Jeugdsentimenten.net

Nou nee, romantische literatuur of lectuur of wat dan ook was niet aan mij besteed - ik was er veel te nuchter voor. Geloofde er ook zeer lang helemaal niet in.

Al doende leert men?

mijn pas getrouwde buurvrouw had ze, ik heb er eens een gelezen maar had moeite om mijn aandacht erbij te houden, dus nee niet aan mij besteed.Ik verslond virginia andrews en thea beckman.

Ja hoor, heb ongeveer in de dezelfde periode (pubertijd) die boekjes gelezen. Ik kocht ze nooit nieuw, maar leende ze van vriendinnetjes of kocht er 4 voor een gulden op het Waterlooplein. Ondanks dat het geen reeële verhalen waren en ze steevast een happy ending hadden, was het toch heerlijk ff je verstand op nul te zetten en een beetje weg te dromen. Later heb ik nog wel eens geprobeerd er eentje te lezen, maar toen kon het me echt niet meer boeien. Toch knap die van die auteurs om steeds weer rondom hetzelfde thema nieuwe verhaaltjes te verzinnen. Ik heb ook weleens gehoord, dat die namen van de auteurs verzonnen zijn en dat er ook mannelijke auteurs meeschrijven aan de boekjes uit die reeks.

Nee, dit soort lectuur was niet aan mij besteed, overigens ook niet aan mijn moeder en zusjes; ik zag die boekjes in elk geval nooit liggen. Wel las ik de boeken van Enid Blyton mar dat was de log van gisteren.

Ja hoor, ik heb er ook wel eens een paar van gelezen. Je had er ook een variant op die waren dan wat spannender, avontuurlijker. (maar niet in de vorm van seks ). Ja Jacqueline63, de auteurs hadden idd vaak van die mooie namen, waarbij je je af ging vragen of ze zo wel heetten.
Ook al lijkt het makkelijke lektuur; om het te schrijven is vers 2. In de bieb zag ik ze nog wel eens staan, nooit geweten dat er zoveeeeel van bestaan.
Enfin, ieder z’n meug toch?

Zo herkenbaar Joke, ook ik heb ze verslonden! onze buren hadden de leesmap die ze mochten houden en dus kwamen de boekjes soms met 4 tegelijk naar ons! In anderhalf uur had ik ze uit want ze lazen echt lekker weg. Ook andere leesboeken gelezen natuurlijk maar dit waren van die makkelijke meeneemboekjes.
Ik heb ze ook al jaren niet meer gelezen maar zie ze nog wel eens staan bij de Appie.

Uiteraart nooit gelezen,nooit gezien zelfs.
Wel hoor ik de reclame nog op de radio “Elke maand 6 nieuwe boekjes”

Hahaha, als tiener heb ik zowel bouquetreeksboekjes gelezen, als Perry Rhodan…van die laatste heb ik er nog een paar honderd in dozen zitten en moet eerlijk bekennen dat ik weer nieuwsgierig ben hoe ze ook al weer waren….tijd om te kijken of de zilvervisjes nog iets aan leesvoer hebben overgehouden voor me….

Ik heb ze ook wel gelezen, niet zo vaak. M’n moeder en zus en tante ook. Ik vond het leuk dat ze altijd goed eindigden. Heerlijk ontspannend leesvoer. Ik las ook graag Enid Blyton. En later Agatha Christie. Ik las echt best veel ook nu nog, maar geen boeketreeksenboekjes of flodderromans zoals we ze noemden.

@Jeugd:

Zilvervisjes, papiervisjes, ovenvisjes,suikergasten….Volgens mij zijn dat allemaal van die vlugge zilverkleurige insekten die niet vliegen en vooral zich tegoed doen aan papier…En aangezien ik veel papier heb in huis( niet alleen behang ), kom ik ze nogal regelmatig tegen….

Wij hadden er vroeger 2!

En die ken ik dan ook echt, de boekenkast (van m’n moeder) stond nl. naast mijn bureau waar ik huiswerk aan maakte… en hoe dan ook: steeds weer dezelfde boekjes herlezen is leuker dan Franse woordjes leren.

(En de andere boeken uit de boekenkast heb ik ook wel gelezen hoor, maar deze waren zo makkelijk weg te frommelen als onverwacht pa of ma in de studeerkamer verscheen.)

Nee, in mijn tienertijd heb ik deze boekjes nooit gelezen. Dat deed men niet in “ons milieu” en er werd ook eigenlijk wel op neergekeken. Ik had er in die tijd inderdaad dat beeld van dat hierboven geschetst wordt: onschuldige, suikerzoete boekjes waarin een koppel een beetje om elkaar heen liep te draaien om op de laatste bladzijde dan toch eindelijk een kusje te geven en samen verder te gaan. Dat idee had ik dus. Totdat in het studenten(meiden-)huis in Utrecht waar ik woonde, een keer een huisgenote thuiskwam met een boodschappentas vol van dat soort boekjes. Gekocht op de vrijmarkt voor één hele gulden. Al snel werden alle boekjes verslonden en tot onze “schrik” kwamen we erachter dat ze helemaal niet zo braaf waren als wij altijd dachten. Over het algemeen had het koppel op blz. 15 al een hevige rampetamppartij achter de rug. Uiteraard allemaal heel erg omslachtig omschreven. Het was dus meer een kwestie van dat zijn “vlammend zwaard” haar “onschuld doorkliefde” en meer van dat soort taal, maar de boodschap was duidelijk. Dit was veel meer dan één kusje! En dat dus al op blz. 15! Daarna kreeg het koppel dan ruzie en haatten zij elkaar gedurende de rest van het boek. Alleen, helaas, werden zij dan altijd door het lot weer bij elkaar gebracht. Meestal in een afgelegen landhuis, dat dan altijd van hem was, en waar zij dan als binnenhuisarchitecte (want het waren altijd “sterke, onafhankelijke” vrouwen met een baan) de boel moest opleuken. Dat huis lag dan altijd op een eiland of zo en tegen de tijd dat zij erachter kwamen dat zij “zij” was en hij “hij”, was de boot al weg en moesten ze wel voor de duur van het boekje elkaars nabijheid tolereren. En dat leidde dan altijd weer tot ruzie, waarna er dan weer van alles gebeurde (op “doorklievend zwaard”-gebied) waar ze dan weer heel erg van schrokken want zij haatten elkaar. ??: Uiteindelijk bleek die ruzie dan op een misverstand te berusten en als ze daar op de één na laatste bladzijde achter kwamen, bleek uiteindelijk dat zij eigenlijk het hele boek lang al intens veel van elkaar hielden. Zoiets dus.
Maar echt: niks onschuldig kusje op de laatste bladzijde. Welnee, op bladzijde 15 werd gewoon alles al afgewerkt. Er waren zelfs boekjes bij waar het boekje er al mee begon dat zij een kind had van hem.
Nou waren deze boekjes wel merendeels uit de serie Candlelight, met een enkele Intiem ertussen, en wij vonden die paar Bouquetjes die ook in de tas zaten, eigenlijk wel erg tam, maar de hele brave beschrijving hierboven, herken ik toch eigenlijk niet. Wij, in dat meidenhuis, vonden het eigenlijk toch wel een soort van soft-porno, maar misschien waren wij wel heel weinig gewend.
Al met al was het wel geestig, het afwerken van die hele tas boekjes en de boekbesprekingen waren dan ook niet van de lucht.
Heerlijk ook, die beschrijvingen van die mensen. Hij was altijd lang en gespierd. Gebronsd ook en met zwart haar dat een beetje grijzend was aan de slapen. En hij keek altijd boos, of op zijn minst streng of hooghartig. Zij was altijd klein, slank en perfect gevormd, maar dat wist zij zelf nooit. Zij had nooit door dat dat olijfgroene zijden jurkje dat zij aantrok, haar vormen zelfs nog beter deed uitkomen en dat de groene kleur van het jurkje haar volle, kastanjebruine (of goudblonde of vlammend rode) haar prachtig complementeerde. Om over die amandelvormige, reebruine ogen, nog maar te zwijgen, daarvan wist ze ook helemaal niet dat ze die had. Hij op zijn beurt voelde zijn hart overslaan en zijn adem stokken in zijn keel (of achter zijn vurige adamsappel of zoiets). Ze zag er potverdorie nog beter uit dan toen ze die middag in de paardenstal, gekleed in een strakzittende spijkerbroek, geruit overhemd en haar haar nonchalant in een paardenstaart bijeengebonden, in de modder viel. Waar hij toen nog zo om moest lachen en waar zij toen zo ontzettend boos om werd. Want zij haatte hem. En die woedeaanval maakte haar nog schattiger natuurlijk…….. enz. enz. enz.
Toch wel knap dat ze elke maand weer ettelijke van die boekjes de markt op weten te slingeren.
Het is inmiddels heel lang geleden dat ik ze gelezen heb, maar de essentie is mij duidelijk wel bijgebleven.

@Caroline: je kunt zo schrijfster worden! Geweldig hoe je het hebt beschreven…..en helaas herken ik mijzelf nog steeds niet in de hoofdpersoon.

@Caroline1960: heel scherp!

Die bouquetreeksboekskes las ik niet.Ik vond die veel te truttig.
Wel de Mijn geheim, Intiem en de Anoniem.
Daar staan tenminste echte verhalen uit het leven in. Soms koop ik nog wel eens een Mijn Geheim.