn vader waar ik het eerder over had heb ik, maar ik ben er nog niet aan toe om ze in te kijken. Dat komt nog wel.
Ik vind het leuk om in foto albums te bladeren mijn moeder heeft er een paar toen mijn opa en oma overleedt kreeg ze die boeken mijn oma was over de hondert geweest en opa ook mijn moeder was een nakommeling dus die fotos zijn echt antiek met mijn oud ooms en tantes erop en mijn over groot ouders ik vind het altijd wel iets hebben die oude fotos
Met opa in de oude blikken doos met foto’s.
Uren vragen wie is dit? En wat en hoe in welke relatie. Goeie uren
Met Opa De blikken met fotos doorzoeken.
Van mijn kant vragen, wie is dat?
Met nog meer vragen volgend.
Uren vlogen voorbij…..
ben zelf ogegroeid met de polaroid, ik zie mijn vader zo weer bij de kachel zitten wapperen met een wit velletje waarop voor mij magisch een foto verscheen, de hele mooie foto’s scan ik ook in om ze daarna te borduren, mijn huis hangt al vol met opa’s en kinderen in kruissteek ook onze herder ontbreekt niet al liet hij zich wel moeilijk fotgraveren tot ik bij de buren achterom liep, gelijk ging zijn eigenwijze kop over de schutting, bingo!!!
kan mij er ook uren mee vermaken, vroeger al bij oma (zie:grootouders) en maar vragen wie is die en wie is die eigenlijk viste (mijn sterrebeeld) ik gewoon naar verhalen.helaas was mijn vader altijd zelf degeen die de foto’s maakte dus had ik geen mooie van hem, heb toen een pasfoto vergroot en in sepia gezet, mijn vader hangt nu in 30 bij 40 in kruissteek aan mijn muur, en van mijn stiefvader heb ik een net zo’n grote gemaakt in vijf weken tijd af en toe bloedden mijn vingers en had ik blaren, maar dat is voor mij een vorm van therapie en ook een beetje het polaroid effect, van een witte lap herkennen mijn zoons ineens een mond of een oog en zo tover ik een heel mens of dier op een lap stof.
is elke keer weer een verassing en verslavend ook……maar ikke dwaal af.
Ik “heb iets”met oude foto’s.Ten eerste ben ik de laatste tijd bezig met een soort biografie in diaserie, met zwart/wit en kleur. En dan kom je wel eens iets tegen. Plaatjes van mezelf als baby ( hoe kan dat zo, 59 jaar geleden) en mijn zusjes, waarvan de oudste nog maar 6 jaar geleden is overleden op 59 jaar, jaja, de leeftijd die ik nu zelf heb. Van de trouwfoto van mijn ouders vond ik ook, net als zovelen, dat ze heel erg knap waren, vooral mijn moeder.
Mijn vader ook wel, maar die was vrij mager en keek altijd ernstig. Toen ik ooit eens een foto van mijn vader ontdekte als kind en in die tijd ook een foto van mezelf vond ik het frappant hoeveel ik als kind op hem leek. En ook later heb ik nog foto’s van hem ( hij is helaas ook al gestorven ) en dan weet ik dat ik een “vaders”kindje ben, ook zijn karakter heb ik geërfd ( emotioneel, dromerig, soms opvliegend, wel rechtvaardig en vergevingsgezind)Ook leek ik op mijn Oma van vaders kant ( gestorven aan tbc,toen mijn vader 6 jaar was. Het lijkt of mijn hele leven , als ik het er nu over heb, alleen maar bestaat uit overleden personen. Maar dat heb je soms. We kunnen nu eenmaal niet eeuwig blijven, dan zou het veel te vol worden. Maar, zoals ik al zei, ik ben hooglijk geïnterreseerd in zwart-wit plaatjes met kartelrandjes. Heb er ooit zelfs een gedicht over geschreven. Dus, als je belangstelling hebt zal ik het graag als reactie opsturen. Groetjes van Thea.
@ Thea…misschien wil je je gedichtje wel hier plaatsen?
Wij hadden altijd een dichter op JS, maar daar hebben we al een tijdje niks meer van gelezen.
Gedichten zijn altijd mooi bij een log, vind ik
Jij schrijft erover dat je zoveel op je vader lijkt. Dat ” probleem
” hadden wij ook in ons gezin. Mijn moeder had (heeft nog steeds) van ons allemaal apart een foto in een zilverlijstje aan de muur hangen. Mijn oudste zus bovenaan en dan diagonaal naar beneden de foto van mijn zusje, dan die van mij en als laatste foto die van mijn broertje.
Die foto’s werden om de zoveel jaar weer ververst door een recentere kiek. En steeds als er bezoek kwam dan liepen ze naar die vier fotootjes en kreeg mijn moeder te horen;
” nou, je kunt wel zien welke HAAN erbij geweest is”
dat vonden wij als kind overigens wel genant om te horen. We zagen zelf ook niet zo, dat we uiterlijk veel van onze vader hadden.
Laatst toen ik van mijn moeder een oude pasfoto van mijn vader kreeg, moest ik ineens ff slikken. Tjonge..ik zie ineens mijn lippen, mijn ogen…heel apart hoor.
FOTOALBUM
Zwartwitte plaatjes met kartelrandjes
Momentopnames, bijeengebracht.
Dopeling, communikantje.
Je eerste schooldag wordt herdacht.
Een zusje, een broertje, verjaardagsfeestje.
Nieuwe kleren, de kerstman, in bad.
Opa en Oma. Schooltoneel. Een beestje.
Een fiets. Ballet, waar je op zat.
Langbenige puber met dunne haren.
Onzeker, omdat je zo lelijk was,
al maakte jijzelf al die bezwaren.
Je was de knapste van de klas.
Een strandvakantie met Jan-Willem,
die leuke knul van nummer tien.
Voor de bios, op weg naar de film
die je al drie keer had gezien.
Verloving, de bruidsjurk, de ringen.
Met een ernstig gezicht:”Ja, ik wil.”
Het koor dat mooi stond te zingen.
Beidde ouders waren stil.
Jij voor de spiegel, zwanger en machtig.
Een hand in je rug. Het kind komt er aan.
Een kleinkind voor ons…..Oh, wat prachtig.
In aller ogen blonk een traan.
Je oom is gestorven,je broer is gescheiden.
Je zus is ginds in Nieuw Zeeland gebleven.
Lief kind, hoe snel tcoh vergingen de tijden.
Er zijn geen plaatjes meer in ons leven.
Het album gaat dicht. Verleden
gevangen in zwartwit,zilver en goud
is langzaam van mijn schoot gegleden.
Het is zolang voorbij…….
Ik…..voel me…….oud!!!
Mooi gedicht Thea! En lekker wat langer dan die van Joep.
Haa, foto’s kijken, terug langs de tijdlijn, hoe verder, hoe…..ik zou het niet weten.
Van tijd tot tijd kwamen ze tevoorschijn, het blauwe boek, het gele boek, en het trouwboek was goud. Prachtig, dit onbekende land.
En van sommige albums wist ik het bestaan niet eens, die ontdekte ik pas een paar jaar geleden, met sepiafoto’s die terug gaan tot 1900, pfff met van die staatsieportretten.
Een foto uit het album, +- 1928, een jongetje in het midden gezeten, die ooit mijn vader zou worden.
http://www.oudennieuwarchief.nl/FamiliefotoPapa-2.jpg
@Marty: wow dat is een schitterende foto zeg, ik denk dat maar weinigen van ons zo’n oude foto van hun voorouders hebben.
Jaaaaaaaa oude foto’s kijken dat blijft leuk … laat ik nu in ouderlijk huis nog een foto vinden van paar jaar geleden
Denk dat de foto uit 1955 komt
groetjes aad
jaren50
p.s niks veranderd
@Aad: ook al zo’n mooie foto, wie ben jij eigenlijk? het meisje links? of het jongetje rechts?
@ Sentiment: ik denk die man in het midden, dat klopt het beste met zijn huidige leeftijd
niks veranderd? hm … hm …
voor je verjaardag krijg je een spiegel van mij
Zuinig zijn met je mooie oude foto’s @marty!
. Ga ze weer veilig in een fotoalbum met spinneweb papier (en die staan er ook echt op!) bewaren
Ik heb er ook een groot aantal van dit soort staatsie portretten van mijn ouders en grootouders (voor 1900) in hun jonge jaren
Met mijn stomme hoofd heb ik ze opgehangen in een lijst met passepartouts, zag er prachtig uit. Maar tegen licht kunnen die foto’s helaas niet
Joke, leuk idee om zulke oude foto’s op te hangen. Maakt deel uit van je eigen geschiedenis. Inderdaad, licht, zuurstof, vocht…allemaal vernietigende elementen op de lange termijn. Je staat er niet bij stil.
Wat je kunt doen voordat je ze weer aan het donker toevertrouwd is ze in een hoge resolutie inscannen (300dpi) uitprinten op fotopapier, warmlamineren en toch weer ophangen, blijf je er plezier van hebben.
Heb inmiddels 100-en foto’s ingescand, een hele familiegeschiedenis ontvouwd zich. Een nieuw hoofdstuk voor m’n website
@ Joke..dat knisperende papier is dus spinnewebpapier? Dat wist ik niet.
Ja, het is idd erg mooi om al die stokoude foto’s op te hangen. Mijn schoonmoeder heeft al die foto’s van haar ouders en grootouders ingelijst opgehangen op een muurtje achter dikke velourse gordijnen. Op die manier hangen ze niet constant in het licht. Als je dan ff wilt kijken, kun je de gordijnen opzij schuiven.
Mijn schoonmoeder heeft ook een prachtig boek met oude foto’s van het dorp waar zij is opgegroeit. Iemand heeft daar heel erg veel werk mee gehad. Alle bewoners van het dorp hebben hun familiefoto’s ter beschikking gesteld voor publicatie. Zo is een boekwerk ontstaan, waarbij aan iedere familie twee pagina,s zijn gewijd. Op die familiepagina vind je foto’s van de vader en moeder, een foto van het huis/ de boerderij,de locatie van het pand op een plattegrond, en foto’s van de kinderen (met alle (bij)namen en beroepen). De meeste foto’s zijn van voor de oorlog.
). Het dorp heeft hevige bombardementen meegemaakt. Toen de bewoners na de oorlog terugkeerden, waren veel boerderijen van de landkaart geveegd. Daarom zijn al die foto’s nu extra waardevol geworden!
Alle dorpsbewoners hebben hun dorp in de oorlog moeten ontvluchten (te voet, met soms hele kleine kinderen
zeg sandra mooi hoor wat je hebt geschreven ik heb ook een hele mooie jeugd gehad en kijk graag oude foto,s en ben gek op jeugd sentiment.vooral over school boekejes en oude series en ales er om heen.en ik vind dit een geweldige site. gr vanilla
Dat was een van de dingen die ik graag deed als ik bij opa en oma was; foto s bekijken! Inderdaad in van die mooie, grote albums, maar ook verzameld in verscheidene doosjes. Vaak familiefoto s op ansichtkaartformaat, in zwart/wit of sepia. Ook de bekende foto s van blote baby s op vachtjes en kinderfotos van neven en nichten van mijn moeder met rammelaars, beertjes e.d. Maar ook vacantiekiekjes en wat er nog maar meer de moeite van het fotograveren waard was. Prachtig vond ik dat. En bij elke foto had ik dan weer vragen, over wie die mensen waren en wat er gebeurde…Echt heel leuk!