Bloemen
Op woensdag 30 mei 2007 geschreven door masja
Ik was nog geen 4 jaar toen we gingen verhuizen naar een klein dorp op de Veluwe. We kwamen te wonen op het terrein van een inrichting, waar mijn vader de kwekerij/bloemisterij beheerde. Wij woonden er tegenover.
Omdat er nog geen kleuterschool in het dorp was bracht ik een groot deel van mijn 4e en 5e levensjaar door op de bloemisterij. Ik vond het er héérlijk.
Sommige bloemen maakten in die tijd een onuitwisbare indruk op me. Bijvoorbeeld de Spaanse peperplantjes, want een van de patiënten die in de bloemisterij werkte was zo dol op die pepers dat de plantjes elke keer weer leeggegeten werden J. Maar met name de buitenbloemen hadden mijn aandacht, vooral soorten die nu een beetje als ouderwets beschouwd worden.
Zoals de bedden met felgekleurde zinnia’s, de hekwerken waartegen de geurende lathyrus groeide en het allermooist vond ik de dahlia’s. Er stonden veel van die hoge exemplaren, als klein kind leken ze gigantisch groot, als ik mijn ogen sluit en aan die dahlia’s denk zie ik ze nog steeds boven me uit torenen, prachtig vond ik het.
Toen ik 12 was gingen we wat verder van de bloemisterij wonen en kwam ik er niet veel meer. Toen bestond tuinwerk voor mij vooral uit het vele wieden in de tuin van mijn ouders, een rotklus! Maar het heeft mijn tuinplezier niet vergald, want nog steeds in tuinieren mijn grote hobby. Een echt grote tuin hebben we niet (300 m²), maar er staan veel soorten bloemen en planten in en ik geniet er dagelijks van! Dahlia’s doen het in onze grond niet goed, daarom staat er elk jaar een grote pot gevuld met dahliaknollen, die in de herfst prachtig bloeit, als een eerbetoon aan de dahlia’s van toen.
Zijn er meer mensen voor wie bloemen een belangrijke jeugdherinnering vormen?
44 reacties op “Bloemen”
Laat een reactie achter
Ik heb het tuinieren ook in mijn bloed. Mijn moeder kwam uit een kwekersfamilie en mijn oma had een bloemenwinkel. Mijn moeder was ook altijd met bloemen in de weer, dus ik was me al heel jong van bloemen en planten bewust. In een van mijn oudste herinneringen loop ik over een tuinpad en kijk op tegen een hemelsblauwe ridderspoor, nog steeds een van mijn favorieten. Als kleuter kende ik de namen van de planten in onze tuin: sering, forsythia, iris en dahlia.
Toen ik negen was ging mijn zus naar de middelbare school. Voor biologie moest ze planten verzamelen en drogen. Ik deed met haar mee en leerde zo ook veel wilde planten kennen. Ik had toen zelfs al een herbarium.
Mijn liefde voor planten is nooit overgegaan. Onze tuin is weelderig beplant. Er gaat geen dag voorbij of ik geniet ervan. Zonet nog even gekeken naar de geranium psilostemon, een intens paarsroze plant met een zwart hartje. Prachtig. Op de bloei van de riddersporen moet ik nog even wachten.
Het waren vast de modebloemen in die tijd: dahlia’s, lathyrus, vooral de laatste vond ik prachtig, volgens mij groeide die bij ons in de tuin langs een soort ‘zuiltje’ van kippegaas.
Mijn opa was hovenier en richtte zijn eigen tuintje en die van zijn kinderen in met dergelijke bloemen.
Verder herinner ik mij de onvermijdelijke afrikaantjes, salvia’s en nog meer van die plantjes waar ik nu even de naam van kwijt ben.
En de ontelbare rozenstruiken in de tuinen waar we langs kwamen op zondagse wandelingen.
Als de rozen over het hek hingen kon ik het niet laten er af en toe één te plukken en van de geur te genieten.
Leuk log, Masja, brengt weer een hoop herinneringen naar boven…
Ik heb helemaal niet zo veel verstand van de namen van bloemen en planten, als ik ze maar ruik en als ik ze echt lekker vind ruiken wil ik de naam altijd wel weten. Ik heb een client bij de thuiszorg die alle latijnse namen van bloemen en planten perfect uit zijn hoofd weet, ongelofelijk dat iemand zich daar zo mee bezig houdt, maar wel knap ja! Het klinkt bij mij in de oren alsof ik weer achterstevoren zit te praten waar ik weer goed in ben, Zijn vrouw kijkt mij dan aan van: ach, laat hem maar, het is zijn hobby en dan kijken we elkaar lachend aan
@Lia: lathyrus is voor mij ook puur jeugdsentiment. Ik heb ze niet in de tuin, maar vanwege de nostalgische geur koop ik één keer per jaar een grote bos.
Van die vreselijke Afrikaantjes kweken!
De zaadjes van het jaar daarvoor deed ik toen ik een jaar of acht was in een potje en liet op mijn kamer een Afrikaantje hieruit groeien. Toen vond ik ‘t geinige plantjes, maar al járen vind ik ze vreselijk!
Een andere herinnering is die van freesia’s. Mijn opa nam die altijd mee voor mijn moeders verjaardag, omdat zij altijd mopperde over die ’stomme’ freesia’s (kon ie ter afwisseling niet eens een ander soort bloemetje meenemen?) heb ik heel lang dit bloempje geen leuk bloempje gevonden.
Op zich heb ik niet veel met bloemen. Ik weet dat er vroeger altijd een “Bloemenman” aan de deur kwam. Mijn moeder kocht bij hem iedere week een bos bloemen. Mijn oma hield heel erg van fresia’s. Terwijl ik dit in typ vraag ik me af of die nog wel bestaan?? Ik zie ze eigenlijk nooit meer. Zouden ze zijn opgepimpt of kijk ik er gewoon al die tijd langs
Bij ons in de tuin stond vroeger een hele grote plant te bloeien, kan even niet op de naam komen (ben daar heel slecht en herken het hoor judith!
) je hebt ze in verschillende kleuren en er wordt gezegd dat als je een paar roestige spijkers in de grond steekt ze blauwe bloemen krijgen? iemand?
Ik heb het jaren een tuttige plant gevonden maar inmiddels staat bij mij in de tuin de knalroze versie te bloeien en die is wel hip!
Mijn moeder kreeg of kocht zelf vaak Chrysanten (spinnenkoppen werden ze hier ook wel genoemd) vreselijke lelijke bloemen vond ik, ze waren of wit of heel lichtgeel, nee vrolijkte de boel niet echt op, en nog steeds vind ik ze niet mooi.
Overigens heb ik géén groene vingers, vind in de tuin werken vreselijk, komt vast omdat ik al heel jong moest meehelpen met wieden en gras maaien (met zo’n handmaaiertje) en bloemen houden ook niet van mij, ik vergeet ze gewoon water te geven waarna ze na een week al rijp zijn voor de kliko, dus zonde, doe mij maar een cactus met een mooi bloemetje erop
Grasmaaien heeft natuurlijk niets te maken met bloemen zul je zeggen…….oh nee???? In het begin van het voorjaar hebben mijn ouders altijd miljoenen (misschien overdreven) paarse pinksterbloemen in het gras en de grond waar dat gras in staat is maar liefst 2000 meter groot, kun je nagaan hoeveel mensen er elk jaar weer even stoppen met de fiets om er naar te kijken of een foto ervan te maken! Meestal staat het gras dan alweer veel te hoog elk jaar maar altijd protesteerden mijn broer en ik dat onze vader nog geen gras mocht maaien vanwege die bloemen. Daarna moest dat toch een keertje gebeuren, dat grasmaaien en dan was het heel moeilijk om er doorheen te komen. Nu wij al jaren het huis uit zijn maait mijn vader het gras al voor die mooie pinksterbloemen boven grond uit komen omdat het anders te zwaar voor ze wordt om te maaien……Toen mijn broer getrouwd was en kinderen kreeg had hij een tuin zonder gras, heerlijk vond hij dat (vorig jaar in mei overleden)hij zei altijd: Ik heb genoeg gras gezien……en ook ik heb geen gras meer in mijn tuin maar ik heb wel een prachtig terras naar beneden toe naar het water met allemaal plantenpotten en daar kan ik net zo van genieten. Toch wanneer ik langs pasgemaaide weilanden rij met de auto kan ik natuurlijk nog wel genieten van de lucht, die mis ik wel natuurlijk….Sinds 3 weken staat het huis van mijn ouders nu te koop, voor mij natuurlijk ook jeugdsentiment, fantastische herinneringen met veel bloemen en bomen en vooral onkruid natuurlijk (kan ook mooi zijn hoor!) Nee, dat nemen ze mij nooit meer af die tijd
@Sentiment: da’s de Hortensia
@Mariel: Freesia’s bestaan nog (misschien ook seizoensgebonden als nu met de pioenrozen?), ik koop ze heel af en toe en dan met name de witte of roze/rode, de gele komen op mij oudbollig over.
Ha ja, de hortensia, juist, nu weet ik het ook weer, mooie plant juist, vroeger had ik in mijn vorige tuin zo’n hele grote struik ervan staan, een blauwe en aan de andere kant ervan stond de roze, prachtig, helaas verhuisde ik 1 1/2 jaar geleden in november en tsja, dan kun je zo’n plant niet meenemen helaas. Nu hebben we een bordeauxrode rhododendron staan in bloei, vorig jaar hoopten we dat deze dit jaar ook weer terug zou komen en ja hoor!
@Joke: jaaa die is het bedankt
Wij hebben trouwens in de tuin ook een witte regen over een soort pergola hangen, prachtig als die in bloei staat en het ruikt heerlijk (beetje hyacintengeur) jammer dat ze maar zo kort bloeien.
De tulpenboom vind ik overigens ook heel mooi om te zien, maar wat een troep daar vanaf komt als hij uitgebloeid is! dus niet in mijn tuin.
Diverse bloemen en planten uit de 70’s roepen bij mij herinneringen op.
Allereerst die afgrijselijke fresiaatjes en anjers bij de oudere familieleden van toen, vaak in zo’n geslepen glazen vaas.
Verder hadden wij in die tijd in onze (onkruid)tuin prachtige pioenrozen staan die elk jaar weer opkwamen. Nog altijd heb ik een zwak voor die bloeiende plant.
Maar ook de planten met die witte besjes (jullie weten wel, die ontploffende) en de hulst met kerst kan ik me uit de buurt nog goed herinneren.
Zo zie je maar, als je even in je herinneringen duikt komt er meer naar boven dan je denkt.
Misschien later meer nav de reacties.
Bloemen is voor mij niet echt jeugdsentiment, in die zin dat er nu ook bloemen zijn in mijn leven; op verjaardagen, ziekenbezoek, bruiloften en begrafenissen; het lijkt erop dat bloemen als een rode draad door mijn leven lopen. Wel jeugdsentiment, als ik vroeger bij mijn Tante Nel ging logeren nam ik steevast gele fresia’s mee. En @Sentiment, mijn Zweedse oma had altijd hortensia’s en bij haar kwam op gezette tijden een bloemenverkoper aan de deur dus zij had nooit een tekort aan bloemen. Zelf heb ik ook een tuin nu en enige jaren geleden heb ik in de achtertuin een seringenstruik geplant en die is dit jaar voor het eerst gaan bloeien. Als ik jarig ben staat er ook altijd van alles in bloei in onze tuin. In de voortuin hebben we stokrozen, prachtige bloemen zijn dat en we hebben onder het keukenraam (voor) echte rode rozen. Helaas vinden bladluizen die struiken erg aantrekkelijk en meestal maak ik dan een sopje van afwasmiddel; de rozen kunnen daar tegen maar de luizen niet. Nog en middel tegen bladluis; een leger lieveheersbeestjes, maar waar haal je dat zo gauw vandaan?
Ze zeggen wel eens: “Vrienden zijn de bloemen langs je levenspad” maar je kunt het ook omdraaien: “Bloemen zijn de vrienden langs je levenspad,”
Bedankt fur die bloemen…
Na twee weken een tuin te hebben opgehoogd weet ik het weer zeker: ik heb niks met die dingen en zeker niet met pollen
Hoewel… Reuze zonnebloemen…
Vrijdag was marktdag en dan werd er steevast een bloemetje gehaald.
Heb er ook wel wat mee.
Op het moment bloeit er hier van alles : gepland (t) en niet gepland (t).
Heb een rommelige tuin maar vind onkruid vaak het mooist.
Op het moment staat de vlier te bloeien en kan me dan verheugen op de jam die ik later ga maken.
Ik heb geen speciale herinneringen aan bloemen. Mijn vader vond pioenrozen altijd erg mooi, dus die gaf ik dan wel eens op z’n verjaardag/vaderdag.
, wel zo’n 2000m2! 
??:
In onze tuin groeit en bloeit van alles en nog wat, maar ik weet ook niet zoveel van bloemen namen en tuinieren.
@Judith63: dankzij jou weet ik nu dat ik Pinksterbloemen in het gras heb
Bloemen ( en planten ) hebben in mijn leven een zeer grote rol gespeeld en doen dat nog steeds.
Vroeger bij oma de freesia’s, die heerlijk roken. De bloemen van de bruidsbloem, ook al een ouderwetse , zoetgeurende kamerplant, de paperwhite narcissen die eind november in de bloei getrokken werden om met de kerst te kunnen bloeien, de vlierbloesem uit de tuin van mijn oma, de enorme bossen wilde bloemen die ik als kind plukte in de weilanden zoals de korenbloem, fluitekruid,klaproos, kamille….
En gisteren heb ik mezelf getracteerd op een bosje zachtroze latyrus, die ik gemengd heb met de boerenjasmijn uit mijn eigen tuin….Kan eenvoudig niet zonder bloemen….word er helemaal lyrisch van. Op mijn begrafenis: graag veel bloemen!!!!
Jaja Dutchfranca, dat is nogal wat he en dan zoveel pinksterbloemen, ze wonen aan de drukke doorgaande weg dus er komen ook veel fietsers langs en dus heel veel mensen stoppen (stopten) dan om er even naar te kijken!!! Auto’s niet natuurlijk want dan krijg je ongelukken als je er 60 km per uur mag rijden, al rijden sommigen er wel 80 km! Vroeger uiteraard plukten mijn broer en ik er een heleboel voor in een glas (dus niet in een vaas)voor onze moeder voor voor het keukenraam en uiteraard vond ze dat altijd weer mooi, die kinderhandjes die dan omhoog gaan en dat er dan gezegd wordt: Voor jou mama!!!!
Helaas ik heb totaal niets met bloemen en weet van de meeste dan ook niet eens de naam. Met dit soort dingen vraag ik me wel eens af of ik niet geadopteerd ben want kom van “groene vinger”ouders. Wel de natuur die vind ik mooi maar een bosje blommen in een vaas zal je bij mij thuis nooit vinden of er moet iemand een vergissing maken. Volgens mij heb ik niet eens een vaas pffff. Groene planten heb ik wel in huis staan maar dan alleen degene die een hele tijd zonder water kunnen
Evenals Rick67 heb ik dat ook met fresia’s.
die waren toch vaak geel met geknikt kopje met van dat flinterdunne draadblad ertussen he?
asters ook. Fresia’s stonden voor op de salontafel in een slank vaasdje en asters stonden op de eethoektafel in een een zware glazen, diepe siervaas.
Duizendschoon!!!!Prachtig!!!!! top JS!!
zo ook Lupines! ik zag ze vandaag in andermans tuin (paarse) en ik waande me in een flits weer ff in de achtertuin bij ons van 1973-1980.
Daar kwamen de hommels altijd op af.
Annemoontjes. ook zo’n über sympathiek bloempje uit de achtertuin.
van die vuurpijlen! spectaculaire plant/bloem! vind ik nog een opzienbarende verschijning.
ik denk nu ineens aan die catalogussen die wel eens in de bus vielen van een tuincentrum. JAAAAH!!!! dat vond ik zeker zo leuk als die speelgoedblaadjes voor de sinterklaastijd!! Ik was dan gefascineerd door zo’n foto van een mini appelboompje waar 2 verschillende appels aan groeiden! (zo gekweekt) Wauw!
Japanse kers, zo’n roze bloesemboom. die stond in t midden vd speelplaats en die oa fungeerde als buut of ontmoetingsplek. ook in onze achtertuin stond er 1 en er werd altijd rond mijn verjaardag (30 april) op gevloekt dat ie zo’n troep gaf!
dahlia’s! en dan zo’n dikke donkerrode bloem, wauw!
lelies,(ik denk dat t lelies zijn). met zo’n stamper die poeder afgeeft en bijna niet uit je kleren te wassen is. in onze tuin waren ze oranje en er zaten vaak rode torren op die piepten als je ze pakte! iemand enig idee hoe die torretjes heten? piepbeesten noemden wij ze.
de tulp. ook JS. knappe bloem in zo veel verschillende vormen. roodgeel gekartelde zijn t meest seventies voor me.
vlijtig liesje en als ze uitgebloeid waren dan die coconnetjes laten klappen, schitterend!
ja, ik ga straks in bed nog es ff verder denken (ga nu afsluiten).. leuk om ze weer in gedachte voor me te zien!!
Wat mij nu weer te binnen schiet zijn de bloemen op het plaatje bovenaan. Die had ik ook in mijn……..schooltuintje (oude log).
Verder nog die margrietjes waar de meisjes in ons groepje kransjes van maakten door sneetjes te maken in de steeltjes en daardoor weer een ander steeltje te doen.
Thuis hadden wij verder eeuwenlang (voor mij al kind) Chinese rozen staan die al die tijd prachtig bloeiden, jaar in jaar uit.
http://www.vireoplantsales.com.....nd_179.jpg
Weten jullie welke bloemen er nu in bloei staan? De bekende rode klaprozen, mocht ik absoluut nooit plukken van mijn moeder en narcissen ook niet en ik heb dat ook nooit gedaan, was altijd bang dat ze ECHT NOOIT meer terug zouden komen
Ik heb vooral herinneringen aan de ligusterheg waarin soms ook vogels broedden (met name merels), afrikaantjes en akelei’s. Maar eigenlijk ook aan margrieten en viooltjes. Mijn ouders tuin dus, en alles wat burgerlijkheid bovendien aan onzeglijks goeds te bieden heeft.
“Die Bürgerlichheit hat mich gerettet.” schreef ooit een Duits dichter. En zo is het ook.
Mijn vader heeft de meest groene vingers ter wereld en leeft voor zijn Open Tuindagen, hij is wel eens op TV Noord geweest met zijn kas bijvoorbeeld van waaruit ze het weersbericht zonden. Net Pelleboer van vroeger!
Zijn enige dochter heeft geen groene vingers net als Madelein; maar kan zich van vroeger uit de tuin nog wel herinneren de gouden regen, de sierkers die altijd in mei bloeide als opa en oma hun trouwfeest vierden, de gladiolen die bloeiden als moeder jarig was op 9 augustus en die vervelende dahlia’s met hun “oortieken”: earwigs in het engels.
Het eerste wat door mijn hoofd schoot tijdens het lezen van dit log was die oude reclame van Bloemen Houden Van Mensen. Het tweede wat door mijn hoofd schoot was een voorval uit mijn verleden wat ik eigenlijk al een beetje vergeten was. Ik kocht lang geleden voor een toenmalige vriendin ’s morgens vroeg een bos bloemen en het meisje van de bloemenzaak waar ik ze kocht was blijkbaar zo onder de indruk van mijn keuze dat ze op slag verliefd op me was geworden.
In eerste instantie deed ik het af met een grapje, want ik dacht ook echt dat het een grapje was. Ze bleek echter heel serieus en niet lang daarna had ik dus een nieuwe vriendin. Natuurlijk heeft onze relatie niet lang stand gehouden. We kwamen er al vrij snel achter dat er meer voor een relatie nodig is dan een gedeelde voorkeur voor eenzelfde soort bloemen…
@$teven: die rode torretjes hebben een toepasselijke naam: leliehaantjes. Dat ze piepen is nieuw voor mij.
Judith’s pinksterbloemen zorgde voor de herinnering aan een mooie familietraditie. Ik woonde in mijn vroege jeugd aan de rand van een stadje, en achter ons huis begonnen de weilanden. Elk jaar met moederdag slopen mijn oudere zus en ik om zes uur ’s morgens het huis uit om een grote bos pinksterbloemen voor mijn moeder te plukken. Onvergetelijke ervaring. De absolute stilte van een voorjaarsmorgen in de jaren vijftig. Dauw op de weilanden, kievieten in de lucht. Onze stemmen klonken heel anders dan overdag. Enorm spannend ook, zo vroeg in de morgen, als onze ouders nog sliepen. Aan de traditie kwam een eind toen ik op mijn elfde ging verhuizen.
Nou goed dan! ik ga er eens naar googlen of wikipedia erop na slaan. Ja, ze piepten! we deden ze vaak in luciferdoosjes, ff zachtjes schudden en een gepiep van jewelste! ik nam ook vaak zo’n doosje mee de klas in .
Ik weet ook niet hoe ze ‘t doen maar t zijn toch echt pieptorretjes! Heel leuk vond ik dat!
ook JS zijn:
witte klapbessen,
en die peulen van 1 of andere struik. als de bloemen uitgebloeid waren groeiden er van die klapbonen aan!
ook wilde kastanjes zijn JS voor me! opboenen tot ie prachtig blonk en met de bal ze uit de boom schieten!
Leuke herinneringen ook he Marise? Pinksterbloemen groeien inderdaad in weilanden en mijn ouders hebben ook weilandgras om hun huis heen en ook de boterbloempjes komen nu en de madeliefjes, heel schattig ja en ik zal wat bloemenkransjes gemaakt hebben, heerlijk!
Enneh…..$teven 1970, witte klapbesstruiken hebben ze ook, kun je lekker hard wegblazen met zo’n hoe heet het ook alweer buisje, pvc buisje geloof ik he??? en wat dachten jullie van de dove brandnetel (geen bloem) met van die witte dingetjes eraan waar je de honing van op kunt smullen door het eruit te knijpen??? en dan natuurlijk die kleefstruiken, je weet wel die stukken die je dan naar een ander persoon gooide en dat het dan aan hem of haar bleef plakken
Klaprozen vind ik mooi, ze staan hier langs de kant van de weggetjes.
Narcissen: Ja bij de trambaan (toen lijn 3 in Rotterdam nog naar Diergaarde Blijdorp reed en naar de stad) bloeiden narcissen en ik heb eens een hele bos geplukt voor m’n moeder toen ik jong was. M’n moeder was er gedeeltelijk blij mee, maar ik mocht het toch niet meer doen.
Mijn moeder noemde anjers altijd ‘bloemkolen op steeltjes’. En lelies waren ‘begrafenisbloemen’.
Herinner me ook de fresia’s, ze roken erg lekker. Meestal hadden we rozen met gipskruid, soms katjes. Die donzige dingen vond ik echt onweerstaanbaar. Op een gegeven moment (ergens zeventiger jaren), was Mimosa het ding. Je kocht het helemaal in plastic verpakt en uiteindelijk werden het hele mooie gele bolletjes.
Ik heb net als Madelein alleen maar groene planten in huis. Vind bloemen in vazen eigenlijk een trieste bedoening, want je ziet (en ruikt) dat ze in feite gewoon aan het sterven zijn. Zoals het nu buiten is, met klaprozen en al die verschillende gekleurde bloempjes (sorry, ken de namen niet), daar geniet ik het meest van. En allemaal gewoon in de berm dus!
Ja Jacqueline63 ben het met je eens over Lelies, ik vind dat ook ‘begrafenisbloemen’. Fresia’s met alle kleuren die je nu kunt kopen, staan wel leuk fleurig in een vaas. Ja Mimosa geweldig; hebben we nu ook bij de Pinksterbloemen in ons gras …. heet vast geen mimosa
Vroeger waren bij mij in de buurt veel van die struiken met langwerpige bloemen (eigenlijk bestaand uit allemaal kleine bloempjes), zeg maar in de vorm van de ouderwetse microfoon.
Hier kwamen zeeën van vlinders op af. Tegenwoordig zie ik die bloemen nergens meer (dus ook geen vlinders meer) en niemand in mijn omgeving weet de naam van die bloemen. Heeft hier iemand misschien een idee?
@Andrew: ik denk dat je de vlinderstruik bedoelt. Ze hebben allerlei kleuren tussen blauw en paars, en trekken idd heel veel vlinders aan. Daarom worden ze (nog steeds) bewust geplant om vlinders te lokken. Elk tuincentrum heeft ze in voorraad, dus als je een tuin hebt…. Leuke omschrijving, die ‘microfoon’.
@Marise: Thanx! Vlinderstruik, dat ik niet zelf op zo’n simpele naam kon komen…
Je had ze inderdaad in verschillende kleuren vroeger en ik dacht zelfs ook nog in geel of zoiets.
Ik denk dat ik maar even een paar van die struiken ga kopen om stiekem hier in de buurt te planten. Toen ik laatst aan een meisje iets moest uitleggen over de vlinder kwam ik er namelijk achter dat die diertjes hier nauwelijks meer te vinden zijn. Welgeteld 1 exemplaar zijn we na dagenlang zoeken tegengekomen.
Klaprozen! Die stonden bij ons bij honderden tegelijk te bloeien een eindje verderop op een open vuilnisbelt. Het was ons ten strengste verboden ze te plukken. Ik weet nog steeds niet of die waarschuwing er was omdat we niet bij die belt mochten komen of omdat klaprozen direct uitvallen als je ze in de vaas zet. Je ziet ze weer steeds meer in de bermen staan bloeien, ik vind het een prachtig gezicht!
Leuk onderwerp …bloemetjes. Ach dat is weer eens wat anders dan eerdere verhalen over de bloemetjes en de bijtjes
Mijn moeder nam ons altijd mee naar de familie Butterhof.
Deze mensen woonden bij mijn opa en oma in de buurt en verkochten planten aan huis (net zoals je op gewone woonadressen destijds kon aanbellen voor ijs).
Deze mensen hadden de bloemkassen achter in de tuin staan (was notabene bij een gewoon rijtjeshuis). Dat vond ik heel grappig, bloemkassen in de achtertuin.
Die geur die daar in die kassen hing kan ik ook zo weer terughalen. Z’ on klamme warme lucht met de geur van bloemen en potgrond, best lekker. Mijn moeder kocht daar altijd van die oubollige planten (geraniums ed) in van die bruine potten.
Als kind hadden de gele paardenbloemen op het grasveldje voor ons huis meer mijn aandacht. Die plukte ik dan samen met die kleine witte magrietjes. Dat kleine bosje moest mijn moeder dan op de vaas zetten. De steeltjes waren vaak helemaal beurs geworden omdat ik zo zolang in mijn knuisje had gehouden
Ik hoorde nog een “grappig” verhaal van een kennis.
Zij was hoog zwanger op het moment dat haar magnolia volop in de knop zat. Emotioneel als je dan bent in die situatie kon ze als het ware die bloemen wel uit de knop kijken.
Op een gegeven moment waren haar twee koters lekker in de achtertuin aan het spelen op de glijbaan. Omdat ze met die dikke buik zat, ging ze niet mee naar buiten maar ff op de bank liggen. Kort daarna riep zij haar kinderen binnen voor een boterhammetje, ziet ze ineens uitpuilende broekzakken, die vol lijken te zitten met knikkers ofzo?
Ja, lacht de jongste….ze hadden dingetjes vanaf de glijbaan uit de boom geplukt
Nee, he….hadden haar kids al die knoppen uit de Magnolia gehaald.
Heel erg leuk om al die herinneringen over bloemen en planten te lezen.Als ouwe rot in het vak, (oud bloemist)herken ik het praten over,hoe heet die bloem of plant ook al weer?
Er zijn idd een heleboel bloemen uit de handel gegaan maar ze zijn er nog degelijk wel.Maar ook de flora doet mee aan trents zodoende.Neem alleen de Anjer,Trosanjer,Chrysant,lelies.Vroeger was het zaak om de bos zo wijd en groot mogelijk te maken(dat kon goed met die bloemen)nu wordt er gepropt en groot gemaakt met grote bladeren en alles op kleur.Ik vind het wel mooi maar het heeft m.i.niet veel meer met bloemsierkunst te maken.Ook heel veel leuke,gekke,trieste,rare momenten meegemaakt vroeger in de bloemenwinkels waar ik gewerkt heb.Nu ben ik een hoop kwijt maar als ik toen alles meteen had opgeschreven hadden we er een bestseller bij.Ik zal nog eens goed nadenken,dan komen er wel leuke momenten terug en dan schrijf ik die wel op. 
Nog een JS-bloemetje: het slaapmutsje. Elke nieuwe bloem zat verborgen in een smal groen puntmutsje. Als je aan de onderkant een klein streepje oranje zag, stond die bloem op uitkomen en kon je hem een handje helpen door het mutsje eraf te trekken. Er kwam dan een teer-oranje klaproosachtig bloemetje tevoorschijn. Fantastische constructie. Je moest wel geduld hebben, want was je te vroeg, dan kwam het niet meer goed. Geduld was (en is) niet mijn sterkste kant, dus ik heb er heel wat gemold. Bij echte klaprozen probeerde ik ook altijd of ik de knoppen kon openpeuteren. Nu vind ik bloemen in knop vaak mooier dan wanneer ze helemaal uitgekomen zijn.
Op de lagere school kon je eens plantjes krijgen om te laten groeien thuis en later kon je laten zien of het goed gelukt was. Dat was de eerste kennismaking met zelf planten en zo. Later in de tuin bij m’n ouders mocht ik langs het garagepad en de heg ook wat tulpen- en narcissenbollen planten.Ook heb ik nog eens een schooltuintje gehad. Nog steeds vind ik tuinieren leuk. Vooral het planten en maar wachten of de bloemen wel mooi worden. Nu vind ik gladiolen en rozen en stokrozen en papavers wel erg mooi. Prachtig gezicht al die velden met papavers langs de wegen en spoorlijnen.Ook zonnebloemen en clematissen en bepaalde bomen vind ik mooi.
Ik vind die klaprozen/papavers ook het allermooist!
Ik heb nooit iets met bloemen gehad, heb ook absoluut geen groene vingers. Af en toe geef ik een bos bloemen aan mijn (schoon)moeder maar verder laat ik de fleurige kleuren voor wat ze zijn.