Het bijouteriedoosje
Op zondag 3 juni 2007 geschreven door Lia
Kijkend naar mijn moeders jaren-zestig-ring met langwerpige steen, die nu aan mijn vinger prijkt, mijmer ik over het bijouteriedoosje uit mijn kinderjaren.
Veel sieraden had ik niet als kind (nu nog niet trouwens!), maar toch had ik mijn zinnen gezet op net zo’n bijouteriedoosje als een vriendinnetje had: rood, fluwelig, afgezet met een gouden biesje.
Het doosje had een deurtje en een paar laatjes, en ik meen aan de binnenkant van het deurtje een spiegeltje….zucht, zó mooi…
Maar onbereikbaar voor mij voorlopig, ik was nog lang niet jarig, en dan nog…
Van rood en roze papier maakte ik dus zelf maar een doosje, opgeleukt met stukjes zilverpapier van een chocoladereep. Best nog goed gelukt, al zeg ik het zelf.
Eindelijk brak mijn verjaardag aan, en kreeg ik een echt bijouteriedoosje, van roze stof met bloemetjes, en een slotje erop. Daarin bewaarde ik vanaf toen mijn ringetje met lieveheersbeestje, mijn bedelarmbandje, mijn kettinkje en later ook mijn geheimen.
Het bijouteriedoosje heb ik niet meer, die sieraden trouwens ook niet, en ook de geheimen zijn vergeten. De ring van mijn moeder bewaar ik nu in een mooi versierd doosje, gekregen van mijn dochter voor moederdag.
Hadden jullie een bijouteriedoosje, en wat zat er in?
15 reacties op “Het bijouteriedoosje”
Laat een reactie achter
Deze doosjes met de ballet-danseres zijn volop te verkrijgen nu, met verschillende thema’s waarvan bijv. Disney gretig gebruik maakt.
(Zie bijv. http://i17.ebayimg.com/07/i/000/9c/5b/3e5e_1_b.JPG )
Ik had geen echt bijouteriedoosje vroeger, maar wel een soort schatkistje. Daar zaten allerlei “schatten”in, varierend van sieraden tot veertjes, steentjes, schelpen, een muizeschedeltje enzovoorts. Zelfgemaakt ook, van een sigarendoosje van mijn opa en beplakt met groen vilt. Ik heb hem héél lang gehad, maar na een verhuizing was ik hem ineens kwijt, inclusief de inhoud
… Goh, ik word een beetje weemoedig als ik daar aan terugdenk….
Vorig jaar verkochten ze knikkende hondjes bij Xenos. Dit waren wel hele kleine.
Heerlijk om als ukkie deze “schatkist” te ontdekken vol glanzend goud en blinkend zilver (wellicht 24 karaats nep
, maar dat doet er natuurlijk niet toe als je nog zo klein bent). Lang voor B.A. Baracus was ik al bezig mezelf te behangen met allerhande “glitter & glamour” en was ik de ideale vriend voor de lokale ekster bevolking. Bling-Bling all the way! Ook al die prachtige glad geslepen stenen welke gelegen waren in datzelfde kistje maakten trouwens diepe indruk op mij. Menigmaal ben ik buiten in de zandbak of in de bosjes op zoek gegaan naar deze specifieke steensoort, heb doch nimmer eenzelfde exemplaar mogen vinden 
Nooit veel opgehad met (nep)juwelen of wat dan ook dat bling blingde…mijn moeder had wel zulke doosjes (doch niet die met de spiegeltjes). Echt nooit aan mij besteed…
Ik zit toch heel hard na te denken waar ik in eerste instantie mijn bedelkettinkjes, armbandje met naamplaatje en ringetje met zeeuwsknoopje in op borg. Ik weet ‘t (nog) niet.
Rond m’n vijftiende kreeg ik een bijouteriedoosje in de vorm van een schatkistje. Was een leuk kistje,donker hout, rood fluweel van binnen, extra binnen bakje en natuurlijk een spiegeltje.
Héél lang heb ik daar mijn sieraden en de sieraden die ik in de jaren daarna kocht of kreeg in bewaard. Totdat ik een aantal geleden een iets ‘volwassener’ uitziend bijouteriedoosje kreeg. Mijn schatkistje heeft de oudste zoon (die toen nog klein was) toen gekregen, niet voor zijn sieraden ofzo maar voor stenen, veren en meer van dit soort ‘rommel’ wat jongens vaak willen bewaren.
Dit is natuurlijk een ‘meisjes-van-toen-onderwerp’, maar toch….. Mijn moeder had een kistje met schelpen er op, aan de binnenkant zat een spiegeltje. Zij bewaarde daar allerlei kleine dingetjes in, ik denk ook wel sieraden.
Dat kistje had een grote aantrekkingskracht op me, en nu zoveel jaren later, staat dit kistje als een relikwie uit mijn jeugd te pronken in mijn ‘jaren 70 kamer’
Ik heb ooit ook zo’n soort opbergdoosje gehad maar weet alleen niet meer precies hoe deze eruit zag, ik weet wel met laatjes ja en een deurtje erin en bekleed met fluweel.
Mijn dochter van 12 jaar heeft er eentje zoals op het plaatjes dus kun je nagaan, ze komen weer helemaal terug! Alleen heeft zij er eentje met een opwindsleuteltje aan de zijkant om een elfje te laten dansen die hierboven voor het spiegeltje staat, dus als het doosje open gaat komt er een vrolijk muziekje uit en danst het elfje in de rondte en dus als je het niet meer wilt horen moet je het gewoon dichtdoen. Ik weet niet wat zij allemaal er precies in heeft daar ga ik echt niet in gluren en anders laat ze het wel zien.
Ikzelf had mijn eerste tandjes erin zitten en kettingen van mijn eerste heilige communie en sterrenbeelden natuurlijk en wat plastic kettingen van mijn moeder en buttons ook nog ja, en pastic clipoorbellen van mijn moeder die nooit gaatjes heeft gehad waar je lekker in kon graaien, heeft ze trouwens nog allemaal en nu zit mijn nichtje van 5 jaar er altijd in met haar handjes en doet alles om haar nek natuurlijk, en de oorbellen gaan ook altijd in, het blijft leuk en het gaat echt niet weg hoor zegt oma
Ja ik had een houten bijouteriedoosje, met daarin ook een muziekje. Het doosje heb ik nog steeds, het muziekje, waar je ook echt die’noten’ zichtbaar kon zien. (Sorry kan het ff niet anders omschrijven) heeft de tand des tijds niet helemaal kunnen doorstaan: lees: vals. Toen vooral gebruikt voor sleuteltjes van dagboeken.
Ik had niet z’ on doosje maar bewaarde mijn prularia in een door mijn tante zelfgemaakt handtasje vor de eerste communie
Tijdens mijn eerste communie kreeg ik veel sierraden, waaronder mijn bedelkettinkje en een horloge (die sierraden zaten altijd in van die mooie doosjes van de juwelier met watjes) Vond dat als kind altijd van die lieve doosjes.
En net als jij Lia kreeg ik ook lieveheersbeestjesieraden, zowel een ringetje al hangertjes (oorbellen).
Tijdens de eerste communie had mijn tante dus voor mij een rode lange rok genaaid met een bijpassend handtasje van dezelfde stof. Mijn moeder verzekerde mij laatst nog dat ik er heel hip uitzag…nou ik heb mijn twijfels daarover.
Op deze foto zie je mij gaan, met dat rode tasje waarin ik nu nog steeds mijn blingbling bewaar.
http://www.schoolbank.nl/stude.....;id=691292
let ook ff op die mooie gele pully…ok zo severtees!
Hoi Sandra67, ik heb de foto bekeken en goh ja, dat was wat in die tijd he, wat een mode en wat was het een feestdag he zo’n eerste Heilige Communie, net een verjaardag. Blitse auto’s waren er toen ook nog he, in allerlei kleuren op de foto aan de overkant! Ik was echt nog helemaal in het wit met zwarte lakschoentjes…..ach, maar ik ben dan ook weer 4 jaar ouder!!! Leuke foto hoor!
Ha Sandra67: Hadden jullie een verkleedpartijtje?
Goh, dit doe je je kind toch niet meer aan he? Leuk dat je hem d’r op heb gezet.
vroeger had ik geen bijouteriedoosje. Ik was in de jaren 50/60 niet het type meisje dat zich bezig hield met sieraden en frutseltjes.(ik was altijd buiten en hing aan de rekstokken en ringen in de speeltuin en het liefst op mijn kop…….of speelde rover-en-reiziger)
Maaaaaaaaar:
Nu heb ik er 4.
Gevuld met schmuck: vooral oorbellen en armbanden, maar ook wat ringen en kettingen. Ik bewaar alles maar draag niet alles.
Wat ik ooit kado heb gekregen, zorgvuldig uitgezocht door mijn dochters en zoon zal ik nooit weggooien, aan veel spullen kleeft een dierbare herinnering.
Een duur setje, ooit van mijn ex gekregen, heb ik weggegeven, ik kon het niet meer zien.
Mijn juwelenkistjes zijn dan ook eigenlijk schatkistjes vol mooie momenten. Daar zit veel gevoel in.
Ik had ook een bijouteriedoosje, gekregen van een buurvrouw omdat ik haar zoontje altijd mee naar school nam. Was een roze doosje waar een soort balletdanseresje inzat die ronddraaide zodra je het doosje opendeed en een muziekje afspeelde, moest je wel van tijd tot tijd opwinden aan de achterkant. Geen laatjes erin maar meer een groot bakje waar alles in kon.
leuke foto sandra, mooie polaroid kleuren en een stukje oud enschede toe, ik maakte zelf oorbellen en deed ze aan een geprepareerde kleerhanger, later kreeg ik nikkel-allergie en draag nu heel enkel eens een kettinkje voor een avond, het enige wat ik altijd draag is een gouden ring die ik heb ge-erfd 6 dagen voor ik geboren was, van beppe van vaders kant, zij overleed op 9 maart 1968, ik ben op 18 maart 1968 geboren.