Moeders kabinet : de knopenkist
Link naar dit artikel Op zaterdag 28 juli 2007 geschreven door Marty
Het leven van mijn moeder was voor kleine Marty soms een mysterie. Op diverse plekken in het huis, in diverse kasten lagen de spullen die ze bij haar activiteiten gebruikte. Een van die activiteiten was het bewerken van kleding of gordijnen met de Pfaff, de electrische naaimachine waarbij attributen als een vreemdgevormde lineaal (leek wel een geweerkolf) hoorde.
Knopen zette mijn moeder soms aan met de hand en de vingerhoed, en voor de juiste knoop voor het juiste karwei werd de knopenkist erbij gehaald. Een mooi bewerkt kistje met een kleine , kleurrijke knopenschat. Er zaten zoveel knopen in dat er altijd wel een goede bijzat. Ik verbaasde me over het soms grote formaat en kreeg een voorkeur voor de metalen knopen. Soms was er een anker of andersoortig familiewapen op afgebeeld, het was altijd leuk om het even te bekijken en stapeltjes knopen te maken.
Als moeder klaar was ging de kist weer dicht en was het weer tijd voor een ander karwei.
14 reacties op “Moeders kabinet : de knopenkist”
Laat een reactie achter
HJ, dat klopt,...
Mijn moeder bezat ook ‘n Pfaff, elektrisch, en er zaten allerlei interessante dozen bij het naaimachine-ameublement. En knopen die zo lekker ouderwets roken, veel koperwerk. Er zaten militaire knopen bij van mijn vaders dienstmaanden, daar speelde ik mee en dat is achteraf frappant voor een pacifiste…
Mijn moeder had ook een Pfaff naaimachine maar geen elektrische, eentje met handbediening, Lastig was dat, je moest met één hand draaien en met de andere hand de stof ’sturen’ . Maar ze was er aan gewend en heeft erg veel kleding voor ons genaaid op dat ding. Zelfs winterjassen en één keer een tent om op het strand te gebruiken. Je kon er niet mee kamperen want hij was niet waterdicht.
De knopendoos bij ons thuis was een blik waar ooit appelstroop in had gezeten.
Ja natuurlijk ken ik de knopenkist, nou ja kist, het was meer een doos met deksel en af en toe werd er eens in gekeken als er wat nodig was! Die naaimachine had mijn oma ook!
Mijn moeder heeft een ander merk, moet alleen effies vragen wat voor merk het ook alweer is.
Verder was en is zij net als ik niet zo’n naaister, ze zegt zelf dat ze er zenuwachtig van wordt
Ik zelf ben ook niet zo’n
ster maar mijn oude buurvrouw uit mijn vorige straat wel!
Als er weer een baby geboren was in de buurt ging zij zoals zij zegt: even een pakje maken of een jurkje, was binnen een uurtje klaar
Ze maakte ook altijd kleding voor haar kids en dat kon ze altijd mooi, zelf verzonnen en niet in de winkel te krijgen, knap he? Ze was en is nog alleenstaande moeder maar ze doet er alles aan om het keurig mogelijk te houden!
Nu zit ze niet zo vaak meer op de naaimachine want ze heeft een hele goeie baan nu en de kids zijn nu groot en die willen nu alleen nog maar kleding uit de winkel en dat hou je ook niet tegen, toch?
Die goudkleurige knpen gebruikten we altijd als munten in de zelfgebouwde piratenschatkist.
I know what you’re talking about!
@Henny Jane:
Mijn moeder had een Singer handnaai-machine. Wat heeft ze daar veel kleding voor mijn zus en mij op gemaakt. Later kwam d’r een electrische van Husqvarna (uit Zweden!). Bij de kledingstukken die mijn moeder maakte kocht ze altijd wat extra knopen voor het geval dat (kwijtraken, kapotgaan). De knopen werden bewaard in een Tjoklat trommel (zie afbeelding bij mijn log Verveling http://www.jeugdsentimenten.ne.....verveling/ ).
Aha zo’n knopenkist, da’s pas echt jeugdsentiment. Hoewel mijn moeder niet echt een knopenkistje had zoals op de foto, ze gebruikte volgens mij een oude doos van de jodenkoeken. Ik heb heel wat middagen doorgebracht met het doorneuzen van deze doos. Inderdaad ook die goudkleurige met een anker erop, die vond ik het mooist.
Niet mijn moeder, maar mijn Zweedse oma had een singer naaimachine; een hele oude met nog een trapmechanisme, alleen had ze er ooit een motortje in laten plaatsen. En natuurlijk had ze daar een oud blik bij vol knopen en andere interessante zaken die volkomen nutteloos daarin verbleven. Want een mens bewaart soms dingen die eigenlijk nooit gebruikt worden. Die singer naaimachine was denk ik antiek, in elk geval van voor de oorlog, zwart met mooie versieringen erop en af en toe speelde ik ermee, want ik vond dat motortje zo’n lekker geluid maken al vond mijn oma het niet zo’n goed idee. Als ik dan bij haar was vroeg ze me wel eens of ik de draad door het oog van de naald wilde halen, want zei ze, jij hebt nog jonge ogen. Wat ze verder aan leuke spullen had heb ik geloof ik al eens gememoreerd in de log over de rommellade.
Mijn moeder had een rieten knopenmand, waar nog meer naaigerei in zat. Ze naaide ook regelmatig jurkjes voor mij en m’n zus. En ze heeft ook nog een tijdje een breimachine gehad. En ik zelf heb er niet zo’n geduld voor, wel om af en toe een knoop aan te zetten of sokken te stoppen.
mijn moeder maakte hele truien in een paar dagen soms.
de restjes gingen in een rieten mand, op een dag kwamen we van de winkel weer en was ons hondje met die mand aan de haal gegaan, hij zat er zelf vast tussen te piepen, we zijn wel een paar uur bezig geweest om alles weer van de tafelpoten en ander meubilair terug te wikkelen……
Op een antieke Singer handmachine, nog ouderwetser dan die op de foto, heb ik zo’n beetje mijn hele pubergarderobe bij elkaar geknutseld. Het moest altijd gauw af zijn, dus afwerken was niet mijn sterkste kant. Er kwam een keer een tante op bezoek die een van mijn creaties binnenste buiten keerde en verzuchtte: ‘Van achteren wonen geen mensen’. Maar als je naar de confectiekleding van nu kijkt, was ik mijn tijd ver vooruit.
Later ben ik op dat vlak nog aardig bijgeschoold toen ik op de kweekschool een handwerk-akte moest halen. De lerares ging met haar hele gewicht aan de naden hangen, en als er dan een draadje knapte, kreeg je een onvoldoende.
Die oude Singer was van mijn oma geweest. Ik heb hem nog, totaal verroest. Mijn moeder kreeg pas een elektrische machine (met zigzagsteken!!) toen ik vijftien was, maar het duurde nog een jaar of drie voordat ik die mocht gebruiken.
“Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen.” zei mijn moeder altijd. Ze had vroeger precies zo’n doosje met allerlei knopen erin en stopte gaten in de sokken (met name bij de hakken). Kom daar tegenwoordig nog maar eens om in de wegwerpcultuur.
Ouders waren eigenlijk hippies avant le lettre.
Mijn moeder had een elektrische naaimachine van het merk Merritt, zegt iemand dat nog iets?
De voorraad knopen zat in een oude koekenbus waarvan ik zo het merk niet meer weet. Toch ’s navragen…Ik heb mijn moeder heel wat keren achter haar naaimachine zien zitten, uiterst geconcentreerd, voorzichtig het wiel bijstellend, dan het pedaal intrappen, en hup, daar ging ie weer. Dat geratel vond ik vroeger altijd een verschrikkelijk geluid omdat ze vaak ’s avonds met de naaimachine aan de slag ging en wij probeerden tv te kijken.
@Carla: idd, die goudkleurige met zo’n anker erop. Dat waren degene die ik bedoelde!
Ach, de knopendoos, bron van vermaak voor mij als mijn moeder aan het naaien was, of sokken stoppen, of iets anders aan nuttige handwerken.
Vroeger zaten de knopen in een groot oud Verkadeblik, de laatste jaren bewaarde mijn moeder de sterk ingekrompen hoeveelheid in een appelstroopblikje.
Mijn moeder naaide veel kleding zelf. Ze had trouwens ook een breimachine.
Het knopenblikje staat nu te pronken bij mijn zus, ik heb me ontfermd over de kaartjes sokkenwol en zo zwerft er nog het één en ander bij andere broers en zussen.