Vechten
Op dinsdag 11 september 2007 geschreven door Lia
Twee meiden rollen over de grond.
De één trekt vastberaden aan de vlechten van de ander, die op haar beurt zich verbeten uitleeft op de haardos van haar belaagster.
“Ik laat je nooit meer los!!”
“Je mag nooit meer op mijn verjaardag komen!!”
Eén van die meiden was ik, en ’s middags uit school liepen wij, armen over elkaars schouders, als dikke vriendinnen samen naar huis, alsof er niets gebeurd was.
Hoort het erbij, bij opgroeien en leren met elkaar om te gaan? Het zal wel, maar echt leuk vond ik het eigenlijk niet. Maar je liet je niet kennen.
Was het tussen meiden haren trekken, krabben en bijten, bij jongens gingen zulke vechtpartijen er wat harder aan toe, met bloedneuzen en blauwe ogen als gevolg. Vaak vonden die vechtpartijen plaats op het schoolplein, met veel publiek, dat de strijdende partijen aanmoedigde. Tot er een meester of juf tussen kwam, dan droop iedereen af, inclusief de kemphanen, die natuurlijk een passende straf konden verwachten. Zelf ging ik niet kijken, vond het maar niets, dat geweld.
Behalve de keer dat twee moeders een oploopje veroorzaakten op straat. Ze vlogen elkaar nog net niet aan, maar de aanblik zal ik nooit vergeten: twee kijvende wijven, allebei opkomend voor hun – natuurlijk! – onschuldige zoontje.
Herinner jij je vechtpartijen?
33 reacties op “Vechten”
Laat een reactie achter
Begin 1970, ik was 11 en er gierden zeker hormonen door mijn stelsel. Een jongetje dat 10 was zei iets irriterend tegen mij en wham, ik gooide Pieter direct op de grond en begon op dat arme joch te timmeren dat het een lust was. De halve school voor hem, de andere helft voor mij en maar juichen die handel. Meester arriveerde, bedacht zich geen tel, scheurde het vechtende duo uit elkaar en voor straf moesten we het schoolplein schoonmaken met ons beiden..
Ik heb ooit toen ik een jaar of 11/12 was een meisje flink aan haar haren getrokken ja omdat ik werd uitgescholden voor dove kwartel (ik ben slechthorend)en dat ging uiteraard bij mij door merg en been…….
Met mijn broer heb ik eigenlijk noot echt gevochten, wel een keer geschopt dacht ik maar verder kwam het eigenlijk nooit.
Hijzelf werd op school wel eens bijna aangevallen door een andere jongen op de lagere school en zijn vriend zat op karate en had toen ook al de zwarte band en wilde mijn broer verdedigen natuurlijk en zei tegen een ander: Hier, hou jij mijn bril even vast….en tsja, die jongen was nogal bang geworden daarvan en dacht echt dat deze aangevallen zou worden door de vriend van mijn broer maar dat gebeurde verder niet omdat je niet in het openbaar aan karate mocht doen….maar het leek net echt!!!
Zijn vriend spreek ik nog regelmatig daarover en dan moet hij er weer om lachen want tsja, het zijn herinneringen he, vorig jaar overleed mijn broer op het IC op de leeftijd van nog maar 40 jaar en tijdens de begrafenis zei hij ook nog tegen mij: Dit slaat helemaal nergens op verdomme, waarom?????
Ik heb nooit gevochten op school. Wel deden anderen dat. Ik bleef daar nooit bij staan kijken. Ik ben geen pacifist, maar vechten vind ik vreselijk. Zeker als volwassenen zich laten gaan.
Bij ons in de buurt werd veel gevochten door buren die elkaar naar het leven stonden. Wij bleven daar gelukkig van verschoond, maar ik heb daar allemaal niet zo een leuke herinnering aan.
Volgens mij heeft het ook niets met opgroeien te maken, maar meer met gedrag in het algemeen.
Nee, ik heb nooit gevochten op school, straat of thuis met m’n zus. Uitschelden wel, achteraf heel onaardig.
Op de middelbare school waren er soms gevechten tussen de Derpers (jongens uit Egmond) en de Heilooërnaren. ‘t Ging vaak om niks.
een keertje maar, ik werd zelf tamelijk veel gepest op de lagere probeerde de eerste twee brugklassen met humor alles te omzeilen, het werkte niet, na overplaatsing op de bovenbouw daagde een meisje me weer uit (kende mij ook al vanaf de lagere) ik heb haar aan haar haren door de brede gangen van de boddenkamp gesleurd, gek genoeg zonder nare consequeties,
ik nam in populariteit toe…
Als kind nooit echt gevochten, wel meegemaakt dat klasgenootjes met elkaar over het schoolplein rolden. Mijn zus en ik hadden wel eens ruzie, maar ze was ouder en veel groter dan ik. Dus verder dan wat bijten of krabben kwam ik niet bij haar. Met één arm drukte ze me dan tegen de grond en het was klaar.
Vorig jaar tijdens een Status Quo concert in Wuppertal ben ik wel ongewild in gevecht geraakt. Een boom van een Duitse meid drong zich 3 rijen naar voren en posteerde zich pal voor vriend en mij. Ik ben niet op mijn mondje gevallen, dus zei er wat van op een nette manier (en nog in het Duits ook). Als reactie haalde haalde ze in een flits haar hand met 5 lange nagels dwars over mijn gezicht. Ik voelde het bloed in mijn oog druppelen. Toen ging er een knopje om en was ik niet meer te houden. Vriend en omstanders moesten me van haar aftrekken, want ik was echt woest. Achteraf is het natuurlijk om je dood te schamen dat je je als 43-jarige zo laat gaan. Maar de adrenaline die op zo’n moment door je lijf giert maakt dat je niet meer rationeel kunt denken. Ik hoop iets dergelijks nooit meer mee te maken, brrrr!
Ik vocht eigenlijk nooit op school en probeerde zo ver mogelijk uit de buurt te blijven van dat gedoe. M’n haren gaan overeind staan als ik de berichten uit het huidige nieuws hoor, tot hoever moet dat gaan… Maar goed het gaat over toen.. Over haren gesproken, daar trekken meisjes aan en deden jongens zover ik weet niet. Ik heb ooit uit zelfverdediging een klasgenoot een dreun verkocht, schrok er zelf van, maar het is goed gekomen.
Ik was niet echt zo’n vechtersbaas, maar ik kan het me wel herinneren van klasgenootjes. Dat ging er soms hard aan toe. Maar altijd nog eerlijker dan het geruzie via MSN. Brr, rillingen lopen me over de rug als ik dat soms hoor/lees. Nee geef mij dan maar een eerlijke vechtpartij met de blote vuist
Zelf heb ik ooit één keer een jongen een dreun verkocht die me lastig viel in een discotheek. 
Eén keertje in mijn leven ben ik iemand aangevlogen. Ik was 13, en met een paar kinderen uit de buurt waren we hutten aan het bouwen van strobalen, die in de wei lagen. Prachtige hut gemaakt, kwamen er een stel knullen van 15,16 en trokken een stel van die balen uit onze huut om die voor hún hut te gebruiken. Plof…daar ging onze hut, dus wij in de eerste instantie schelden. Mijn hondje die ik toen had, blafte hartstochtelijk met ons mee en een van die jongens liep op mijn hond af, gaf haar een schop, zo hard dat ze het uitgilde en toen kreeg ik echt een bloedrood waas voor mijn ogen en ben ik die knul te lijf gegaan. Bont en blauw was hij toen ze mij van hem aftrokken en stond te koken van woede…Eens en daarna nooit meer, ik ben bang voor geweld, ook mijn eigen woede hoor…Ik loop liever een straatje om …Ik deel de zorgen van Nico hierboven: hoever kunnen we gaan tegenwoordig..
@Rozemarijn: erg begrijpelijk die woedeaanval van je. Dierenleed kan mij ook doen schuimbekken van woede!
Ik ben overigens nooit zo’n vechtersbaas geweest vroeger. Tegenwoordig al helemaal niet, ruzie maken doe ik alleen met woorden.
‘Zinloos geweld’ hoor tegenwoordig steeds vaker, alsof er zinvol geweld is…Nodeloos te zeggen dat ik tegen geweld ben, ik snap het gewoon niet. Alhoewel ik Rozemarijn héél goed begrijp, van dieren blijf je af!
Ik heb eigenlijk een bloedhekel aan agressie.
Vroeger vocht ik wel eens, maar dan was dat meer voor mijn plezier. Gewoon vechten op school om te kijken wie de sterkste was.
Ik zat vanaf de vierde klas op judo, en dacht toen van mijzelf dat ik heel erg sterk was. Ik kon de meeste jongens uit mijn eigen klas wel aan en dat gaf gek genoeg veel aanzien op onze school;) Herinner me dat ik door de judo z’on superego kreeg, dat ik zelfs kinderen van andere klassen naar huis begeleidde die waren bedreigd door kinderen van andere scholen. Als er ruzie was tussen kinderen van verschillende scholen of wijken dan werd er vaak naar elkaar geroepen “ik wacht je op uit school” Meestal hoopte ik dan dat die jongens dan echt naar school kwamen want dan had ik weer iets te vechten (belachelijk eigenlijk) Ik vond het jammer als ze niet kwamen opdagen.
Ik was een erge driftkikker, en leerde al snel daarvoor op te passen. Als ik een waas voor mijn ogen kreeg, dan wist ik echt niet meer wat ik deed. Het gekke was, dat ik nooit voor mijzelf vocht, maar altijd voor een ander die werd gepest. Of voor mijn zus die ook niet zo durfde terwijl ze toch ouder was dan ik.
Eens heb ik een joch dat een kleintje pestte met mijn ‘hudora’s’ (stalen rolschaatsen) op de kop willen meppen, hij was een stuk groter dan mijdus ik kon er niet goed bij.. Gelukkig is dat niet raak geweest, want je had iemand met die dingen dood kunnen slaan.
Eigenlijk werd ik nooit gepest, al had ik wel eens ruzie met een vriendinnetje, dat was meestal de volgende dag alweer over.
Nee ik was ook geen vechtersbazin
Ben wel eens een keertje door een meisje uit de klas door haar klomp op m’n hoofd gemept met als resultaat een hersenschudding. Ik had namelijk een ander meisje gepest (alleen met woorden) en in bepaalde kringen kom je wat meer voor elkaar op denk ik.
Ik moet er ineens aan denken dat mijn broertje ook op judo zat. Dan gingen wij in de woonkamer vaak samen nepgevechten houden. We waren in de veronderstelling dat buiten niemand dat kon zien, totdat ik eens richting ons huis liep terwijl mijn broer alleen in de woonkamer van die trappen in de lucht aan het oefenen was…Oeps, genant, dat zag je dus keigoed, zelfs van grote afstand(schaam,schaam)
Als wij thuis aan het “vechten” waren dan werd mij moeder daar vaak erg chagerijnig van. Hoor haar nog roepen ‘ophouden jongens, dat wordt straks brullen” (in Twente worden meisjes ook weleens jongens genoemd). Plagen we haar nog wel eens mee, met die uitspraak
Om mijn moeder eens een keertje voor de gek te houden hebben mijn broer en ik eens een ruzie in scene gezet. Ik hielt daarbij mijn linkerhand op de wang van mijn broertje die tegenover mij stond, en met de rechterhand haalde ik uit alsof ik midden in zijn gezicht zou slaan. Maar in plaats van zijn gezicht te raken, sloeg ik dan op de binnenkant van mijn eigen linkerhand…..op het moment dat ik mijn eigen hand raakte, gooide mijn broer zijn hoofd opzij. Dan leek het net alsof ik hem echt vol in zijn gezicht had geslagen.
We hadden een paar keer geoefend zonder dat onze moeder dit zag en daarna gingen we voor het eggie. We moesten heel erg onze lach inhouden toen we voor ons slachtoffer (moeders) nepruzie gingen maken…en toen ik dus die keiharde klap aan mijn broer gaf deden we het bijna in de broek…eerst van het lachen maar daarna van angst. Het had er blijkbaar allemaal zo echt uitgezien, dat mij moeder met een waas voor haar ogen op mij afstoof…Ik moest rennen voor mij leven, anders had ik zelf een enorme klap te pakken van mijn moeder. Mijn broer kon nog net op tijd roepen dat het allemaal nep was… PFFFF
Ha ha Sandra67: sappig verhaal. Blij je weer eens ‘te zien’.
Wij vochten thuis niet echt, maar we treiterden elkaar wel regelmatig.
Een zus van mij was vaak een makkelijk slachtoffer, werd immers snel driftig, dus dat gaf dan mooi direkt resultaat als je treiterde
Herinner me nog een keer dat mijn broertje op de bank zat terwijl mijn zus in de keuken de spullen van de afhaalchinees uit de zakken
haalde. Mij broer zei iets, weet niet meer precies wat, maar de opmerking richting mijn zus was in ieder geval raak. Uit frustratie gooide mijn zus toen zo een zakje sambal (sambalbij) richting het hoofd van mijn broertje die op de bank zat. Ik zie mijn broertje nog op tijd wegduiken waardoor die zak met sambal op de net gewitte muur achter hem, te pletter slaat. Ik zie de sambal nog zo langs de gootjes van de witte zwachtelpoets naar beneden druipen…alsof er een megamug gemept was. Precies op dat moment komt mijn moeder binnen…hahahaha…En mijn broer maar krampachtig zijn nek strekken zodat zijn hoofd die rode sambalvlek achter hem bedekte…ik kwam niet meer bij van het lachen. Mijn moeder snapte er niks van .
Kan mij twee keer herinneren dat een gevecht vriendschappelijk begon maar ontaarde in een serieus iets. Allebei verloren en daarna rot voelen.
Afgelopen vakantie werd mijn zoontje en vriendje lastig gevallen in een speeltuin door drie jongens. Zie ik ze ff wat afspreken en daarna knallen ze er in! Mijn zoon?!
‘t was gelijk over vanuit de uitdagers en lachend moest ik obligaat zeggen dat ze niet mogen vechten
Heel de dag lopen nagenieten!
Jarenlang heeft mijn woonplaats gevochten met de buren, altijd in augustus, maar waarom Jeugd dat log nooit geschreven heeft..?
Het eerste jaar lagere school zat ik op de Zonnebloemschool te Den Haag en die school was berucht om de vele vechtpartijen die er plaatsvonden en inderdaad; de aanmoedigingen van het “publiek” staan me nog bij. Zelf nooit aan meegedaan, wel bijna slachtoffer geworden. In de tweede kwam ik dankzij de verhuizing terecht op de Houtrustschool en daar waren beduidend minder vechtpartijen. Wellicht omdat die school een knusser karakter had. Ik mis eigenlijk nog een bijdrage van Bertus, want jij zit in het onderwijs dus lijkt het me dat je hier wel eens mee geconfronteerd moet zijn.
vechten ja had ik wel eens mee te maken , ik was een jongentje die heel rustig was maar ook regelmatig het zooitje lekker aan het afvoeren was wat ik overigens nog steeds doe
, maar als rustig jongentje word je wel eens voor makkelijk slachtoffer aangezien maar die vlieger ging niet op ik gaf een keertje zo’n pestkop een mep met zo’n grote houten meetlat in zn gezicht stond een grote rode streep op zn gezicht twee weken lang 
@Eric Erres: Ik woonde in een andere wijk!
Eric bedoelt de twisten tussen Schiedamse en Vlaardingse jongeren op het dijklichaam, wat tevens de grens tussen beide steden is. Op dat dijklichaam is al jaaaaren het ontbrekend deel Midden-Delfland van de rijksweg A4 gepland. Die gevechten haalden het landelijke nieuws, ook al omdat uiteindelijk de raddraaiers zich keerden tegen de ME.
Op de lagere school was ik een felle donder. Als ik maar dacht dat iemand mij te na kwam, ramde ik er gelijk op los. De gymzaal had deuren naar de speelplaats. Deze deuren zaten in een ondiep soort van portiek. Nu was het de kunst in het speelkwartier zo’n portiekje te veroveren en bezet te houden. Dat lukte mij aardig, er is daarvoor flink gemept.
Dat schijnt wel indruk gemaakt te hebben, want zo’n 30 jaar later, bij een reunie van die school vroeg één van de vroegere klasgenoten als eerste of ik nog steeds zoveel vocht.
Die wilde jaren zijn echt over.
@Rozemarijn, nog netjes dat je toen geen moord hebt begaan. Kan me voorstellen dat je door het lint ging, wat een lafbek om zich op een weerloos hondje af te reageren!
Wat ik me wel bij bovenstaande reacties afvraag, is hoe diegenen die vroeger zulke driftkoppen waren, er in hun latere leven mee om zijn gegaan. Gaat dat dan ineens over als je volwassen wordt?
Maar ja, da’s geen jeugdsentiment meer..
Op de lagere school vocht ik altijd met een roodharige jongen in de klas. Voor zover ik het mij kan herinneren was het bijna elke dag wel prijs tijdens de pauzes. Op onze reunie van 2004 had ik mij voorgenomen om mijn excuses hierover aan te bieden maar toen ik hem zag (veel groter en breder geworden dan ik) bedacht ik me geen moment en deed ik net of er niets aan de hand was
Op de middelbare schol heb ik trouwens mijn vet terug gehad en was ik een tijd de pispaal (incl vechten). Dit alles heeft mij echter wel zodanig gevormd dat ik (bijv op mijn werk en elders) snel opkom voor anderen (lees zwakkeren) en vechtersbazen met mijn mond (scherpe tong) even goed de oren was.
Wel even duimen voor het ontlopen van zinlos geweld.
Mijn meiden hebben uiteraard elke dag wel een keertje ruzie om niets en dan laat ik ze lekker gaan want ze schreeuwen dan naar elkaar en raken elkaar absoluut niet aan, en dan ineens rennen ze door de kamer heen en brullen ineens van het lachen….rare wezens, die pubers!!!!!!!!!!!!
Jacqueline63: Ik kan natuurlijk alleen voor mijzelf spreken, maar ik was ook wel een driftkop hoor; heb eens mijn ex man van de trap af gegooid, niet aardig, maar hij had het verdiend! Maar in de loop der jaren naarmate je meer (nare) dingen meemaakt in het leven, word je milder en kan je vaak meer onderscheid maken wat nu echt belangrijk is en wat niet. Ik heb nog tegen in dit geval dat ik half Italiaanse ben, dus wat meer temperamentvoller wellicht.
@dutchfranca62, je had vast een goeie reden om je ex ff een duwtje te geven. Inderdaad word je door (nare) ervaringen en ook wel door het ouder worden wat milder. Alleen rationeel onderscheid kunnen maken tussen wat belangrijk is en wat niet, is moeilijk als je al voorbij een bepaald punt bent gekomen. Heb zelf geen Italiaans bloed, maar wel errug Stier, dus misschien dat dat een rol speelt. Knap dat je je Italiaanse temperament goed kunt beheersen. Maar op zijn tijd is ff uit je dak gaan best functioneel. Dat is, slechts met woorden dus geen fysieke toestanden, haha!
Nou Jacqueline63: Ram en half Italiaans is ook geen pretje hoor!
Zoals opgeslagen warmte wordt omgezet in energie, kan woede die beheerst wordt, worden omgezet in een kracht die de wereld kan bewegen..
Aldus Mahathma Gandhi. Ik vind dit eigenlijk wel mooi….
Vroeger gingen we naar Epe op kamp met de jeugdclub echt een machtige tijd. Ook liep er een wat ouder meisje die maar bleef treiteren en wist als ik flink doorga dan loopt er eentje weg en dat zou zij niet zijn.
het resultaat was een flinke buiteling over de koffer en ze knalde met haar gezicht op de punt van een tas 
(sorry) Na wat gejammer kreeg ik natuurlijk straf moest ik naar een andere deel van de slaapzaal en corvee draaien.
ops: oohhhh….echt niet aardig maar van de persoon die het dikke blauwe oog had heb ik nooit geen last meer van gehad. 
Op een gegeven moment was de maat vol,
ze bogon te schelden en niemand die er ook maar iets van zei. Ik ben toen zo boos geworden dat ik op haar af stormde en haar een flink duw gaf ware het niet zo dat er nog een verdwaalde koffer stond en die zag ze niet
De volgende morgen komt mijn vriendin naar me toe kruipen en zegt: haar oog zit dicht, dus ik kijk naar het dichte oog en krijg me een lachbui op vier wielen
Bij ons in de buurt werd dagelijks gevochten. Om de meest pietluttige dingen. Als iemand je aankeek dan zei je: Had je soms wat? Had je wat dan? Als diegene dan nog het lef had om wat terug te zeggen was het raak! Als er teveel jongens waren voor het voetbal dan werd er door een vechtpartijtje beslist wie er mee mocht doen en wie niet. Na afloop van de voetbalpartij werd door de verliezende partij overigens nog wel eens een vechtpartij veroorzaakt onder het mom van: we konden het misschien niet winnen met de bal aan onze voet maar onze vuisten zullen het op zekers wel winnen. Lekker afreageren dus. Ook werd er dagelijks gescholden en dat kon je natuurlijk niet op je laten zitten. Mij werd thuis wel geleerd te zeggen dat schelden geen pijn deed, maar ergens deed het dat natuurlijk wel dus… Ik mocht van huis uit niet vechten en moest me altijd beheersen, maar ze begrepen gewoon niet dat de regels van de straat ietsje anders waren. Als je tot op het bot getergd werd en je liet in al je wijshijd zien dat het je niet deerde was je een kneus en meteen een makkelijk doelwit om te pesten voor iedereen. En dat was natuurlijk ook weer niet de bedoeling. Zo werd de pikorde eigenlijk al vroeg bepaald op jonge leeftijd. Bovendien kon ik heel erg slecht tegen onrecht, wat mij ook dikwijls in de problemen heeft gebracht. Dieptepunt was toen ik op de lagere school 2 mensen een gat in het hoofd heb geslagen. Ik ging later naar een andere lagere school waar het heel wat rustiger was, maar ik was inmiddels natuurlijk gewend mij wat harder op te stellen dus dat moest op een keer wel fout gaan. Een keer kreeg ik ruzie om niets met een van mijn vrienden en dat ontaarde in een partijtje matten. Ik had mijn tegenstander al op de grond, maar toch gaf hij geen duimbreed toe. Ik had wel al zo’n tien keer aan hem gevraagd: Genade? Om het vechten te stoppen hoefde hij alleen maar te antwoorden: O.k. genade. Afkloppen. Toch deed hij dat niet (achteraf gezien misschien wel terecht) dus ging ik ijverig door met timmeren. Door het aanmoedigen van al die gasten en meiden om ons heen werd het daarna een heel stuk heftiger. Veel te heftig eigenlijk. Ik herinner me dat na een tijdje flink getrapt en geslagen te hebben plotseling een jongensstem rustig tegen mij zei: niet meer vechten joh, hij ligt al op de grond, niet meer trappen als hij ligt. Hoewel ik nog zei “Maar hij begon” stopte ik toen wel. Hij legde me ook heel rustig uit dat diezelfde jongens en meisjes die me zaten aan te moedigen om door te gaan met vechten eigenlijk niet mijn echte vrienden waren maar sensatiezoekers. Mijn echte vriend had ik intussen wel genadeloos toegetakeld. Die kleine jongen die dat allemaal op een rustige manier tegen me durfde te zeggen had ik natuurlijk ook total loss kunnen slaan, maar op de een of andere manier luisterde ik en hoorde ik daadwerkelijk wat hij zei. Vanaf dat moment besefde ik ook dat hij de juiste persoon voor mij was om mee om te gaan. Daarna ben ik wat zorgvuldiger geworden met het selecteren van mensen waarmee ik omging. Zelfs op de middelbare school en in mijn latere leven heb ik me nauwelijks meer laten uitlokken tot een gevecht. Als het al zover kwam besloot ik vaak de wijste te zijn en liep ik weg of gaf me maar snel gewonnen. Wat ze daarna van me vonden of dachten interesseerde me niet zo veel. Het was gewoon niet meer de moeite waard.
Ik heb 2 keer iemand een harde dreun verkocht omdat die maar door bleven treiteren,en toen was het over ook,soms moet je wel eens goed uithalen.
Maar een keer heb ik echt gevochten een jongen gaf,in de garderobe,op school,een schop tegen mijn scheenbeen,ik viel hem toen aan en de vecht partij begon.We rolde al vechtend door een raam heen,die op vloerhoogte begon.Toen we uitgevochten waren stonden we buiten.
ik ben van nature geen vechtersbaas, het tegenovergestelde eigenlijk, maar als je een bril krijgt en de meester heeft al een pik op je, dan kun je het wel schudden.
helemaal in die tijd (70′).
tot 2x toe heb ik hem, met mijn zweedse klompen, voor de schenen geschopt. vanaf die dag bleef hij bij mij uit de buurt.
met mijn zus was het zowat elke dag raak. dat ik nog haar heb!!!!
ze bezat/bezit een stevig dominant karakter en met de afwas was het altijd raak.
met mijn broertjes kan ik goed opschieten en dat stak haar ook, dus……
ik moet nog steeds niet langer dan een dag in haar buurt zijn, want anders vliegen de bossen haar weer door de kamer.