Cornelis Vreeswijk
Op vrijdag 14 september 2007 geschreven door Rozemarijn
Cornelis Vreeswijk, ach….wat heb ik gesmuld van zijn muziek. Teksten die er niet om logen, voor hem bestonden er geen heilige huisjes, die schopte hij zó omver. Hoe vaak heb ik niet met een grijns van oor tot oor naar zijn teksten geluisterd, die soms heel gevoelig waren, maar ook schokkend en grof, of cynisch en humoristisch waren. Sentiment, mensen ….pure sentiment.
De drank was sterker dan hij, op 50 jarige leeftijd overleed hij aan leverkanker, na een tamelijk roerig leven. Hij was pas 12 jaar toen hij in 1948 met zijn zus en ouders naar Zweden verhuisde.Hij kreeg daar zijn eerste gitaar. Zijn vader runde er een taxibedrijf, maar in 1961 gingen zijn ouders terug naar Nederland. Cornelis en zijn zus bleven in Zweden, en Cees, zoals hij in Zweden genoemd werd, ging naar de sociale academie en naar de toneelschool. Geen van beiden werd afgemaakt, maar Cornelis werd ontdekt door een Zweedse folkzanger, en dankzij die man verscheen er in 1964 het eerste album van Cornelis Vreeswijk: ‘Ballader och oförskämdheter’ (Ballades en onbeschaamdheden in het Nederlands).
Heel Zweden stond op zijn kop vanwege de onorthodoxe teksten en onderwerpen zoals incest, de kerk en de politiek werden flink te kak gezet, maar de jeugd van Zweden toen smulde ervan. De VARA vroeg hem in 1966 in Nederland op te treden en voor het eerst werd daar “de nozem en de non” geintroduceerd. Het nummer flopte hier in de eerste instantie.
Een aantal (Zweedse) albums later, verscheen in 1972 in Nederland zijn eerste succesvolle lp met nummers als: De nozem en de non, Veronica, Bakker de baksteen enzovoorts.
Vanaf dat moment is hij ook in Nederland een troubadour die waanzinnig populair is onder de (voornamelijk linkse) jongere generatie. Toch gaat zijn leven absoluut niet over rozen. Vrouwen ( 3 mislukte huwelijken), drank, belastingaanslagen, lp’s die niet (meer) aanslaan kosten hem zowat de kop…Hij komt bijna in het slop, maar in de jaren tachtig klimt hij weer uit een dal en schrijft hij teksten die weer klinken als vanouds, op de lp’ de balade’s van de gewapende bedelaar’…..Doch zijn roerige leven heeft zijn tol geëist: in ‘85 wordt leverkanker geconstateerd en in de tijd die hem nog rest in zijn aardse bestaan, werkt hij keihard aan zijn laatste plaat ‘till fatumeh‘. Op deze plaat staan oude nummers in een nieuw jasje en hiermee neemt hij afscheid van zijn publiek. Op 12 november 1987 sterft hij, beroemd en berucht en nagenoeg failliet. ( een bitter feit is dat hij vanwege grote geldnood de laatste weken van zijn leven naar een ander ziekenhuis moest omdat hij de rekeningen niet meer kon betalen)
En zoals het een rasartiest betaamd, werd ook hij pas écht gewaardeerd na zijn dood en verschenen er films over zijn leven, wordt er jaarlijks een Vreeswijkfestival in Stockholm gegeven, is er een park naar hem vernoemd, is er in zijn geboortestad IJmuiden een standbeeld van hem en komen er jaarlijks nog onuitgegeven nummers op cd uit. Met name in Zweden is hij levendiger dan ooit en ook in Nederland wordt hij meer en meer een gewaardeerd artiest.
Wat zijn jullie herinneringen aan deze briljante troubadour?
Klik hier om een stukje van “De nozem en de non” te horen.
19 reacties op “Cornelis Vreeswijk”
Laat een reactie achter
Tekstueel een rauwe Jaap Fischer misschien? Toch wel een man apart, hoor; die Nozem en de non geven dat nogal weer.
Dat neuzelige stemgeluid is kenmerkend. Bakker de Baksteen is grappig en ik heb het nummer Rietzeilerblues op de pc.
Dat is nou precies wat bij Cornelis Vreeswijk hoort: De Nozem en de Non, verder weet ik het niet meer eigenlijk
Cornelis Vreeswijk wordt tegenwoordig breed gewaardeerd maar is als gitarist nog enigzins onderbelicht. Die combinatie van zang, tekst en gitaarspel maakte hem voor mij een van de groten.
Werd bij ons thuis niet gewaardeerd vanwege de rauwe teksten.
Ik hou er wel van, ook van zijn stemgeluid.
Ik zag in Ijmuiden een borstbeeld van hem. Was ‘t wel Ijmuiden? Volgens mij wel
Ach ja, de nozem en de non; een grappig liedje. Meer ken ik eigenlijk niet van hem. Triest dat hij zo arm moest sterven. Ik heb begrepen dat hij in Zweden heel populair was. Heeft hij dan ook repertoire in het Zweeds opgenomen?
@Frank:
Zo!!! Of hij in het Zweeds nummers heeft !!! Niet te weinig zelfs…Ik geloof dat voor elke Nederlandstalige LP hij er zeker 2 of 3 Zweedse tegenover heeft staan…maar of die ook in Nederland zijn uitgegeven weet ik niet….
Ja ook ik ken eigenlijk alleen ‘N&N’ van hem. Hoewel Bakker de Baksteen ook heeel diep verborgen zit in m’n geheugen.
Voor een paar jaar geleden was er een programma over Cornelis op televisie en toen pas kwam ik er achter wat voor leven deze zanger heeft gehad, erg indrukwekkend! want ik kende hem ook alleen van de N&N en bakkerdebaksteen.
Ik heb regelmatig Zweedse collega’s op bezoek in Nieuwegein. Als ik met hen een hapje ga eten in Vreeswijk (een van de oude kernen van Nieuwegein) dan komt steevast Cornelis Vreeswijk aan de orde. Zij populariteit was en is in Zweden vele malen hoger dan in Nederland.
Ik herinner me hem nog goed met “Misschien wordt het morgen beter”
Hier zit ik op een vuilnishoop
Ik kijk droevig om me heen
Ik zie vodden en oude flessen
Excuseert u me, ik ween
Ja, ik huil een paar dikke tranen
En ik zing met benard gemoed
Misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
Misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
Want burgers het is een rotzooi
Van het einde tot het begin
Of bent u vooruitstrevend?
Ha ha! Daar blijf ik bijna in!
Een merkwaardig soort illusie:
Naar de afgrond coûte que coûte
En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
De wereld is vol van dingen
Waar de mensen bang voor zijn
De een kan niet tegen vrouwen
En de ander niet tegen wijn
Eerlijk zullen we alles delen
Jij het zuur en ik het zoet
En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
En misschien wordt het morgen beter
Maar het wordt toch nooit goed
Als ik ziek ben, bel ik de dokter
En dat vindt die man wel leuk
Maar radioactieve uitslag
En radioactieve jeuk
Daar bestaan er geen pillen tegen
En het helpt niet wat je doet
Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed
Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed
Onder ons gezegd, burgers,
De wereld is op en neer
Het is een vreselijke bende
Vindt u ook niet, meneer?
Ik zie helemaal geen strand meer
Tussen eb en tussen vloed
Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed
Maar misschien wordt het morgen beter
Al wordt het toch nooit goed
Geweldige muziek. Jantjes Blues, de nozem en de non en Veronica. Een schotse folkgroep heeft nog een vertaling gemaakt van Veronica. De Haan en de hen etcetera. Hij had ook wat vertalingen van Jim Croce.
en niet te vergeten : jantjes blues , damrak blues en autowasserij blues enz enz …..
maar ik val niet onder de linkse jongeren zoals in dit item beschreven staat 
mn moeder draaide vroeger heel vaak cornelis vreeswijk en zodoende kwam ik ook als muziekliefhebber er mee in aanraking ik vind zijn teksten erg leuk
maar ik val ook niet onder de rechtse jongeren laat dit duidelijk wezen
Prachtige stem, leuke teksten. Kort geleden heb ik vanwege jeugdsentiment en historisch besef (nou ja) een cd van de bibliotheek geleend met muziek van hem. Om weer eens zijn stem te horen en om te horen wat voor’n muziek hij ook alweer maakte.
Ik heb een tijd in Stockholm gewoond en in Zweden wordt Vreeswijk ook wel “the heart and soul” van Zweden genoemd. Niet gek voor een jochie uit IJmuiden. Iedereen kent daar overigens wel een ranzig verhaal over hem te vertellen, wat de legende alleen maar groter maakt.
@Ronald: ranzige verhalen? In welk opzicht dan? Ken je dergelijke verhalen?
Voor mij was Cornelis de ‘Zwarte Kat’ aan de Amstel. Wat een lol hebben we daar gehad met elkaar.
Voor mij was Cornelis de ‘Zwarte Kat’ aan de Amstel. Wat een lol hebben we daar gehad met elkaar. Samen met Jan Campfens, ook niet meer.
‘Two beers, or not two beers’.
Dat ging tot zes ’s ochtends door, daarna een duik in de Amstel en dan boven slapen. Cornelis kon behoorlijk snurken. Rond het middaguur klonken boven de verse spiegeleieren in de achtertuin alweer zijn gitaarklanken.
Mijn Cornelis…………, so to speak……..