Flitslicht herinneringen
Op woensdag 25 juli 2007 geschreven door Bertus
Wat zijn dat nou weer …..
Je hebt van die momenten in je verleden dat je precies weet wat je deed, waar je was, wat je dacht toen het gebeurde en jij het hoorde.
Het is als het ware alsof er een foto is gemaakt van jou en je bezigheden op dat moment : vandaar de term Flashbulb memories (Flitslicht herinneringen).
De moord op Kennedy is het bekendste voorbeeld, hoewel ik toen een paar maanden oud was en me daar dus net weer niks van herinner.
Maar recenter had je de moord op Pim en Theo of de dood van prinses Diana. Uiteraard te recent om jeugdsentiment te zijn.
Vreemd genoeg kan ik me van de tussenliggende periode weinig van dit soort collectieve momenten herinneren. Maar die moeten er toch zijn.
Wie kan mijn geheugen opfrissen ….
Wat deed jij toen : de eerste man op de maan landde, Nixon aftrad, de Olympische Spelen in München uit de hand liepen, Elvis doodging ……
Het gaat me dus niet om de gebeurtenis zelf, die wordt al belicht op deze site …. maar wat deed jij, waar was je enzovoorts.
47 reacties op “Flitslicht herinneringen”
Laat een reactie achter
- tussen haakjes ‘k zie nu pas dat je van plan bent naar DL te gaan, Bertus? Afijn, het onderwerp van de dag.
BIJ de zgn maanlanding was het avond en keek ik naar de maan of er ook iets te zien was (welnee dus, een beetje ver)
BIJ de aftreding van Nixon was het mijn moeders 40e verjaardag en reden we op vakantie door Venlo om haar een kado te kopen met de autoradio aan en het nieuws
BIJ de treingijzeling in Wijster zat ik in de aula van de Asser PA toen het nieuws doorkwam - een van de gijzelaars was een klasgenoot
Bij de dood van Diana was ik op inkoop voor onze zaken in, jawel, Londen. Mijn compagnon maakte ons ’s ochtends wakker om te vertellen wat er met Diana was gebeurd. London was in schok. Op de kledingbeurs in Earls Court werden 2 minuten stilte gevraagd om 12 uur. Wij besloten de stad in te gaan. Naar Kensington palace en naar Buckinham palace.
Bij de val van de muur in Berlijn was ik uit mijn slaap wakker geworden. Ik werd die dag 29 jaar en kon niet slapen en zag de beelden op televisie. Vreugde dus.
Het overlijden van Pim Jacobs hoorde ik in de auto opweg naar huis vanaf een korte vakantie uit Port Zeelande(zuid holland)
Bij Elvis’ overlijden zat ik lekker aan mijn brommer te klooien toen ik het nieuws hoorde.
De Bijlmerramp zag ik voltrekken op televisie nadat ik in Almere een grote kanl hoorde en de televisie daarna aanzette om iets anders te kijken.
De dood van John Lennon.
Ik had nachtdienst op de kinderafdeling van het MCA, mijn collega en ik zaten op de bank in de koffiekamer beide te haken aan een beddensprei, radio aan, tot we het nieuws van de dood van JOhn Lennon hoorden.
Bijlmerramp. Zondagavond, tennisavond. In de kantine van de tennishal hoorden we dit nieuws van de medespelers van die avond.
Ik ben van 1970 en dus heb ik van Nixons aftreden en Elvis’ overlijden voorzover ik weet geen herinneringen.
De dood van Lennon hoorde ik ’s morgens op het nieuws. Ik zat volgens mij net lekker voor de kachel.
Over de Bijlmerramp hoorde ik thuis, ik meen dat net Studio Sport begon toen de uitzending onderbroken werd.
Oh ja, de Bijlmerramp! Die was op 4 oktober 1992, ik hing net de slingers in de woonkamer op voor de verjaardag van toen mijn oudste dochter, ze werd 2 jaar. Ik had de tv gewoon aan staan en eventjes over half 7 dus in de avond dacht ik dat ik in de grond zou zakken want wat ik nou op tv zag ineens!!! Gelukkig was mijn dochter net naar bed maar de ramp was meer het gesprek van de dag op de verjaardag van mijn dochter 5 oktober dan andere onderwerpen.
Wim Sonneveld weet ik zelfs ook nog ja! Ik dronk bij mijn oma een kopje thee zoals altijd en we hadden de radio aan staan en ik hoor nog zeggen (weet alleen het jaar niet meer) hier even een droevig bericht: Wim Sonneveld is overleden……Ach, riep mijn oma toen en dat vergeet ik ook nooit meer nee.
@Rene: Pim Jacobs??
Bij de dood van Diana: ik was de tegels in de badkamer aan het verfraaien (marmer-look) en wilde het af hebben. Radio stond aan daar hoorde ik het nieuws. Meteen CNN aan gezet en de rest van de nacht voor de tv én in de badkamer doorgebracht. Vond het vreselijk!
De dood van Pim Fortuyn: we waren op weg naar koor. Zagen ‘een bas’ lopen en vroegen of hij stukje mee wilde rijden. Hij vertelde het nieuws. Het werd een rare avond, we zongen liederen met onze gedachten elders. Dat zoiets gebeurde in Nederland!
11 september: We hadden vergadering op school en een collega kreeg een telefoontje van haar vriend. We dachten eerst nog aan een kaping maar later werd alles duidelijk. De weg naar huis de radio aan.
De Bijlmer ramp: met het koor zongen we in een kerk in Amstelveen. Na de dienst vertelde de koster aan de mensen dat er een vliegtuig was neergestort aan de rand van de Bijlmer. Daar woon ik! dacht ik. Snel naar huis… hoe dichterbij ik kwam hoe drukker, rook, stank, ongeloof. In mijn flat kon ik de vreemde lucht ruiken. Angstige momenten waren het op weg naar huis.
De begrafenis van Prins Claus: lagen we op een heet strand op een Grieks eilandje. Wereldontvanger aan.
11 September. Ik stond te wachten bij het schoolplein van de lagere school van mijn kinderen, toen een vader van een vriendinnetje van mijn dochter dit nieuws vertelde. Thuisgekomen direct de tv aangezet.
Ja Eric Erres, wist je niet dat Pim Jacobs ook al jaren niet meer onder ons is?
11 september: ik was aan het oppassen bij mij thuis, ik ben jarenlang oppasmoeder geweest en mijn kids en de andere 2 oppaskids waren buiten aan het spelen totdat ik in de middag opgebeld werd door de moeder van deze twee kids en mij vroeg of ik toevallig de tv aan had gezet, ik zei nee en toen deed ik dat en moest eerst goed kijken wat ze nou bedoelde, ze zei toen: weet je dat er nu wat ergs gebeurd in Amerika? Ik dacht direct aan een kernbom ofzo en mijn eerste gedachte was: De kids, ik moet de kids binnen roepen en de adrenaline steeg al erg hoog toen bij mij. Toen ik de beelden zag dacht ik: Oh, wat erg en ook dacht ik: gelukkig ver van mijn bed show, gewoon een reactie toen. De moeder van die twee kids is toen eerder naar huis toe gekomen want haar baas wilde ook direct de zaak sluiten die middag, zo geemotioneerd was iedereen, dat weet ik nog wel ja.
Als ik er zo over nadenk was het mijn moeder die me meestal op de hoogte stelde van:
De moord op John Lennon, ’s-morgens net uit bed om naar school te gaan
Het overlijden van Rita Hovink, zo jong nog, zat op mijn kamer kwam ze het even zeggen
het plotseling overlijden van Eva Gabor, was op visite bij haar en zo langs haar neus weg kwam ze er op en dacht dat ik het al wel wist.
Het overlijden van Prinses Diana, daar belde ze speciaal over op.
de Bijlmer ramp zaten we tv te kijken op Engeland toen daar in het nieuws een bericht kwam er over, meteen over gezet op Nederland.
De moord op Pim Fortuijn zat ik in de auto uit mijn werk, toen werd er verteld dat hij was neergeschoten, maar nog geen bericht dat hij dood was.
Ook het overlijden van Guusje Nederhorst hoorde ik in de auto.
Noem me een watje, maar het overlijden van zgn ‘bekende mensen’ kan mij best aangrijpen.
Op ‘9/11′ was ik op mijn werk en een collega vertelde dat er een vliegtuig was neergestort op het WTC in New York, de berichten werden, zoals nu bekend, steeds vreselijker. Wie kan de beelden vergeten van uit het gebouw springende mensen?
Ach ja Aidan, dat was verschrikkelijk om te zien ja dat mensen naar buiten sprongen, maar wat zou jij doen in zo’n situatie, zoals ze soms zeggen: een mens kan soms rare sprongen maken
De recentere flitslicht-herinneringen staan me uiteraard helder voor de geest:
De moord op Fortuyn: ik was bij mijn ouders en lag na het eten even ‘uit te buiken’, in een lichte slaap. Ik werd wakker en daarna vertelde moeders mij dat Fortuyn was neergeschoten;
9/11: ik was op mijn werk toen een collega mijn kantoor binnenliep en mij vroeg wat er in New York aan de hand was. Op dat moment wist ik nog van niets en ik heb meteen de radio harder gezet. De beelden later op tv waren onwerkelijk en gruwelijk tegelijk.
@Judith63 Klopt idd. Het heeft me, net als zovelen erg aangegrepen, o.a. die vrouw die uit het raam sprong met haar tas tegen haar borst geklemt, alsof ze eenmaal beneden zo weg zou kunnen lopen, of de hartverscheurende berichten op antwoordaparaten van in paniek en doodsnood verkerende mensen, zoals Grompie schreef heel gruwelijk en onwerkelijk.
De dood van prinses Juliana, ik zat in de auto (niet achter het stuur, maar als passagier) met vrienden en Elise op weg naar midden Frankrijk en op de autoradio hoorden we dat nieuws.
11-09-2001 die datum staat op mijn netvlies gebrand als een soort magische code, ik was die dag thuis, was het een dinsdag? ik was zoals gezegd alleen thuis en toen belde mijn schoonmoeder en zei tegen me dat ik de TV aan moest zetten. Ik dacht eerst dat het een rampenfilm was maar helaas was het realiteit dat al het overige nieuws verdrongen had.
Pim Fortuyn: mijn zusje belde en zei dat iemand Pim F. had neergeschoten. Eerst dacht ik van; nou ja daar komt hij wel overheen. Pas later drong tot mij door dat hij echt dood was.
Wat verder terug in de geschiedenis; de eerste mens op de maan (zie mijn gastlog over de Apollo 11)
De moord op Kennedy kan ik mij niet meer herinneren, dat was toch in 1963? Toen was ik drie jaar en interesseerde het wereldnieuws me nog niet zo.
De dood van Godfried Bomans, ik ging meteen naar de overburen om dat te vertellen, vraag me nu niet waarom.
Het valt me op dat de meeste flitslicht-herinneringen de dood van beroemdheden betreft m.u.v. de maanlanding.
@Frank Faber
22 November 1963 was de dood van Kennedy
Bijlmerramp : ik woonde in Amsterdam Zuid en was die dag naar mijn ouders in Rotterdam geweest. Moe thuis ben ik op de bank gaan liggen doezelen om later die avond een patatje op de Maasstraat te halen.
Ik hoorde een knal maar dacht dat het onweer was en viel weer in slaap tot een uur of 8.
Toen ik wakker werd was de kamer donker maar zag ik een rood licht op de muur …..
Ik stond op en zag de flat in de verte in brand staan met de helikopters er boven. Gelijk de tv aan. Rare avond.
9/11 : ik werkte in Groningen en was op weg terug naar Borger. Op de ring Groningen hoorde ik van de inslag in de eerste flat. Elk kwartier gebeurde er iets nieuws : tweede flat, Pentagon, 4e vliegtuig, eerste toren ingestort en tweede.
Ging naar de jaarmarkt in Rolde maar die was al bijna helemaal weg omdat iedereen naar huis wilde. Ik ben toen ook gegaan en heb de beelden steeds maar weer gezien. Ze blijven verbijsterend…..
Diana : zondagmorgen. Ik sta broodjes te bakken en wederhelft zit cartoons te kijken. Roept me want “Diana is dood”.
Best wel indrukwekkende reacties op deze gastlog van mij.
Sommige gebeurtenissen zijn zó onvoorstelbaar schokkend geweest, dat ik bijna het gevoel heb gehad , dat het allemaal niet waar was. De dood van Kennedy: vreemd genoeg was ik meer onder de indruk van de reacties van de mensen overal, dan van het gebeuren zelf, ik was toen ook nog maar een kind. Weet echt niet meer wat ik toen deed.
De eerste landing op de maan ; heb ik thuis met mijn ouders en andere familieleden gezien.Ik kon nauwelijks geloven dat het echt was!
De dood van Pim Fortuyn: ik moest werken die dag, hoorde het op het nieuws ’s avonds…Hoewel ik de man verafschuwde, zijn ideeën althans, was ik geschokt door de geweldadige moord….
9 september: ik had een knutselmiddag (vrijwilligerswerk) met verstandelijk gehandicapten in Zeist, mijn man belde me op toen ik net op het punt stond om de trein naar huis te pakken…Ik dacht in de eerste instantie aan een ongeluk, besloot om voorlopig niet meer te gaan vliegen( sta liever met beide benen op de grond…
De dood van Diana Spencer: we waren bij vrienden op visite…Ik vond het zó triest dat zij op zo’n manier aan haar einde kwam, moest ook aan haar kinderen denken, die hadden al zoveel voor hun kiezen gekregen en dan dit nog erbij….
Bertus, goed dat je dit geschreven hebt….Sommige gebeurtenissen mag een mens eigenlijk nooit meer vergeten!
9/11 kan ik me herinneren, ik zat in de tram naar huis en de chauffeur had de radio hard aan, en thuis had Frank de TV aan en keken naar welke vreselijke dingen er gebeurde.
En met de dood van Juliana zaten we in de auto naar Frankrijk.
En met de landing op de maan zaten in een huisje in Enschede met m’n ouders en zusje en ik mocht kijken want het was toch vakantie.
@Wilma leuk dat je weer reageert ook.
Ik weet niet wat ik deed toen deze dingen gebeurden, maar bij een aantal dingen nog wel wat ik deed toen ik hoorde wat er gebeurd was
.
Toen ik hoorde van de Bijlmerramp: mijn vriend (nu man) en ik kwamen terug van koorrepetitie en gingen nog bij vrienden langs. Die hadden de hele avond de tv al aanstaan en wij wisten nog van niks.
Lady Diana: ik was aan het ontbijten met yoghurt met cruesli (gek hoe je je die details herinnert) en keek tv. Ik heb daar een hele tijd zo gezeten met dat schaaltje yoghurt onaangeroerd op m’n schoot.
Pim Fortuyn: ik zat in de auto en hoorde het op het nieuws. Ik heb nog heel lang gedacht dat het niet echt was.
Flitslicht-herinnering… mooi woord voor een schokkende ervaring. En ja, meestal betreft het dan een plotselinge dood of ongeluk.
Aan de eerste man op de maan ging een redelijke voorbereiding vooraf, meen ik.
Vaag herinner ik me beelden van de moord op Kennedy, nee niet JFK maar z’n broer Robert in 1968.
Gek genoeg weet ik nog dat ik onder de indruk was en ook wel schrok bij het overlijden van Wim Sonneveld in 1974. Ik was in de huiskamer en hoorde het op de radio. M’n moeder begreep maar niet dat het me zoveel deed.
Daarna de dood van Elvis Presley in 1977, ik zat in de 2e klas HAVO en het was het gesprek van de dag op school. In onze klas zat één Elvis fan, die met een Elvis-sjaaltje naar school kwam.
Verdere herinneringen zijn van meer recente datum die ik niet onder m’n jeugd vindt vallen.
Mooie foto trouwens, Nixon en Elvis, beetje Forest Gump-achtig!
Van heel veel gebeurtenissen weet ik nog precies waar ik op dat moment was en wat ik op dat moment aan het doen was.
Onder andere het overlijden van Elvis en John Lennon, het grote vuurwerkdrama in Enschede, etc.
Het Twin Tower 9/11 drama staat me echter nog het beste bij.
Ik had vrij genomen van mijn werk en was thuis aan het bellen met de openbaar vervoer informatielijn toen het gebeurde.
De dame die ik aan de lijn had had de tv aan en zo kwam ik erachter wat er aan de hand was.
We hebben wel een uur met elkaar aan de telefoon gezeten denk ik.
Totale vreemden van elkaar die met elkaar verbonden werden door een ongelofelijk drama.
Ongelofelijke drama’s zorgen gelukkig ook voor saamhorigheid.
Toen ayatollah Khomeiny in 1979 in Iran aan de macht kwam, had ik te kampen met fanaten van eigen bodem. Maar ik was toen jong; dingen die me toen vertwijfelden doen dat nu niet meer.
Sjah Pahlavi was overigens ook geen lieverdje met zijn SAVAK (zijn geheime dienst.) Ik ken Iraniërs uit Shiraz, de stad waar hij zich in 1967 tot sjah kroonde, een mooie culturele stad in het zuiden van Iran.
De herinnering aan de moord van JF Kennedy blijft me altijd bij. Dat komt omdat het bericht even na 8 uur ’s-avonds op de radio kwam en wij naar een populair muziek programma luisterden. Dit werd vervangen door treurmuziek. We waren hierover nogal ontstemd en mijn vader, erg conservatief, meende dat dat zo hoorde en kwaad werd over onze opstelling.
De berichten die we een paar dagen later van familie uit Canada kregen luiden toen al dat JFK was vermoord door eigen politie mensen.
Vandaag hoorde ik van iemand op mijn werk dat Jos Brink ernstig ziek is; hij heeft long- en darmkanker. Later hoorde ik van iemand anders dat hij ook aidspatiënt is. Jos krijgt het wel voor zijn kiezen!
Hoi Frank, ik heb dit vreselijke nieuws ook vermeld bij het onderwerp Babbelonie en het is idd heel erg, onze Jos, de grappenmaker…..
de dood van Diana zal ik nooit vergeten. Omdat ik 2 weken daarvoor een vreselijk ongeluk heb gehad waar ik veel hersenletsel aan over heb gehouden. Toen dacht ik nog: “wat een geluk heb ik gehad” ( ik ben met 80 km per uur op mijn hoofd aangereden, terwijl ik op mijn fiets zat)Dat ik het overleefd heb!!!!
29 januari 1986,ik moest wachtlopen in Harderwijk toen ik dienstplichtig was,de spaceshuttle was ontploft.
En ook vele van de hier boven al vermelde maar anders word mij lijst te lang,deze miste ik nog.
Toen JFK werd vermoord was ik vijf. Ik was onder de indruk van de geschoktheid van de volwassenen. Toen Robert Kennedy werd vermoord en Martin Luther King was ik wat ouder, maar ook die gebeurtenissen maakten diepe indruk.
Zeker Martin Luther King, in mijn ogen een “goed” mens, ik snapte niet hoe iemand dat kon doen….
John lennon, mijn moeder maakte me s’morgens hevig ontdaan wakker, zo vlak voor kerst en zo’n lieve man zei ze: wie doet dat nou?
Wat op mij ook indruk maakte was die ramp met de challenger, altijd als ik space oddity van Bowie hoor moet ik daaraan denken, voor de maanlanding was ik te klein.
Pim fortuyn hoorde ik van Nicky onder een lezing die mijn zwager gaf hoorde ik dat hij was bezweken.
De ramp voor de ramp was wel de f16 die in hengelo neerstorte, mijn moeder had de brokstukken in de tuin.
De ramp van Enschede tja, ik zat op een terras in Enschede-noord, alles werd donker de schuifdeuren knalden schuin in elkaar en Nick had net een vijf gulden muntje gevonden en stond midden in de supermarkt waar plafond naar beneden kwam. Jammer dat er nu zoveel nieuwbouw komt op deppenbroek/mekkelholt/roombeek de saamhorigheid versplintert…….
Volgens mijn oudste zus was zij bij het bericht van de moord op Kennedy bezig mij te helpen met mijn wiskundehuiswerk. Volgens mij was ik me aan het optutten voor een feest. Ik ben nóóóit geholpen met huiswerk, en zeker niet door mijn zus. Maar de moord was op een vrijdag, en feesten waren toen alleen op zaterdag, omdat je op zaterdagmorgen naar school moest. Bovendien was mijn vader die dag jarig.
In de Volkskrant van vandaag staat onder de kop ‘Alzheimer hebben we allemaal’ een artikel over dit soort herinneringen. Er is wetenschappelijk aangetoond dat daar weinig van klopt. Aan studenten werd gevraagd wat ze deden toen de Challenger met een lerares aan boord ontplofte. De aantekeningen werden bewaard, en een aantal jaren later werd het hun nog eens gevraagd. De meesten schreven de tweede keer een totaal andere bezigheid op.
Waarschijnlijk hebben mijn zus en ik dus alletwee ongelijk. Onze herinneringen zeggen vooral iets over hoe wij onszelf en elkaar zien.
De meest intense die bij me opkomt: Ik kwam net van paardrijles. Ik had zo’n mooie stetson hoed van mijn grootouders gehad uit Amerika. Er zat paardepoep aan m’n laars en terwijl ik die uitdeed om hem schoon te maken kwam mijn vader huilend naar de deur rennen. Het was niet vaak dat ik mijn vader zag huilen dus m’n adem stokte …
“Wat is er pap?” vroeg ik verschrikt.
JR is doodgeschoten zei hij met een stem die dik was van emotie. Ik liet mijn laars met poep vallen (enkele spetters vielen op mijn vaders hoofd, hij was op de grond gaan liggen). Ik weet nog hoe de wereld voor mijn ogen tolde. Ik heb mijn stetson meteen afgedaan en ben huilend naar binnen gelopen. Moeder zat met mijn broertje op de bank te bellen naar de kindertelefoon.
Nu, meer dan 25 jaar later zijn mijn zoon, genaamd Jock en Soewellen, de levende “bittersweet” herinnering aan die avond in de vroege jaren 80.
Geen jeugdherinnering, maar de Britten hebben 7/7. De verschrikkelijke aanslagen in London. Op dat moment zat ik met een kennisje in de pub te lunchen en Darren, mijn man, belde me op. Gelukkig werkte hij toen niet! De echtgenoot van het kennisje, werkte wel in het centrum en heeft er uiteindelijk 7 uur over gelopen om naar huis te gaan.
Voor mij -omdat het zo dicht bij was- heeft dit grote impact gehad.
woensdag 17 augustus 1977, eerste schooldag voor mij op het voortgezette onderwijs, we kwamen lesrooster ophalen. Alfred bleek hij te heten, hij vroeg of wij het al wisten, Elvis was dood. Ik vroeg toen nog, welke Elvis?
De ontknoping van de gijzeling in de punt en de school, op zaterdagmorgen zitten mijn moeder en ik koffie te drinken, we kijken zo half naar de koppen van de opgevouwen krant “vrij” was te lezen. Vrij? snel opengevouwen en toen lazen wij dat er een bevrijdingsactie was geweest, snel de tv aan, toen heel ongewoon op dat tijdstip, maar er waren extra nieuws uitzendingen.
Ten tijde van Kennedy lag ik nog in de luiers, de eerste maanlanding herinner ik me goed. Vooral dat mijn pa enorm opgewonden was en zowat in de tv kroop.
Behalve de ‘gangbare’ rampen staat de dood van Bob Marley me nog goed bij. In onze klas waren we daar toen echt stuk van.
De Bijlmerramp heeft scherp indruk achter gelaten, woonde in ‘92 in de K-buurt en dat ding is min of meer naast mijn deur neergestort. Het was een prachtige zonnige najaarsdag geweest, ik weet nog hoe lekker het buiten rook. Stond mijn was op te hangen toen die knal (en daarna het vagevuur) kwam. Gelukkig stond mijn flat nog overeind, maar heb nog maandenlang langs die puinhopen gefietst en gelopen, voelde ook het verdriet van de getroffenen in mijn buurt. Ben dan ook vrij snel verhuisd om alles achter me te kunnen laten.
Jeetje Jacqueline63, je bent ook van mijn bouwjaar en ik vind het heel wat hoor wat je net vertelde, wat een ellende, hoe heb je dat allemaal kunnen verwerken?
Ik hoop dat het je nu goed doet nadat je ergens anders bent gaan wonen, het beeld blijft natuurlijk altijd bij je, het voelt voor mij hetzelfde als toen mijn enige broer vorig jaar mei overleed, ik stond naast zijn ziekenhuisbed en dat beeld vergeet je ook nooit meer, het is net of je dan zelf ook een beetje doodgaat, alles om je heen bestaat dan niet meer………….
Hoi Judith63, ik lees je reacties regelmatig hier en heb dus weet van jouw persoonlijke drama. Het verlies van je broer.
Ik denk dat je geest (uit zelfbescherming) na dergelijke situaties in een soort van verdovingsstand belandt en pas weer ontwaakt als dat wenselijk is.
Ik heb hier onderhand best veel heftige verhalen gelezen (o.a. de 2de wereldoorlog, de gijzeling in die school, Enschede, vroegtijdig overleden familieleden, etc.), maar het leven gaat daarna toch wel weer gewoon door. Uiteindelijk gaan de scherpste kantjes er wel vanaf, dat zul jij ook nog wel gaan ervaren.
O, ja de schoolkaping in bovensmilde mijn vader was op 12 juni jarig en we stonden bij een witgoedwinkel voor een cadeau toen het nieuws op de radio galmde dat de kinderen bevrijd werden, gauw naar huis zei mijn moeder want dit wil ik zien, we hadden zo meegeleefd…..
en judith63 heel veel sterkte toegewenst, verloor mijn jeugdvriendin/schoonzusje ook plotseling en weet hoe het voelt.
bij het overlijden van de zangeres zonder naam 5uur journaal op de radio zat thuis was meteen in tranen was de vaatwasser aan het inruimen enschede heriner ik me ook nog goed was bij een vriend samen spelcomputer aan het proberen toen ze moeder ons riep vreselijk was het en met pim fortuyn werden we gebeld door me oma we zaten net chinees te eten en voor mij een persoonlijk wat positiefs was wat in nog goed heriner was op de radio zat ik te luisteren naar radio verslag van ajax tegen doelpunten bleven uit en toen werd chris andrews gedraaid to whom it may concerns werd ineens ontbroken door radio de man zei to whom it concerns ajax suporters 0-1
:D haha en een droevig bericht was wel met kerstmis 1995 dean martin overleed en als groote dean martin fan was ik gebroken 
Het overlijden van Freddie Mercury heeft mij wel aangegrepen, ten eerste omdat ik groot bewonderaar van zijn muziek was/ben maar zeker ook het schokeffect omdat ik niet wist dat hij aids had.
Ik woonde toen alleen en hoorde het op het nieuws. Ja daar was ik wel even stil van.
Het overlijden van Willem Ruis staat me nog helder voor de geest. Ik zat tv te kijken bij het toestel ‘voor de kinderen’ toen mijn oudste zus ineens met grote ogen kwam vertellen dat Ruis overleden was. Ik herinner me uit die tijd nog de kop van een roddelblad over zijn overlijden: ‘dokter, heb ik het aan mijn hart? Willem Ruis (41) overleden’
ik weet nog heel goed dat ik op de radio hoorde dat Elvis was overleden ik was toevallig met wat LP’s bezig en ik keek tegen een elvis lp aan die voor me lag toen ik het nieuws hoorde , eeuwig zonde zo’n artiest als Elvis Presley is echt een eenmalige uitgave geen enkele artiest zal hem ook ooit kunnen evenaren ! was een treurige dag toen ben toen spontaan zijn platen en singels gaan draaien die dag .
Veel van de gebeurtenissen hierboven beschreven herinner ik me ook nog goed.
Toen Elvis overleed, was ik tien. Ik weet nog precies dat ik met een vriendinnetje (van de lagere school) bijna ruzie kreeg over dit. Ik vroeg haar of ze ook gehoord had dat Elvis was overleden. Ze beweerde toen dat Elvis allang dood was, terwijl ik zeker wist dat dit pas gebeurd was.
Ook traumatische herinneringen aan Rwanda…ik had net een traumatische bevalling gehad….zag daar in Rwanda baby’s met machetten (schrijf je dan zo?) aan stukken gehakt worden. Hartverscheurend. En vergeet ook niet die beelden van die vluchtelingenkampen…daar brak dan ’s nachts paniek uit en toen de volgende dag de rook optrok, lagen daar vertrapte kinderjes als oud vuil in het stoffige zand
De dood van Diana, ik lag nog te slapen, en werd wakker gemaakt:DIANA IS DOOD!!!!!!!!!!!!!!!Ik kwam mijn bed uit, en heb zitten huilen voor de tv, tot….. vandaag de dag
“Diana weet zichzelf weer eens onsterfelijk te maken’, zei mijn man op die zaterdagochtend. “Hoe dan?” vroeg ik. “Door dood te gaan.” Dag fijne vrije zaterdag…
Wim Sonneveld overleed in het VU ziekenhuis omstreeks dezelfde tijd, waarop ik in dat zelfde ziekenhuis mijn eerste kind ter wereld bracht.
9/11: Ik moest voor mijn werk een flinke hoeveelheid post wegbrengen naar het postkantoor. Het regende nogal. Daarna spijbelde ik even en liep om om een paraplu te gaan kopen. In de winkel herinnerde ik me mijn moeder. Zij schrok altijd als je binnenshuis een paraplu opzette: “Dat brengt ongeluk!” Ik bedacht me en deed hem niet open. Buiten regende het toch. Als er iets aan zou mankeren kon ik direct weer terug. Toen ik om 4 uur terugkwam op mijn werk schaterde een van mijn (nare) collega’s van het lachen en vertelde me het nieuws. Kennelijk vond hij het een goeie bak. Minuten later kwam de tweede aanslag. Toen verging zelfs hem het lachen.
@Sjoerdje : nou hoop ik wel dat je er op zaterdag al wat over heen was want het gebeurde namelijk op zondag.
@Bertus
‘t Is wat lang geleden ja. Dat krijg je als je zelf wat ouder wordt he. ‘t Was nog vroeg. Maar ja, ik was in elk geval thuis die ochtend. Die zondag was dus een beetje verpest.