Bedevaartoorden
Op donderdag 12 juli 2007 geschreven door Ego Kornus
Al vroeg in mijn jeugd, tussen de 5 en 7 jaar, werd ik door mijn held (Opa) mee naar de kerk genomen. Voor dat ik naar school ging en soms in het weekend naar een andere kerk bij ons in het dorp, Baarlo Limburg.
Er waren 2 kerken waarvan een in het kasteelklooster, de Berckt, heel oud van de 12de eeuw, daar was wel iets meer te zien dan in de gewone kerk in het centrum. Snel genoeg zou ik nog meer te zien krijgen dan deze kerken alleen.
Menigmaal werden er ook bedevaarten georganisseerd, naar Wittem, St Gerardus of Amsterdam de stille omgang en uiteraard naar Lourdes. Mijn eerste bedevaart met Opa was naar Amsterdam, de stille omgang. Mijn bewustzijn over dit gebeuren reikte niet verder op dat moment dan dat zou plaatsvinden in de nacht en het zou iets met de kerk van doen hebben.
In de bus zittend werden de mensen menigmaal verzocht tot gezamelijk bidden, hoe graag ik ook op dat moment zou willen ik wist echt niet wat er gebeden werd, alles ging in een ritme wat me bijzonder op mijn gemak stelde en ik vond het zelfs mooi bij tijd en wijlen.
Aangekomen in Amsterdam liepen we door de nacht naar een kerk waar de mis werd gehouden. Het was wel iets anders dan de gewone kerk bij ons in Baarlo, mooi versierd met kleuren en houten beelden.
Ik was hier zwaar van onder de indruk tevens werd er in die mis ook het orgel bespeeld wat voor mij nog indrukwekkender was want dat klonk daar toch zo prachtig, ik hoorde daadwerkelijk het verschil met het orgeltje van onze kerk.
Op een gegeven moment keek ik langs me bleek Opa in slaap gevallen te zijn, dat was iets waar ik me minder op mijn gemak bij voelde wat te doen als de kerk afgelopen was? Het gebeurde als vanzelf, hij werd wakker gemaakt door een bekende met de boodschap het is gedaan we gaan terug naar huis. Wederom liepen we door de nacht maar nu met een hele grote groep mensen vanuit geheel Nederland er waren enkele mensen met fakkels dat me deed denken aan St Maarten maar toch net iets meer.
Terug bij de bus aangekomen verzamelde zich ook andere mensen zich daar, van omliggende dorpen om mekaar te begroeten en wat nieuwtjes uit te wisselen. De terugreis werd aanvaard en er werd een pauze ingelast in de veehallen in Den Bosch, voor het nuttigen van broodjes met koffie. Enkele duizenden, zo leek het althans, mensen verzamelde zich daar om een ontbijt te nuttigen. Een lawaai in die hal, met een enorme galm, ik stond op een moment stil bij de wandeling die we deden in de midden van de nacht in stilte, wat een contrast.
Enige jaren later, ik was een jaar of 25, liep ik wederom op een keer midden door de nacht door Amsterdam met wat vrienden waar we op een grote groep mensen stuitte die in stilte door de nacht liepen waarvan enkelen met fakkels dat bracht me glimlachend meteen terug naar deze herinnering.
Feed
Trefwoord(en): Amsterdam Bedevaart katholiek Baarlo stille omgang Bidden
25 reacties op “Bedevaartoorden”
Laat een reactie achter
Als ik zo tussen de regels door lees, Ego, heeft het virus jou dus niet aangestoken.
Jeugdsentiment alom, en je hoofd boven water houden (correct me if I’m wrong).
Een prachtige kijk op bedevaartsoorden wordt gegeven door Richard Dawkins (lees bijv http://en.wikipedia.org/wiki/The_God_Delusion ). De ergste types vind ik die zoals Madonna en Cliff Richard, waarvan de hypocrisie afstraalt. Ik wil je ervaring niet de grond in rammen, Ego vandaar dat ik het hier maar bij laat, maar ik respecteer je sentiment.
Tja Omnivoor, ik sluit me bij jouw verhaal aan.
Omnivoor, dan had je beter je reactie niet kunnen schrijven. Maar gelukkig kun je een ervaring niet de grond in rammen. Een ervaring is zoals hij is punt uit.
Grappig is dit toch, hoe mensen elkaars herinneringen benaderen. Het verhaal van Ego spreeekt mij juist enorm aan, domweg vanwege het feit dat het gevoel van een 5 á 6 jarige mooi verwoord is. Ik moest denken aan de nacht van twee jaar terug, dat wij als gezin midden in de nacht naar de boekwinkel gingen om het boek van Harry Potter te kopen. Mijn kinderen waren helemaal opgewonden, we gingen midden in de nacht naar de winkel! Enorm spannend, ook daar waren vele mensen op de been en het sfeertje “had iets” ….Dit proef ik ook uit het verhaal van Ego, het is denk niet zozeer de religieuze ervaring, als wel het feit dat je met opa, in het donker iets onderneemt met een heleboel andere mensen….Indrukwekkend toch voor een kind? Ook al ben je niet religieus, ( ben ik ook niet), zoiets doet toch iets met je…allemaal mensen met een bepaald doel, een bepaalde eensgezindheid…Mooi, vind ik, ik lees graag dit soort verhalen!
Het toeval wil dat ik aankomende maandag met een vriend van mij naar Kevelaer (in Duitsland) ga, omdat daar een bedevaartsoord is. Het is voor het eerst dat ik bewust een bedevaartsoord bezoek. Terug naar mijn katholieke “roots”, die zovele antwoorden geven, zovele zekerheden. Dus ook zovele vragen oproepen.
“Pater noster, qui es in cealis, sanctificetur nomen tuum (…)” (Met melodie)
Toeval? Wellicht moet het en ben ik magisch-realistisch verbonden met jeugdsentimenten.net.
Eén keer, met spijt, op bedevaart geweest naar het graf van Franz Kafka.
In Parijs bewust Jim niet bezocht…
Oh?! Deze vaarten werden niet bedoeld
@ hekate: ik besef heel goed dat het een persoonlijke ervaring is, maar het idee op zich om een kind er bij te betrekken vind ik weerzinwekkend. Stel je toch eens voor als Ego toen had gezegd: ‘Ik ga niet, ik wil niet mee!!’??
.
@Paul: ik dacht dat het ‘Caelis’ was
Ik heb op Christelijke scholen gezeten, niet vanwege het Christelijke, maar omdat mijn ouders het goede scholen vonden. Ik heb zelfs op een Christelijke universiteit gezeten. Maar (met dat in gedachten) ik vroeg me en vraag me nog altijd af waarom mensen (wetenschappers incluis) zich blootstelden/stellen aan invloeden en verzinsels van mensen, die geloven in niet bewezen entiteiten. Maar ik val nu in herhaling, want ik heb me al eerder zo uitgelaten op deze site/dit forum, toevallig ook nog in een topic van Ego en het heeft niets met Ego te maken, alleen met de gevoelens die het losmaakt in mijzelf.
@Omnivoor: Je hebt gelijk, “caelis” moet het zijn. Goed opgemerkt.-excuse-
Hier een website over Kevelaer i.v.m. bedevaart:
www.wallfahrt-kevelaer.de/index.php
Mooi verhaal Ego!
Ik ben twee keer; in 1983 en 1984 met een jongerengezelschap met een bus naar Rome geweest samen met Elise. De eerste keer sliepen we in een klooster en het jaar daarop in een hotel. Het was (beide keren?) rond Pasen en we zaten op het St Pietersplein te kijken naar de Paus. Het was een boeiende ervaring waar ik Elise ook beter leerde kennen. We zijn het tweede jaar ook bij Assisië geweest; daar waren drie kapellen boven elkaar gebouwd. Eigenlijk was ik de enige niet Katholiek van het gezelschap maar ik voelde me er wel thuis. We hebben ook veel gebeden en ik koester warme herinneringen aan beide jaren.
Ben in Lourdes (Fr.) en Fatima (Port.)geweest. Beide keren hebben bijzonder veel indruk op mij gemaakt. Zo ook het bezoek aan Israel.
Ik ben 1 keer met mijn ouders naar Lourdes geweest. Mijn vader was erg ziek geweest en weer aan de beterende hand, en hij was daar een keer met de ziekentrein geweest. Hij kwam met verhalen thuis die hem zo hadden aangedaan, dat hij zei dat hij de volgende vakantie met ons, als hij helemaal mocht genezen, met de auto naar Lourdes zou gaan. We hebben er drie dagen over gedaan, ik leerde in die tussentijd een aardig mondje Frans spreken ( met behulp van boekjes met fonetische uitspraak)Het was toen best een vrij warme zomer.Toen we Lourdes binnenreden moesten we natuurlijk eerst op zoek naar een hotelletje, aan de Gave. Nadat dit geregeld was gingen we te voet het dorp door, want het is is in feite niet meer dan een dorp.
De centrale plek is de grot. Daar kun je niet omheen. Het was juist tegen 4 uur,het lof. Het plein stond vol met zieken in rolstoelen en bedden met baldakijnen er boven. Er kwam een Belgische pastor die, dat vonden wij heel frappant het eerste uur dat we er waren, vroeg of wij Hollanders waren en of we een beetje konden zingen.Dan mochten we mee zingen in het grote koor en de dienst mede begeleiden, in verschillende talen. Ik kan wel goed zingen maar deze keer kwam er geen noot uit en ik zag niets van de tekst in mijn boekje van de tranen die in mijn ogen stonden. Dat was bij mijn ouders ook zo, hoewel mijn vader het al een keer had meegemaakt. We zijn ook nog in die week mee gaan lopen in de lichtstoet, maar dat maakt niet zoveel indruk als dat je er naar kijkt, eerlijk gezegd. En we zijn in de grote kerk geweest onder de grond. Zoveel mensen als je daar ziet. En hoe serieus ze ook zijn. Ik kreeg 1 keer een vermanende blik van een Franse religieuze, toen ik een foto maakte op het plein met het beeld van Maria en toen riep ik iets hard tegen mijn moeder. Meteen een verwijtende blik en een hard ssstttt.Mijn moeder moest er om lachen. We waren bij de kruisweg ( niet gelopen ) en zagen mensen die op hun knieën ( dat is dus écht zo) op het grind van beeld naar beeld kropen. Dan moet je toch wel heel erg iets graag willen voor iemand. De dag voor we weer naar huis zouden gaan waren we weer op het plein en ik hoorde een vrouwtje in het Engels vlak voor de microfoon zeggen”Oh dear, this is so beautifull”en ze verwoordde daarmee wat ik dacht.En voor de rest is er natuurlijk het toerisme en de hype van winkeltjes en souvenirsl Van oorbellen tot wijwaterbakjes. Het Rijke Roomsche Leven is hier goed vertegenwoordigd. En het draait allemaal om Bernadetje en Maria. Mijn vader ging nog een keer naar Pau, want hij is een wielerfanaat en hij wilde ons eens laten zien waar de Tour de France altijd voorbij kwam. We hebben de rest van de week onder andere nog Vakantie gehouden, maar als je in Lourdes bent kun je er gewoon niet omheen om naar een kerk of de grot.Helaas is mijn vader gestorven, hij is er nog 1 keer geweest, en mijn moeder is niet meer capabel om te reizen. Ze zegt dat het mooi geweest is en dat het indruk op haar heeft gemaakt, maar toch wil ze geen tweede keer. Maar als er iets over Lourdes op de tv is kijkt ze daar altijd naar.
En we gaan in de Basiliek van ons dorp ( Oudenbosch) altijd wel een noveenkaars opsteken als iemand daar om vraagt of als we iemand iets goeds toe wensen. Geloven blijven we wel doen.
Dit log is voorzover herkenbaar dat het herinneringen oproept aan het met opa en oma naar kerk gaan. Een mooie ouwe kerk aan het Verdonkenoord. Als de dienst was afgelopen en we gingen naar huis, viel het mij als kind op dat sommige mensen bleven ziten. Volgens mijn opa gingen die later even koffie drinken met de pastoor.
Ik ben in mijn jongelingjaren 9 x in Lourdes geweest als helper. Mensen in een rolstoel van het hotel naar kerk, grot, andere kerk, ijswinkel, koffietent, weer een andere kerk, processie in de middag, processie in de avond, weer naar de grot, naar een andere ijssalon etc etc etc brengen. En dat kluchie op, kluchie af. Uiteraard gingen we daar ’s avonds na het gedane werk ons eigen vertier zoeken. Cafe Sjaantje (Jean d’Arc) of cafe La Carafoure. In de cafe’s heerste en zeer samenhorige stemming. Nederlanders, Engelsen, Duitsers, Belgen, Polen alles zat door mekaar en iedereen praatte, lachte en zong met iedereen.
Voor de mensen die daar ziek of zwak heen gaan is het een enorme steun om te zien dat ze niet de enigen zijn of dat het altijd erger kan. Eigelijk zie je de hele week alleen maar blije gezichten om je heen. En die commercie…ach, overal waar veel mensen bijeen zijn word geprobeerd geld te verdienen, daar prik je gauw genoeg doorheen.
Het waren al die jaren voor mij de mooiste week van het jaar.
Ego’s log doet mij aan een andere jeugdherinnering denken. Als je in de kerk bent en 1 iemand begint te hoesten is er opeens een wave van kuchjes door de kerk.
@ Thea v.H. na het lezen van jouw tekst kwamen de herinneringen boven. In Lourdes (’79) dronken we speciaal gezegend water. En staat mij bij dat er zoveel souvenirs shops waren.
En 3 jaar terug zag ik in Fátima ook de mensen op hun knieën het enorme plein oversteken. ’s Avonds laat toen het donker was hebben we meegelopen in een lichtprocessie achter het Maria beeld aan. Iedereen zong het zelfde lied “Ave Maria” en er gaan dan vele gedachten door je hoofd. Eerder, aan het begin van die avond hebben we een flink stuk gelopen buiten het stadje om het huisje te zien van de kinderen waaraan in 1917 Maria verscheen. Er was niemand meer behalve een oude man die vertelde de oom te zijn van de kinderen (van wie er toen nog eentje leefde). Hij liet van alles zien in het huisje en wees op foto’s aan wie wie was. Het heeft behoorlijk veel indruk op mij gemaakt. Ik ben niet katholiek opgevoed maar toch ….
@Omnivoor: wat geeft dat als Ego dat had gezegd?? Ik snap je punt niet, je maakt het te persoonlijk. Het is toch prachtig als mensen mooie spirituele ervaringen hebben? En dat wetenschappers niet zouden mogen/kunnen geloven, vind ik helemaal zo’n onzinnig vooroordeel.
Ik vraag me altijd af waarom mensen zich zo vreselijk opwinden over wat voor anderen belangrijk is. JIJ hoeft toch niet te geloven en naar de kerk te gaan?
Nou ja, ik denk eigenlijk dat deze discussie hier inderdaad niet gevoerd moet worden, het gaat tenslotte om de herinneringen.
Ik ben 2 keer in Rome geweest en een keer in Lourdes. Mooie ervaring veel mee gedaan gezongen processie gelopen in de kerken en bij de grot geweest. Er is inderdaad ook een toeristisch gedeelte, maar dat is voor ontspanning en leuke herinneringen te kopen en kaarten. Ik was met een jongerengroep van 12 personen. waar 3 gehandicapten in zaten, die logeerden ergens in een hotel bij het centrum en wij moesten een stukje een berg op naar jongeren slaapzalen. Het was een treinreis voor de jongeren groepen die erheen wilden. Misschien kom ik er ooit weer eens, en naar Rome zou ik ook wel weer eens willen en Kevelaar en Santiago Compostella en Fatima. Zou ik ook eens willen zien en Medjujorje, die is nog wat onbekend. Maar ook indrukwekkend dat heb ik eens gelezen.
Om in te gaan op de Katholieke achtergrond ik heb me in 1981 laten uitgeschrijven van de kerk en bij de burgelijke stand.
In de tijd dat ik met Opa meeging speelde al dat geen rol. Het was inderdaad meer dat ik met Opa mee de nacht inging voor avontuur of een ervaring, Opa was de held! Een jeugd sentiment zonder zuur of wrang.
Mijn oma ging veel met de bus met andere oudjes naar Lourdes en kwam dan met een flesje gezegend Lourdeswater terug in zo’n plastic maria flesje met een blauw dopje erop en die mocht beslist nooit open gemaakt worden door ons, was voor haar altijd bijzonder en nu las ik ergens in een krant dat een oude mevrouw ergens in Nederland alleen nog maar heilig Lourdes water DRINKT en niets anders
Toen mijn moeder pas gestorven was, 20 Juli jongstleden, heb ik gedacht bij mezelf, mijn moeder wilde en kon niet meer, ik ga voor haar naar Lourdes. Met een busreis, als hoteltoerist.
De reis is al geboekt en 12 Oktober is het zover. We hebben ook vakantie maar komen ook in Nevers, bij het klooster waar Bernadette ligt opgebaard.En bij het hutje waar ze herderinnetje was. Het lijkt me zo interesant. Dan zie je eens wat anders dan de hype rondom .
Ik zie vaak foto’s nu, op Internet, over Bernadette. En ik kan nog steeds niet snappen dat dit haar echte lichaam is dat daar ligt.Denk steeds dat het vast een wassen beeld is dat ze daar hebben neergelegd. En ik denk dat ik dan steeds aan het moment zal moeten denken dat ik mijn moeder heb gezien in het mortuarium. Ze zag er heel anders uit dan mijn levende moeder, en haar vingernagels waren blauw. Dat schijnt bij Bernadette ook nog niet eens zo te zijn. Aan 1 kant lijkt het me eng en aan de andere kant ook wonderbaarlijk. Gisteren naar een ziekenzegening geweest in Oudenbosch .
Niet om zelf gezegend te worden, maar gewoon om kracht te vragen. Het was ook best wel indrukwekkend, vooral toen de pastoor met de monstrans met het heilig oliesel ( er is geen persoonlijke aanraking meer met olie) voor de mensen ging staan, terwijl het koor Ave Maria en Tantum Ergo zong) en een andere pastoor stond achter de mensen die gezegend zouden worden en legde een hand op hun schouder en dan sloegen ze een kruis. Later werden de overige mensen in de kerk gezegend. Kippenvel en tranen. (van mijn kant, dus ) maar dat komt voornamelijk omdat ik nog erg emotioneel ben wat betreft mijn moeder en omdat ik savonds nog naar een avondwake moest van een buurman. Soms kun je teveel op je bordje krijgen ) Ik denk dat de ziekenzegening in Lourdes nog wel vele malen indrukwekkender zal zijn.
Thea,
Ik wil even kwijt dat je je gevoel erg mooi verwoordt….Jij schrijft dat je kippenvel krijgt bij de zegeningen, ik krijg kippenvel van jouw verhaal. Juist als je verdriet hebt om een dierbare, kunnen dit soort ervaringen extra impact hebben .Zelf ben ik niet gelovig in de zin van katholiek kerkelijk of zoiets. Maar ik herken jouw gevoel wel degelijk, ik put veel kracht uit het Boeddhisme…Een initiatie van de Dalai Lama bijvoorbeeld of het luisteren naar mantra’s….Het maakt niet uit HOE, via welk geloof, maar DAT we ervaren. Daar gaat het uiteindelijk om…Ik hoop voor jou dat je je verdriet omtrent je moeder op deze manier een plekje kunt geven. Veel sterkte toegewenst..
@Thea: Ik denk dat je moeder het fijn had gevonden dat je nu de reis voor haar maakt. Het zal zeker veel bij je los maken, maar dat is lijkt me goed voor je verwerking. Sterkte!
Ego schrijft:
‘Om in te gaan op de Katholieke achtergrond ik heb me in 1981 laten uitgeschrijven van de kerk en bij de burgelijke stand.’
Ik snap ‘burgelijke stand’ niet in dit verband?
Dutchfranca: als je je uit de katholieke kerk laat schrijven, maar je doet dat niet bij de gemeente waar je woont, is je geloof nog steeds katholiek voor de gemeente. Pas wanneer je dat dus hebt gedaan, ben je volledig katholiek af..
Bedankt Rozemarijn; weer wat bijgeleerd vandaag!
Vorige week ben ik teruggekomen uit Lourdes, na 9 dagen met de bus. En daarvan verbleven wij 4 dagen in Lourdes.Voor mij was het na 30 jaar de tweede keer maar gek genoeg was het in mijn gedachten heel anders. Ook omdat ze de Rozenkranskerk, de onderste van de drie basilieken op het plein, aan het renoveren waren en dus kon je daar niet komen. Ook niet met de lichtprocessie, savonds. Die was nu, eigenlijk ook wel heel bijzonder, begonnen bij de grot en dan over de ene brug die over de Gave gelegen is, dan aan de andere kant over de prairie, zoals dat heet, en weer over de andere brug terug. Een “klein”rondje waar je toch 3 kwartier voor uit kon trekken. Ik heb zowel meegelopen als van boven af gekeken, maar gek genoeg deed het me niet zoveel als de eerste keer. Wat wel indruk maakte was de internationale hoogmis in de Pius X ondergrondse Basiliek. Onze reisleider had gezegd dat we er minstens een 3 kwartier van te voren moesten zijn want anders was er geen plaats meer. Ik geloofde daar niks van want er kunnen 2.500 mensen in. Maar toen het nog geen half 10 was zat de kerk al helemaal vol, van voren tot achteren. Onvoorstelbaar. Het was ook wel mooi dat het in verschillende talen was, uiteraard, en er waren overal monitoren zodat we alles konden volgen. De sacramentsprocessie was ook indrukwekkend, maar dat gebeurt elke avond om 5 uur. Ik heb ook meegelopen. Daarachter, gewoon als pelgrim.Het viel mij op dat mensen aan de kant spontaan gaan knielen of een kruis slaan of hun hoed afnemen of hun hoofd buigen zodra de priester voorbij komt onder een baldakijn met het allerheiligste. Ze tonen daar nog echt respect. De lichtprocessie had iets van een stille tocht, daar moest ik steeds aan denken.
Bij de grot en overal bij de kruisweg zijn overal bloemen neergelegd of ingestoken. Ter ere van. Het meest emotionele vond ik wel de handoplegging want dat bracht veel verdriet te weeg bij de mensen. Ik werd er zo door gegrepen dat ik naderhand even tijd nodig had om het in mijn eentje klaar te krijgen. Ik kon even niet tussen de mensen zijn en moest me afzonderen.
De op één na laatste dag hadden we een slotviering in een tot kapel omgebouwde schaapskooi, voorwaar heel bijzonder en ook heel intiem. De laatste dag een slotviering in een crypte onder een kerk, ook heel intiem en ook erg emotioneel. Zelf was ik die dag verdrietig, omdat het precies drie maanden geleden was dat mijn moeder was overleden en ik moet dan altijd huilen, nog ,en er was een ontroerend moment toen een gehandicapte jongen uit ons gezelschap misdienaar mocht zijn en zich vol overgave van die taak kweet. Onder de communie moesten we allemaal rond het altaar komen staan en elkaar een hand geven.Daarbij werd gezongen : Geef mij je hand”van Toon Hermans. En elkaar de vrede wensen met een zoen.
Omdat het thema dit jaar was Laat je met God verzoenen. Ik heb een paar heerlijke vriendschappen overgehouden aan mijn reis naar Lourdes en het lijkt, nu ik een week thuis ben, of ik thuis veel emotioneler ben en mijn moeder en vader nog meer mis als daar in Lourdes, hoewel ik zelf dacht dat het andersom zou zijn, maar ik mis de warmte en de vrienschap van de anderen. Je bent één grote familie, en als je dan weer thuis ben, alleen, geen contact met je eigen familie, hunker je weer even naar dat gevoel van warmte en liefde dat als een warme deken over je heen lag, zoals ik in een overweging schreef, zoals een mantel om mij heen geslagen. Nu is die mantel weg en het is koud, ook letterlijk, want ten tijde van mijn vakantie was het 24 graden en zonnig. Vanaf Zondag hebben we niets dan kou en duisternis en bewolking. Maar, het was een mooie ervaring en ik had het zeker niet willen missen.
@Thea. Mooi onder woorden gebracht je ervaring. Veel herkenning van de keren dat ik er geweest ben. Klappen ze na afloop van de hoogmis in de ondergrondse nog altijd? Ik zat altijd buiten te wachten tijdens die dienst, maar ging vlak voor het einde naar binnen om het klappen niet te missen.
Dat kan ik me gek genoeg niet herinnernen, Roefel. Misschien was ik teveel onder de indruk en dan let je daar niet zo op. Wel dat het overweldigend druk is, en dat we eigenlijk de helft van de mis moesten staan. Zat je net even, moest je weer omhoog. Het leek wel ochtendgymnastiek. Op den duur werden we er een klein beetje oneerbiedig lacherig van. Er waren tijdens de voorbeden ook zieken en gehandicapten die hun gebed uit mochten spreken. Dat was bijzonder. Ook tijdens de allerlaatste slotviering moest een man een voorbede doen maar hij moest er van gaan huilen. Later bleek er een eng verhaal achter schuil te gaan, ze hadden een kindje verloren op 2 jarige leeftijd, dat was verdronken.
Er is veel ongeweten leed rondom je, als je daar bent of onderweg. Ik ben ook in Rocamodour geweest, maar dat was meer als toerist. Dat was best eng, zo tegen die rotsen aangeplakt. Vooral als je zoals ik last hebt van hoogte en dieptevrees. Ik stond foto’s te maken tegen de muur geleund, dat ik maar niet over het randje kon kijken. En ook zijn we nog in Nevers geweest, bij het klooster van Bernadette. Als je haar daar zo zag liggen moest ik aan twee dingen denken. Ten eerste aan Sneeuwwitje en ten tweede aan de gouden koets. Met goud afgezette ruiten. Ik kreeg eigenlijk zelf ook zin om er bij te gaan liggen en te slapen. Dat dit na meer dan honderd jaar nog steeds zo haar eigen lichaam is. Moet ik weer ineens aan Doornroosje denken. En ik heb stiekem een foto gemaakt, hoewel het eigenlijk niet mocht, maar laat het juist een hele mooie foto geworden zijn.Het leek op zich wel een ansichtkaart. Het was best een knap vrouwtje om te zien. Zo sereen.En frele. Nog jong natuurlijk, net zo jong als mijn oma die ik nooit gekend heb en die ook op 35 jarige leeftijd is gestorven aan tubercolose, toen mijn vader nog maar 3 jaar was. Rare overeenkomsten, hé?