In de herhaling: Schoolgijzeling Bovensmilde
Op woensdag 23 mei 2007 geschreven door Ria T.*Note van Sentiment*
Deze log is op 21 januari 2006 al een keer geplaatst, maar omdat het vandaag precies 30 jaar geleden is dat dit is gebeurd, vind ik dat er nog een keer aandacht aan mag worden besteed, zeker omdat het een persoonlijk verhaal is van Ria T. die één van de kinderen was die bij de schoolgijzeling betrokken is geweest.
Op maandag 23 mei 1977 om 9.14 uur kaapten 9 Molukkers een trein bij [tag]De Punt[/tag] en bezetten 4 anderen de openbare lagere school in [tag]Bovensmilde[/tag].
Bij De Punt nam men 50 mensen in gijzeling. In Bovensmilde werden 105 leerlingen en 5 leerkrachten gegijzeld. Op zaterdag 11 juni 1977 bestormden mariniers met behulp van straaljagers de trein bij De Punt. De school werd bevrijd door de militaire politie.
Als kind van 11 heb ik dat van zeer nabij meegemaakt. Samen met mijn medeleerlingen en de leerkrachten verbleef ik 4 lange dagen en nachten in de school in Bovensmilde. Het binnenkomen van de gijzelnemers kan ik me nog goed herinneren. Een onwerkelijke ervaring.
Er komt iemand in het klasklokaal binnen met een getrokken pistool die vertelt dat je mee moet komen, mee naar het overblijflokaal. Slapen deden we gewoon op een deken op de linoleumvloer. De laatste avond waren er luchtbedden. Het was warm in de school en we hadden vooral in het begin amper iets te eten. Toch deden we gewone dingen.
Er waren twee kinderen jarig dus we zongen een verjaardagsliedje voor ze. Als traktatie kregen we een meelkoekje. Overdag deden we spelletjes om de tijd door te komen. In de loop van de week werden er kinderen ziek en zij mochten ‘naar huis’.
Op woensdag moesten de twee hoogste klassen de tekst ‘Van Agt, wij willen leven !’ roepen vanuit de openslaande ramen. Achteraf bleek dit de dag van de verkiezingen te zijn maar dat besef had ik toen nog niet. Wel is het één van de fragmenten waar ik niet naar kan kijken zonder tranen in mijn ogen te krijgen.
In de nacht van donderdag op vrijdag was er ‘drukte’ in de school. Zelf wist ik niet wat er aan de hand was maar het bleek dat er kinderen per brancard naar het ziekenhuis werden gebracht. Op een gegeven ogenblik stopte dit en na enige tijd kwam er een bus.
We werden gewekt en in dekens gehuld liepen we in groepjes naar de bus. Dat de chauffeur daar met zijn handen omhoog zat is mij op dat moment totaal ontgaan.
We zwaaiden vanuit de bus naar de bezetters en de leraren toen we wegreden.
In het opvangcentrum werden we door een arts onderzocht en kregen we iets te drinken. Daarna werd je naam opgeroepen en mocht je naar je ouders toe. Een aantal kinderen werd misselijk tijdens het drinken van de appelsap en moesten alsnog richting ziekenhuis. Ik had geluk dat ik de appelsap binnen kon houden totdat ik thuis was.
Ik mocht met mijn dolblije maar o, zo bezorgde ouders in de auto terug naar huis. Eenmaal thuis besefte ik mij wat er allemaal aan de hand was. De hele familie kwam op bezoek en bracht iets voor me mee. Een dubbel gevoel want de leraren zaten nog vast.
Na een week gingen wij weer naar school. In het gebouw van de Christelijke lagere school kregen wij halve dagen les. Echt les was het niet er werden met name leuke dingen gedaan. Het was wel een heel gedoe.
De school werd elke dag doorzocht door de ME en als de ‘kust’ veilig was dan mochten we naar binnen. Eenmaal bleek dit niet het geval te zijn en konden we weer terug naar huis. De ‘buitenkinderen’ werden tijdens de gijzeling met een bus van huis opgehaald en na schooltijd met de bus weer thuisgebracht.
Onze eigen school werd afgebroken en na de grote vakantie gingen we (per bus) naar een noodschool in [tag]Assen[/tag].
In het begin van 1978 gingen we weer naar school in Bovensmilde. Op de ochtend van 13 maart gingen wij met een aantal schoolklassen per bus naar het ijsstadion in Assen. Het ijsstadion van Assen ligt tegenover het provinciehuis. Van het schoolschaatsen is die ochtend niet veel gekomen. Toen we ter hoogte van het provinciehuis reden liepen er mensen op de weg en zagen we dat er mensen uit de ramen klommen.
De buschauffeur wilde stoppen maar kreeg te horen dat het provinciehuis bezet was door Zuidmolukkers. We werden direkt weer naar school gebracht en werden door de leraren naar huis gestuurd. In paniek ben ik op mijn fiets naar huis gereden om het verhaal thuis te vertellen. Vol ongeloof werd de radio thuis aangezet.
Er is een website opgezet door Ria T. deze kan je hier vinden: www.deschoolvanbovensmilde.nl
24 reacties op “In de herhaling: Schoolgijzeling Bovensmilde”
Laat een reactie achter
Ik vind het niet meer dan gerechtigheid, dat jullie je eigen herdenking en monument krijgen, dit had al veel eerder moeten gebeuren.
Wij in enschede hadden tot 5 jaar na dato nog nazorg, sommige van jullie slechts een kleine vergoeding als mondsnoerder, dit heeft op mij heel veel indruk gehad temeer omdat dit mijn moeders oude school is, en ik er nog achternichtjes op had zitten op dat moment.
Wij hadden het er gister nog over, op het moment van vrijlating waren wij bij een witgoed winkel, ik meende een zaterdag, toen de radio galmde dat jullie werden vrijgelaten.
Gauw naar huis zei mijn moeder, we hadden de hele week meegeleefd en waren beiden opgelucht.
Ik vergeet die beelden nooit weer die school in een mistige omgeving met kranten afgeplakt en de tranen van mijn moeder en oma , toen de kinderen er in dekens uitkwamen druppelen.
Ik weet nog goed Ria dat je vorig jaar je gastlog instuurde en het onder Anoniempje geplaatst wilde hebben.
Vorig jaar ik meen rond september (correct me if I’m wrong) besloot je dat je je eigen naam erbij wilde zetten, en ik die inmiddels al goed bevriend met je was geraakt had en heb daar een ontzettende bewondering voor.
We hebben inmiddels een hoop gesprekken gehad via de chat en via skype en wat je hierboven beschreven hebt is nog niet de helft van je hebt mee gemaakt en wat je toen voelde.
Vandaag zal het een gekkenhuis worden met al die media aandacht maar in gedachten ben ik bij je en ik hoop voor jou en al je klasgenoten en onderwijzer(essen) dat jullie een ‘mooie’ dag hebben waar nu eens WEL over de herinneringen gepraat mag worden!
Heel veel sterkte!
Terecht dat er aandacht voor is!
Dertig jaar…sterkte hoor.
Tja nu ik dit lees en er een naam bij zie staan, doet mij dat wel wat.
Ik wens je veel sterkte voor deze dagen.
Beste mensen,
Goed dat jullie deze stichting opgericht hebben.
Ik sta er vandaag ook even bij stil dat het 30 jaar geleden is. Ongelooflijk.
Ik heb jullie website uitgebreid gelezen en het maakt een diepe indruk op me. Ik wil jullie allemaal veel sterkte wensen bij de verwerking.Inderdaad 30 jaar geleden was er nog geen of weinig slachtofferhulp, stille tochten, herdenkingsmonumenten of wat dan ook. Goed dus dat jullie zelf het initiatief nemen en steun zoeken bij elkaar. Wat jammer dat er verdeeldheid in het dorp is over een herdenkingssymbool.
Ik weet dat ik zelf 10 jaar was en in de 4e klas van de lagere school zat. Ik was bang dat zoiets ook bij ons kon gebeuren en zat gedurende de dagen van de gijzeling niet echt lekker rustig in de klas. Als 10 jarige maakte de tv-beelden en radio-berichten grote indruk op je, ook al was het dan in onze ogen een groot aantal kilometers van je vandaan. Bij ons ( een limburgs dorpje) waren geen Zuid-Molukkers, sterker nog, iemand met een getinte huidskleur was toen eerder uitzondering dan regel, maar ik herinner me dat wanneer we in de stad gingen winkelen en ik iemand zag die er enigzins buitenlands uitzag ik toch bang werd. Absurd natuurlijk, maar als kind beleef je dat dan zo. Op school werd er niet echt uitvoerig over gepraat zoals tegenwoordig zou gebeuren. Ik weet wel nog dat ik mijn ouders met andere vaders en moeders er over hoorde praten en dat de emoties hoog opliepen. Hoe dan ook kan ik me dit alles nog goed herinneren en de beelden van een pantserwagen die de school binnenreed zijn nog steeds helder.De afgeplakte ramen maakten ook een enigzins sinistere indruk.
Ik geef zelf sinds 14 jaar les aan een basisschool en kan me nu ook goed voorstellen wat het voor die collega’s moet zijn geweest om zoiets mee te maken. indrukwekkennd om nu jaren na dato te lezen hoe zij het voor de kinderen enigzins draaglijk probeerden te maken. Alle respect voor deze mensen.
Nogmaals veel sterkte gewenst en ik hoop dat jullie reunie vooral veel moois en goeds mag opleveren en dat jullie de gebeurtenissen definitief een plekje kunnen geven.
In het journaal werd ook stil gestaan bij deze gebeurtenis van 30 jaar geleden.
Ik hoorde dat de slachtoffers terecht graag een monument geplaatst wilde hebben, gaat helaas niet lukken.
@Ria T en andere die deze schoolgijzeling meegemaakt hebben: veel sterkte gewenst.
even een dikke (((((( Ria ))))))
Toendertijd maakte de gijzelingen enorme indruk op me, maar met het lezen van je verhaal en je site, @ Ria, bevriest het bloed echt in mijn aderen. Het was pure oorlog, anders kan ik het niet noemen en zoiets vergeet je je hele leven niet meer! Ik wens je heel erg veel sterkte deze dagen, Ria…
Heel veel sterkte Ria enneh….dit mag ook nooit meer gebeuren he, het staat ook bij mij nog erg in mijn geheugen gegrift want in die tijd was ik 13 jaar en net van de lagere school af en een gevoelige leeftijd dus, de puberteit en ik vond het zo raar dat het gebeurde en dacht: hier in Nederland? En het is hier zo veilig? Koude rillingen kreeg ik toen ja toen ik de beelden allemaal op tv zag en nu ook weer………STERKTE
Nog een ‘live’ getuigenis:
http://www.ad.nl/binnenland/article1389410.ece
Ik moest vandaag in Bovensmilde zijn ( werk er vlakbij ) en heb dankzij JS weer met anderen ogen door de straat gereden. Ik moet er altijd even aan denken.
Indrukwekkend verhaal.
Bij het NOS nieuws van 18.00 uur was er ook een uitzending, die kan je hier (klik) bekijken.
Poeh, heftig hoor, dit is zo’n gebeurtenis die je je leven lang niet meer loslaat als je er echt bij betrokken was. Terwijl het voor anderen, zoals ik, iets uit het verleden is.
Lieve Ria,
Samen met Sentiment en anderen weet ik van hoever je gekomen bent en hoeveel werk je het afgelopen jaar hebt verzet. Niet alleen voor jezelf maar ook voor jullie project.
Emotionele beladen dag voor jullie vandaag. Maar diep respect! Knuffel
Onderstaande schreef ik op 29 nov. 2006 voor je:
‘ Van Agt wij willen leven!’
Ze moest dat roepen door het open raam van de lagere school, terwijl een Zuid-Molukker met een geweer op haar rug gericht stond. Ze was 11.
Nog steeds, bijna 30 jaar later, kan ze niet verdragen dat er iemand achter haar staat.
In 1977 was er geen slachtofferhulp, ze kreeg wel cadeautjes en er werd niet meer over gepraat.
2004: Een gijzelingsaktie op een school in Beslan doet de wereld sidderen, de beelden van de kinderen die in ondergoed in veiligheid gebracht worden zijn schokkend.
Plotseling is het weer 1977, is ze weer in die school waar iedereen ziek wordt en moet kotsen. Is er met het eten wat van buiten kwam geknoeid en zijn ze bewust ziek gemaakt door een beslissing van bovenaf waardoor ze sneller vrijgelaten zouden worden?
Tot op de dag van vandaag weet ze dat niet. Feit is wel dat ze haar kots doorslikte, alleen als je niet kotste mocht je naar huis, anders moest je naar het ziekenhuis. Kotsen deed ze thuis wel.
Keer op keer als ze haar verhaal wilde vertellen werd dat een politieke discussie. Het ging niet om haar en haar gevoel, maar iedereen probeerde vooral het verhaal van alle kanten te belichten. Het kind wat getraumatiseerd werd, werd niet gehoord.
2006: In het dorp gaan stemmen op voor een herdenkingsmonument, maar er is nu genoeg OVER haar gepraat in plaats van MET haar. Het moet nu anders. En ze gaat dat ook anders doen!
xxx
Ik heb vandaag het nieuws gevolgd Ria. De wethouder die het monument tegenhoudt kan ik echt niet volgen. Tegenstanders zitten volgens haar niet aan de Molukse zijde, want er zijn volgens de wethouder minstens even veel Molukkers voorstander dan tegenstander van zo’n monument. Volgens de wethouder zijn er echter ook veel tegenstanders binnen het autochtone deel van de Bovensmildense gemeenschap. Ze geeft echter niet één goede reden voor die tegenstand anders dan dat mensen het willen vergeten.
Dat is natuurlijk de grootste onzin die je kunt bedenken want de betrokken kinderen willen het juist niet vergeten en die mening moet veel zwaarder wegen. Je zal maar als kind dagenlang gegijzeld zijn om vervolgens pas verderop in je leven te beseffen wat er allemaal fout had kunnen gaan, waardoor je er nu niet meer zou zijn geweest. De behoefte aan vergeten van een doorsnee dorpsgenoot mag niet op hetzelfde niveau worden afgewogen en dat lijkt de wethouder in kwestie wel te doen.
Toen de wethouder vervolgens aangaf dat het nu misschien nog te vroeg is, maar dat het volgend jaar misschien wel gaat lukken, zakte mijn broek helemaal af. Alsof 30 jaar te kort is en 31 jaar wel voldoende is. Toen ik dat hoorde stond voor mij vast dat de wethouder besefte dat zo’n monument er moet komen, ze had er echter nog geen rekening mee gehouden in de gemeentebegroting voor 2007 en dus had ze geen budget. Als dat het geval is moet je dat als vertegenwoordiger van het openbaar bestuur gewoon zeggen en niet gaan liggen draaikonten met tegenstanders die nauwelijks betrokken zijn. Zeg dan gewoon: “Ja het monument moet er komen, maar dat beseften we nog niet toen we in 2006 de gemeentebegroting opmaakten voor 2007. Dus ga ik mijn uiterste best doen om ervoor te zorgen dat het monument vanuit de gemeentebegroting 2008 er wel komt.” Dan zou iedereen met begrip reageren: “Jammer van de gemiste kans in 2007, 30 jaar na dato was een mooi moment, maar als de wethouder in 2007 belooft dat het er in 2008 gaat komen kunnen we daarmee leven.”
Als de wethouder in kwestie onvoldoende competent is om het vraagstuk op deze wijze op te lossen dan is het de hoogste tijd om dat duidelijk te maken aan de bevolking van Bovensmilde, ter voorkoming van herverkiezing bij de volgende gemeenteraadverkiezingen en de daarop volgende collegevorming. Voorlopig lijkt het erop dat ze incompetent is, maar misschien gaat ze haar leven als wethouder nog beteren.
Zoiets grijpt diep in…………….en dan die starre afwijzing inzake een monument.
De maatschappij verhardt.
Zo ook menig mens.
Niet te begrijpen wat de ene bevolkingsgroep een andere groep kan aandoen voor “HUN” zaak.
Na zo’n dramatische gebeurtenis is niets meer hetzelfde, voor de betrokkenen.
Het blijft voor altijd bij je.
Ik leef met je mee, Ria T.
En hoop dat zoiets nooit meer gebeuren zal.
Hoop doet leven, maar meer ook niet.
Hallo Ria, ben jij dezelfde Ria als in de Esta van deze week?
Ik was toendertijd 9 jaar en heb niks van jullie school meegekregen. Wel het beeld van een man die al dood was en uit de trein werd gegooid…( en mijn vader die jarenlang alle molukkers over een kam schoor, niet echt genuanceerd, maar toch )
Heb met veel interesse jullie webside gelezen en kan alleen maar zeggen dat het me heel goed lijkt om er veel aandacht aan te besteden. Wat een ernstige ervaring voor alle betrokkenen. En mijn hart gaat zeer zeker ook uit naar alle ouders die toch wel in een nachtmerrie zaten lijkt me!
Nou, naamgenoot ik bewonder jou en vind het erg dapper dat je na zoveel jaar opkroppen toch je verhaal doet, ik kon zelf in het begin na de ramp van enschede er niet eens over praten, maar zoals ik al zei wij hebben tenminste een monument en al zeiken de honden er tegenaan, de mensen die het nodig hebben kunnen het tenminste ook.
Ik hoop voor jou en alle belangstellenden dat het monument er komt, het is gewoon nodig (dikke punt.) er is toch vraag naar? hoe vaak plaats men wel geen dingen terwijl niemand er om vraagt?
idioot vind ik het het is toch een stukje erkenning, ik heb zelf zoiets soortgelijks met mijn oudste zoon die erg veel last heeft gehad van die ramp, doordat hij buiten enschede op school zat viel hij bij elke regeling buiten de boot en dan zag je volwassenen 6 of 7 gratis mobieltjes ophalen bij de kpn winkel (gratis).
het ging mij niet om het profiteren al hadden ze dat kind een ballon opgestuurd en dat je kon zeggen hier omdat je schade hebt geleden, dan had je de erkenning.
zag gisteren nog weer een doku , hoge pieten en mollukers aan het woord , maar niet een slachtoffer die zijn verhaal kon doen, en volgens mij is die buikkramp ook niet uit de lucht komen vallen, moet uitgezocht worden,maar zal wel in de doofpot blijven net als ook enschede .
Mijn mam is vandaag uit het ziekenhuis gekomen en heeft ook op deze school gezeten, ik heb haar meteen het nieuws uit dit logje laten zien en wij beiden hadden tranen in de ogen staan….
Ik hoop voor jou dat dit een begin is van een soort van afsluiting en dat het gaat opluchten!!!!
‘Want néé, ze zeuren niet, néé, het zijn geen aandachttrekkers en aanstellers. Het zijn slachtoffers, slachtoffers van een gijzeling… een gewelddadige en schokkende gebeurtenis. Een gebeurtenis die er voor heeft gezorgd dat een onbezorgde, onbevangen en vriendelijke werkelijkheid, binnen een seconde een bedreigende en grimmige werkelijkheid kon worden waarbij iemand anders de beschikking over jouw leven in handen heeft.
Het heeft ons dertig jaar gekost om zover te komen, zo sterk te worden dat we hier nu dúrven staan, dat we hier nu dúrven te herdenken.’
Bovenstaande tekst is een gedeelte uit de toespraak van Laura van afgelopen woensdag. We kijken terug op een emotionele maar respectvolle herdenking. We hebben het geflikt met z’n allen en voor zover we nu weten is het positief ontvangen.
Ik wil dan ook iedereen hier bedanken voor de steun van de afgelopen tijd. Mijn gastlog hier was voor mij de eerste keer dat ik over de gijzeling schreef. Door dit gastlog kwam ik in contact met klasgenootjes en na onze eerste reportage ook in contact met Laura en daarna is het heel snel gegaan. Stichting De school van Bovensmilde is een feit !
http://deschoolvanbovensmilde.nl/images/23mei2007018.JPG
http://deschoolvanbovensmilde.nl/images/23mei2007059.JPG
En op de vraag van YaYa, ja dat was ik.
Ik besef het wel terdege dat het een hele late reactie van mij is, maar ik heb dit eerst eens laten bezinken. Ook heb ik de website gelezen waarin de kinderen van de school van Bovensmilde hun verhaal hebben gedaan. Ik was zeer onder de indruk. Wel vraag ik mij af waarom ik meer herinneringen heb bij de treinkaping als bij de school.
Het is inmiddels al weer 20 juni en de tijd vliegt voorbij. Wat ik al even wist en wat nu toch gebeurd is, is het volgende.
De ontmoeting was niet geregeld door de stichting maar ik denk wel dat de activiteiten van de stichting bijgedragen hebben aan de inhoud van het volgende artikel:
http://www.telegraaf.nl/binnenland/65976041/Spijt_Molukkers_over_gijzeling.html?p=24,2
Wie weet komt dit moment voor mij ook binnenkort.
Ook wil ik een ieder bedanken voor de fijne en lieve reacties naar aanleiding van de beide gastlog bij jeugdsentimenten. Voor mij was dit het begin van de verwerking. In januari 2006 had ik niet kunnen bedenken dat het zo zou gaan lopen. De afgelopen anderhalf jaar was druk en emotioneel maar ben blij dat het zo gelopen is.
Lieve groetjes,
Ria
hai ria, ik heb net de uitzending van netwerk van 26 juni gezien, en kreeg tranen in mijn ogen. Nu wel veel te laat toch een excuus, voor mijn gevoel wel een gemeende, ik hoop dat je nu eindelijk kunt beginnen met verwerken na dertig jaar verdringen. dikke knuf uit enschede.
Het lijkt al zo lang geleden!
Maar ik kan me heel goed voorstellen dat er vandaag de dag nog gijzelaas-van-toen problemen door de gijzeling ondervinden, sommige dingen raak je nooit echt kwijt!
Misschien een illusie maar hopelijk gebeurt het hier nooit meer!
Wat heeft het ook opgeleverd: alleen maar verliezers!