Het Beste uit Reader’s Digest
Link naar dit artikel Op zaterdag 31 maart 2007 geschreven door Jeugd
Half jaren 70 namen mijn ouders een abonnement op het maandblad ‘Het Beste’ (uit ‘Reader’s Digest’).
Hierin staan artikelen uit de actualiteit, gezondheid, humor, biografieën, milieu etc. Op de omslag stond altijd een afbeelding van een schilderij.
De artikelen las ik zelden, maar er stonden ook leuke rubrieken in die ik wel las: o.a. Lachen is gezond (moppen) en Test uw woordenschat.
Ook geeft het blad ‘Het Beste Boek’ uit, met vaak 4 bestsellers van 1 schrijver, in een samengevatte versie. Het was uitgevoerd in beige nepleer, met rode opdruk.
Reader’s Digest is in 1922 opgericht in de Verenigde Staten en vanaf 1957 wordt de Nederlandse versie ‘Het Beste’ uitgegeven. Momenteel verschijnt het in 21 talen in 50 edities en worden er naast boeken ook CD’s en video’s uitgegeven.
Nadat het abonnement was opgeheven kregen m’n ouders nog vaak post van Reader’s Digest, met als aanhef : “U Heeft Een Prijs Gewonnen”. Het duurde járen voordat ze daar van waren verlost!
27 reacties op “Het Beste uit Reader’s Digest”
Laat een reactie achter
Há...
Bloemrijk,...
Zeer herkenbaar, logger Jeugd!
Een tijdschrift in een boekje, zie Bres, maakt dat het minder makkelijk wordt weggegooid…
Het tijdschrift had iets cultureels afwijkends waardoor het toch wel interessant was. Of intrigerend. Keek het altijd door. Vader las alle artikelen.
Bij het opruimen van het ouderlijk huis toch maar ongezien in de kliko…
Op de één of andere manier maak ik altijd een associatie met Snoecks, hoewel ik me daar nooit echt in heb verdiept.
Na dit artikel @Jeugd, zal je Spam gaan krijgen met:
Geachte heer Jeugd, ons is gebleken dat u hernieuwde interesse in onze produkten hebt. Waarvoor dank. Uw initiatief willen wij belonen met een prijs van 100000 euro!
Vul de kaart in en stuur deze naar RD. Daarbij zullen wij u dagelijks op de hoogte houden.
Oh, hemeltjelief….Readers Digest! Overbekend of overberucht(vanwege de tomeloze hoeveelheid post erbij), ik weet nog niet zo goed welke van de twee het is, in ieder geval hadden wij dat ook thuis…Ik was met name geinteresseerd in Het Beste Boek van de Weg, vooral vanwege het laatste gedeelte in het boek, waar van alles stond over planten, dieren, stenen , schelpen enzovoorts.
). Die prijzenkansen van al dat geld was toen al je reinste verlakkerij, maar toen trapte je er nog in omdat het relatief nieuw was. De boekjes vond ik niet zo bijster interessant, alhoewel er wel regelmatig dingen instonden die de moeite waard waren. Ik vond de vormgeving nogal druk en wat rommelig overkomen…
Maar ik moet toegeven dat ik ook wel een beetje een landkaarten en plattegrondentic had ( en nog heb
@ Eric Erris:
Jouw associatie met Snoecks snap ik helemaal! Ik moest ineens denken aan Lecturama….
Leuk log!
het is juist die aggresieve reclame die mij ervan weerhoud em te lezen, hij ligt vaak in wachtkamers en vind de kleine stukjes oa. uit het leven gegrepen erg leuk.
jammer dat zo’n informatief blad zo zieltjes ronselt……
Bof jij even, een prijs gewonnen!! En tien tegen een dat mensen daar in stinken. Moet je een extra envelopje openen om te zien of je een gouden sleutel hebt en natuurlijk heb je die omdat ze nu eenmaal geen andere versturen! Lekker puh.
RD werd van knus en kneuterig eigenlijk nooit iets anders en ging de latere jaren toch wel door voor conservatief. Ik zag ze wel eens bij de kapper liggen.
Ik lees graag in bed en vond “Het beste” daarom een leuk blad door zijn formaat. Vanwege de grote verscheidenheid aan artikelen was er altijd wel iets van mijn gading bij. Heb hier nog een nummer van m ijn geboortemaand liggen ( juli 1962 ).
We zijn nooit geabonneerd geweest want een Amerikaans getint blad kwam er bij mijn PVDA-ouders niet in.
Koop hem zelf weleens los als ik met de trein moet. Om de een of andere manier associeer ik dit blad altijd met treinreizen.
Deed altijd mee met “Verrijk uw woordenschat” en las altijd “Humor in uniform” Achterin stond altijd een boeksamenvatting.
“Het beste uit Reader’s Digest” : dat betekent dat wij de beste artikelen te lezen kregen uit een zogenaamde “Reader’s Digest” ? Wat was dat dan … intrigeerde me erg.
Leuk log.
Ik kan me alleen de reclame spotjes nog herinneren met Adéle Bloemendaal, voor de rest heb ik dat boek/blad nooit in het echt gezien…
@Bertus, dat intrigeerde mij nou ook altijd, hoezo het beste uit.
Herkenbaar, dit, wij hadden hem niet thuis, dus waar ik ‘m dan las weet ik niet meer, maar ik vond ze wel aardig. Inderdaad, de moppen en de woordenschat waren favoriet. En de human interest-artikelen. Ook allerlei rampen werden er breed in uitgemeten. Die probeerde ik altijd te mijden, omdat ik ze te heftig vond, maar was toch vaak te nieuwsgierig.
Op de één of andere manier had het bld toch iets nepperigs, maar dat kan ik niet verklaren.
Via mijn schoonmoeder lees ik nog steeds Readers Digest. Net als Bertus vind ik dit ook een handzaam tijdschrift om een paar stukjes hieruit in bed te lezen.
En ook een ontspannend tijdschrift om in de wachtkamer van de tandarts door te bladeren/lezen.
Àl die prijzen kon je toch ook winnen bij ECI en de Boekenclub? Zijn we lid van geweest, na opzegging van het abonnement zijn we nog jarenlang bedolven onder post van hen. Nooit dus zo’n bonnetje uit de tv/radiogids invullen.
Leuke lectuur, en ik begon altijd Lachen is gezond te lezen en Humor in uniform, die mopjes waren zo ontzettend flauw dat een schepje zout geen kwaad zou kunnen. Soms las ik ook wel eens de artikelen. Jaren geleden had ik een aardig stapeltje Bestes en ik dacht; wat moet ik ermee? Helemaal uitgelezen; d.w.z. de voor mij interessante artikelen, toen heb ik ze aan de bibliotheek gegeven. Maar of zij daar nou blij mee waren?
@Eric Erres: Mocht ik zo’n berichtje krijgen dan zal ik vriendelijk bedanken voor de eer en wens ik ze Het Beste!
Ja Joke61, leuk om bij de tandarts in de wachtkamer te lezen, alleen ik voel me dan nooit prettig erbij omdat je zodirect geboord ofzo moet worden, van de week woensdag weer geweest voor controle, gelukkig hadden we allemaal niets en waren de gebitten keurig schoon gelukkig, mijn kids zijn altijd mee en lezen dan de Story enzo van 10 jaar geleden ofzo (bij wijze van spreken dus)
Mijn oma las hem wel altijd vroeger net zoals dat kleine boekje van de Enkhuizer Almanak, kon ze altijd zien wat voor weer ‘t het hele jaar werd, het kwam nooit uit en ook de waterstanden klopten vaak niet maar dat boekje was het echt helemaal hoor
@Rozemarijn: Lecturama was toch altijd aan het reclame maken via dikke enveloppen vol losse vellen? Populistische uitgeverij.
Waar ken jij het van?
@Eric Erres,
Ik kan me vergissen hoor, maar er staat me bij dat zowel Readers Digest als Lecturama van die vrij grote, populaire-wetenschappelijke naslagwerken hadden en ook over bijvoorbeeld tuinieren,wilde planten of kookboeken.Hoe ik met Lecturama in aanraking kwam weet ik niet meer, wel dat de enveloppen weinig discreet waren en tjokvol aanbiedingen en reclame…Plus dat het verrekt lastig was om er vanaf te komen
Ik kreeg ze altijd van mijn opa, die lid was. Inderdaad: vooral “lachen is gezond” vond ik erg leuk. Verder zag het er altijd wel erg Amerikaans uit. Met het overlijden van mijn opa is ook het abonnement gestopt en sindsdien heb ik nooit meer een exemplaar gelezen.
P.s. het plaatje doet het bij mij niet…
Bij een vriend thuis hadden ze een hele stapel van die boekjes uit de jaren 60. Geweldig, de reclames, de artikelen met prognoses als: “in 1986 zal het aantal mensen die…enz”
??:,met veel aandacht voor kunst en cultuur
Snoecks is een jaarlijks te verschijnen boek met veel foto’s, om onduidelijke redenen altijd met schaars geklede vrouwen op de voorkant
Het leukste van Readers Digest waren voor mij de boeken. Zij brachten die in een verkorte versie op de markt en uiteraard kreeg je die elke maand opgestuurd als je lid was. Het waren niet de minste titels die zij bewerkte.
Toevallig zag ik op youtube van de week een filmpje uit de jaren 60. Het was een voorlichtingsfilm gemaakt door Readers Digest om jongeren te wijzen op de gevolgen van onzedig gedrag.
Overigens levert dat leuke resultaten op om bij youtube bij ‘zoeken’alleen een jaartal in te tikken.
Ik weet niet meer onder welke rubriek de verhalen stonden die ik altijd het eerste las. Maar dat waren ingestuurde verhalen van lezers, die heel grappig en vaak genant waren.
Zo herinner me bijvoorbeeld een verhaal van een vrouw die schreef dat ze bij mensen op bezoek kwam (zij kende ze eigenlijk niet, waren vage kennissen van haar man ofzo). Ze hadden al tijden in die woonkamer gezeten (het was inmiddels al donker buiten) en er vielen steeds van die pijnlijke stiltes. Ach, toen wilde zij die pijnlijke stilte doorbreken door een opmerking
” god, jullie wonen eigenlijk ook wel in een rustig straatje, zei ze” Tja…ik heb nog nauwelijks verkeer langs zien komen?
Ze werd met open mond aangekenen…er volgende een vreemde stilte…en toen zei haar man tegen haar ” Eh schat…we zitten hier op een flat hoor!
(was ze helemaal vergeten, hahahahahah)
Ik vond die verhalen altijd erg leuk. Ooit geloof ik zelf ook nog een verhaal ingestuurd samen met een vriendin over een genant voorval in het studentenhuis… nooit geplaatst voor zover ik weet
Schiet me ook weer een verhaal te binnen van een vrouw in een bus. Op een gegeven moment reed die bus dicht langs een spoor en kwam er een trein voorbij, die je vanuit de bus goed kon zien.
Spontaan was die vrouw toen opgesprongen en riep nogal hard door de bus…OCH, jongens kijk dan, daar komt een mooie trein aan.
Toen iedereen haar verdwaasd aanstaarde realiseerde zij zich ineens ” Oeps, ik heb mijn kinderen helemaal niet bij me”
@Sandra, hahaha, die rubriek heette geloof ik Mensen zoals wij en die las ik ook erg graag. Het waren waargebeurde verhalen, maar het was natuurlijk niet te controleren of dat inderdaad zo was.
Thuis hadden wij dat blad niet maar mijn tante was er wel op geabonneerd. Ze zette de oude jaargangen altijd in haar zomerhuisje. Als wij daar dan eens logeerden hadden we heel wat te lezen. Ik begon met de humor stukjes en de verhalen die me interessant leken (meestal over dieren enzo). Maar als het een regenachtige vakantie was kon je hele jaargangen doornemen.
Als ik ‘Het Beste’ lees, ruik ik natte bomen op de achtergrond
Mijn grootvader was een fervent lezer: behalve de Bijbel (op zondag) las hij het Algemeen Dagblad, en iedere maand “Het Beste”
Begin jaren ‘70 besloot hij zijn abonnement op “Het Beste” op te zeggen. Dat ging niet zonder problemen, zoals gebruikelijk bij Readers Digest, en mijn grootvader was zo woest op de uitgever dat hij “die rommel” niet meer in huis wilde hebben. Zo kwam ik in het bezit van àlle jaargangen sinds 1957, keurig op datum met touwtjes bijeengebonden.
Gewéldig leesvoer, vooral de reclames (wisten jullie dat een eenvoudige Parker Jotter in 1964 fl. 8,95 kostte? Een vermogen in die tijd…).
Járen later, toen ik allang het huis uit was, vroeg mijn pa me wat hij eigenlijk aanmoest met die enorme berg papier die nog steeds mijn oude jongenskamertje verstopte. “Geef maar aan de kerk” zei ik achteloos, want ik was in die tijd met héél andere dingen bezig.
En daar zijn ze dus gebleven: de boeken van Bob Evers en Karl May, de dozen vol met Kuifjes en Sjorsen, de keurig ingebonden jaargangen van “Kijk” , de stapels kleurenbijlagen van Vrij Nederland, en de jaargangen “Times” en “Paris Match” die ik gebruikte om mijn talenkennis enigszins op peil te brengen (ook al in de jaren ‘70 moest je daarvoor vooral níet op school zijn, maar ik dwaal af). “Het Beste” rust nu dus ergens op een gereformeerde zolder, of is verdwenen in een papierbak…
Stom? Och, je kunt niet je hele verleden permanent met je mee blijven slepen, hou ik mezelf geregeld voor, maar toch….
Het Beste had ook altijd zo’n hoog pro-Amerikaans anticommunistisch gehalte. Altijd van die artikelen hoe ellendig het was aan de andere kant van De Muur en hoe blij we moesten zijn dat de Amerikanen ons verdedigden. Klopte ook wel, maar in de jaren 70 en 80 had het tijdschrift wel een erg conservatief imago (beetje Cor van der Laak/oud AVROlid).
Oook typisch Readers Digest: op de envelop de vermelding ’stuur in voor 30 december’ Ik heb nog een vogelboek (erg mooi) waarvan ik precies weet dat we op de envelop van de bestellingsbrief nog met grote letters hadden gezet dat we net op tijd hadden ingestuurd. Oude marketing truc natuurlijk, dat heet een ’sense of urgency’ creeren.
Kenmerkend van Lekturama was dat je de eerste twee delen voor vrijwel niks kon bestellen en vervolgens moest je erg je best doen om van de hele serie af te komen.
Allemaal trucs die ook nu nog werken…
“Het Beste” bestaat dat niet meer dan?
Altijd dezelfde format, altijd bij de tandarts in de wachtkamer: met artikelen over Zwitserse legermessen, de heeft u al gelachen pagina’s en aan het einde altijd een of ander rampenverhaal dat gelukkig toch nog kon worden naverteld: 20 dagen zonder drinkwater op zee; neergestort met vliegtuigje in de jungle en met drie gebroken wervels toch nog weer terugkeren naar de beschaving; enz.
Volgens mij zijn mijn ouders er ooit vanaf gekomen door het abonnement op te zeggen en daarna subiet te verhuizen..
We hebben thuis nog een vogelboek (heel mooi), uitgegeven door Het Beste. Op de envelop waarin het boek indertijd werd aangeboden stond met grote letters: REAGEER VOOR [datum] ANDERS WORDT UW BESTELLING NIET GEACCEPTEERD of iets dergelijks. Oude marketingtruc die wel werkte want ik weet nog goed dat mijn vader dikke strepen zetten op de bestelenvelop onder ‘ingestuurd voor [datum]’ terwijl we een paar dagen te laat waren.
Je had ook de boeken van Lekturama, meestal twee delen voor vrijwel niks en daarna grote ellende om van de rest af te komen.
Dat gold ook voor de kerstkaarten van Removos die je ongevraagd toegestuurd kreeg inclusief een girokaart. Schilderijen gemaakt door gehandicapte schilders. De afkorting Removos stond bij ons thuis voor REet, MOnd en VOet Schilders dus je weet wel waar dat penseel zat.
Ja, we hadden thuis ook boeken van Readers Digest. Ik was er nooit zo van onder de indruk. Maar achteraf staan me sommige “Peyton Place”-achtige afbeeldingen toch wel bij als een soort jeugdsentiment. Of gooi ik nu wat Amerikaanse dingen door elkaar in mijn geheugen? (vertrouwd en o zo vreemd)
@Niels: die reclamespotjes waren met Simone Kleinsma.
Het Beste herinner ik mij nog goed. Begin jaren 60, wonend in een klein dorpje in Utrecht, kregen we het ineens in huis. “Waar komt dat boekje toch steeds vandaan?” vroeg mijn vader na de derde keer. Hij las het soms een beetje door maar was er niet erg over te spreken. De zogenaamd ware verhalen vond hij waardeloos, veel te aangedikt (ik herinner me nog een verhaal over een man in de dodencel die naar de gaskamer moest)en de humor hield hij ook niet zo van. En hij betrapte ze soms op dingen die helemaal niet konden, natuurkundig bijvoorbeeld (onderwijzer ja wat wil je…). Toen de ouders van m’n moeder op bezoek waren, zei hij: “Dit boekje van Het Beste krijgen we iedere keer, wat een onzin zeg, ze kunnen dat beter Het Slechtste noemen” . Oei, niet zo leuk, want nu bleek waar het vandaan kwam: het was een jaarabonnement, cadeau van opa en oma…..