Fietsstoeltje
Op dinsdag 19 juni 2007 geschreven door Joke61
Achterop de fiets,wiebel wiebel wiebel! Lekker veilig achter vaders of moeders rug. Als kleine uk zat je in het voorzitje aan het stuur, een schermpje voor je neus om de meeste wind op te vangen en soms nog een windflap om geen koude beentjes en voetjes te krijgen.
Als je wat ouder was en nog niet kon of mocht meefietsen dan zat je tijdens een ritje met de fiets achterop. Wij hadden thuis een metalen fietsstoeltje die met een soort veermechanisme eenvoudig op de bagagedrager gezet kon worden. Ter bescherming van het lakwerk van de bagagedrager ging hier een stofdoek onder. Lekker zacht zat je op het met schuimrubber gevuld rug en –zitkussentje. Ter voorkoming dat je uit het fietsstoeltje zou vallen werd voordat je het stoeltje in werd getild een metalenbeugel neergeklapt en de ‘klauteraars’ werden tevens met een tuigje vastgezet. Als je groter en/of ouder was dan werd deze beugel overbodig en kon je zelf via de voetenstepjes in het zitje klimmen.
Vele fietsritjes heb ik vroeger heerlijk achterop de fiets bij mijn vader of moeder gezeten maar een beetje jaloers was ik op diegene die in een rieten fietsmand mochten zitten. Zo’n fietsmand had niet iedereen en het leek me zo lekker knus zitten.
Wat is jullie herinnering aan een vroeger fietsritje, zat je voor of- achterop of mischien in dé rieten fietsmand?
42 reacties op “Fietsstoeltje”
Laat een reactie achter
Bij moeder achterop; bij opa voorop de fiets en vooral voorop van het uitzicht genietend. Achterop was je altijd de laatste…
Ik zit me opeens te bedenken dat een heleboel mensen niet veel kunnen herinneren van voor hun derde/vier jaar, goed dat jij @Henny Jane nog wel weet dat je voorop in het zitje bij je opa zat. Ik heb ook altijd zo genoten van voorop zitten, dat ik me dat nog herinner, want voorop zit je vanaf je eerste tot ongeveer je tweede jaar.
BTW: op de foto is mijn schoonmoeder met haar zoontje, schattig
Inderdaad, een fietstoeltje met vering en een metalen beugel. Het was er een van grijs metaal met een roodkleurig kussen daaraan vast. Bring back those days! I love… (Hé, waar ben je toch gebleven yesterdayman?)
Ik weet niet meer dat ik zelf in het stoeltje zat, ik heb er ws ook niet veel ingezeten, aangezien ik eerst lang met een gipsblok aan het beentje zat en schuifelde en daarna waren er al snel nog een broertje en een zusje, die ook weer hun plekje op de fiets opeisten. Wel weet ik nog hoe de fietsstoeltjes er bij ons uitzagen: zwart metaal met een donkerrood zittinkje. Een fietsmand vond ik prachtig, maar de hebben wij nooit bezeten. Als ik aan fietsstoeltjes denk denk ik altijd aan jaren later, aan de ritjes met mijn nu 21-jarige zoon: mijn oudste dochter vond die zitjes maar niks en probeerde zich er altijd uit te wurmen, mijn zoon ging heerlijk tegen mij aanhangen en met hem heb ik heel wat knusse fietsuurtjes beleefd!
Ik kan me vaag herinneren dat we door de Veluwe fietsten; ik achterop bij mijn vader en dat je onder het fietsen de twijgen langs je kon voelen. Een keer brak het glas van de bril van mijn moeder en ik geloof dat ze toen een glassplinter in haar oog kreeg en toen moest ze aan een ui ruiken om te tranen. Ik informeerde bij haar of ze nu blind zou worden.
Verder weet ik nog dat ik achterop bij moeder zat en dat ik een dropje in mijn mond had en mijn moeder droeg een mooie lichtgrijze regenjas die door dat dropje van mij aan de achterkant opeens zwarte vlekken had. Daar was moeders dus niet blij mee. Later heeft ze die jas nog zwart geverfd want de dropvlekken waren er niet meer uit te krijgen.
Ik vergat erbij te vermelden dat haaar bril brak omdat tijdens het fietsen zo’n twijgje tegen het glas terecht kwam.
Ik weet nog dat mijn vader een brommer had en dat ik tussen mijn ouders inzat. Bij moeder dat ik als kind van 4 in een zitje achterop. Ik kan me dat nog heel goed herinneren.
Ik woonde in het Bezuidenhout van 10 jaar na de oorlog. Gek genoeg kan ik me al die bouwvallen veroorzaakt door het bombardement nog zó voor de geest halen. De wederopbouw was nog maar net begonnen feitelijk. Dat heeft kennelijk diepe indruk gemaakt.
Ik zal je wat anders vertellen…..ik zat in een rieten fietsmand zelfs achterop de brommer van mijn moeder, dat was een mobylette en uiteraard hoefden we toen nog geen helm op! Het gekke is dat ik het mij echt nog wel herinner ja! Een dekentje op mijn schoot voor de benen en een zacht kussentje achter mijn rug! Ik woonde buiten de stad dus dat was in die tijd nog volop koetjes en schaapjes kijken!
Toen mijn broer geboren werd in juni 1965 (hij is vorig jaar mei overleden) was de toenmalige kraamhulp zo verzot ook op mij vanwege mijn bruine ogen en zwarte haren (ik was op een maand na nog geen 2 jaar!)en toen mijn moeder haar middagslaapje deed met mijn broer vroeg ze aan mijn moeder daarvoor of ze mij even mee mocht nemen op de fiets om mij even aan haar moeder te laten zien
Haar moeder woonde dichtbij en zo ben ik lekker voorop de fiets van mijn moeder die ze mocht lenen met mij voorop bij haar moeder langs gegaan, jammer genoeg herinner ik mij daar helemaal niets van!
Dierbare herinnering: bij mijn vader achterop de fiets van Culemborg naar Rotterdam, om bij mijn opa en oma te gaan logeren. Ik schat zo’n 80 kilometer. Een tocht langs eindeloos veel water. Mijn vader zong en neuriede zo ongeveer de hele rit. En dan dat kraken van de veren van zo’n ouderwets zadel. Heerlijk veilig gevoel. Niet in een stoeltje trouwens. Wel stepjes om mijn voeten op te zetten.
Mooie nostalgische foto, Joke.
In dit kader mag Paul van Vliets “Veilig achterop” natuurlijk niet ontbreken.
Wat een treffende tekst. Vader weet de weg en ik weet nog van niets. Beter is het niet te verwoorden.
Ook ik herinner me het stoeltje achterop de fiets, rood zitkussentje en een zwarte beugel die omhoog en omlaag geklapt kon worden. Of ik in het fietsstoeltje voor veel heb gezeten weet ik niet want mijn moeder vertelde dat ze me een keer ‘verloren’ was toen ik het fietststoeltje achter zat. Ze had me nog wel zo goed vastgemaakt met een sjaal rond mijn middel, ze fietste naar mijn oma toe en toen had je nog niet zoveel geasfalteerde wegen als nu, dus waarschijnlijk ben ik er op de straatstenen ‘uitgetrild’
Ow en ze kwam er trouwens al na een meter of 10 achter dat ik eraf gevallen was
De enige herinneringen die ik aan een fietsstoeltje heb, zijn de herinneringen aan mijn eigen kinderen in zo’n stoeltje. Eén voorop, één achterop, buggy vastgebonden aan fiets en karren maar. Levensgevaarlijk.
Ben ook een keer flink gevallen. Mijn zoon (toen nog een klein zoontje) kon net zelf fietsen en mijn dochter zat voorop. Mijn zoon week uit, ik week dus uit en kwam ten val. Dochter zat natuurlijk net niet vast 
(we moesten snel naar de zwemles) en schoof zo met haar gezichtje over de straat. Ik viel flauw bij de aanblik, ambulance erbij, wij naar het ziekenhuis, maar we mochten gelukkig na onderzoek weer naar huis. Maar de kans is groot dat mijn dochter zich dat later niet meer herinnert. Ik heb iets dergelijks ook meegemaakt en dat weet ik alleen uit verhalen. Als klein meisje zat ik bij mijn moeder achterop toen we door een auto werden aangereden. Mijn moeder had haar arm gebroken, ik had alleen wat schaafwonden.
Weet niet of ik ooit in zo’n stoeltje heb gezeten. M’n moeder had van die ’stepjes’, of hoe heten die dingen, op haar fiets (om je voeten op te zetten). Zat ook een keer met m’n voet tussen de spaken auw!! (voel het nog als ik er aan denk) Ik kon nooit stilzitten zij m’n moeder. Helaas kan ik me niet zo veel herinneren van voor m’n vierde levensjaar. Ik heb er ook geen foto’s van en grapte daarom wel eens dat ik misschien wel geadopteerd was. Wel is me bijgebleven dat ik op woensdagmiddag door de lerares van de kleuterschool achterop de solex naar huis werd gebracht.. Maar weer zonder fietsstoeltje of zitje.
Ik herinner me dat ik bij mijn vader voorop de fiets zat, en dat we stopten met zijn allen (het hele gezin ging zondag samen fietsen) voor een ooievaar. Mijn ouders reageerden daar toen waarschijnlijk zo enthousiast op (KIJK DAAR een ooievaar!) dat ik dit z’ on 37 jaar na dato nog steeds kan herinneren
Van het achterop zitten herinner ik mij het uitzicht op de rug van mijn moeder, en het stiekem spelen met de veren van het zadel! En natuurlijk dat kraakgeluid
niemand die zijn/haar vingers eens tussen de zadelveren heeft gstoken? ikke wel op het cruciale moment dat maham net ging zitten, auch!
die rieten stoel had tante Jannie en altijd als ik er logeerde,mocht ik op haar fiets het pleintje rond, zij prees dan die stoel de hemel in en ikke wou hem eraf.
Maham had ook een brommertje een flandria die mijn broer later in een rijdende patatkraam heeft gejaagd.
Daar zat zo’n stalen mandje voorop en op een dag kwamen we van de supermarkt met het mandje vol met pruimen waspoeder enz, en ikke achterop.
en ineens onder het rijden klapte het mandje voorover en wij er overheen, maham had bloedende knietjes en ikke zat vast in het stoeltje te gillen of ik geslacht werd, slechts mijn vinger was geschaaft.En de boodschappen ach, pruimen die naar waspoeder smaken, smaken niet….
Over fietsstoeltjes gesproken….
Ze was toen eigenlijk nog niet geschikt voor dat stoeltje en moest eigenlijk nog in die andere, je weet wel, die zwarte met rode riempjes en kussentjes die regelmatig gestolen werden omdat ze gewoon met klittenband vastzitten maar zijn wel handig vanwege de regen om eraf te halen ja! Wat mij betreft mogen die herenfietsen afgeschaft worden en laat er gewoon laagopstap fietsen komen, ook voor heren, ik weet dat ze er wel zijn ja. 
Ik kan me herinneren dat mijn ex-man met onze oudste dochter een rondje ging fietsen en op een gegeven moment wilde hij afstappen en was vergeten dat onze dochter achterop zat…….nou, en die zat toen op zo’n stoeltje met alleen een rugleuning weet je wel en een zacht zitje en ze lag toen ineens op het asfalt……armen en benen open…..
Jaja, de fietstoeltjes, zwart metaalwerk en rood zitgedeelte , dat is waar ik in gezeten heb, en natuurlijk zo’n windscherm, de standaarduitrusting zo te lezen in dit topic.
M’n vader nam soms zelfs 2 kinderen mee, wat me erg zwaar leek in die tijd. “Veilig” achterop, want vader weet de weg.
En soms hing er dan ook nog een fietstas aan de bagagedrager, zo’n fiets was dan bomvol
Ja en dan hoor ik prinses Maxima nog zeggen:
Ik snap niet hoe die moeders hier in Nederland dat allemaal doen……..Kind voorop, kind achterop, nog eentje ernaast op een eigen fietsje en dan nog een fietstas erbij, wij kennen dat helemaal niet in Argentinie
Jaaaaa, en ik hoor prinses Maxima nog zeggen:
Ik snap niet hoe die moeders dat allemaal doen in Nederland…..kind voorop, kind achterop, nog een kind ernaast op een eigen fietsje, een fietstas…..wij kennen dat helemaal niet in Argentinie! Dat was het enige wat haar het meest op viel in ons kikkerlandje
Van oude foto’s weet ik dat ik ook voor op het stuur in een zitje zat, maar heb daar geen herinneringen aan. Wél op een wat latere leeftijd, achter op de fiets, daar zaten van die stepjes. En achterstevoren zitten natuurlijk!
Ook zat ik regelmatig op de stang van de fiets van mijn vader.
Vanuit zo’n zitje de bouw van de Beneluxtunnel gezien.
Met mijn oudste zoon heeeel veeeeel gefietst!
Mijn jongste zat met drie jaar nog voorop, bij wijze van. Zo vast als een rollade!
ik had zo,n rieten mandje maar daar ging ik onderweg in staan zodat myn moeder door meedeweggebruikers gewaarschuwd werd ,dat vond ze niet echt leuk.Later had ze een solex toen ze hem pas had sloeg hy vaak af en dan moest ze hem met een soort hendel weer op gang krygen ,als ik dan achterop zat werd ik daar behoorlyk zenuwachtig van ,zy ook ,dus er werden woorden gebruikt die niet voor herhaling vatbaar zyn groetjes ,iris
Ik kan me sowieso niet herinneren dat mijn ouders ooit op de fiets stapten, buiten onze vakanties op Texel! Daar heb ik dan ook leren fietsen; gelijk zonder zijwieltjes.
Ze hadden wel een fiets en later hebben ze ook vele tochtjes gemaakt, maar toen was ik te groot voor een zitje.
Jammer dat ik daar geen herinneringen aan heb; zal het ‘even aan m’n moeder vragen’ die nu een week of 2 bij ons in Frankrijk is.
Een zitje achterop met zo’n beugel, ja, en alleen stepjes, ook. Maar de mooiste herinneringen zijn die waarin mijn vader mij en mijn broertje naar school brengt in de grote mand voorop zijn transportfiets.
Jammer dat daar geen foto’s van zijn, twee kleine koppies glurend over de rand….
Ook leuk trouwens: schrijlings zittend op de fietsstang bij één van de grote broers.
Alles tegenwoordig zéér onverantwoordelijk, maar daar hadden ze het toen niet over.
Zoooo…is dit jeugdsentiment of niet.
Ik zie mezelf nog goed zitten in dat stoeltje achterop. Ik viel regelmatig in slaap tegen de rug van mijn moeder. Ook zat ik er elk weekend in als we naar de jachthaven gingen in IJsselmonde vanuit Vreewijk (R’dam Zuid). Onderweg reden we over een tegelfietspad waarvan de tegels los lagen en er een soort van railsgeluid ontstond.
Ik herinner me zelfs nog het moment dat ik er niet meer inpaste en dus zelf moest gaan fietsen (niet meer slapen dus onderweg).
Maar de herinneringen zijn niet alleen maar sentimenteel, helaas ook traumatisch.
In een drukke straat vlak bij onze wijk reed ik eens met mijn moeder langs geparkeerde auto’s. Opeens gooide die man zijn portier open en knalde mijn moeder met haar fiets ertegenaan. Op wonderbaarlijke wijze vloog ik uit het zitje en kwam op mijn kont terecht maar mijn moeder heeft bijna een jaar met een waterknie gelopen.
Ook ben ik, als druk kind, een aantal malen met mijn voeten tuussen de spaken geweest en het vreemde was dat, ondanks de pijn die het deed, je voeten nooit echt beschadigd waren. Zal wel een stuk flexibeler zijn op die jonge leeftijd.
hehehe, dat schoot even allemaal naar boven, Joke61
de legende wil dat ik mijn vader altijd opwachtte en dan een stukje voorop de brommer meemocht naar huis.
Op een dag liet mijn moeder mij weer naar voorin in de straat gaan met de woorden papa komt er zo aan.
hij kwam en reed mij glad voorbij, zette het kreng in de schuur , luisterde even hoorde mij brullen aan het andere end van de straat en pakte de bromfiets zuchtend weer uit de schuur….
ikzelf heb nooit in zo’n zitje gezeten. Maar voor mijn eigen drietal had ik zo’n rieten stoeltje achterop de bagagedrager gemonteerd.
Mijn zoon van toen 2 is ooit eens met stoeltje en al tegen het wegdek geklapt, was de bagagedragen losgeschoten…gelukkig was het vlak voor het huis van onze dokter en kwam mijn knulletje er met een dikke lip vanaf………….kleintjes zijn godzijdank heel flexibel. Maar ik weet nog dat ik van de schrik stond te huilen, bloed all over the place.
En mijn jongste dochter had zo’n hekel aan de peuterspeelzaal dat ze, als ik haar uit het stoeltje wilde hijsen, haar voetjes schrapzette, zodat de schoentjes klem bleven zitten en uitgingen, erg handig bij regenachtig weer, zo’n weerbarstig peutertje op sokjes. ze weet het nog!!! lachen.
Mijn 1,5 jaar jongere zusje en ik hebben allebei in een stoeltje gezeten, dat aan het stuur gehangen kon worden. Mijn zusje zat toen ook nog in soort tuigje ,een niet zo’n riante positie, zeker toen zij tijdens het eten van een ijsje belaagd werd door een wesp en in haar hand werd gestoken. Verder kan ik me herinneren, dat toen ik wat groter was, ik op een zadeltje heb gezeten dat op de stang van mijn vaders fiets was gemonteerd en dat ik mijn voeten kwijt kon op stepjes, die op de schuine stang zaten.
Ik kan me nog herinneren dat ik bij een dienstmeisje achterop in de fietsstoel zat. Ze heette Gerda en had een katten-bril; een hoornen bril waarbij in de bovenhoeken wat hoorn uitstak (hoeken richting oren). Ze is inmiddels dood. Ze hielp me ook altijd de rijksweg over en je kon met haar lachen.
Ja daar is ik weer. Stroomstoring en computers gaan niet altijd samen. Lang leve de mensen die er mee verstand van hebben dan ik
Fietsstoeltjes ik heb daar uit mijn eigen jeugd geen herinneringen aan hoewel ik zeker een keer bij mijn vader achterop de brommer heb gezeten.
Kan me namelijk wel het beeld van mijn vader en mij op de vreselijk stijle houten roltrap in de maastunnel nog wel voor de geest halen. Pa in een hand een brommer en ik aan de ander.
Zelf wel altijd gefietst met de kinderen achter en voorop. Ook met windscherm dat blijft van alle tijden denk ik. Achterop in zo kunstof kuip stoeltje met overal riemen om vast te zetten.
Achter op de snorfiets(tomos?) had ik een speciaal bromfietsstoeltje laten monteren om mijn zoon,toen vier jaar jong, mee te vervoeren. Bleek metaalmoeheid te hebben( dat stoeltje dan)steuntje brak af en zoonlief met voetje tussen de spaken. Ben we werkelijk helemaal gek geschrokken. Kind heel dikke blauwe en geschaafde voet, heeft een week in gips gezeten uit voorzorg. Enige reactie die mijn zoon, die een verschrikkelijke hekel had/heeft aan school,gaf was: zo nu hoef ik vandaag vast niet meer naar school
Zal hem eens vragen of hij het zich nog herinnert
zelf ga ik nog altijd liever lopen dan fietsen, maar heb een tijdje met Nicky achterop naar lonneker gefietst in de periode peuterspeelzaal, groep 1/2 ….
mijn eega (het sportieve type) pochte dat hij op de hometrainer op de sportschool veeeeeel harder kon en op een zondag ging hij fietsen met nick achterop, buiten moet je ook wel de bult op en heb je wel eens wind tegen,Nicky was onverbiddelijk in zijn commentaar: mam fiets veeeel sneller en mam slingert ook niet zo, en halverwege zei hij van achterop: stop jij maar met fietsen want ik word er moe van.
Mijn eega heeft niet zo veel commentaar meer, sindsdien!
geen idee! ik kan me wel latere momenten herinneren van andere kinderen, maar van mezelf weet ik het dus niet meer…
Ik zat vroeger in een grote rieten fietsstoel achterop de fiets.
Een soort mandje met plek voor je voeten, je zat er (zo voelde het tenminste) heel veilig.
In ieder geval comfortabel.
Ik was erg klein en weet nog dat ik met het riet zat te spelen.
Van eigen ervaringen weet ik niet zo veel over fietsstoeltjes, alhoewel ik er ongetwijfeld ingezeten zal hebben. Ik weet me wel te herinneren dat mijn broertje achterop bij moeder zat en met zijn voet tussen de spaken terecht kwam. Gelukkig zijn de stoeltjes van tegenwoordig wat dat aangaat veiliger.
Wel een leuk verhaal van mijn eigen spruiten. Zondagmorgen, mevr. Roefel slaapt uit. Pa roefel met 2 kindjes, 1 van 2 en 1 van 4, een rondje fietsen. Op naar de duinen. In de duinen ligt jongste, die in het voorste zitje zit, te pitten met haar hoofdje op mijn arm. Achterop zit oudste volop te kwebbelen. Ik zeg tegen haar:”Straks gaan we in de Berenkuil even een ijsje eten”. Hoofdje van jongste direct overeind en roept IJS IJS IJS. Oudste word stil. Na ongeveer 2 minuten een angstig piepstemmetje van achter:”Pahap…….daar in die berenkuil hé?……zijn daar ook echte beren?”
@ria, ik begrijp nog steeds niet waarom mensen in de auto naar een sportschool gaan(oh oh zie ons toch sportief zijn) om duurbetaald stilstaand op dezelfde plek te gaan hardlopen of fietsen.
: Beide activiteiten kun je gratis buiten doen en dan zie je onderweg nog leuke dingen en mooie plekjes. Maar ja, je zegt het zelf al, kluchies op, wind tegen, daar kunnen die mietjes niet tegen 
Ik ken me niet meer herhinneren dat ik er in gezetten hebt,maar ik zie die stoeltjes nog in de schuur leggen.Een met een rode zitting,en een met een groene zitting,idd met een zwart geverfd metalen frame,1 uiteraard voor,voor op en die andere voor achterop.
Haha Roefel, dat klinkt mij bekend in de oortjes ook, ik vroeg het zelf aan mijn vader toen ik klein was, we gingen vaak naar de Berenkuil maar dan zetten we de auto ergens neer en gingen verder lopen, bal mee en voetballen maar, en mijn ouders maar zeggen: denk om de fietsers, want af en toe kwamen er een paar naar beneden racen zonder dat ze voetgangers zagen, uiteraard met kids voor- en achterop en dan hard gillend! Meestal gingen we dan op zondag, goed idee, kunnen we binnenkort wel weer eens naartoe op de fiets ja, maar ik ga nu eerst zaterdag op vakantie naar Italie en de Tour de France begint dan ook als het goed is!
Mijn moeder had een dekentje of kussentje achterop de fiets, daar zaten we dan op. Het zat niet lekker in elk geval, het was dan ook alleen voor korte afstanden.
Ik kan me niet herinneren dat ik in een fietsstoeltje heb gezeten. Maar dat moet wel want als peuter moest ik vaak naar de polikliniek in het centrum en dat ging natuurlijk op de fiets.
Later, zo rond m’n 10e of 12e gingen we ’s zomers vaak in Noord-Holland logeren. De familie legde de afstand Den Haag naar regio Alkmaar (ca 90 km) op de fiets af. Dat was toen niets bizonders. Eerst gingen m’n beide jongere zussen achterop maar later alleen de jongste nog.
Ik herinner me alleen een fietsstoeltje zoals hier al een paar keer beschreven is. Een zwart metalen frame met een veer-mechanisme om het geheel op de bagagedrager te monteren. De zitting was blauw en er zat inderdaad een opklapbare rugleuning/beugel aan.
Nu ging die trekveer op een bepaald moment erg zwaar, roest door de regen, zodat m’n vader, die flink gespierd was, stevig moest trekken om het stoeltje te monteren. Toen heb ik met slaolie de hele onderkant goed van olie voorzien. Als ging weer soepel, zelfs ik als 10-jarige kon de veer moeiteloos tot aan het einde uitrekken. Bij het volgende uitstapje met de kinderen werd het stoeltje op de bagagedrager gezet en als een Olympisch atleet nam m’n vader een momentje om zich te concentreren, pakte de beugel, zette zich in positie om met een ogenschijnlijk moeiteloos gebaar de veer te spannen en gaf een machtige ruk aan de veer. In de volgende seconde vloog m’n vader achteruit met de veer in z’n vingers, de fiets lag op de grond en de buurt werd getracteerd op een serie geheel nieuw verzonnen maar welgemeende vloeken. Dat ik hem alleen maar wilde helpen werd achteraf maar ter nauwer nood geloofd.
Ik zat vroeger inderdaad in zo’n metalen zitje met gekleurde kussentjes die gevuld waren met schuimrubber. Daarvoor was zoals al vaker omschreven een neerklapbare beugel bevestigd.
Vorstelijk zat ik achterop want zonder enige inspanning werd ik lekker voortbewogen
Zoals Joke61 al omschreef waren de zitjes van toen:”Lekker zacht zittend”.. Vaak kreeg ik lekkere dingen van mijn moeder toegestopt, ik voelde mij achterop de fiets dan ook vaak als:”een koning des rijks”.
Jaloezie naar mensen in een rieten zitmand heb ik nooit gehad. Naast het idee van een opgesloten gevoel dacht ik dat het niet comfortabel was omdat je op een stuk hout zat
Op een gegeven moment vond mijn moeder dat ik te oud werd om nog lekker in het fietsstoeltje te zitten en moest ik zelf gaan fietsen. Ow, wat vond ik dat jammer.
Ik heb ook vaak bij moeder achterop de fiets in zo’n zitje gezeten met stepjes voor de voeten. We zijn ooit nog eens vlakbij een brug komen te vallen door sneeuwval…