Voorlezen
Link naar dit artikel Op zaterdag 17 maart 2007 geschreven door Frank Faber
Een dagelijks terugkerend ritueel was het voorlezen, wat onze vader meestal tot zijn rekening nam. Als mijn zusje en ik fris gewassen in onze pyjamaatjes gezellig in een hoekje gingen zitten nam Pa een kinderboekje ter hand en begon daaruit voor te lezen.
Meestal liet hij de bijbehorende illustratie ook aan ons zien en ik herinner me eens dat hij een afbeelding van een kampvuur liet zien en zorgelijk tegen mij zei dat vuur toch wel heel gevaarlijk was. Hij zei het met veel overtuiging en we waren diep onder de indruk alsof vuur iets heel mystieks was.
Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee bij welk verhaaltje dat vuur hoorde, maar het feit dat ik het ruim veertig jaar na dato nog weet bewijst dat Pa het goed gedaan had.
Een ander verhaal was het verhaal van de drie beren; Papa Beer, Mama Beer en Kindje Beer.
- “Wie heeft er op mijn stoeltje gezeten?”
- “Wie heeft er van mijn bordje gegeten?”
- “Wie heeft er in mijn bedje geslapen?”
en natuurlijk: “Ahummm! zei Papa Beer”, met de klemtoon zwaar overdreven op de Hummm. Nog wordt die zinsnede door ons geciteerd en als dat gebeurt is dat zo’n typisch familie/gezinsgebeuren waarvan alleen wij weten waar dat Ahummm vandaan komt.
Later, toen mijn jongste zusje er was, las Pa haar ook voor en terwijl mijn zus en ik in de tuin zaten hoorden we vanuit het open raam van de kamer waar ons kleine zusje sliep het overbekende Ahummm!
Jij werd vast vroeger ook voorgelezen door je ouders en heb je daar net zulke dierbare herinneringen aan die ik ook eraan koester?
44 reacties op “Voorlezen”
Laat een reactie achter
Deze keer was jij me voor, Frank!
Wel lekker makkelijk reageren voor mij: ik kopieer hier gewoon het log dat ik geschreven had:
Voorgelezen worden
Vaste prik op kleuterschool en lagere school: het voorleesuurtje.
Vaak aan het eind van een schooldag, soms zomaar als “traktatie” tussendoor.
In mijn herinnering was het altijd donker weer als er voorgelezen werd, en waren dus de lampen aan.
Dat klopt natuurlijk niet, maar het zegt wel iets over het knusse gevoel dat het voorlezen opriep.
Ik kon helemaal opgaan in het verhaal.
De titels van de boeken die werden voorgelezen weet ik niet meer, op één na: Zwarte Tinus, de verliezer, ik geloof geschreven door J.W. Ooms.
Dat was in de zesde klas.
Het verhaal speelde in de Tweede Wereldoorlog, een periode die mij in mijn jeugd toch al erg bezighield. Het was geen vrolijk verhaal, maar blijkbaar wel indrukwekkend.
Ook werd er ooit een boek voorgelezen waarvan de hoofdpersoon mijn naam droeg, dat was wel apart.
Thuis las mijn moeder meestal voor.
Vooral de herinnering aan het voorgelezen worden uit de kinderbijbel van Anne de Vries, met tekeningen van Cornelis Jetses, zijn mij dierbaar.
Mijn moeder kon mooi voorlezen, ze was dan ook zondagsschooljuf geweest.
De twee oude kinderbijbels, naar het oude en nieuwe testament, zijn nu in mijn bezit, en soms kijk ik er nog in. Ondanks dat mijn moeder ze ooit opnieuw heeft laten inbinden ruiken ze nog naar toen…
Mijn moeder, hoewel weinig tijd, las mij voor. Ik geloof ook dat ik de enige van de 7 kinderen was bij wie ze dat deed.
Later las ik mijn zoon graag voor, maar hij vond het niet veel aan. Meestal vielen we onder het voorlezen gezamelijk in slaap.
Tegenwoordig leest hij zelf en dat is ook goed, maar wel selectief. Hij leest voornamelijk de teksten op het pak choco pops van Kellog’s
Leuk log ….
Mijn ouders hebben mij nooit voorgelezen. Ik kon al snel zelf lezen en wilde eigenlijk niet voorgelezen worden.
Op school vond ik het wel heel leuk … dat laatste kwartiertje op de vrijdagmiddag. Herinner me “De Koning van Katoren”.
Nu lees ik zelf graag voor in mijn klas. Als de kinderen na de pauze binnen komen en hun bammetje eten. Lees ik terwijl ze eten wat voor. Ze zijn doodstil ( alle 34 ! ) en hangen aan mijn lippen. Ben momenteel bezig met de boeken omnibus van Jacques Vrients.
Niet elk boek is een geschikt voorleesboek. Sommige boeken lezen lekker in stilte maar zijn hardop een ramp : Harry Potter bijvoorbeeld.
Soms kom je in de problemen met voorlezen. Een stagiaire kwam een keer in de problemen doordat de tekst die ze moest voorlezen ineens over sex en condooms ging. De kinderen hingen ( uiteraard ) aan haar lippen maar de ouders hadden wel een paar vragen. Daarom een gouden tip : lees eerst zelf even het boek, is nog leuk ook.
Ik kan mij niet echt herinneren dat mijn vader of moeder voorlas maar natuurlijk wel mijn oma die naast ons woonde in haar eigen optrekje, ik lag ook veel naast haar en dan kwam ze nog even naast mij liggen in haar twijfelaartje met enorme lekkere warme zware dekens om voor te lezen en uiteraard van Jip en Janneke en dat kon zij ook op een hele leuke en lieve toon vertellen.
Degene die dus die nacht naast oma mocht liggen werd dus voorgelezen maar mijn broer lag er ook altijd even bij en daarna gingen we nog effies doen van Ik Zie Ik Zie Wat Jij Niet Ziet en dat was lachen geblazen en soms ook wel eens niet omdat soms iets te snel geraden werd……
Nou nee, ik kan me niet herinneren dat wij voorgelezen werden vroeger (gezin van 6 kinderen, ook niet zo vreemd eigenlijk). Ook van de lagere school kan ik me geen voorlezen herinneren. In de eerste klas van de middelbare school hadden we echter een lerares die heel erg van voorlezen hield en dat deed ze dus ook regelmatig. En dat bleek ik wel heel leuk te vinden.
Tegenwoordig lees ik mijn kinderen graag voor, de oudste vindt het heerlijk. Hij kruipt dan op schoot en daar geniet ik zelf ook van. De jongste heeft ook wel belangstelling voor boekjes maar dan vooral het scheuren. Geen enkel tijdschrift is veilig voor hem.
Ik ben ook vaste voorleesmoeder in de bieb en lees ongeveer 1 keer in de maand voor.
@ Lia: Ik heb net aan die kinderbijbel van Anne de Vries lopen denken. Of misschien was het een eerdere versie ervan. Een boek met een beige linnen omslag met daarop een illustratie in oranje-bruin. Een paar jaar geleden zag ik het bij een antiquariaat, maar ik heb niks meer met het geloof, dus ik heb het laten liggen. Nu had ik er graag even in gebladerd.
Mijn moeder moet veel voorgelezen hebben, maar de enige herinnering die ik eraan heb is van een verhaal uit die kinderbijbel: de aankondiging van de geboorte van Jezus. Ik weet nog precies waar en hoe we toen zaten. Dat laatste is bijzonder, want ik heb nauwelijks herinneringen aan mijn vroege jeugd, en ze zijn ook nog eens een keer heel vaag. Daarom zie ik zo nu en dan groen van jaloezie als ik lees wat sommige JS’jes allemaal nog weten.
Mooi verhaal Frank, vooral van dat Ahumm.
Voorlezen herinner ik me eigenlijk alleen van de lagere school. Onze meester koos steevast voor boeken over een of andere Pim Pandoer (?), die ik totaal niet leuk vond en bovendien ging dat voorlezen voor mijn gevoel veel te traag.
Als ritueel voor het slapen gaan had mijn vader een soort rollenspel bedacht. Hij stopte ons in bed, liep dan even de kamer uit en kwam weer binnen met zijn stropdas over zijn schouder naar achteren geslagen. Dan was hij zijn Belgische tweelingbroer nonkel Frere en praatte dan ook echt met een sterke Vlaamse tongval. Hij vertelde dan een grappig verhaaltje of anekdote en liep vervolgens de kamer weer uit. Waarop hij als zichzelf (met stropdas weer normaal naar beneden hangend) terug kwam en zogenaamd streng tegen ons zei dat we toch eindelijk eens moesten gaan slapen. Prachtig vonden we dat!
Mijn boek was De Vrolijke Carrousel van Lea Smulders. Bleek dat mijn partner werd voorgelezen uit Het Kabouterboek van… Lea Smulders!
Aan het eind van het jaar gaat de film Scheepsjongens van Bontekoe in premiere! Net als Kruistocht ademloos gevolgd, toen deze werd voorgelezen door de docent.
Je hebt een mooi vak, Bertus
In de boeken van Kafka, lezen volwassenen elkaar voor. Vond ik eerst vremd maar in literaire kringen gebeurt dat nog steeds!
Op de volgende JSdag zal ik mijn logs voorlezen
Hartelijk bedankt voor jullie reacties tot nu toe; welk kind is nu niet grootgebracht met voorlezen?
Dit is trouwens mijn 50ste gastlog die geplaatst is en er staan nog over de tien gastlogs in de wacht, maar de laatste weken is daar niets bijgekomen. Maar zodra ik een idee heb klim ik in de pen, euh toetsenbord!
Thuis bij ons werd nooit voorgelezen, maar wel op school en in de bieb op de vrije woensdagmiddag. Prachtige herinneringen heb ik daar aan en onmiddelijk schieten er titels door mijn hoofd als;”in de soete suikerbol”, “de kinderen van de grote fjeld” en “de pruikemaker en de prins”. Buiten werd het al vroeg donker, de wind zwiepte takken tegen de ramen, maar binnen de lampen aan en was het warm.De voorleesjuf die vooraan op een van de banken zat en de kinderen die doodstil aan haar lippen hingen, een gouden tijd.
Suzan.
Aan het verhaal met de 3 beertjes heb ik ook leuke herinneringen. Dat las ik zelf voor aan mijn oppaskinderen toe ik nog een teener was(lang geleden). Het jongste kind kon nog niet goed praten en had het altijd over de 3 “bieltjes”, mama biel, papa biel en kindje biel. En ik dondersteen die ik was, maakte er nog een debiel bij, hahaha erg he
Mijn vader las geen boekjes voor maar vertelde uit zijn hoofd verhaaltjes voor het slapengaan. Over “Snuffelgraag en Knagelijntje”, twee muizen die in een etenskast woonden. Zeker 20 jaren later ontdekte ik tijdens een studie naar het ontstaan van het stripverhaal dat het een bestaand stripverhaal betrof. Mijn vader vertelde de verhaaltjes uit zijn jeugd gewoon na. Inmiddels ben ik ook in het bezit van de boekjes met dit stripverhaal. Als mijn nichtjes komen logeren vertel ik de verhaaltjes, boek erbij voor de plaatjes. Als leerkracht lees ik net als Bertus leuke boeken voor tijdens het eten en drinken. Vorig jaar las ik groep 5 met veel plezier voor uit boeken van Roald Dahl en Jac. Vriens. Gisteren in groep 4 begonnen aan “De reuzenkrokodil” van Roald Dahl. Heerlijk! Kinderen en juf genieten!
Op mijn slaapkamer had ik Jip en Janneke gordijntjes en als ik naar bed moest vertelde mijn vader me altijd een verhaaltje (zelf verzonnen) over die twee, ik vond dat altijd geweldig.
Op school werden wij ook voorgelezen en dat begon al met Duimeliesje (boom, roos, vuur) en de kinderbijbel, prachtig vond ik altijd die verhalen en we zaten inderdaad aan jufs lippen gekluisterd.
Mijn dochter heb ik ook bijna iedere dag voorgelezen tot ze vond dat ze er te groot voor werd (8 jaar ofzo) vooral de Jip en Janneke verhalen waren bij haar geliefd, ook bij mij, leuke niet te lange verhaaltjes die je helemaal kon uitlezen.
Er werd bij ons thuis vast voorgelezen, want mijn moeder is dol op lezen, maar ik kan het me niet meer herinneren. Wel hadden we veel boekjes en was ik al jong lid van de bibliotheek. Ik was een leesmonster en las toen ik in de eerste klas zat al veel, mijn lievelingsserie toen ik zo klein was was die van Bolke de beer, doris das en zoon Boltje. Ik kan me de gezellige sfeer van het lezen van die boekjes nog helemaal herinneren. Op de lagere school werden we veel voorgelezen, vooral de vrijdagmiddagen in de 4e klas waarin ‘Reis door de nacht’ voorgelezen werd, waren favoriet. In mijn gezin las ik niet veel voor, dat deed mijn man, ik zorgde voor een eindeloze stroom boekjes (we hebben ongeveer een jeugdbibliotheel hier in huis staan
)
Jeetje Sentiment, dat weet je nog allemaal goed van je vader want ik weet dat je nog heel klein was toen je vader overleed.
Prachtig dat je dan zoiets nooit meer vergeet, volgens mij had ook jij een bijzondere papa!
Ik kan me vaag herinneren dat mijn vader voorlas. Regelmatig korte verhaaltjes voor een avond.Of uit Tiny boeken Tiny avonturen vond ik mooi, die boeken heb ik nog ergens geloof ik, maar ook Jip en Janneke. Tot ik zelf goed kon lezen. Toen bleef ik nog lang in bed lezen met zaklantaarn omdat ik eigenlijk al moest slapen. Nu lees ik ook nog graag, maar lees geen kinderboeken voor, lijkt me leuk om te doen eigenlijk.
Mijn heel speciale herinnering aan voorlezen gaat niet eens over mijn eigen jeugd….
Zoon Bas krreg op zn 12e een zwaar skeelerongeluk, zijn scheenbeen was diagonaal gebroken en hij kwam op een bed in de huiskamer te liggen. ’s Nachts hadden we de babyfoon aan om hem, in geval van nood, te kunnen horen. Zo hoorde ik hem heel stilletjes huilen…alleen, in die hele grote huiskamer..Ik ging naar beneden en ben naast hem gaan zitten.. Die dag had hij van een vriend het boek “Gegijzeld” gekregen.
Dat boek heb ik elke nacht voorgelezen, heel intiem, met zn tweetjes in de grote kamer, met alleen een schemerlampje aan..Ik nam het boek mee, zodat hij overdag niet stiekem al een hoofdstuk kon lezen.
Jaren later benoemde Bas dat als één van zijn dierbaarste herinneringen…..en dat is wederzijds. Ik kan dat gevoel zo weer oproepen!!
Wat leuk dat er nog meer vaders zijn die voorlezen/lazen. Die van mij deed dat ook. De ene avond bij mij en de andere avond bij mijn zus op bed. Eerst een verhaal uit een boek uitzoeken (het liefst een erg lang) en daarna een ‘zonderverhaaltje’ oftewel zonder boek. En dan stopte hij ons ook nog afzonderlijk in. En soms viel hij daarbij in slaap..
@Marise, mijn kinderbijbels zijn van de derde druk, ik schat zo eind jaren dertig. Wel linnen, maar met zwarte opdruk.
Ze waren letterlijk stukgelezen. Een paar jaar geleden heeft mijn moeder ze opnieuw in laten binden. Dat is heel mooi gedaan, ze zijn nu weer heel, maar zien er nog authentiek uit.
Een dierbaar bezit, een enkele keer lees ik mijn dochter er nog uit voor, met hoogtijdagen als Kerst bijvoorbeeld
@Judith63: ik was 9 bijna 10 toen hij stierf en toen las ik eigenlijk al zelf, maar die keren dat hij ‘voorgelezen’ heeft die koester ik en zijn dierbare herinneringen
Zelfs hier heb ik misschien al eerder verteld hoe ik opgroeide met Alleen Op De Wereld, Piggelmee en een boek waar ik al jaren het kaft van kwijt ben, maar waar allerlei literatuur instond (In staat. Ik heb al die boeken nog, hier in Sydney.)
Jawel!
Piggelmee doet me denken aan, ’sochtends nog zo lang mogelijk, in bed voorgelezen te worden door mijn moeder.
We kenden allebei de versjes uit ons hoofd en, een paar maanden geleden stond ik met bezoekers uit Nederland, hier in Sydney, bij een strand en dit onderwerp werd aangehaald en we begonnen tergelijkertijd te zeggen: In het land der blonde duinen en niet heel ver van de zee…..enz.. Was leuk en spontaan!
Alleen op de Wereld werd mij ’savonds voorgelezzen, al vanaf ik nog (te) jong was. Mijn moeder liet de eerste paar keren de stukjes weg die TE tragisch waren. En toch was er het gevolg dat, als het donker was ik (in mijn verbeelding) Vitalis zag liggen sterven, in de sneeuw, onder het andere bed, in mijn slaapkamer.
Twee jaar geleden was mijn (Australische) dochter in Parijs en kochten wij Sans Famille, van de tweedehandse boeken verkoper, aan de Seine. Want mijn dochter kent niet genoeg Nederlands om Alleen Op De Wereld te lezen, maar had in Parijs genoeg Frans opgedaan om het originele te volgen en te lezen waar ik haar zo veel over verteld had.
Uit dat andere boek haal ik altijd het gedichtje: Het regent. O. Wat regent het. Ik hoor het in mijn warme bed…….. aan.
Mijn vader heeft mij nooit voorgelezen. Ik heb mijn kinderen veel meer voor gelezen dan hun moeder. Thomas The Tank Engine, en Strawberry Shortcake, b.v..
Omdat ik zo veel plezier had in voor mijn eigen kinderen lezen, kon ik met eerlijk, echt enthusiasme met mijn leerlingen over die boeken spreken.
Mis ik het?
@Jaqueline: leuke vader, prachtig ritueel.
@Lia: dan was de onze waarschijnlijk een latere versie, nl. uit begin jaren vijftig. Misschien kom ik het nog wel eens ergens tegen.
Ja leuk was dat voorgelezen worden.
Mijn moeder las meestal voor, maar er was één boek dat mijn vader moest voorlezen. Dat boek heette : “Vader leest voor” Ik ben er trouwens nog steeds naar op zoek. Het is een boek van Piet Broos, uit ±1950 Zo eentje met van die blauw-rode illustraties.
Het waren allemaal korte verhaaltjes , op rijm geschreven.
Ik kan nog sommige stukjes uit mijn hoofd vertellen:
Er liepen twee matroosjes
matroosjes langs de dijk
hun voeten gingen stip stap stip
heel netjes tegelijk. . . .
Nou die matroosjes reisden over de hele wereld o.a. naar China (De mandarijn gaf hen een brief . .die konden zij niet lezen)
Ik zou dat boek graag willen hebben om het aan mijn kleinzoon voor te lezen.
@Lia Was het niet het boek van P.Prins Zwarte Tinus de verrader ?? Prins schreef ook de boeken over Snuf de herdershond. Waarvan het eerst deel ook in WO II speelde .
Zwarte Tinus was volgens mij een tweede deel en het eerste deel heette “Met paarden door de nacht”
Maar je kunt wel gelijk hebben hoor met die schrijver.Ik ken die drie titels van mijn man en niet de boeken zelf. Bij mijn man werden die boeken ook op school voorgelezen en hij had er mooie herinneringen aan.
Bij mij weet ik nog wel dat er boeken werden voorgelezen, maar niet meer welke titels, op eentje na, dat was Wiplala van A.M.G.Schmidt.
Mijn ouders lazen ook niet voor (wel andere leuke dingen hoor) maar in de klas luisterde ik altijd ademloos naar…………
PINKELTJE!!
Waarom lees ik dat hier nergens?
Volgens mij heb ik alle delen geluisterd!
@coosje, ik heb het nog eens even gegoogled, maar het was toch echt J. W. Ooms. Zou overigens qua sfeer een Piet Prinsboek geweest kunnen zijn.
@Rick, Pinkeltje!! Verslonden, vroeger en een paar jaar geleden weer, voorlezend aan mijn dochter..
@coosje, er staat een exemplaar van “Vader leest voor” op Marktplaats.nl
Mijn ouders lazen volgens mij nooit voor.
)
Mijn moeder was nogal zwak in taal (alleen basisonderwijs gehad) dus dat zal er ook wel mee samenhangen. Toch stimuleerde ze het lezen bij ons wel door vaak biebboekjes te halen. Ik ging meestal voor boeken met leuke illustraties. Ben vandaag de dag nog steeds dol op lezen/voorlezen van boekjes die mooie of grappige plaatjes hebben. Hele lappen tekst vind ik een afknapper (trauma verplicht lezen voor de boekenlijst komt alweer boven
Toen ik zelfstandig kon lezen als kind, heb ik vanuit mijn bed altijd mijn kleine broertje in slaap gelezen . Zijn bed stond met het hoofdeinde haaks op mijn hoofdeinde van het bed…heel knus. Heel dicht met onze koppies bij elkaar. Mijn moeder had toen trouwens ook niet zoveel tijd voor hele ” naar bed breng taferelen”..ze moest altijd op en neer naar het ziekenhuis ’s avonds (mijn vader was vele jaren erg ziek)
Daarom nam ik dat voorlezen voor mijn rekening. Ik voelde me ook altijd heel trots wanneer het me weer gelukt was mijn broertje naar dromenland te helpen.
Ik zou een moord doen om dat sprookjesboek weer eens in te mogen zien. Zulke warme herinneringen aan. Gek genoeg kan ik geen enkel verhaal meer terughalen uit mijn geheugen. Dit terwijl ik die verhaaltjes wel honderden keren heb voorgelezen toen??
@Lia , bedankt voor de tip, ik heb er op geboden
Nou kijken of ik dit dubbele weg kan halen
Ik herinner me nog een keer dat ik als tiener bij mijn oom en tante op de camping op bezoek kwam. Ik mocht bij hun blijven logeren in de stacaravan.
Toen mijn neefjes, die enkele jaren jonger waren dan mij, naar bed werden gebracht, ging mijn oom ze voorlezen. Ik voelde me al veel te groot voor het voorlezen, maar bleef er toch stiekem bijzitten. Ik schaamde me er toen wel een beetje voor dat ik het toen zo ontzettend leuk vond. Mijn oom las voor uit Wipneus & Pim, dat herinner ik me nog goed.
Toen mijn oom halverwege het voorlezen zijn zoontjes het plaatje liet zien, zat ik ineens zonder dat ik het in de gaten had, tussen mijn neefjes op de bank…ademloos mee te kijken & luisteren.
De voorleesuurtjes in de laagste klassen van de lagereschool staan me nog helder voor de geest. Ik was toen al gek op lezen, maar op vrijdagmiddag voorgelezen worden was helemaal top!
Haha Rick67, natuurlijk…..PINKELTJE, die las mijn oma ook nog voor….heeeeeeeeeeelemaal vergeten…….schandalig
Mijn moeder las me vroeger het kinderverhaal uit de Margriet voor, Paulus de Boskabouter en ik wilde altijd dat ze Eucalypta de heks mooi nadeed met een krakerige stem… Tijdens haar zwangerschap met mijn broer moest ze veel rusten en werd Eucalypta veel geimiteerd.
Daarna leerde ik snel zelf lezen en vond ik voorlezen alleen leuk op school; onze meester kon ook mooi imiteren. Emil en zijn detectives was het eerste verhaal dat ik me kan herinneren van school.
Zelf voorlezen heb ik weinig gedaan; mijn oudste wilde altijd dat ik verhalen verzon en de jongste was gek op plaatjes kijken (en boeken verscheuren). En ik heb een hekel aan mijn eigen stem bij voorlezen, dus daar ben ik gemakkelijk bij weggekomen!!
Puk en muk voorgelezen.
Kent iemand die?
En pinkeltje ja, en knofje en heel wat meer.
Heerlijke momenten.
Mijn vader las niet voor, die verzon zelf.
De hoofdpersonen in zijn verhalen waren 2 personen: kabouter Linkepinkie en fietje Prummelaar.
Het was nooit schokkend en liep altijd goed af.
Hij lag dan tussen mijn zusje en mij in, in ieder arm een dochter.En wij luisteren, ademloos.
Is al meer dan 45 jaar geleden. Doodgoei menneke, mijn Pa. En een goede verteller
Als kind kon ik mij er niet toe zetten een heel boek door te worstelen, dus ik vond het heerlijk om voorgelezen te worden op school.
Onze leraar in de zesde klas las ons voor uit de boeken;
Sjakie en de chocoladefabriek en De gebroeders Leeuwenhart, prachtige boeken.
(volgens mij ook beiden winnaars van gouden/zilveren griffels)
Over enkele weken moet mijn zoontje van 8 (bijna 9) een BOEKBESPREKING !? houden op school. Omdat hij net z’ on leeswonder is als zijn moeder (uhumm), zal ik nu maar vast beginnen met iets uit te zoeken.
Heeft iemand nog tips voor een leuk boek voor een jongen van bijna 9 jaar voor die boekbespreking. Dan hoor ik dat graag
@Sandra het is moeilijk om te zeggen wat een leuk boek is, ik zou eerst kijken waar je zoon zijn intresse ligt en aan de hand daarvan een boek in de bieb zoeken.Ik hoop dat je zoon het lezenleuker vind dan jij
Voorlezen heerlijk vond ik dat en gelukkig had ik een vader die van lezen hield.Net als andere herinneringen uit mijn vroege jeugd kan ik me niet voor me halen dat mijn moeder dat gedaan heeft( en ik heb heus een schat van een moeke hoor)Ik heb een drie jaar oudere zus en helaas voor haar kon ze vrij snel lezen waardoor ze gedoemd was mij steeds voor te lezen.Een boek heeft ze zo vaak voorgelezen dat ik het uit mijn hoofd kon na vertellen, en mijn vader maar denken dat ik kon lezen
Zelfs nu weet ik nog precies hoe het boek eruit zag. En de dief zei hap heb ik jaren later zelf aangeschaft om het sentiment.
Net als Bertus heb ik aan de lippen van de leerkracht gehangen bij de koning van katoren, later nog vele malen zelf gelezen.
Ben altijd blijven lezen en later voor mijn kinderen voorgelezen. Vanaf een maand of drie las ik ze al voor.Annie MG Schmidt ze staan bijna allemaal in de kast sommige gewoon stuk gelezen.
@Bertus ik ben het niet met je eens dat Harry Potter geen voorleesboek is. Vier stuks heb ik voorgelezen aan mijn zoon en ben daarmee begonnen toen ie vier was.HP was hier nog geen hype toen ik met deel een begon.
Het Jip en Janneke genre was ie toen al voorbij en wilde graag HP horen. Hoewel er geen plaatjes in stonden en ik zelf dacht dat ie het wel saai zou vinden lag ie altijd met rode wangen te luisteren onder de dekens.Ik denk dat je met liefde voor de woorden een hoop kan overdragen
Ook ik was dol op voorlezen. Ik kon al heel jonb zelf goed lezen, maar het leukste vond ik als ik als kind plat op mijn buik lag, in de twilightzone, als je een beetje slaperig werd, en je vader je voorlas, ook op zijn buik. Ook mijn zusje las me wel eens voor, als ik ziek was. Nu maak ik zelf verhaaltjes en las die voor aan mijn neefjes en nichtjes, en ze zijn nu al getrouwd en hebben zelf kinderen, helaas zijn mijn achterneefjes en nichtjes nog te klein, maar ze vonden het heerlijk als Tante Thea een verhaaltje of gedichtje voorlas.
Hahaha @Frank F, dat verhaal van die drie beren was bij mijn kinderen altijd favoriet!
Was heerlijk om dat verhaal met verschillende tonaties voor te lezen.
Tijdens het opruimen van de kasten van de kinderen ivm de afgelopen verhuizing, ben ik hun en mijn favoriete (voor)leesboekjes weer tegengekomen. Wegdoen kon ik niet ondanks dat ze uit elkaar hangen en er uitgelezen uitzien. Teveel herinneren aan die leuke voorleestijd.
Ik me niet herinneren dat mijn moeder ons echte boeken voorlas, alhoewel we wel veel leesboekjes hadden staan.
Tussen de middag werd wel uit de Donald Duck voorgelezen. Mijn moeder zat dan in de haardstoel en mijn zus en ik pasten dan precies aan iedere zijde van haar ook in die stoel. Herinner me dat mijn moeder een vreselijke hekel had aan het voorlezen van de Smurfen. Continu dat gesmurf daar raakte zij helemaal van in de war.
Als ik ziek was (ik had als kind regelmatig last van angina en bronchitus) las mijn oudste broer wel eens voor uit een boek met Russische sprookjes en prachtige wit-op-zwart afbeeldingen van W.F. Dupont. Daar genoot ik van, temeer omdat de sprookjes vaak handelden over drie broers waarvan de jongste uiteindelijk het best uit de hoek kwam. Tot nu toe merk ik daar in werkelijkheid nog weinig van.
Als ik ziek was (ik had als kind regelmatig last van angina en bronchitus) las mijn oudste broer wel eens voor uit een boek met Russische sprookjes en prachtige wit-op-zwart afbeeldingen van W.F. Dupont. Daar genoot ik van, temeer omdat de sprookjes vaak handelden over drie broers waarvan de jongste uiteindelijk het best uit de hoek kwam. Tot nu toe merk ik daar in werkelijkheid nog weinig van. Maar ja, ik ben dan ook geen Rus.
Het favouriete voorleesboek bij ons was “de vrolijke carroussel”van Lea Smulders. Met als grote toppers: Betje van Breiem, De bus reed naar Luilekkerland en het Dropmannetje. Ik heb zelf deze verhalen op de buitenschoolse opvang weer voorgelezen en de kinderen vonden ze nog steeds leuk ookal zijn ze wat verouderd.Ik heb op marktplaats een exemplaar op de kop getikt maar de originele is er ook nog. Ook was het koekemannetje, een gouden boekje erg leuk.
ik werd voorgelezen uit pinkeltje en jip en janneke.. maar vroeg ook vaak “mam..vertel nog eens over de oorlog?”…. heel veel later ging ik zelf voorlezen… veel annie mg… en ronja de roversdochter… leuk!…ook wel eens begonnen aan de dodelijk saaie dick laan…traaaaaag
Ik herinner me niet of ik als jonge Grompie door vader of moeder werd voorgelezen. Dat gebeurde wel op de lagere school en een boek staat me nog helder voor de geest: ‘De wonderbaarlijke boerderij van Boer Bezem’. Dat verhaalde over een boerengezin met 11 kinderen.
Iemand toevallig dit boek gelezen?
Ik schreef het, hierboven.
Mijn moeder las me Alleen Op De Wereld voor, al toen ik nog veel te jong was. Ik was misschien 6 of 7 jaar toen ik kleurpotloden had en dus de illustraties van G. van Raemdonck in mijn 1940 editie boek wat meer kleur gaf. (Jammer!) En, nu doe ik het weer! Maar met olie verf op doek.
En nu begint het een serie te worden.
Groeten uit Sydney, waar het voorjaar is aangebroken.
Op de lagere school (zo heette dat toen nog) vertelde de onderwijzer ook wel verhalen uit de Griekse mythologie. Daar zaten we dan ademloos naar te luisteren. Verhalen over Odysseus en het paard van Troje…Of hij dat uit boeken deed weet ik niet meer.
Ik heb ook die Griekse verhalen voorgelezen aan mijn leerlingen en - wat vliegt de tijd! - dat lijkt mij niet zo lang geleden, was hier in Jannali (zuiden van Sydney) eind jaren 90.