De fotokubus
Link naar dit artikel Op zondag 17 juni 2007 geschreven door Marty
Mijn ouders waren al sinds mijn prilste jeugd in de weer met een fotocamera, eigenlijk al voor mijn geboorte.
En beneden in de kamerkast stonden de diverse, oude albums op een rij, klaar om bekeken te worden. Heb ze als jong ventje keer op keer bekeken, een blik in de geschiedenis werpend, me vergapend aan de babyfoto’s en het huis waar ik geboren ben.
Andere foto’s konden alleen maar via een diaprojector bekeken worden en een avondje dia’s kijken was altijd een huiselijk succes.
Op zekere dag in de jaren 70 hadden mijn ouders een nieuwe manier van foto’s bekijken in huis gehaald : de fotokubus, een transparante box waar je aan bijna alle kanten een foto kon tonen. En door deze van tijd tot tijd eens te draaien had je weer een andere voorstelling om te aanschouwen. Meestal waren dit gezinsplaatjes, portretten en vakantiekiekjes. En uiteindelijk belandde deze kubus in een rommella waar ik hem deze maand uitgevist heb.
Zaten jullie ook in zo’n kubus?
26 reacties op “De fotokubus”
Laat een reactie achter
ikke niet maar mijn kids zitten er nog wel in bij oma, die heeft hem nog steeds en draait af en toe. (ik verdenk haar er van dat ze dat kleinkind naar voren draait die net op visite komt ,lol)
Ja,wij hadden hem ook,en ik geloof dat hij nog,bij mijn ouders, wel ergens op een vergeten plekje staat.
Ja, ik speelde er graag mee.
Ik vond die twee delen zo leuk in ekaar schuiven.
Wij hadden er volgens mij geen een, ik ken ‘m wel. Ik vond het leuke dingen en het was destijds een geliefd kadootje.
Wat was de kern van deze kubus, Marty?
Was het zo’n stuk schuimrubber (andermaal in de vorm van een kubus) dat met de jaren vergeelde en zelfs tot poeder keerde? Of was het een wit kartonnen kubus een maatje kleiner dan de perspex kubus?
De eigenlijke kubus: bestond die uit twee gelijkvormige helften te vergelijken met de wanden van een slaapkamer, maar waarvan een wand ontbrak? Die twee schoven dan in elkaar (de een dwars op de ander) en bleven in elkaar zitten, omdat de randen van de vlakken (of wanden) 45 graden schuin waren om zo houvast te krijgen? Het was van belang dat de drie wanden van elk onderdeel precies haaks op elkaar stonden want zels als het een graad (dus bijv 91 ipv 90) afweek (hetgeen natuurlijk wel eens gebeurde als je er te ruw mee omging), viel de kubus weer uit elkaar.
Weet je nog dat we wel eens naar de autosloperij gingen (de tijd dat auto’s nog geen gordels hadden) en de meest verwrongen wrakken zagen, soms nog met wat uitgedroogd bloed op de beige vinyl-achtige stoelen en achterbanken? Op het dashboard zag je dan wel eens zo’n fotoframe-pje van donkerbruin nepleer met daarin wat fotootjes van moeder en kinderen met op het leer in zilver of goud opgedrukt:
”denk aan ons” .
Foto’s gingen er wel eens wat scheef in en je kon ze op die manier beschadigen. Fotolijstjes blijven bij mij toch nog in hoor, ze zitten nu voor de verhuizing aan ingepakt en goed in de bolletjesplastic want ik zweer toch nog bij glas…ouderwets he…?
Dit is typisch zo’n log waar bij mij een lichtje gaat branden, zo van: O jaaa!
Ik had zo’n ding ook, gekregen met Sinterklaas geloof ik. Je kon ze uit elkaar schuiven en dan de foto’s er tussen klemmen. Ze waren hol van binnen. Niet vaak gebruikt; ze vergaarden voornamelijk een hoop stof. Leuke herinnering; was ze bijna vergeten.
Leuk MArty dat je deze kubus in de rommella tegenkwam. Echt jaren zeventig. Ik had ‘m niet, wel mijn vriendin. De tegenwoordige standaard foto’s passen er niet eens meer in, vroeger hadden we vierkante foto’s met een kleurenkwaliteit van nul komma nul.
Nee, zelf zat ik niet in zo’n kubus maar ik heb hem wel gekend bij vriendinnetjes thuis, wij hadden hem niet.
En wat zat er in mijn kerstpakket afgelopen december…….juist. Hoezo retro!
Hij staat nu op mijn desktop op de zaak met wat pics van thuis. Ik ben zo’n gek die zijn werkplek moet aanpassen (’gezellig maken’) voordat ik kan werken. erg he?
ops: hahahaha maar ik ben hier onder mede-JS-ers dus hiet kan het wel.
Dus plantjes, foto’s, wuppies op mijn beeldscherm etc.
Als mijn vrienden dit zien
@ Rick, maar wij zijn toch ook wel “jouw vrienden”???
Ik moet lachen om die wuppie op jouw beeldscherm, dat heb ik dus ook (z’on mooie rode)
Die fotokubus, die hadden ze bij mijn oom en tante thuis. Daar hadden ze vaak van die “moderne” spulletjes thuis. Nou ja modern, voor die tijd dan
Associeer die kubus dan ook met dat bosbehang in de woonkamer (fotobehang was ook zo hip in die tijd)
En bleven de foto’s ook niet altijd plakken aan die kubus als ze verwisselt moesten worden, waardoor ze helemaal beschadigden? Ook verkleurden de kleuren snel, herinner ik mij.
Over verkleurde foto’s gesproken Sandra67, ken je nog die camera’s waarmee foto’s direct klaar waren en zo de camera uitrolden? Weet even de naam niet meer maar idd een tijdje later worden ze veel lichter als dat ze zouden moeten zijn! En die dingen pasten zeker niet in een fotokubus nee en in een fotoalbum vallen ze er snel weer uit als je de hoekjes niet goed op zijn plaats gedaan had.
@Judith… je bedoelt zeker Polaroid-foto’s
Mijn zus gaf mijn moeder laatst eens iets soortgelijks cadeau….een bruine houten kist waarin je fotomapjes kunt bewaren. De buitenkant van die kist is ook een soort fotokubus, met fotolijstjes op de deksel en aan de vier zijkanten. Heel mooi.
Hahaha @Rick: zaten er ook nog benzinebonnen in, Drie Musketiers, lp Wim Kan, etc..?
@Eric, was het maar, dan was het nog een leuk pakket maar nee…alleen dat én………….
een regenjack met het logo van de zaak.
Leuk voor bij mijn paraplu en pet met logo van de zaak. Overtreffende trap van erg dus.
Helaas zijn kerstpaketten voor mij geen sentiment (of trauma), want ik werk pas sinds 1990.
nee, nooit gehad maar ja, wel bekend en bij anderen gespot.
ik ben dan kennelijk net zo’n ouderwetse tantebet als Henny-Jane en zweer bij het fotolijstje: frame & glas……….tja.
Toch een andere woning gevonden HJ?
Haha, natuurlijk hadden wij ook zo’n kubus. Sterker nog, dat ding staat nog steeds bij mijn vader in zijn werkkamer met foto’s van ons in begin jaren 70 kleding en begin jaren 70 kapsels.
Ik heb er ook ergens nog een staan in een doos. Heel klein formaat foto’s inderdaad en moeilijk los te krijgen na veel jaren, ik heb het maar niet gedaan. Mijn ouders hadden er geloof ik ook een.
Nee, wij zaten niet in zo’n kubus, maar het zeskoppige gezin (vier jongens + parentele) van vrienden van mijn ouders wel. Hier hebben we in de zomervakanties vroeger heel wat tijd doorgebracht. Fantastisch was dat! Op al die jongens ben ik wel een vakantielang verliefd geweest. En die kubus stond in de vensterbank op de logeerkamer………..goh, wat heb ik daar wat afgestaard ’s avonds……en die kubus maar kantelen.
@ The one….Ah, wat schattig ..op allemaal verliefd
marianne: ja, ineens heel erg snel gegaan, verhuizen in enkele dagen naar een huurwoning en jl. zaterdag een ding met een dak gekocht waar we eind september in verdwijnen…met glazen fotolijsten en al!!!
Hoop met al dat gedoe niet lang zonder internet en JS te zitten
The Graduate met al die prachtige muziek van Simon & Garfunkel
Jaaaa deze hadden wij thuis ook.
Ja hoor, bij ons thuis stond ook zo’n fotokubus…geen idee waar dat ding gebleven is.
Ik had ook zo’n ding op m’n schoolbureautje staan met zulke fotootjes erin. Vaker wist ik niet wat ik erin moest doen.