De wandelclub
Op zaterdag 30 juni 2007 geschreven door masja
In het dorpje waar ik woonde waren in de jaren ’60 bijna geen sportclubs. Er was alleen een korfbalvereniging, een club met een hoog ons-kent-ons-gehalte, waar ik me niet echt thuis voelde, al ben ik er wel een tijdje lid van geweest.
Omdat men vond dat er toch wat aan lichaamsbeweging in clubverband gedaan moest worden werd de ‘jeugdwandelclub’ opgericht. Mijn vader nam met de moeder van mijn beste vriendin het initiatief.
Er was al snel een club kinderen bij elkaar en vanaf dat moment gingen we ongeveer 1 x per maand met de wandelclub weg. Als er een tocht in de ruime omgeving georganiseerd was, werd onze club er voor ingeschreven. We liepen dan een wandeling van 10 km. keurig in het uniform en netjes in het gelid “Links-2-3-4- Links-2-3-4” Er werden na afloop prijzen uitgereikt voor de clubs die het netste in de rij en op maat liepen, de hele tocht door.
Sommige tochten keerden jaarlijks terug, zoals de Airbornetocht op de 2e zaterdag in september in Oosterbeek (bestaat nog steeds!) en, ook in Oosterbeek, de sinterklaastocht, eind november. In ons eigen dorp liepen we de avondvierdaagse en de Wildforstertocht, maar ook naar Zaltbommel en Arnhem gingen we jaarlijks.
Aan het eind van de tocht wachtte de medaille en werd je wandeling bijgeschreven in het wandelboekje.
Het klinkt me nu vreselijk in de oren, maar destijds hadden we echt veel lol en ging ik elke keer weer met veel plezier mee! Wanneer ik gestopt ben met wandelen en wanneer de club ophield te bestaan weet ik niet meer. (klik op plaatje voor vergroting).
Ik denk niet dat ik mijn kinderen enthousiast gekregen zou hebben voor de wandelclub.
18 reacties op “De wandelclub”
Laat een reactie achter
In mijn jeugdtijd heb ik zeker 3 vierdaagse gelopen van 10 tot 15 km dit was in Helden Limburg. Hier kreeg je dan ook een medaille voor het volbrengen, bekers voor de beste groepen. Daarna in Venlo met mijn eigen kinderen deze waren zelf enthousiast genoeg om alle 4 ook deze 4 daagse te doen voor enkele jaren. Prachtig toch!!
Guitige foto’s, Masja. Mijn moeder had ook zulke wandelclubherinneringen met sporttenue en al - uniform dus. Zelf nooit aan meegedaan. Ook nooit een vierdaagsefan geweest, maar altijd veel gelopen om ergens te komen daar ik geen auto had/heb. Nooit op maat!
De wandelclub? Dan denk ik eigenlijk aan dat liedje van Sugar Lee Hooper.
Ik ken dit persoonlijk niet, maar herken het fenomeen wandelclub van mijn vader. Die zat op de wandelclub van Schermerhorn en heeft ook nog van die heerlijke foto’s van zijn wandelclub in uniform.
Mijn moeder heeft zelfs foto’s van de avond 4 daagse dat ze zelfs in die tijd (begin jaren 50)in de maat moesten lopen in keurige tenue’s maar het waren toch haar mooiste jaren zegt ze nog steeds, er was discipline genoeg toen.
Tegenwoordig lopen de moeders wel mee met de avond 4 daagse, ik heb dat ook jaren gedaan totdat ik mijn kids niet meer zag en heel ergens anders liepen zodat ik ze niet eens meer ergens zag lopen,toen ben ik gestopt en dacht ik: ga nu voortaan lekker zelf maar met je eigen vriendinnetjes he?
Ik zelf heb nooit op een wandelclub gezeten of met de avond 4 daagse meegedaan, waarom niet weet ik ook niet, ik had het veel te druk met mijn verzorgpony’s ook leuk hoef je zelf tenminste niet te wandelen
Ik heb helemaal niks met lopen en nooit gehad ook. Geen idee waarom maar ik vind het een vreselijk iets niet alleen de vierdaagse maar ook het slenteren over de markt of het lopen in de stad. Fietsen doe ik dan weer wel graag.
Ik ken de wandelclubs alleen uit verhalen van mijn moeder die, inderdaad ook in uniform, heel wat kilometers heeft afgelegd met de club.
Jo met de banjo, Mien met d’r mandolien, Kaatje met haar mondharmonicaatje… Moest direct aan het liedje van Jasperina de Jong denken…
Wij in Den Haag liepen duinenmarsen. Dat was niet in clubverband, en je hoefde ook niet in ‘het gelid’ te lopen, je kon verschillende afstanden kiezen, maar aan het eind kreeg je wel een speldje en een stempel in je boekje.
Je had die marsen op verschilende momenten in het jaar. o.a. St. Nicolaasmars
Madelein: “Ik heb helemaal niks met lopen en nooit gehad ook”.
Sterker nog, ik kán niet eens ver lopen, sinds tientallen jaren al niet, maar toen ik klein was was dat nog niet te merken. Volgens mij was het lopen ook niet de lol, maar het met elkaar weggaan met de bus en de pauzes halverwege de wandeling 
Ik eigenlijk ook niet
De foto bij dit stukje is me erg dierbaar: mijn vader loopt voorop en ziet er nog zo vreselijk jong uit (hij was daar ook pas een jaar of 35)
Ik heb in begin jaren zeventig ook bij een wandelclub gezeten uit Heemstede; we gingen door het hele land heen en loopte meestal zo’n 5km-10km tocht. Ik herinder me weinig, maar ik heb ergens nog zo’n wandelboekje met stempels en een bak vol met medallies en lintjes leggen die mijn moeder een paar jaar geleden van zolder heeft gehaald
ik heb met school een paar keer de duinenmars gelopen maar was geen lid van een wandelvereniging. mijn ex-man wel, die moest dat van zijn moeder en sjokte dan op zijn gemak er achter aan, dus echt fanatiek was hij ook niet, maar ja, als je gedwongen wordt………..
Aidan: Truitje met d’r luitje niet te vergeten
Onze plaatselijke wandelclub “de JEEP” heeft niets aan mij. Ben liever een eenzame wandelaar.
Die airbonetocht heb ik in een periode van verliefd zijn eens meegelopen samen met een bus vol(letterlijk) mensen uit Wieringerwerf.
In de lagere schooltijd van onze spruiten de avondvierdaagse als begleiding meegelopen.
Dit zou voor mij eigenlijk bij jeugdtrauma’s behoren”"wandelen”,in de vakantie zowat iedere dag uren en uren achter elkaar door bossen en hei op de Hoge Veluwe. Echt verplichte kost.Als klein jochie had je toch veel leukere dingen te doen op de camping?
Maar ja Pa en Moe waren ook lid van een wandelvereniging,en als stadse Amsterdammer moest je toch wel een keer de natuur in! Maar nu na ruim 40 jaar loop ik dit jaar voor de 3e keer de Airbornetocht. Zo zie je maar dat een trauma kan vervagen!
Wij, mijn ouders en ik, in het begin mijn moeder en ik waren fervente wandelaars. In hun jeugd waren mijn ouders ook al aan de tippel. Ze zaten ook in een wandelclub. Mijn vader woonde in Arnhem, en daar heb je mooie plekjes genoeg om te wandelen. Mijn tante heeft zelfs eens de vierdaagse van Nijmegen gelopen. Mijn moeder was diabete en ik ging voor het eerst wandelen, een wandeltocht van 5 kilometer, en daarna van 10 kilometer, en dat ging goed. Mijn ouders kwamen me dan ophalen met de auto, en mijn moeder werd zo enthousiast van mijn verhalen, dat ze aan de internist vroeg of ze ook mocht wandelen. Dat moest ze dan zelf maar weten, als ze zichzelf maar goed in de gaten hield. Dat hield haar niet tegen om gelijk met mij en mijn vader te gaan wandelen. Hun eerste tocht was de Paleis Soestdijk tocht. 5 kilometer. Ik had dan de 10. Door oefening ging het steeds beter en wij hebben 12 keer de vierdaagse van Apeldoorn gelopen. Mijn vader 4 keer, maar hij was ziek, maar ging wel mee als verzorging, en dat is ook best wel lekker, als je tussendoor lekker uit kunt rusten en je krijgt iets lekkers. Een eenvoudige beker koffie smaakte al als een koninklijke drank.
Een eenvoudig droog biskwietje was net een stuk cake, als je hongerig was van het wandelen.
Onderweg kregen we komkommer en soep. Helaas is mijn vader overleden en mijn moeder kreeg reumatische artritis en moest achter een rollator.Ikzelf heb ook nooit meer gelopen. Maar nu mijn moeder is overleden heb ik de grote stap weer gewaagd en ben met een wandelclubje begonnen voor Senioren. En sinds vorige week loop ik in de weekends ook weer. Het liefst alleen. Dan kun je zelf zo hard of zacht gaan als je wil, en wil je onderweg een keer rusten of iets eten, niemand die je tegenhoudt, terwijl, als je met een club of meerdere bent, je altijd rekening moet houden met de anderen. In 2008 wil ik zeker weer naar Apeldoorn. Maar dan op de 20 kilometer, in plaats van vroeger op de 30, maar, ik ben weer helemaal vanaf de grond af moeten beginnen, na 15 jaar. En in het begin valt dat nog niet echt mee. Maar, wandelen, mijn sport!!!
Ik hou niet van wandelen. Vanwege een aangeboren handicap is lopen voor mij lastiger dan voor de gemiddelde mens. Af en toe wil ik weleens een stukje lopen, in gezelschap dan welteverstaan. Verder verplaats ik me het liefst op de brommer of fiets. Hoewel ik een fiets weer te langzaam vind gaan
Van mijn 7e tot ongeveer 11e jaar zat ik bij de wandelclub in mijn toenmalige woonplaats.(klein dorp) Helaas werd deze club wegens te weinig leden opgeheven. Als 7 jarige liep ik de 5 km.(6 en 7 jarigen) De leidster zei na afloop, ga de volgende x maar met de groten mee(8 jr en ouder), jij kan gemakkelijk de 10 km. En dat kon ik ook prima, ook gingen we met de bus naar Noordwijkerhout om daar te wandelen. Mijn wandelboekje ligt vast nog bij mijn ouders evenals een trommel met medailes. De vereniging heette “wandelvreugd”. En nu ben ik in mijn huidige woonplaats lid geworden van een wandelvereniging, verder ben ik niet zo sportief. En een abonnement op de sportschool is mij te duur. Wandelen is gezond en je ziet veel, je komt op plaatsen waar je anders niet zo snel komt.
Ik heb twee keer de Duinenmars gelopen en een keer de Sint Jorismars. Toen zat ik op de padvinderij, ook een soort club maar niet specifiek een wandelclub. Als ik nu beelden op TV zie van de Vierdaagse ben ik zo blij dat ik daar niet tussen zit. Dan denk ik; wat bezielt die mensen om vrijwillig blaren op hun voeten te krijgen of in de stromende regen toch door te gaan of bij erg warm weer, waarbij er zelfs slachtoffers vallen… dan denk ik: ga toch postzegels verzamelen ofzo!
Ik heb een keer de Airborne tocht gelopen, in knickebocker, bergschoenen (’k heet in ‘t echt geen Heidi!) maar wel een medaille…Verder moet je het me maar niet vragen!