Zelf een hoorspel maken
Op zaterdag 22 september 2007 geschreven door Frank Faber
Ik had vroeger een vriend Erik, die ik al ken sinds mijn geboorte (helaas is hij overleden in 1998 aan de gevolgen van taaislijmziekte, officiële naam cystic fibrosis). Met hem heb ik als kind veel gespeeld en omdat hij begin jaren ’70 een cassettedeckje had, besloten wij samen ons eigen hoorspel te maken. We hadden een script geschreven over twee mannen, dat waren wij dan, die tijdens een wandeling in het park een lijk vonden.
Het script was eigenlijk onvolledig en het hoorspel is nooit afgekomen maar we hadden er reuze schik in.
Tijdens het opnemen liepen we door het Seghbroekplantsoen te Den Haag; hij woonde daar vlakbij en ik zei: “Kijk eens wat daar ligt!” Hij keek ook en ik zei met mijn kinderstemmetje: “Getsiederrie, een lijk!” Volgens het script bevonden we ons in het Vondelpark en wij gingen naar de flat waar Erik woonde (in Den Haag dus).
We deden net of we de politie gingen bellen met de telefoon, maar eigenlijk belden we niemand. Vervolgens vroegen wij of de vader van Erik met zijn auto beneden langs wilde rijden met gierende banden en dichtslaande autoportieren, zodat wij die geluiden op konden nemen. Hij deed het ook nog en ik geloof dat er een paar voorbijgangers wel vreemd opkeken. Maar het stond allemaal op band.
Ook wachtten wij net zolang totdat we echte sirenes hoorden van een politiewagen, zodat we ook dat geluid op konden nemen. We hadden ook zo’n trekrotje, wat het geluid van een pistool moest imiteren. Dat galmde lekker tussen de flats van de Ranonkelstraat.
Vlak voor zijn dood heeft Erik het bandje aan mij gegeven, waar nog wat ongein opstond, maar wat voor mij een dierbare herinnering is. Inmiddels heb ik al die opnames overgezet op CD voor het nageslacht. Mijn zoon heeft enkele jaren terug met mijn videocamera iets dergelijks gedaan, alleen had hij er ook nog beeld bij.
Wie van jullie deed vroeger vergelijkbare dingen met een cassettedeckje?
Klik hier om een stukje van ‘ons hoorspel‘ te beluisteren
19 reacties op “Zelf een hoorspel maken”
Laat een reactie achter
Mooi verhaal Frank, jammer van je vriend. Eerlijk gezegd deed het fragment mij wel wat met de informatie die jij erbij gaf.
Ik zelf maakte radioprogramma’s op cassette met een mengpaneeltje en twee draaitafels en de hele familie moest er naar luisteren tot vervelends toe
Geweldig! Ik ben gek op hoorspelen; altijd al geweest. Niets zo lekker als in je bed liggen, licht uit en luisteren naar een spannend hoorspel. Geen prikkende ogen van het moe zijn en toch doorlezen, maar gewoon liggend fantaseren.
En inderdaad bijzonder om zo stemmen van mensen te horen die er inmiddels niet meer zijn; net als je eigen kinderstem trouwens.
Met broerlief nogal veel stukjes zelf spontaan opgenomen…die zijn nu erg leuk om weer te horen (had cassetterecorders sinds ‘74). Prachtig om Moeder, die al jaren dood is, nog weer eens verhalen te horen voorlezen. We zetten de recorder ook wel eens stiekem aan als er bezoek kwam, dus hoorde je
ding dong!!
Hallooooo! Hoe is het met jullie! - meestal op zijn gronings, maar jullie begrijpen het wel, gasten kon je jaren later nog eens weer horen binnenstappen met een praatje. Verrassend vaak werd er over ‘t weer gepraat bij het binnentreden van de hal…
Leuk log, met een leuk stukje.
Ik maakte met een vriend de “Dick voor Mekaar Show” na.
Zo ontzettend gelachen ……..
Ben de bandjes kwijtgeraakt maar kan hele stukken nog zo na zeggen.
Ook maakte ik een eigen “TOP 30″ en nam die op.
Wat een mooi verhaal, Frank, kan me voorstellen dat dit je dierbaar is…
Net als Henny-Jane namen wij op als er bezoek kwam.
Vaak goed voor een appelflauwte achteraf. Sommige fragmentjes zijn gevleugelde woorden geworden in ons gezin, en worden nog wel eens gebezigd.
Een ding: precies 29 jaar geleden
http://www.oudennieuwarchief.n.....el%201.mp3
(RECHTS Klik op link ’save target as’)
Hoorspelletje Omnivoor/Marty.
Ook maakten we in 1976 hoorspelen met de bandrecorder (MET geluidseffecten) die we dan langzamer afdraaiden voor zwaardere stemgeluiden.
In 1975 maakten we een ander hoorspel met de cassette recorder. De batterijen waren verzwakt, dus als je het met het lichnet afdraaiden, werden het juist piepstemmetjes.
De rode draad van de meeste hoorspelen ws inderdaad: lijken, spoken en boeven.
Ach Frank, wat schattig om te horen, de tranen sprongen in mijn ogen want ook ik heb hele verhalen gedaan samen met mijn overleden broer en als ik dat stemmetje hoor is het net of ik hem weer als kind een beetje hoorde…..ik heb ook alle cassettebandjes nog, zelfs het snurken van mijn oma heb ik opgenomen en de grootste lol gehad
Interviews met mijn vader en moeder ook nog en zelfs de kat moest er aan geloven om te gaan miauwen!!!!!!
Met een vriendin van mij die god zij dank nog leeft heb ik ook hele verhalen gedaan, wij woonden aan de doorgaande weg en iedereen die je ook NIET kende fietste langs en riep je bijvoorbeeld heel hard JOEHOEOEOE, LEKKUR FIETSEN???? WAAR GAAT U NAARTOE???? Wij zaten dan samen op de schommelbank die we toen hadden en interviewden elkaar ook over de gekste dingen die natuurlijk nergens op sloegen! Ik zei dat zij god zij dank nog leeft, ze heeft namelijk zware anorexia nervosa gehad en ze is nu weer een hele mooie meid geworden en ze geniet weer van het leven en ze zat op school bij mijn broer en ook zij mist hem enorm want lol hebben we wel samen met elkaar gehad, ook op cassettebandjes!!!!!
Mooie log Frank! Op de lagere school moesten we een keer een hoorspel maken, in groepjes. Eén jongen uit ons groepje had een lp met allemaal speciale geluidjes, die konden we goed gebruiken. Ik kan me herinneren dat ons verhaal over iets ging dat in een holle boom was verborgen, toen sloeg de bliksem in de boom en de schat (of wat het ook was) werd bloot gelegd.
Een van jouw top logs Frank
Ik kwam -helaas- niet verder dan het opnemen van de top 40 en de Europarade.
Hartelijk bedankt voor de warme reacties tot nu toe, ik had eigenlijk niet verwacht dat deze log bij sommigen van jullie zoveel emoties los kon maken. Op het geluidsfragment hoor je bijna uitsluitend Erik, als je goed luistert hoor je mij halverwege zeggen: “Nu maar wachten tot ze komen!” Verder zeg ik ook het telefoonnmummer op, wat blijkbaar slechts uit 4 cijfers bestaat.
Bedenk dit; wat er ook gebeurt, een dierbare herinnering die opgeslagen is in je geheugen kan niemand je afnemen.
Vroeger luisterde ik ook graag naar hoorspellen alleen de naam Paul van Vlaanderen kan ik me nog herinneren. Zelf heb ik ook eens een radioprogrammaatje gemaakt op cassette. Het programma heette ‘radio snoopy en de verwelkte rozen’. Ik draaide alleen mijn eigen favoriete platen. Ik heb er verder nooit meer wat mee gedaan, die cassette heb ik vast nog ergens. En de naam kwam van het bosje verwelkte rozen wat er hing en dat snoopy figuurtje wat ook eens een rage was.
Eigenlijk wel een leuke log Frank.
Tragisch verhaal over je goede vriend Frank.
Verder een voor mij bekend fenomeen, hoorspelachtige situaties opnemen met je cassetterecorder/deck. Echt sentiment
Samen met mijn beste vriend Omnivoor veel van dit soort dingen gedaan, hij had een ouwe bandrecorder met zo’n groen-oplichtende buis waar we van alles mee opnamen. Verder een verhaal over geesten waarbij een oude piano dienst deed als klank/galmkast. Dan weer samen met vriendjes een quizmasterspel hahaha, we maakten een hoop lol.
M’n broer had z’n cassetterec eens een keer stiekum mee naar school genomen in z’n pukkel en op die manier een chaotische les opgenomen.
Na de geluidsopnamen volgde eind jaren 70 geluidsloze filmopnamen, van hetzelfde laken een pak, als het maar gek was
Ik had het al vermeld Marty, maar het Rode Potlood heeft weer huis gehouden hier op het J-net, want de post verdween als sneeuw voor de zon. Ik verwees naar het St. Nicolaas Hoorspel 1978 met betreffende link.
Heh wat vervelend @Omnivoor, er is iedere keer wat met de techniek
Ja dat hoorspel is een goed voorbeeld uit onze geschiedenis.
Ook op school, zoals Carla al schreef was het hoorspel maken aan de orde, een verplichte act, net als toneelstukjes spelen voor de klas.
Ik was ook een van de velen die een eigen radioprogramma maakte, van al de plaatjes die ik had, singeltjes, natuurlijk, van Mary Hopkins ( those were the days, my friend) en Long John Baldry ( ben even vergeten wat voor nummer die ook weer zong, het was ook nogal droevig) en zo had ik een eigen top tien, die ik dan opnam. Ik nam ook mezelf op als ik verhaaltjes voorlas van Simon Carmighelt. En als mijn neef en nicht bij ons logeerden nam ik ze ook op, of, zoals jullie allemaal, stiekem, en dan later afdraaien.Anders durfden ze niks meer te zeggen. Geluidsfragmenten heb ik ook zelf gefabriceerd. Op mijn eigen kamer, alleen, mijn paraplu open en dicht klappen in een bepaald ritme en je had een prachtige stoomtrein. 2 plastic bekertjes tegen elkaar rammen, bij gebrek aan kokosnoten, maar, je hoorde een paard in de galop. En, die had ik geleerd in het omroepmuseum, een hartslag, dat is een natte lap die je dan vlak voor een microfoon uit elkaar trekt, dan krijg je dat tjoek tjoek geluid. Helaas heb ik mijn bandrecordertje niet meer. Ik nam ook op. Van de radio. Meestal Candlelight, omdat er nog wel eens gedichten van mij werden voorgelezen en meestentijds was ik al halverwege het programma in slaap gesukkeld en werd ik wakker van de eindtune om 12 uur. Die heerlijke stukjes muziek van Can I get there by Candlelight en Chairmaine, van Mantovani. Zwijmelen, mensen.
Het viel ons altijd op, mijn moeder en zo ook, dat je een heel andere stem hebt op een bandrecorder of door een telefoon. En toch is het je eigen stem maar je hoort jezelf heel anders. En dan schaam je jezelf voor je geluid, want meestal ben je er helemaal niet tevreden over. Maar, het was in elk geval leuk speelgoed, zo een bandrecorder. En op een keer zat het bandje verdraaid en toen hoorde ik allemaal buitenaardse geluiden, maar dat bleek gewoon omdat de band verdraaid zat. Toen heb ik expres eens een tekst op papier gezet en achterstevoren afgelezen en toen ook de band verdraaid, en toen kon ik het nog verstaan ook.
Zouden ze dat zo doen met bandstemmen? Tot kijk blijft eigenlijk hetzelfde. En parterretrap, daar is ook niks mis mee. Ki pots re eem. Vat je um?
Samen met een vriendin maakte ik ook zo’n radioprogramma. De één speelde de presentator, de ander de kandidaat, die dan het geluid moest raden. Natuurlijk met rare stemmetjes, vreemde kandidaten en nog vreemdere geluiden.
Ik kan begrijpen dat de herinnering nog meer voor je betekent als je vriend is overleden. Mijn toenmalige vriendinnetje leeft nog (denk ik) maar heeft al het contact verbroken. Voor die tijd heeft ze me nog wel een bandje gestuurd met zo’n programma erop.
Nee, zoiets heb ik nooit gemaakt. Maar wat een prachtige tastbare herinnering heb je zo aan je vriend, heel mooi.
Ja! ik heb ook nog cassettebandjes met degelijke pogingen. En ook met mn kleine kinderstemmetje uit 1983 (was 13, maar had nog niet de baard in de keel ontmoet)hoor je een genante Fred Emmerimitatie met hilarsich nieuws. Ook goed te horen dat ik als kind nog veel meer met (Brabants) dialect sprak.
Later ditzelfde gedaan maar dan met de videocamera snachts misdaadfilms gemaakt haha! Sommige sketches daarvan zouden klassiekers zijn geweest als Jiskefet t gedaan had!
Offtopic: Rian, ik ga nu van de computer vandaan, maar ik wilde je alvast feliciteren met je verjaardag! GEFELICITEERD LIEVE RIAN!
En nog vele jaren in achterlijk goede gezondheid. Fijne dag morgen! Dikke kus van $teven1970 & family. (mijn broer (Corky73 remember) is vandaag 23/9 vader geworden van Nikki (dochtertje). nogmaals, hele fijne dag morgen! Mag je vanavond trouwens al best mee beginnen hoor….
Off topic: He Steven1970: Onze Rian is het al druk aan het vieren hoor dit weekend!