Sokken stoppen
Op zondag 26 augustus 2007 geschreven door Rozemarijn
Bij het lezen van één van de logjes hier, stond er iets over het sokken stoppen.
Ik werd meteen terug geslingerd in de tijd, want bij ons werden er inderdaad ook sokken gestopt. Met speciale sokkenstopwol op die kartonnen kaartjes, we hadden ze in alle kleuren van de regenboog.
Het gat van de sok werd strak gespannen over een klein glas, of een eierdop, en dan werden in speciale steken als het ware een nieuw stukje sok eraan geweven.
Soms was de wol op in een bepaalde kleur, en ik schepte er dan genoegen in om donkerblauwe sokken te repareren met knalgeel of vuurrood. Kon mij het schelen, niemand zag ze toch in je schoenen? Maar menig vlijtig liesje die ik kende ( oma, tantes) was het een doorn in het oog, ik ben niet zo behebt met “zuinigheid met vlijt gen”. Zuinig dus wel enigszins, (vlijt beduidend minder) dus ik stopte ook sokken, maar dan niet zo op de traditionele manier…
Herkenbaar?
28 reacties op “Sokken stoppen”
Laat een reactie achter
ik heb het ook geleerd maar vraag me af wie dat nog doet, wat mij brengt op dat ik altjd oneven aantallen sokken bij de was heb, wat mij weer brengt op auto poetsen want daar gebruik ik de sokken voor met gaten of waar ik de wederhelft van mis voor hergebruik (toch zuinigheid?).
Ik herinner me dat mijn oma sokken stopte. Haar hand deed ze in de sok en dan maar netjes stoppen. OOk het breien van sokken vond ik er, met ‘al’ die breinaalden, kunstig uitzien.
Heel herkenbaar Rozemarijn. Mijn moeder had zo’n verschrikkelijke hekel aan sokken stoppen, dat ik voor elk gat dat ik dichtte, Fl. 1,50 kreeg! En dan zocht ik natuurlijk de allerkleinste gaatjes uit.
Overigens had ik er ook een hekel aan, maar het geld lokte!
Ik woonde vroeger naast een kousen en sokken winkeltje.
Daar kon je kousen laten stoppen, en je ladders in je kousen laten maken(ophalen heet dat geloof ik)Dat was in de tijd dat er nog geen panty’s bestonden….
Oef ik word oud!!
Zelf stoppen heb ik nooit gedaan, mijn moeder een een tante wel, die kwamen een keer per week bij elkaar, en namen dan hun verstelgoed mee, en zaten zo nuttig te kletsen onder de koffie…
Een ding: http://www.peterkoelewijn.nl/images/sokkies.jpg
Ach gut ja, Nico Haak met dat grappige liedje, bedankt Omnivoor, leuk dat je het weer naar boven bracht
Sokken stoppen? Nooit gedaan en mijn moeder heeft dat ook nooit gedaan of geleerd, mijn oma wel en het was idd heel kunstig om te zien hoe ze dat deed! Als mijn broer een klein gaatje in zijn sok had en hij zat lekker op de bank tv te kijken had hij gewoon zin om dan zijn sok helemaal stuk te trekken en dat zie ik nog voor me! Hij had altijd van die gekke dingen, hij moest ergens aanzitten net zoals aan een touwtje van een gordijn ofzo, als hij maar wat in de buurt had om te frutselen en dan zei mijn moeder wel eens: Kan je het weer niet laten? Als onze sokken stuk waren kregen we gewoon nieuwe, we wisten niet beter eigenlijk. Leuk onderwerp trouwens
Lang, lang geleden stopte mijn moeder ook mijn sokken. Af en toe wil Elise nog steeds wel eens mijn sokken stoppen maar meestal gooi ik gehavende sokken gewoon weg. Als je regelmatig je teennagels knipt komen er niet zoveel gaten in je sokken en gaan ze langer mee. Hangt natuurlijk ook af van de kwaliteit van de sok. Wat ik heel vervelend vind is dat wanneer van een paar sokken een sok kapot is terwijl de andere nog klokgaaf is om dan die niet kapotte sok weg te gooien. Soms koop ik van sokken meerdere exemplaren van een soort, als dan een sok stuk is kun je de andere wel bewaren.
Vroeger was sokkenstopper een echt beroep. Nu uitgestorven, net zoals lantaarnaanstekers, letterzetters en hoepelmakers.
Ik heb mijn moeder nooit sokken zien stoppen, maar dat wil niet zeggen dat ze dat niet deed, natuurlijk.
Wij haalden onze sokken bij forniturenzaak “De Duif” in de Amsterdamse Oostzaanstraat. Het was zo een echt buurtwinkeltje.
In die zelfde Oostzaanstraat woonde de familie Deutekom en dus ook Christina(de zangeres). Het was een familie van kousophaalders. Je bracht daar je nylonkousen en dan werden de ladders er uitgehaald.
Nu ik het zo teruglees begin ik mijzelf een echte ouwe sok te vinden.
Heel herkenbaar, Rozemarijn! Ook bij mij thuis werd gestopt met een kaart, het leek wel weven. Zelf gaf ik niets om welke kleur…je zag het toch niet. Ga vaak eens met verschillende sokken op stap..alleen als je ergens komt en je moet je schoenen uitdoen, tja dan sta je wel eens in je …..
Een grote platte trommel vol kaartjes sokkenwol had mijn moeder.
Voornamelijk grijs, zwart en beige, maar ook vrolijke kleurtjes zaten er tussen.
Mijn moeder ging met de sokken “op de vuist”, letterlijk.
Natuurlijk werden ook de gaten in de maillots gestopt.
Viel ik weer -en ik viel vaak!- een gat in een gloednieuwe maillot, kon ze weer aan de slag.
Al was mijn moeder er niet zo één die eerst mopperde over de schade en dan pas naar de toestand van mijn knie vroeg, toch voelde ik me dan schuldig.
Daarom ben ik ooit eens op zoek gegaan naar het ontbrekende stukje uit mijn zojuist kapot gevallen maillot.
Nooit gevonden natuurlijk, maar met mijn kinderlogica vònd ik dat raar..
Ach ja, de knopendoos, de kaartjes sokkenwol, de oude naaidoos, al die attributen hebben na de dood van mijn moeder een plaatsje gevonden bij ieder van haar kinderen.
Tenslotte hebben we er allemaal onze dierbare herinneringen aan…
Ook ik kan instemmen met al deze verhalen, en voornamelijk dat mijn Oma inderdaad sokken stopte, en mijn moeder ook, gewoon, niet met een maasbal, maar met de vuist er in. En dan netjes op en neer een soort van vlechtmatje maken. Eerst verticaal, daarna horizontaal, weefsel. Ook wij hadden kaartjes met kousenwol. Mijn moeder en mijn oma breidden vroeger zwarte sokken en later geitenharen wollen sokken, grijs gemeleerd of bruin. Zelf heb ik nooit wollen sokjes gedragen en mijn zussen ook niet. Maar voor mijn zwager heeft mijn moeder nog wel eens sokken gebreid en voor mijn broer, voor op het werk. Ik verslijt mijn sokken eerst door ze volledig af te dragen en daarna gooi ik ze weg. Op de markt koop je er 10 paar voor een luttel bedrag. Ik denk niet dat ik sokken zou kunnen stoppen. Ik kan ze wel breien tot aan de hiel, en daarna moet ik geholpen worden. Maar ook met een stopsel op de teen of de hiel zitten of zaten die dingen toch nooit meer echt lekker.
En in je schoenen schoven ze steeds naar beneden of de boord werd slap of zo. Geef mij maar gewoon sokskes van de markt.
Mijn ene oma breide altijd werksokken voor mijn vader. En sokken stoppen deed ze ook altijd. Mijn andere oma was echt een handige vrouw, Breien, naaien, haken, borduren en natuurlijk sokken stoppen. Of mijn moeder sokken kan stoppen weet ik niet, maar mijn vader kan het in iedergeval wel. Ik kan mij nog herinneren dat ik hem vroeger wel vaker zijn eigen sokken heb zien stoppen. ik zelf heb het nooit geleerd en als mijn sokken stuk waren dan kreeg ik gewoon nieuwe.
ik ken het alleen dat mij moeder wel eens sokken stopte, maar ik kan het niet ook niet geleerd
ik kan wel breien en haken ben niet zo creatief
Sokken werden vroeger door mijn moeder gestopt, geduldig werkte ze eraan, liggend op de bank of zo. Knollen werden ze genoemd, de gaten in sokken. Ze was een toonbeeld van geduld. In deze wegwerpmaatschappij wordt bij een gat in de sok meteen een nieuw paar gekocht. (ik doe zelf niet anders) Ze was dus eigenlijk een soort hippie avant le lettre al vond ze het maar niets dat sommigen van haar kinderen zich tot die subcultuur aangetrokken voelden.
heel herkenbaar! Mijn grootmoeder en mijn moeder stopte altijd sokken ( gewoon op de vuist, maar wel netjes in een bijpassende kleur) totdat er een stop op een stop gemaakt moest worden, dan werden ze pas vervangen door nieuwe sokken. Zelf ben ik tamelijk creatief in iets maken, maar in iets vermaken niet. Gevolg dat als ik een sok stop de drager geheid blaren op zijn voeten kreeg van de stop. Ik ben dus maar gestopt met het stoppen van sokken en vervang ze door nieuwe sokken. Trouwens, is er nog wel stopwol verkrijgbaar? Waar ik woon is geen handwerk of dergelijke winkel meer en in de bandjes en garenkraam op de markt is ook geen stopwol te bekennen.
Mijn moeder stopte vroeger ook sokken.Ik herhinner mij die kartonen kaartjes ook wel.Ik denk dat er vandaag de dag erg weinig mensen nog sokken stoppen,al ga je een gemiddeld uurloon rekenen kan het er zeker niet uit.
dat denk ik ook hoor dat er weinig sokken worden gestopt,
Mijn moeder was een fanatiek breister. Onze sokken in de kindertijd werden gebreid, de restjes wol werden bewaard voor de onvermijdelijke slijtagegaten. Toen we onze teener jaren gingen ontgroeien werden de sokken gekocht, maar voor de gaten, die daar in vielen, kocht m’n moeder stopwol op kaartjes. Als ik me goed herinner was het Scheepjeswol. Het stoppen gebeurde op een maasbal, een grote, bruine houten bal, waar we als kind veel mee speelden.
Later werd het sokken breien beperkt tot baby-sokjes in alle kleuren van de regenboog. Er werden voornamelijk restjes in verwerkt. Ze had hier veel succes mee bij de jonge moeders in de familie- en kennissenkring. Ook breidde ze voor mij geitenharenwollensokken (is dit een goed scrabblewoord?), zowel kort als lang. 20 jaar na dato gebruik ik ze nog wel eens op één van die zeldzame koude winterdagen, inclusief een enkele bijna onzichtbare stop.
Wij hadden een fourniturenzaak, dus zat ook stopwol in het assortiment. Het werd bewaard in een grote lade die gevuld was met alle denkbare kleuren. Ik vond het als kind geweldig om de klanten te helpen uitzoeken welke kleur het beste bij hun sok paste.
Heb zelf nog nooit in m’n leven een sok gestopt, die gaan gewoon de vuilnisbak in als er een gat in zit.
hahah bij mij ook
Heel herkenbaar, sokken stoppen,maar mazen was nog moeilijker . Met stoppen was het gewoon een weefwerkje maar voor mazen moest je de steken namaken zodat je geen verschil meer zag tussen de stop (of beter het maaswerk) en de originele sok.
Ik heb het allemaal nog op school geleerd de zogeheten ‘nuttige handwerken’ je moest dan in tricotsteek een lap breien en daar knipte de juf dan allerlei soorten gaten in. Die moest je dan weer keurig vullen met verschillende technieken brrrrr. . . . . wat een snertwerk.
Mijn moeder had een soort houten paddenstoel die gebruikt werd voor het stoppen van sokken. Waren de tenen erg kapot, dan haalde ze een stuk uit en er werd een nieuwe teen aangebreid.
Ook sokken breien heb ik nog wel geleerd, de hiel was al goed voor nachtmerries, maar ik heb het later niet meer gedaan. Met vier breipennen en maar toeren tellen tssss meerderen , minderen etc. Nee ik koop sokken en als ze gaten vertonen gooi ik ze in de poetslappen
Sokkenstopwol: mooie afbeelding!!!
Coosje, ik haatte nuttige handwerken op school. Ten eerste was ( en ben) ik helemaal niet handig op dat gebied,en op de lagere school was het een hel voor me om te leren breien of haken. Haken kan ik nog steeds niet. Ik begin heel keurig met een aantal lossen, maar het loopt bij mij altijd schuin als ik een tijdje bezig ben. Mijn moeder zei dan altijd dat ik ergens meerderde of minderde. Ja, hallo. Ik zie er het nut niet van in. Het breien heb ik uiteindelijk wel onder de knie gekregen, maar vraag me niet, hoe lang het geduurd heeft voor ik eindelijk averechts kon breien. En dan ribbelrecht, ook zoiets, moesten we kindersokjes breien, hadden ze het over 10 ribbels, maar, dat zijn 20 naalden, dus, ik maakte netjes 10 naalden, maar natuurlijk werd de sok dan niet goed. Maanden lang heb ik geploeterd op een pannenlap van vasten en stokjes. Het is nooit goed gekomen. Een vriendin heeft hem uiteindelijk voor me afgemaakt. Ook moest ik borduren, een kinderjurkje. en uiteraard knipte ik per ongeluk in de stof. Tranen, en “Wat ben ik toch een stomme trut. Dat heb ik natuurlijk weer. Ik kán het immers niet?”Nee, en dan verstelwerk, slopen, knoopsgaten. Grrr. ( Humbug, als het ware) Gelukkig heb ik later wel zelf truien ontworpen, dus, dat breien, dat zit nu wel goed, maar de rest……..En ook in elkaar zetten, ik was een keer zo stom dat ik een mouw binnenstebuiten in het armsgat zette. Lache, giere,brulle.Voor handwerken had ik ook altijd een mager zesje of een vijf plus. Mijn vader had een keer zijn been gebroken en moest heel lang in bed blijven en hij verveelde zich zo, toen vroeg hij aan mijn moeder of hij mocht haken, en dat ging hem nog goed af ook. Niks mis mee, ik heb een kennis gehad, die knoopte smirnakleedjes. Een man, was dat. En hij was getrouwd,dus. Ik ga er nu mee stoppen ( met mijn verhaal dan, natuurlijk. Ik zal eens een keertje een spelletje doen als ik me verveel, van het woord geitenharenwollensokken. Ik speel zulk soort spelletjes wel eens als ik in de wachtkamer van de dokter of tandarts ben en nog lang niet aan de beurt. Als breien en handwerken net zo makkelijk was als taal, dan was er voor mij geen probleem. Mijn moeder was heel goed in handwerken, mijn vader meer in taal. Je kan maar ergens goed in zijn.
Nog even. Als ik op 4 pennen brei, in feite brei je op 3 pennen, dan heb ik altijd de naad, ook al verspring ik elke naald 2 steken. Maar dan zou je heel hard de steek aan moeten trekken. En zo een techniek van een toer dieper insteken, ik ben even de naam kwijt. Het is geen ajour, want dat is met gaatjes. Maar mijn geheugen laat me even in de steek. Dan krijg je net een boordsteek maar als je een steek laat vallen of vergeet een toer dieper in de steken, dan kon je het beste helemaal van voren af aan beginnen. Weten jullie toevallig nog hoe dat ook weer heet? Lastig, als je bijna 60 bent. Ik ben benieuwd naar jullie antwoord.
Dit heb ik ook nog moeten leren, alleen dan met de sok gespannen over een kurk van de voorraadpot. Als je net als ik sokken molde met een te grote regelmaat dan bleef je dus als het ware doorgaan met stoppen. Tegenwoordig is stopwol duurder dan een bundel nieuwe sokken dus loont het gewoon niet meer.
ook ik heb het sokken stoppen nog geleerd, mijn moeder deed dat altijd met een bal erin of een sinasappel. maar tegenwoordig doe ik dat ook niet meer ,want wat kosten de sokken nog tegenwoordig.
mijn zus en ik moesten verplicht sokken stoppen van mijn moeder