Hennie Kuiper wint Parijs - Roubaix 1983
Op zondag 15 april 2007 geschreven door eirrah
Iedereen die het wielrennen een beetje volgt weet dat de zondag na de Ronde van Vlaanderen de klassieker Parijs-Roubaix wordt verreden. Ook de mensen die zich niet tot de wielerliefhebbers rekenen kennen deze barre tocht over de vele kasseistroken door de “Hel van het Noorden” (want Roubaix ligt nabij de Belgische grens).
De renners fietsen die dag zo’n 260 kilometer waarvan de laatste 100 kilometer uit ruim 50 kilometer met kasseistroken bestaat. Soms een strook van 500 meter, soms een strook van 1 kilometer en soms een strook van 2 kilometer, allemaal met kinderkopjes die schots en scheef liggend een wegdek vormen waar de wielrenners met 40 km/h overheen stuiteren. Als het droog is dan rijden de renners door enorme stofwolken en als het nat is dan is het helemaal feest op die gladde keien temidden van modderplassen. Het regent die dag lekke banden waarbij de pechvogel soms wel minuten moet wachten op een nieuw wiel omdat de ploegleiderauto te ver achter hem zit op de smalle landbouwwegen door Noord Frankrijk.
Op zondag 15 april 2007 staat de 105e editie van Parijs-Roubaix gepland en de nos zendt een groot deel van de koers live uit, met de Belg Tom Boonen en de Zwitser Fabian Cancellara als de grote favorieten. Geen Nederlandse favorieten, hooguit outsiders als Servais Knaven, Steven de Jong en Maarten Tjallingi met in de toekomst hoop voor veldrijder Lars Boom. (Ik kan het weten want ik kom uit het wielergekke West-Brabant.)
Deze heroïsche klassieker Parijs-Roubaix wordt alleen gewonnen door de echte klasbakken. Vaak op latere leeftijd omdat het lichaamsgewicht dan zo sterk is toegenomen dat de renner niet meer van zijn fiets stuitert als hij over de kinderkoppen dendert. Renners die in de winter ook meedoen aan het veldrijden, doorstaan de koers aanzienlijk beter dan lichtgewicht berggeiten als van Impe en Rasmussen. Bekende winnaars zijn Roger de Vlaemick (Belg 4x), Francesco Moser (Italiaan 3x), Gilbert Duclos-Lasalle (Fransman 2x), Ballerini (Italiaan 2x) en Johan Musseeuw (Belg 3x). Maar we hadden met Peter Post, Jan Jansen, Jan Raas en Servais Knaven ook Nederlandse winnaars. Veldrijder Adrie van der Poel was zelfs jarenlang favoriet voor de overwinning, maar wist de koers helaas nooit te winnen.
De meest heroïsche winnaar aller tijden was ons aller (Tukker) Hennie Kuiper in 1983. In de nadagen van zijn carrière reed Hennie in dienst van het Belgische team J. Aaernhout (opvolger van Daf Trucks) onder leiding van ploegleider Fred de Bruyne (zelf winnaar in 1957). Het was een regenachtige editie van de klassieker en dus een ware afvalrace. De kasseien waren glibberig. ‘Eén voor één vielen mijn concurrenten - letterlijk - weg,’ herinnert Kuiper zich. ‘Na een ultieme tempoversnelling bleef ik alleen over. Ik voelde me beresterk en reed strijdlustig de laatste kasseistrook op. De weg naar de overwinning lag breed open.’ Maar op zes kilometer voor de finish, op de laatste stenen in het dorpje Hem, sloeg het Noodlot toe. Kuiper moest uitwijken voor een onvoorzichtige amateur-fotograaf en reed pal in een diepe put. ‘Mijn tube vloog wel dertig centimeter van de velg’, zegt hij. ‘Ook mijn achterrem was geblokkeerd. Ik gooide mijn fiets in de berm, stak mijn arm op en schreeuwde om de volgwagen van mijn ploegleider, Fred De Bruyne.’
Iedere Nederlandse sportliefhebber anno 1983 ziet nog de paniekerige blik in de ogen van onze stotterende Overijsselse knuffelbeer die onder een dikke laag modder stond te zwaaien om hulp. Hij had immers slechts een dikke minuut voorsprong op zijn achtervolgers, onder wie de Italiaanse veelvraat Francesco Moser, die absoluut het record van Roger De Vlaeminck wou evenaren. Normaal was er genoeg tijd voor een fiets- of bandenwissel, ware het niet dat ploegleider De Bruyne helemaal buiten zichzelf geraakte van de zenuwen. De ploegleider wilde alleen het wiel verwisselen, maar Hennie besefte dat het probleem veel groter was. De paniek nam toe. Kuiper, met trillende benen, riep: ‘Vergeet nou toch dat wiel en geef me die reservefiets, Fred!‘ In de verte doemden al motoren en achtervolgers op. Op dat moment kwam de mecanicien met een reservefiets aangelopen en duwde Hennie weer op gang die direct het zware verzet schakelde en even later met zijn maagdelijke fiets op de wielerbaan van Roubaix naar de overwinning soleerde.
Twee jaar later won Hennie in dienst van Verandalux ook nog de andere grote voorjaarsklassieker Milaan-San Remo en dat was de kroon op een carrière met een Wereldkampioenschap in Ivoir (1975), de ronde van Zwitserland (1976), Alpe D’huez (1977 en 1978), tweede plaats in de Tour achter Joop Zoetemelk (1980) en de Ronde van Vlaanderen (1981). Na de Tour winnaars Joop Zoetemelk en Jan Jansen was Hennie Kuiper de historische nr.3 van het Nederlandse wielrennen met een indrukwekkende palmares -erelijst in wielertermen- (op de voet gevolgd door Eric Breukink, Wim van Est, Gerrie Kneteman, Jan Raas, Eric Dekker en Michael Boogerd).
Herinner jij je deze dramatische editie van Parijs-Roubaix ook nog, of was jij meer het type dat een aantal jaren later naar deze klassieker keek omdat Christo (die eerder de Parijse Pont-Neuf inpakte) alle Parijs-Roubaix kinderkopjes van een kleurtje had voorzien?
Klik hier om op de site van hennie kuiper (www.henniekuiper.nl) het voorval met de lekke band te zien.
Feed
Trefwoord(en): Adrie van der Poel, Daf, Hennie Kuiper, Jan Jansen, Jan Raas, Joop Zoetemelk, nos, Peter Post, Servais Knaven
9 reacties op “Hennie Kuiper wint Parijs - Roubaix 1983”
Laat een reactie achter
De zandbak ,...
Hennie Kuiper won ook goud op de weg tijdens de Olympische Spelen in Muenchen in ‘72.
Was zelf niet zo’n wielerfan, maar kan me de goede man nog wel herinneren. Doet hij nog wat met fietsen tegenwoordig?
@Eirrah: dit moment live meebeleefd!! Prachtig.
Indrukwekkend, die kasseien en Het Bos.
Mijn broer weet alles van de Tour: vraag wie de etappe naar Alp D’huez op 23 juli 1961 heeft gewonnen, of wie negende werd, hij schijnt het te weten.
Nutteloze kennis: is dat Log er al?
Van alles sporten waar ik niets mee heb hoort deze bij de top 3. Zinloos zitten staren naar mensen die in milli secondes voorbij razen.
Maar ja zoveel mensen zoveel smaken.
Hoewel ik meer van Christo weet dan van fietsen, voel ik me als part-time westbrabander toch even geroepen te reageren
.
Op het college van Eirrah heb ik -ondanks de lengte- toch nog een kleine aanvulling. “De hel van het noorden” heeft niks te maken met de beroerde omstandigheden waarin de coureurs de pedalen moeten laten rondgaan. Het is een foutieve vertaling van “l’enfer du Nord”.
“Le Nord” betekent NIET het noorden, maar is de naam van het département (no. 59 om precies te zijn) waarin Roubaix ligt.
(Voor de vakantiegangers: dáárom staat er op al die kaarten, gidsen en wegwijzers “Nord-Pas-du-Calais”, zo heet de regio waar Nord deel van uitmaakt.) Muggenzifterij natuurlijk, want het is wèl het meest noordelijk gelegen département van Frankrijk, maar toch.
Belangrijker is dat de term “l’enfer du Nord” voor het eerst gebruikt werd door -parijse- journalisten die in het voorjaar van 1919 tijdens de rit Paris-Roubaix de enorme verwoestingen zagen die de eerste wereldoorlog in dit gebied had aangericht: er stond geen steen meer op elkaar en het landschap was teruggebombardeerd naar de préhistorie.
Aanvankelijk sloeg de uitdrukking dus op de omgeving, niet op de beproevingen die de rijders moesten doorstaan. Gaandeweg werd het, zowel in het frans als in het nederlands meer een blijk van medeleven met de renners, die inderdaad zelden een prettige wedstrijd rijden op dit traject
.
Ik zal er vanmiddag weer met veel plezier naar kijken: mooi log Eirrah
@Eirrah,
Ik heb zitten genieten van je verhaal. Zó levendig beschreven,eigenlijk zoals @ ERic Erres het ook al beschreef. Fantastisch…
Maar voor mij roept het ook weer een trauma op: sport kijken was voor mij een straf vroeger: schaatsen, voetballen, wielrennen, boksen, formule 1: mijn vader bleef er ’s nachts voor op. En élke herhaling moest gezien worden: zie je wéér die wielrenner onderuitgaan in een bocht…Weer dat laatste stukje sprint vlak voor de finish….
En toch…..vroeger waren de verslagen van welke sportwedstrijd dan ook, veel leuker en enthousiaster dan tegenwoordig. Er werd naar mijn gevoel meer gelet op de mensen zelf, nu is het meer het technische waar de nadruk op wordt gelegd.
Maar ik blijf dit een prachtig beschreven stukje sentiment vinden, @Eirrah…
Overigens mis ik toch wel een beetje Theo Koomen in het verhaal van Eirrah. Iemand die wielrennen toch wel een populaire push heeft gegeven volgens mij.
Zijn verslagen op radio tour de france waren legendarisch.
Vanaf 1975 had ik een paar jaar een vriendinnetje in Noord-Frankrijk, in de buurt van Cambrai. Haar vader was een wieler-fanaat en als Paris-Roubaix werd verreden moest ik natuurlijk komen kijken. Hij had een extra exemplaar van l’Equipe met daarin een zeer gedetailleerde routebeschrijving. Hij had de beste stukken (met kasseien) aangegeven met een beschrijving van allerlei binnendoor weggetjes om de afzetting te omzeilen en toch op drie verschillende plaatsen de race te zien. Dat ging perfect. Dat was trouwens in de tijd dat Eddy Merckx onaantastbaar was. Ik vond het een prachtig schouwspel.
@Eric
Dan weet je broer meer dan ik… In 1961 werd er niet gefinished op de Alpe d’Huez. Daar werd voor de eerste keer de eindstreep gelegd in 1952, tijdens de door Fausto Coppi gewonnen Tour (hij won ook op de Alp) en vervolgens pas in 1976 toen Joop Zoetemelk op de Alp won.
Tja, en dan die Parijs-Roubaix 1983. Dat was nog eens bitterslecht voor je hart maar wat een fantastische overwinning van Kuiper. De enige, die het verdiende die dag: zelf een paar keer vallen, dan die band er nog af en dan nog in je eentje op dat Velodrome aankomen.
Een van de hoogtepunten uit het Nederlandse wielrennen (samen met oa het WK van 1985 met Joop Zoetemelk, de Touroverwinning van Janssen in 1968 en die van Joop in 1980).
Benieuwd wanneer er weer eens een Nederlander voorop rijdt in Parijs - Roubaix. Servais Knaven was de laatste maar die van Kuiper was verreweg de mooiste!
Wat denk je trouwens van Jan Raas dan, die in ‘82 won? En dat is wel weer precies 25 jaar geleden (was toen 18 april en Nova stond met Aurora op nummer 1 in de top 40)