Reacties op: Het Beste uit Reader’s Digest

Door: Jan de Vries

Jan de Vries — Sat, 01 Mar 2008 00:02:20 +0000

Het Beste herinner ik mij nog goed. Begin jaren 60, wonend in een klein dorpje in Utrecht, kregen we het ineens in huis. “Waar komt dat boekje toch steeds vandaan?” vroeg mijn vader na de derde keer. Hij las het soms een beetje door maar was er niet erg over te spreken. De zogenaamd ware verhalen vond hij waardeloos, veel te aangedikt (ik herinner me nog een verhaal over een man in de dodencel die naar de gaskamer moest)en de humor hield hij ook niet zo van. En hij betrapte ze soms op dingen die helemaal niet konden, natuurkundig bijvoorbeeld (onderwijzer ja wat wil je…). Toen de ouders van m’n moeder op bezoek waren, zei hij: “Dit boekje van Het Beste krijgen we iedere keer, wat een onzin zeg, ze kunnen dat beter Het Slechtste noemen” . Oei, niet zo leuk, want nu bleek waar het vandaan kwam: het was een jaarabonnement, cadeau van opa en oma…..

Door: Michiel

Michiel — Sat, 01 Sep 2007 16:53:30 +0000

@Niels: die reclamespotjes waren met Simone Kleinsma.

Door: Paul

Paul — Mon, 09 Apr 2007 09:16:08 +0000

Ja, we hadden thuis ook boeken van Readers Digest. Ik was er nooit zo van onder de indruk. Maar achteraf staan me sommige “Peyton Place”-achtige afbeeldingen toch wel bij als een soort jeugdsentiment. Of gooi ik nu wat Amerikaanse dingen door elkaar in mijn geheugen? (vertrouwd en o zo vreemd)

Door: marc

marc — Tue, 03 Apr 2007 06:21:12 +0000

We hebben thuis nog een vogelboek (heel mooi), uitgegeven door Het Beste. Op de envelop waarin het boek indertijd werd aangeboden stond met grote letters: REAGEER VOOR [datum] ANDERS WORDT UW BESTELLING NIET GEACCEPTEERD of iets dergelijks. Oude marketingtruc die wel werkte want ik weet nog goed dat mijn vader dikke strepen zetten op de bestelenvelop onder ‘ingestuurd voor [datum]‘ terwijl we een paar dagen te laat waren.
Je had ook de boeken van Lekturama, meestal twee delen voor vrijwel niks en daarna grote ellende om van de rest af te komen.
Dat gold ook voor de kerstkaarten van Removos die je ongevraagd toegestuurd kreeg inclusief een girokaart. Schilderijen gemaakt door gehandicapte schilders. De afkorting Removos stond bij ons thuis voor REet, MOnd en VOet Schilders dus je weet wel waar dat penseel zat.

Door: y00st

y00st — Mon, 02 Apr 2007 20:23:30 +0000

“Het Beste” bestaat dat niet meer dan?
Altijd dezelfde format, altijd bij de tandarts in de wachtkamer: met artikelen over Zwitserse legermessen, de heeft u al gelachen pagina’s en aan het einde altijd een of ander rampenverhaal dat gelukkig toch nog kon worden naverteld: 20 dagen zonder drinkwater op zee; neergestort met vliegtuigje in de jungle en met drie gebroken wervels toch nog weer terugkeren naar de beschaving; enz.
Volgens mij zijn mijn ouders er ooit vanaf gekomen door het abonnement op te zeggen en daarna subiet te verhuizen..

Door: marc

marc — Mon, 02 Apr 2007 13:44:56 +0000

Het Beste had ook altijd zo’n hoog pro-Amerikaans anticommunistisch gehalte. Altijd van die artikelen hoe ellendig het was aan de andere kant van De Muur en hoe blij we moesten zijn dat de Amerikanen ons verdedigden. Klopte ook wel, maar in de jaren 70 en 80 had het tijdschrift wel een erg conservatief imago (beetje Cor van der Laak/oud AVROlid).
Oook typisch Readers Digest: op de envelop de vermelding ’stuur in voor 30 december’ Ik heb nog een vogelboek (erg mooi) waarvan ik precies weet dat we op de envelop van de bestellingsbrief nog met grote letters hadden gezet dat we net op tijd hadden ingestuurd. Oude marketing truc natuurlijk, dat heet een ’sense of urgency’ creeren.
Kenmerkend van Lekturama was dat je de eerste twee delen voor vrijwel niks kon bestellen en vervolgens moest je erg je best doen om van de hele serie af te komen.
Allemaal trucs die ook nu nog werken…

Door: Pleiade

Pleiade — Sun, 01 Apr 2007 14:11:58 +0000

Mijn grootvader was een fervent lezer: behalve de Bijbel (op zondag) las hij het Algemeen Dagblad, en iedere maand “Het Beste”

Begin jaren ‘70 besloot hij zijn abonnement op “Het Beste” op te zeggen. Dat ging niet zonder problemen, zoals gebruikelijk bij Readers Digest, en mijn grootvader was zo woest op de uitgever dat hij “die rommel” niet meer in huis wilde hebben. Zo kwam ik in het bezit van àlle jaargangen sinds 1957, keurig op datum met touwtjes bijeengebonden.

Gewéldig leesvoer, vooral de reclames (wisten jullie dat een eenvoudige Parker Jotter in 1964 fl. 8,95 kostte? Een vermogen in die tijd…).

Járen later, toen ik allang het huis uit was, vroeg mijn pa me wat hij eigenlijk aanmoest met die enorme berg papier die nog steeds mijn oude jongenskamertje verstopte. “Geef maar aan de kerk” zei ik achteloos, want ik was in die tijd met héél andere dingen bezig.

En daar zijn ze dus gebleven: de boeken van Bob Evers en Karl May, de dozen vol met Kuifjes en Sjorsen, de keurig ingebonden jaargangen van “Kijk” , de stapels kleurenbijlagen van Vrij Nederland, en de jaargangen “Times” en “Paris Match” die ik gebruikte om mijn talenkennis enigszins op peil te brengen (ook al in de jaren ‘70 moest je daarvoor vooral níet op school zijn, maar ik dwaal af). “Het Beste” rust nu dus ergens op een gereformeerde zolder, of is verdwenen in een papierbak…

Stom? Och, je kunt niet je hele verleden permanent met je mee blijven slepen, hou ik mezelf geregeld voor, maar toch….

Door: coosje

coosje — Sun, 01 Apr 2007 08:26:57 +0000

Thuis hadden wij dat blad niet maar mijn tante was er wel op geabonneerd. Ze zette de oude jaargangen altijd in haar zomerhuisje. Als wij daar dan eens logeerden hadden we heel wat te lezen. Ik begon met de humor stukjes en de verhalen die me interessant leken (meestal over dieren enzo). Maar als het een regenachtige vakantie was kon je hele jaargangen doornemen.
Als ik ‘Het Beste’ lees, ruik ik natte bomen op de achtergrond

Door: Frank Faber

Frank Faber — Sat, 31 Mar 2007 17:54:28 +0000

@Sandra, hahaha, die rubriek heette geloof ik Mensen zoals wij en die las ik ook erg graag. Het waren waargebeurde verhalen, maar het was natuurlijk niet te controleren of dat inderdaad zo was.

Door: Sandra67

Sandra67 — Sat, 31 Mar 2007 17:23:10 +0000

Schiet me ook weer een verhaal te binnen van een vrouw in een bus. Op een gegeven moment reed die bus dicht langs een spoor en kwam er een trein voorbij, die je vanuit de bus goed kon zien.
Spontaan was die vrouw toen opgesprongen en riep nogal hard door de bus…OCH, jongens kijk dan, daar komt een mooie trein aan.
Toen iedereen haar verdwaasd aanstaarde realiseerde zij zich ineens ” Oeps, ik heb mijn kinderen helemaal niet bij me”