De oppas
Op maandag 9 juli 2007 geschreven door Frank Faber
Vroeger toen je klein was kon het wel eens gebeuren dat je ouders een avondje weg gingen en meestal paste dan een vertrouwd familielid op; een oma of tante.
Die avond werd je dan verwend en mocht je wellicht later naar bed gaan dan je ouders gewild hadden. Als je de oppas goed kende maakte dat in wezen niet zoveel uit; immers, je werd extra verwend en je miste je ouders niet. Zeker niet als je toch in je vertrouwde omgeving was, het had in zekere zin iets feestelijks.
Jaren geleden; ik had toen nog maar één zusje; de jongste moest nog geboren worden, gingen mijn ouders twee of drie weken op vakantie naar het buitenland zonder de kinderen. Ik weet niet meer wat de bestemming was, maar gezien de leeftijd van mijn zusje en mij konden wij uiteraard niet alleen thuis blijven. Ik denk dat ik tien was en mijn zusje drie jaar jonger. Mijn vader had nog een nicht, die voor ons Tante Meina heette. Haar zagen we niet zo vaak en ik weet ook niet waarom de keuze uitgerekend op haar viel om op ons te passen.
Mijn zusje en ik vonden het best wel spannend; andere kookgewoontes, andere regels. Zelf had die tante vijf zoons, maar die waren stukken ouder dan wij. Ze las ons voor uit Nils Holgersson en wij lagen aan haar lippen. Ook leerde zij ons liedjes zingen die tot dan toe onbekend voor ons waren, o.a. “Schlimp schlamp schloemp, wij gaan tezaam kamperen…!” Hoe het verder ging weet ik niet meer.
Op een avond kwam ook haar jongste zoon bij ons op bezoek en hij stak een sigaret op. Omdat wijzelf uit een rookvrij nest kwamen vonden wij dat best wel raar. Onze hond deelde die mening want die vloog de trap op naar boven, iets wat ze onder normale omstandigheden nooit zou doen.
Tijdens die periode ging ik ook op bezoek bij een vriendje zonder dat ik Tante Meina verteld had waar ik was. Eenmaal thuisgekomen was ze een beetje boos op mij omdat ik had moeten zeggen waar ik uithing. Daar had ze zo haar vaste regels voor. Logisch, want ze had zelf immers vijf zoons in het gareel te houden! Toch was ik blij toen mijn ouders teruggekeerd waren met verhalen en wellicht ook met cadeautjes. Tante Meina is enkele jaren geleden overleden op hoge leeftijd.
Wie paste er op als jouw ouders wel eens afwezig waren?
20 reacties op “De oppas”
Laat een reactie achter
Was wel makkelijk bij ons thuis.
Mijn zus is twaalf jaar ouder dan ik ben en dus was de oppas altijd een bekende die bij de hand was.
Volgnes mij gingen mijn ouders niet zo vaak weg zonder de kinderen. Een vakantie zonder de kinderen was helemaal ondenkbaar.
Mijn ouders hadden altijd een schare oppasters voorhanden: ons huis stond op het inrichtingsterrein waar mijn vader werkte en veel therapie-leidsters, telefonistes etc. waren goede kennissen en wilden graag zo nu en dan oppassen. Ook wij noemden hen tante, ik herinner me een tante Reina, tante Leni, tante Winnie, tante Ijpie en nog een rits namen. Ik vond die oppasavondjes altijd superleuk, als oudste van 5 kinderen mocht ik het langste opblijven en dat was altijd erg gezellig. OP vakantie gingen we sowieso al weinig en zonder kinderen gingen mijn ouders al helemaal niet (mijn vader gaat trouwens helemaal niet graag op vakantie, nog steeds niet), dus het oppassen beperkte zich tot de avonden.
Ik kan me eigenlijk niet heel veel van oppassen herinneren. Ik weet dat de broer van mijn vriendinnetje wel eens heeft opgepast en de dochter van vrienden van mijn ouders, maar meestal was het de babyfoon. Zelf heb ik daar heel slechte ervaringen mee toen de babyfoon op mijn kindjes “paste”. Wij waren eens bij buren en op het aanrecht stond een aantal babyfoons. Op een gegeven moment riep iemand dat er ergens een kind huilde. Mijn kind dus. Toen ik de deur open deed zag ik dat de deur naar de trap open was. De oudste (toen net 3) dus, want zijn zusje was nog een baby. Ik liep naar boven en hoorde hem op ons bed zitten snikken: “Nu ben ik he-le-maal al-leen”. Ik vond het zo ontzettend zielig dat ik mee heb zitten huilen. Dat was meteen einde babyfoon. Een achternichtje van mijn man kwam voortaan oppassen tot het mobiele telefoon tijdperk aanbrak en kids oud genoeg waren om alleen te zijn en ons te kunnen bellen. Zelf begon ik met oppassen toen ik 11 jaar was. Ik heb het járen gedaan. Slapend rijk worden heette dat!!
Mijn ouders gingen bijna nooit weg. Voor rapportgesprekken bleven we even alleen. En verder gingen ze wel eens naar de verjaardag van ene familielid. Dan paste de buurvrouw op ons. We noemde haar tante Truus (ze heette Trui). De volgende ochtend kregen we dan een taartje bij het ontbijt! over van het feestje.
Mijn ouders gingen bijna nooit weg. Voor rapportgesprekken bleven we even alleen. En verder gingen ze wel eens naar de verjaardag van een familielid. Dan paste de buurvrouw op ons. We noemde haar tante Truus (ze heette Trui). De volgende ochtend kregen we dan een taartje bij het ontbijt! over van het feestje.
en dat is 3…….. sorry hoor.
Als wij een keer of 10 oppas hebben gehad houd het wel op,een paar keer een buurjongen,en een paar keer een buurmeisje die een jaar of 8 ouderwaren dan ons.
Wij zijn altijd mee geweest op vakantie,dus de oppas was allen voor een enkel avondje.
Nu in ons eigen gezin gaat het net zo,ik denk dat onze kids nog geen 10 keer een oppas hebben gehad wij nemen/namen ze zoveel mogelijk mee.en als kinderen niet gewenst waren op een verjaardag of ander feestje,gingen we niet,of alleen mijn vrouw of ik.de kinderen horen er ook bij zeker op vakantie voor dat je het weet zin ze de deur toch al weer uit,anders had je geen kinderen moeten nemen.Er zijn kinderen die worden zoveel opgepast dat ze hun eigen ouders amper kennen.
Echt een oppas hebben we niet vaak gehad, mijn ouders namen hun verantwoording voor ons en gingen zelden tot nooit alleen de deur uit. Tegenwoordig nemen ouders voor een poep en een scheet een oppas in huis. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik zou denk ik ook niet zo scheutig zijn met een oppas in huis halen.
ik heb ook geen oppas gehad , als mijn ouders ergens heen gingen gingen ze gewoon apart,
dat kun je haast niet voorstellen dat het nu nog gebeurt.
Mijn ouders gingen niet veel gezamenlijk uit. Wel als er een verjaardag in de familie was. Meestal paste een buurvrouw op waar mijn moeder op haar beurt ook wel eens oppaste.
Alleen in noodgevallen paste een goede vriend van m’n vader op. Deze man had op de grote vaart gezeten en kon ons hele spannende verhalen vertellen. Daarom gingen we vaak later naar bed dan was afgesproken. Als hij z’n kunstgebit uit deed, kon hij exact Popeye nadoen, tot grote hilariteit van ons.
Vanwege zijn verleden op de grote vaart was hij ook niet vies van sterke drank. Omdat wij thuis nooit over een uitgebreide bar beschikte, mocht hij alle “staartjes” opmaken. Nu kon het gebeuren dat er nog al veel staartjes waren en de oppas de lat voor een staartje wat hoger legde dan normaal. En van alles door elkaar drinken is natuurlijk ook niet verstandig. Dan werden de rollen omgekeerd. Dan moesten wij op de oppas oppassen. Zodra hij in slaap gevallen was, zorgde we dat er geen sigaret of sigaar brandde en de oppas in z’n slaap geen glaswerk kon breken. Dan gingen we zelf naar bed. Als m’n ouders thuis kwamen moest er mestal een taxi aan te pas komen om de oppas weer bij hem thuis af te leveren.
Zoals gezegd werd zijn hulp alleen in noodgevallen ingeroepen. Maar wij vonden het gaaf.
Als de oppas kwam lag ik al in bed omdat ik anders m’n bed niet in te krijgen was. Niet dat ik klierig was, maar als ik wist dat m’n moeder (en m’n vader) niet thuis was dan ging ik niet slapen. Beetje erg ‘mama-kindje’ geweest
.
Later op m’n 14/15e vaak opgepast op de kinderen van de collega’s van mijn vaders werk. Makkelijk geld verdienen vond ik altijd.
Bij ons woonde een ongetrouwde tante in, dus er was nooit een oppas nodig. Als mijn ouders ’s avonds visites aflegden, naar toneel of muziekvoorstellingen gingen, Dan waren we dus nooit alleen. Mijn tante zelf ging weinig uit dus waren er nooit oppassen in huis.
bij mij pastte niemand op. Toen ik 5 was was ik zomaar een avond alleen in bed, het was zomer en nog lang licht, ik hing uit mijn raam en keek naar de spelende grote kinderen. Later kan ik mij nog wel een oppas herinneren, iemand die voor 2,50 een hele avond kwam opppassen. Ik vond haar een weinig spontaan en ik heb haar ook nooit meer terug gezien.
Mijn ouders gingen wel eens ‘koffiedrinken’ bij andere echtparen en dan bleven broertje en ik thuis met een kennis. Tot ik 12 was, oppassen gedaan en pasten we op onszelf en elkaar! Toen ik eens 11 was haalde die oppas een stel rokende en rumoerige mensen in huis die hun sigaretten in de huisplantpotten uitdeden. zal wel de laatste keer zijn geweest
zelf geen oppas gehad, wel eens bij een buurvrouw geweest.
een keer toen ik een jaar of 9 was paste mijn broer op (15).Hij smokkelde een meisje binnen en ik belde gelijk mijn ouders op, duurde tien minuten en een preek van een uur voor mijn broer, uiteraard baalde hij.
Later mocht ik eens met datzelfde meisje en een vriendin van haar naar de stad, ze kochtten spulletjes voor hun uitzet, dekbedden en dergelijke, mijn moeder had mij 5 gulden meegedaan, maar pinnig als ik was gaf ik niets uit.
Ook niet toen bleek dat de dames geen geld meer hadden voor de bus, ze konden bidden en smeken en liepen kwaad naast mij naar huis.
Een tijdje terug kwam ik een van de twee nog tegen in de kroeg
ze wist mij dertig jaar later nog te vertellen hoe zo’n krengetje als ik was.
Uiteraard ben ik zelf ook oppas geweest en nam ik mijn huiswerk mee, dat verveelde en dan haalde ik de kleinste eruit en gingen we lekkers eten en spelen, en mijn tante vroeg zich later af waarom het kind de volgende dag toch zo hangerig was, lekker voor haar zelf katerig en dan ook nog zo’n hanggroepeuter erbij……
Ik heb niet zo heel vaak opgepast, maar een lol dat we hadden…….
Mijn oudere broers en zussen kunnen zich nog wel wat oppassers herinneren, waarschijnlijk in de gevallen dat mijn ouders allebei naar het koor waren ofzo. Ik kan me alleen herinneren dat mijn oudere broers op ons (jongste 2) pasten. Nu ik zelf kinderen heb neem ik niet zo gauw een oppas. Mijn schoonmoeder past wel regelmatig op, maar ik probeer het bij voorkeur zo te regelen dat het niet hoeft.
Bij ons paste opa en oma altijd op, hoewel volgens mijn oudste zus wij ooit een oppas hebben gehad die niet zo aardig was en met een hoop dingen dreigde als we iets zouden vertellen wat ze deed. Zal dan vast niet veel goeds geweest zijn. Maar ikzelf kan me daar niets van voor de geest halen. Veilig opa en oma heb ik nog heel goede herinneringen aan.
Ook nooit zoveel ‘oppassers’ gehad. Favoriet was m’n nicht Lies, ten tijde heette ze nog Marlies, want die deed altijd van die gymnastiek oefeningen en van haar mocht ik altijd laat opblijven.
Als het nodig was pasten mijn opa en oma op mij en mijn zusje. Ik logeerde bij ze toen ik vier jaar was en mijn zusje geboren werd. Natuurlijk kwamen opa en oma ook als mijn ouders eens een avondje uit waren of zo en toen we groter waren en ze wel eens een lang weekend of een midweek weg gingen, logeerden wij bij ze of zij kwamen bij ons. Het was heel gezellig en vertrouwd. We troffen het dat zij en wij in dezelfde wijk woonden.