De KPJ
Op vrijdag 15 juni 2007 geschreven door eirrah
Als zoon uit een Brabants boerengezin moest ik in mijn vroege puberjaren natuurlijk lid worden van de KPJ (Katholieke Plattelands Jongeren). Dat was een organisatie die vanuit de NCB (Noord-brabantse Christelijke Boerenbond) was opgericht voor het vertier van de jongeren.
De kern van de KPJ bestond uit sport die vooral tot zijn recht kwam tijdens de KPJ-sportdagen die in het voorjaar en de zomer werden georganiseerd. Elk dorp zond haar KPJ-afdeling naar zo’n sportdag. Het was een atletiekdag met hoogspringen, verspringen, de honderd meter sprint en de vijftienhonderd meter lange afstand.
De kern werd echter gevormd door het marcheren in teamverband (links-rechts-halt-twee-sta-stil) en het bouwen van menselijke piramides.
Naast deze sportdagen had de KPJ nog andere aftakkingen zoals handbal, het ploegen van een akker in wedstrijdverband en het beoordelen van koeien op schoonheid.
Die ploegers konden hun winst zelfs verzilveren tijdens een wereldkampioenschap in de US, Canada of Australië. Een van mijn dorpsgenoten werd op die manier uiteindelijk zelfs wereldkampioen.
Zelf had ik meer geluk bij het vee beoordelen. Mijn vader had van de MRIJ fokkerij zijn hobby gemaakt en mijn oom had er zelfs zijn beroep van gemaakt als NRS inspecteur. Blijkbaar was ik als zeventienjarige puber zo besmet geraakt door het familievirus dat ik Zuid-Nederlands kampioen werd. Tijdens het daarop volgende Nederlands kampioenschap moest ik het vervolgens afleggen tegen goed gebekte deskundige Tukkers op klompen die mijn vader hadden kunnen zijn.
Is de KPJ nog steeds actief met sportdagen, vee beoordelen en ploegwedstrijden?
15 reacties op “De KPJ”
Laat een reactie achter
Volgens mij was er deze week op de tv (in Hart van Nederland) iets over deze organisatie die eind jaren tachtig werd afgeschaft. Was een soort reünie. Aan het woord kwamen mensen die altijd naar dit soort activiteiten gingen en daar ook vaak hun partner vonden.
Sorry voor de kritische noot, maar bij dit soort organisaties krijg ik altijd dejavué’s van oude germaanse organisaties(om het maar eens netjes uit te drukken)
Het heeft voornamelijk te maken met de combinatie van gedachtengoed/overuiging zorgen voor de kinders.
Leuke laatste vraag Eirrah: net alsof je afstand hebt genomen…
Tja.. ik kom zelf van het platteland van Noord Holland, maar had niets met dergelijke organistaties. Volgens mij had je ook iets als ‘Plattelands vrouwen’ en het ‘Vrouwen Gilde’, daar hoorde ik m’n moeder wel eens over.
Toen een vriendin mij eens voorstelde om samen met haar (en een vriendin van haar die lid was) mee te gaan op een internationaal (zomer)jongerenkamp in de Peel, georganiserd door de KPJ kreeg ik in eerste instantie ook kippevel. Ik vond die naam alleen al erg eng/negatief klinken (KPJ: platteland…” domme boeren” ,kamp en katholiek) Ik kreeg er een beetje hetzelfde gevoel bij als de eo-jongerendag laat maar zeggen. Niet zo mijn ding.
Toch heb ik mij over de streep laten trekken door mijn vriendin, want dat Internationaal klonk toen toch wel erg aantrekkelijk. En op die leeftijd wist ik het ook honderd procent zeker…ik zou nooit met een Nederlander gaan trouwen…ik wilde perse naar het buitenland , dus wie weet…zou ik er daar mooi een buitenlands vriendje krijgen
Er zouden volgens mijn vriendin jongeren komen uit Canada, Amerika, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland enz. Dat zag ik helemaal zitten…vooral die Amerikanen leken mij het einde (beeldvorming die ik toen had van al die amerikaanse mannen uit films
) Wat viel dat tegen zeg, verwende ventjes, klein van stuk en altijd en eeuwig met een baseballpet op??? Dus na een dag of wat had ik mijn zinnen al niet meer gezet op een amerikaans vakantievriendje. Mijn oog viel op een mooie jongen uit Oostenrijk, met van die mooie bruine ogen. Dus hevig verliefd met hem die kampweek doorstaan. En omdat we zo verliefd waren leek alles leuk wat we deden. Slapen onder de blote hemel in de warme regen (we hadden alleen maar regen) Afrikaanse dansen doen, gipsgezichtsmaskers maken…tja toch nog een hele warme herinnering aan overgehouden (en liefdesbrieven 
aan dat Katholieke Plattelandsgebeuren 
Ik ben ook nog eens een dag met de groep Oostenrijkers achtergebleven op dat kampeerterrein, terwijl andere groepen een of ander (saai) bosspel gingen doen. Omdat ik nogal goed Duits kon verstaan dacht ik dat het me met die Oostenrijkers ook wel zou lukken…nou dat viel ff vies tegen zeg. Toen ze onderling begonnen te praten, kreeg ik er niks meer van mee.
Vooral jammer dat ik van al die moppen die werden verteld, alleen het begin maar verstond (en niet de clou)
Grappig was het om te merken dat Oostenrijkers moppen vertellen over de Zwitsers zoals Nederlanders ze vertellen over de Belgen.
Op een gegeven moment was ik blij dat er een Nederlandse vrouw bij de groep kwam zitten. Ik vond het nogal vreemd dat deze “Kakmadam” zich zo ontzettend interesseerde voor die “gewone” jongens.
Maar na een kwartiertje viel bij mij ineens het kwartje…ze bleek gewoon op zoek te zijn naar een goedkoop wintersportonderkomen
ja Rene van G., dat gevoel krijg ik ook, een soort enge herkenning. Dit zg. sâamhorigheidsgevoel riekt ook al een beetje naar EO-landdagen, zo van:kijk ons eens:
Samen zijn wij blij, mmmmnee.
Maar respect:
er zijn genoeg mensen die er dol op zijn en zich er heerlijk bij voelen. Is ook prima toch? Ieder zijn meug. Maar Yrrah, dit spreekt me helemaal niet aan.
Dan kijk ik toch liever naar de Highland-Games in Schotland, en dan met name naar het boomstamwerpen
Het lijkt mij een beetje een soort padvinderij maar dan anders. Ik had er nooit van gehoord, maar als ik dat wel had was ik er beslist geen lid van geworden met mijn haatgevoelens jegens sport. Inderdaad wat hierboven al beschreven werd kreeg ik associaties met de jeugdbewegingen in het Duitsland op de drempel van WO2, sorry voor deze vergelijking maar dat was het eerste wat in me opkwam.
Ha ha Marianne: Als de Schotten maar niet bukken, of toch wel
.
Sorry Eirrah, ook niet mijn ding.
Maar wat vond je er nu zelf van?
Klinkt idd eng en is ook mijn ding niet nee!
Kijk eens hoe blij wij geloven (van mij mag het hoor,niks mis mee verder!)
Bidden tussen na voor en voor het slapen gaan en voor- en na het eten ach we zijn niet allemaal hetzelfde he?
EO-jongerendag….ach, klinkt gezellig altijd maar hoeft voor mij echt niet, ik kan zelf ook wel gelukkig zijn en tenslotte moet je jezelf vermaken in het leven en daar kan echt niemand je verder bij helpen, nee, daarvoor leven wij in een veel te drukke maatschappij en het IK IK IK idee……….
Bij ons heb je nog KPJ feesten. Ben er nooit geweest maar schijnt er gezellig te zijn als je van bier en biergooien houdt
zegt mij als twentse echt niets, wel woonde er een vrouw bij ons in de wijk die naar Lonneker ging verhuizen (daar zitten mijn kids op school).
Heel blij kwam ze een paar weken later vertellen dat ze nu ook lid was van het plattelandsvrouwenkoor, ik heb als stadse trien haar aangeken en gefronst…..
ieder zijn meug, toch?
Was vroeger nergens lid van…dan HOEFDE je ook niks….
De KPJ bestaat nog steeds hoor, voor boeren en buitenlui, ook hier in Zeeland:-)
Ja de KPJ, een oude vriend van mij zat hierbij en eens per jaar werd er een bak- en transport-
fietsenrace georganiseerd. Dit was een tocht van 50 km door de regio.
Je moest voor een bepaalde tijd binnen zijn anders werd je voor ’s middags gediskwalificeerd. ’s Middags werd een parcour met hindernissen uitgezet waarbij de deelnemers zo snel mogelijk 3 rondes moesten uitrijden op zo’n fiets. Geweldig was dat en ’s avonds was er “blarenbal” Bier drinken tot in de kleine uurtjes. Ik zit nu nog te hikken.