Vuurtje stoken
Op donderdag 19 april 2007 geschreven door Bart 66
Vuurtje stoken is toch wel iets wat de meeste jongens en ook wel meisje graag doen.
Wij stookten ook graag, we hadden een grote brandhoop waar meestal veel hout en takken verbrand werden. Dan zaten we er vaak bij te fantaseren en spelen, een oude kartonnen doos op zijn kop was b.v. een huis dat in brand vloog.
Toen ik een jaar of 9 was is het een keer uit de hand gelopen. We waren ongevraagd met vuur aan het spelen in een oud schuurtje, we hadden wat olie uit de andere schuur gehaald en wij maar weer spelen met vuur en olie. De olie werd warm (begon niet gelijk te branden) en begon te spetteren.
Ik kreeg gloeiend hete oliespetters tegen mijn blote benen met als gevolg: brandblaren.
Ik probeerde het te verzwijgen maar ’s avonds heb ik het toch maar tegen mijn moeder gezegd en haar verteld dat ze het niet tegen mijn vader mocht zeggen (heeft ze toch wel gedaan).
Nog steeds mag ik graag branden, je kan er in korte tijd veel rommel mee opruimen.
Hebben jullie vroeger (of nu) ook graag met vuur gespeeld?
38 reacties op “Vuurtje stoken”
Laat een reactie achter
Dat deden we op het platteland nogal veel: legaal (op de boerderij) en illegaal (met vrindjes). We noemden dat laatste dan kampvuur maar er was niks kamperen bij. We soldeerden een pannetje bij elkaar om eten in te koken en natuurlijk smolt dat bij het eten koken in elkaar…tja we waren ook niet echt aan het kamperen zoals ik al zei.
Toch nooit echt gevaarlijk met vuur bezig geweest; ik denk dat brandgevaar bij ons nogal sterk werd benadrukt in onze opvoeding. Veel ontzag voor de kracht van vuur en natuur ingeperst gekregen.
Vuurtje stoken is iets wat nooit uit mijn facinatie is verdwenen. Nu met beleid maar in mijn jeugdjaren ook met de nodige fantasie. Ten eerste was het met de vriendjes al een gegeven wie de lucifers mee moest nemen. dat deden we dus in toerbeurten. Ook ik woonde op het platteland ten tijde en de meest populaire plaats voot ons was de Maas, daar lagen van die plastic flessen die enorm goed brande en met het afdruipen maakte dit ook een intens hoog geluid wat nog hoger werd als je ermee zwaaiden.Er waren ook behoorlijk wat stroschuren waar af en toe een paar pakken uit werden geleend. Op een keer hadden we een speciaal plan hiermee om in de weide waarin de schuur stond groot SOS te schrijven met stro vervolgens in de vlam te zetten en we hoopten dat er een helicopter over zou vliegen en ons zien en meenemen.
Aldus gebeurde maar helaas geen helicopter al zwaaiden we ons het tierelier. Maar het was wel een Prachtig vuur in letters!
LOL iedereen heeft wel eens vuurtje gestookt, maar blijkbaar met zoveel beleid dat de meeste bossen, heidevelden en hooischuren nog steeds intact zijn. Ook de brandstapels die ik met mijn vrienden aanlegde in mijn jonge jaren waren door ons eerst gekeurd op veiligheid. Ik kan me wel herinneren dat we bij die keuring wel eens een steekje lieten vallen waardoor we als ervaren brandweermannen aan de slag moesten om het probleem weer beheersbaar te maken. Gelukkig is dat telkens opnieuw weer gelukt. Als ik met mijn hedendaagse kennis en ervaring terugdenk aan de penibele situaties waarin we terecht kwamen, dan is het eigelijk een wonder dat er vandaag de dag in de Brabantse Kempen nog steeds oerbossen overeind staan. Het spreekwoord mag dan luiden dat een zwaluw nog geen zomer maakt, maar ik kan iedereen verzekeren dat een zwaluw-lucifer tot torenhoge vlammen en een gigantische hitte kan leiden.
IK woonde als kind in Capelle aan den IJssel een gemeente die flink aan het bouwen was. Op plaatsen waar nog nieuwbouw moest komen, hebben we héél wat fikkies gestookt, het liep zelfs wel eens zo uit de hand dat we het ter nauwernood konden blussen, anders stond er zeker een flink stuk land in de hens ha ha… Zucht, waar is de tijd gebleven, nu ga ik maar weer naar m’n werk…
Vuurtje stoken of kijken naar een door een ander aangestoken vuur: leuk en spannnend, maar mocht ‘t niet van mijn moeder. En je kent moeders, die ruiken altijd als je bij een vuurtje hebt staan kijken
.
Ikzelf heb nooit een vuurtje aangestoken maar mijn vader en moeder wel!!!
en vooral mijn broer die vorig jaar mei overleed was er ook altijd bij en dat was dit jaar wel heel erg raar dat hij er niet meer bij was. 
Aangezien wij een enorm erf hadden (ze wonen er nog) van 2000 meter grond hadden we vaak dat we takken en allerlei rotzooi in de fik mochten steken in een aparte hoek ergens achter in de tuin. Mijn broer en ik werd precies verteld wat we wel en niet mochten doen en vooral niet te dichtbij staan natuurlijk he? Ja, buiten wonen is leuk maar enorm veel werk als je zoiets hebt. Tegenwoordig mag een vuurtje stoken niet meer op die manier en heeft mijn vader een hakselaar om de takken te snipperen en die snippertjes liggen allemaal achter de schuur nu en er is dus een mooi paadje gemaakt. Een paar weken geleden heeft mijn partner heel wat coniferen gesnoeid voor mijn ouders en vaders deed alles dus door de hakselaar heen. We hielpen allebei dus mee en het was best veel werk maar voorlopig is het allemaal even klaar.
Ja, en het vuurtje stoken is dus afgelopen, de herinneringen aan toen zullen mij altijd bij blijven, de lucht, het buiten zijn, de gezelligheid………
Hahaha vuurtje stoken; in iedere mens schuilt wel iets van een pyromaan. Ik kan me nog herinneren dat ik met een hoop jongens, ik zal toen hooguit zeven geweest zijn en de Bosjes van Pex nodigden ons als het ware uit om verscholen in het struikgewas een fikkie te stoken. helaas voor ons was het gezien de rookontwikkeling onmogelijk dit voor de brandweer verborgen te houden. Ik weet niet meer hoe dit afliep; ik denk dat ik op tijd naar huis gevlucht ben, in elk geval volgde er geen sanctie op.
volgens mij is het meer een jongens-ding, mijn neefje ging er ook altijd prat op, ik durfde met twaalf pas een lucifer aan te steken, moest toen wel wou stiekum roken.
het had er mee te maken dat toen ik een jaar of vijf was een buurjongetje van mijn leeftijd een hele duplexwoning heeft laten uitfikken op een zondagmorgen, gelukkig geen gewonden, maar het huis stond aan de overkant en als je een tijdje tegen dat zwartgeblakerde gevel keek en iedereen tegen je zei, dat krijg je als je met vuur speelt word je vanzelf angstig……
dus nee niet mijn ding.
Zoals ik hier al eens schreef http://www.jeugdsentimenten.net/2007/01/08/bunkers/ . Woonde wij tegenover een spoordijk die begroeit was met gras en onkruid. Soms schoot er wel eens een vonk van een passerende trein in het gras. Zomers had dat vaak tot gevolg dat een groot gedeelte van de spoordijk afbrande. Het was niets ernstigs alleen veel rook en ongemak.
Soms hielpen we ook wel eens een handje als er een vonkje van een lucifertje(waar wij niet mee mochten spelen) af sprong op een stukje papier wat daar toevallig lag(ahum) en dat in de brand vloog waardoor per ongeluk de spoordijk in de fik vloog.
Het was altijd een heel spektakel in onze buurt als dat gebeurde. De wijk heette niet voor niets de moord en brandbuurt.
En dan maar naar huis en roepen dat je er niets me te maken had. Mijn moeder geloofde dat altijd meteen. Ze riep dan altijd:”Was de zwarte vegen even van je gezich als je bij de brandweermensen gaat kijken tijdens het blussen”
Jaaaaaaa! Fikkie steken, in de zandbak in het naburige parkje met opengevouwen kranten. In het betonnen treinstel, ook weer met veel kranten. Op de sloot, jaja, dan lieten we een dikke bos dennenaalden drijven, vlammetje erin, dat rookte fijn
) een stuk coaxkabel in brand steken totdat deze begon te druipen, dan liepen we door de tuin en “bestookten” we de grond met deze coax-napalm.
, TUTATUTATUTA, toen werd er niet meer gelachen 
Daarna nooit meer fikkie gestookt, tot vorig jaar met de jaarwisseling, een klein vreugdevuurtje.
Op de rand van de zandbak een streep bisonkitlijm trekken, dat brandde met zwarte rook
In de achtertuin haha (toen lachten we er nog om
In een zinken wasteil flink wat stukken hout, kaarsen en benzine, knus en gezellig vuurtje stoken. Ik heb heel wat samen met me vriendjes gestookt, totdat die uitgedroogde conifeer in diezelfde achtertuin vlam vatte….aaaaaah
Dit is ook nog zo’n brand uit het verleden, het kerstbomenfik dat altijd in jan gehouden werd in de jaren 70 . Is in vele plaatsen inmiddels verdwenen.
http://www.oudennieuwarchief.nl/filmpjeKerstbomenbrand1978.avi
Pyromaan had eigenlijk moeten zijn PyroMAN.
Als we in het weekendhuisje in de ardennen zijn dan houdt mijn lief zich bezig met de houtkachel en ik met de rest.
Het is nl. niet alleen maar zo dat zo’n brandhaard jou bezig houdt maar jij houdt ook de brandhaard bezig………………
Zelf stond ik me vroeger ook te vergapen aan de oud en nieuwbranden bij ons in de oude buurt in Den Haag.
Het fascineert me maar ik heb er ook ontzag voor.
VUUR LEEFT en wil graag gevoed worden.
dat klopt volgens mij als een bus marianne, menig maal gegourmet met een emmer water bij de hand, mijn eega klokte met spiritus of hij een glas cola inschonk, kindertjes in een kinderstoel en moeders voelde lichte paniek….
en toch heeft onderzoek uitgewezen dat er meer brandwonden op de polie verschijnen met……
moederdag ipv oud en nieuw, kopje hete thee op bed en dat gaat vaak fout, het is een beetje offtopic maar het is ook bijna moederdag dus….
Ja Ria, daar heb je gelijk in, thee op bed vind ik eigenlijk het meest gevaarlijke wat er is en is ook nog heter dan koffie!!!!!
en wat dacht je van de kids als ze dan nog effies tijdens jouw moederdagontbijt op je bed neerplonsen????
Vroeger toen de kids nog klein waren kon ik het nog waarderen en laat staan die stomme beschuitkruimels die tussen de lakens vielen
Het enige wat ik altijd schattig vond waren de moederdaggedichtjes, die zijn gelukkig niet gevaarlijk
@marianne en Ria
Klopt brandjes, gourmetten en barbequen worden gezien als mannendingen. Op zaterdag staan veel mannen met water in hun mond op de BBQ afdeling van het tuincentrum om al die mooie ‘ovens’ te draaien. Gas, hout, het maakt niet uit alles is mooi. En dan die gereedschappen, dat maakt het helemaal af.
Maar evenzogoed doet een weggooi BBQ ook gewoon z’n werk. Het is de combi van een biertje, zon, lekker eten, een lieve vrouw(of man, gelang de voorkeur)en vuur dat het tot een mannending maakt.
Zo nu doe ik mijn macho-petje weer waf, want ik moet de badkamer nog een schoonmaakbeurt geven.
Toen ik vier was heb ik eens een brandende lucifer bij een papieren zak gehouden. We zaten aan tafel in de keuken herinner ik me en de zak vatte zo snel vlam dat ik me rot schrok. Wat ik verwacht had weet ik niet meer, maar zo’n flinke vlam daar had ik niet op gerekend.
Ik ben niet zo een gedreven fikkie-stoker. Ja natuurlijk met Oud en Nieuw, dat hoort er bij. En toen een deel van Bezuidenhout werd gesloopt om plaats te maken voor de bebouwing rondom het Staatsspoor, sorry Centraal Station, hebben we van sloophout menig vuurtje gestookt.
Die ervaring kwam goed van pas. Ik was bij kennissen in Duitsland op bezoek en werd uitgenodigd een fesst van de school van hun kinderen bij te wonen. Er zou een groot vuur worden ontstoken, de stapel was 5 meter hoog, om bij te barbequen, maar ’s middags had de regen de stapel kletsnat gemaakt. Dus plan B, iedereen in een tent en worstjes braden op gascomfoors. Na de regen was het buiten toch weer lekker geworden dus ik als eigenwijze Hollander ging de natte stapel proberen aan te steken. Tegen ieders verwachting in kon ik na een half uurtje voorzichtig opereren toch de vlam in de pijp krijgen en kon iedereen genieten van het vuur maar vooral de rook.
@Ria & Judith63 iets wat nog gevaarlijker is dan thee op bed; wat te denken van roken in bed. Nog steeds zijn er mensen die die levensgevaarlijke gewoonte hebben en het is ze gewoon niet bij te brengen hoe ze met hun leven spelen!
Oeps ja Frank, da’s een hele goeie ja!
Weet je wat ook gevaarlijk is????
Mijn vader heeft ooit zijn sigaret tussen de stoelen in de auto laten vallen tijdens een vakantiereis, grote paniek best wel toen geweest en de auto snel toen aan de kant gezet.
Hij was een echte kettingroker en rookt nu al 26 jaar niet meer omdat hij destijds bijna stikte en hij er psychisch direct genoeg van had, zijn longen zijn intussen helemaal schoon en dat is toch een knappe prestatie en nou kan hij die lucht allang niet meer waarderen, bah
@Judith: ik vond roken ook wat minder off topic dan hete thee; roken heeft ook met vuur te maken.
Fikkie stoken, soms gedaan !
Ook weleens aardappels gepoft in de Spaanse Polder, een leeg industrieterrein vlak bij Overschie waar ik vandaan kom.
Heb nu een groot erf en brandt er weleens afval ( niet erg legaal geloof ik ) en vind het leuk om te kijken en de warmte te voelen.
“Heddegij vuurtje gestookt?!” riep moeder op indringende toon? Ik dacht dan altijd ‘hoe weet zij dat nou weer?’, maar je kon het op een kilometer afstand ruiken aan mn kleren en m’n haar. Dan zei ik altijd dat ik erbij stond te kijken terwijl grote jongens vuurtje stookten.Ach, wat heb ik allemaal niet in de fik gezet, ik was een echte pyromaan en er zijn speeltuinen waar niet veel meer viel te spelen nadat ik daar vuurtje gestookt had met mn vriendjes.eerst ouw papier ophalen langs de deuren en daarna de fik erin jagen. Vaak met beznine uit de Puch van de moeder van 1 van ons. Ben er wel achter gekomen dat praktisch alles brandt, als t maar heet genoeg wordt. Het geluid v smeltend plastic was altijd helemaal het je van HET! vind ik nog mooi!
Fikkie stoken? Met een vergrootglas een veter te laten ontvlammen. Spannend! Ook knoeide (zo noemde mijn moeder het
) mijn broertje en ik graag met lucifers in onze “Fred Flinstone”- kaars.
Nu heb ik een openhaard in mijn woonkamer. Gisteravond nog geprobeerd om takjes in de fik te steken. Ze leken droog maar het lukte toch niet om een brandje te maken. Heerlijk spelen toch!
Marty schreef op 19 april 2007 om 12:22
”….gezellig vuurtje stoken. Ik heb heel wat samen met me vriendjes gestookt, totdat die uitgedroogde conifeer in diezelfde achtertuin vlam vatte….aaaaaah , TUTATUTATUTA, toen werd er niet meer gelachen Daarna nooit meer fikkie gestoo….”
Maar die lui waren er wel beeeeeeeeeresnel bij (moet je toegeven), alhoewel de achtertuin-brandweer de boel toen onder controle had …he he he………
In het klein veel gedaan. Voelde terughoudendheid tegen vuurtje stoken in het groot. Eén keer liep het toch wat uit de hand samen met een broer van mij en een schoolvriendje van hem. Het dashbord van één van de auto’s van mijn vaders bedrijfje vatte vlam. Dat was lichte paniek. Maar wie stookt er dan ook vuurtje in een auto?
Vroeger met een vergrootglas, papiertjes laten fikken, kerstbomen opbranden en later barbequen. En nog steeds ruim ik het liefst oud tuinafval op via de vuurkorf….Ik moet in een vorig leven waarschijnlijk nooit op de brandstapel zijn terechtgekomen
ook molotovcocktails maken was te gek! wederom uit de Puch v e mama van 1 van mn vriendjes. een lege wijnfles uit de glasbak hengelen, een stuk tod zoeken en dan die fles vol met benzine doen en dan natuurlijk ergens tegenaan gooien zodat er een heerlijke plof ontstaat. Wel superlink natuurlijk maar ja, kinderen vinden de spanning t allebelangrijkst en als je maar voorzichtig bent dan komt wel goed.
we gingen ook wel eens met zon fles de lift in van een nabij gelegen flat en dan aansteken en vd bovenste verdieping naar beneden gooien! Onverantwoord natuurlijk, maar wat vond ik t mooi om die ontploffing te zien! Vooral in t donker!!! Gelukkig heb ik geen moord op mn geweten…denk ik nu.
en als je dan weer in de lift ging om terug naar beneden te gaan dan stonk die lift vreselijk naar benzine. Nooit gepakt hiervoor.
Mocht mijn zoontje eens naar benzine ruiken dan weet ik wel hoe laat t is!!!
Fikkie maken, altijd goed voor een uurtje pret op rommelpoetie. Ook altijd goed voor straf. Je stonk een uur in de wind, 1 keer bijna gestikt. Vuurtje gemaakt in een hut. Die hut was zo goed gebouwd dat de rook er niet kon. Mijn 2 vriendjes lagen met hun hoofd buiten en de rest van hun lichaam ninnen en hadden de grootse lol terwijl ze niet in de gaten hadden dat klein Roefeltje het al benauwder kreeg. Dat was de laatste keer dat ik fikkie gestookt heb.
Heel toevallig hebben wij gisteren nog een fikkie gestookt in de vuurkorf weliswaar, maar het brandde toch goed! Vroeger was ik daar niet zo mee bezig eerlijk gezegd. Gisterenavond was het niet alleen lekker behagelijk maar het blijft voor mij toch altijd facinerend.
Nadat brandende veters hun aantrekkingskracht hadden verloren kwam vanzelfsprekend het fikkie stoken in zicht.
Gelukkig ging dat in middenin Rotterdam-Zuid gepaard met een oude koekepan, bakboter en aardappeltjes. Dat was een leuke tijd; met toestemming fikkie stoken en nog lekker met eten spelen ook.
Moet je als kind nu voor komen…..(zei opa)
Pyromanen branden van verlangen en ze steken elkaar aan
op bouwplaatsen vulden we olievaten met hout, papier en oa rollen dakasfalt (heet dat zo?)… dat fikte behoorlijk
Wie heeft er geen vuurtje gestookt in de 70er jaren?
Bijna elke dag op het veldje naast de Mobil. (tankstation in aanbouw, toendertijd)
Politie wist het wel, en stond het oogluikend toe, mits het niet te hoog werd natuurlijk, hahaha
Dat waren nog eens tijden, ik was nooit thuis.
Altijd op pad, in de bossen, op de kolenbergen, (mijnen in Limburg)
Stiekum sigaretjes roken.
Altijd feest en altijd lol.
Wat doet de jeugd tegenwoordig???
een beetje stom naar hun gameboy staren… ja, ik word een oude zak… zie in het ov al wat oudere kinderen… koptelefoon op… net iets te hard… spelletje spelend op de telefoon… volkomen labiel telefoongesprek voerend terwijl ze red bull drinken…. maar ja, wat dachten die ouwe zakken van ons vroeger… de pukkel was onze ipod…. het lange haar onze koptelefoon…de gesprekken heel vaag… en we dronken grolsch
En wat denk je van s.m.sjes naar elkaar sturen,ik vind dat wel zo iets achterlijks,ik heb dat nog nooit gedaan,en zal dat ook nooit doen,als ik iemand nodig heb bel ik ze wel.Ja ik word ook een ouwe zak.
Ik deed het ook heel vaak.
Ik kan het gewoon niet tegenhouden.
Ik ben er gewoon door geobsordeer.
Bij mij was het ook een keer uit de hand gelopen.
ik heb hier de site waar het op staat(was toen erg droog dus best link) http://www.mediatv.nl/reportage.php?r=543
heb er best veel speid van
En toen ging het mis: het vuur verspreidde zich sneller dan verwacht en al gauw sloegen de vlammen om ons heen. RENNEN! Maar waar naartoe? We konden al bijna nergens meer heen. Het vuur leek van overal te komen. Gelukkig nog een uitweg weten te vinden en later met zijn allen toch nog terug gegaan om te kijken naar de bluswerkzaamheden. Zwijgend keken we elkaar aan. Het besef was opeens daar: wie speelt met vuur…