Jeugdsentimenten.net

O ja! Met heel veel nummers heb ik dat. Een daar van is Jump van de Pointer Sisters. Werd veel gedraaid in de disco waar boven ik voor het eerst op kamers woonde. 17 was ik en er ging een wereld voor mij open en niet alleen de wereld trouwens, ook heel veel vrouwelijk schoon. Ik werkte toen als een van de enige mannen in een ziekenhuis met voornamelijk vrouwen. Ik kan er boeken over schrijven.

BTW die Flinstone strips waren van die lekkere boekjes en ik heb ze als kind met veel plezier gelezen. Ik heb ze een paar weken geleden allemaal op de stapel van mijn jongens gegooid en nu maar afwachten. Ben niet optimistisch…

BTW dat hij van de Carpenters na het overlijnen van zus, altijd zo buiten beeld is gebleven heb ik vreemd gevonden, maar Aidan zal ons zeker kunnen vertellen wat hij op muziek gebied toch nog gedaan heeft. Of heb ik die log gemist?

“Fly away, little paraguayo”, als ik die hoor ben ik weer op mijn vakantiebaantje aan het werk, juni 1974..

Ja Bertus, dat heb ik ook. Ik schreef er op mijn eigen weblog een jaar of wat geleden al over en het verhaal werd bijgezet in het http://www.nationaalarchief.nl.....l.asp?id=6.

IK zet het verhaal maar neer en al Sentiment het niet wil dan zie ik het wel.

Van ‘Seasons In the Sun’ en Ome Ko de bladenman

Van Seasons in the sun en Ome Ko de bladenman Auteur: Rene van Gellekom Datum: 22/09/2006 Vroeger had je de verzuiling. De katholieken bij de katholieken en de christelijke bij de christelijke enzovoort. Elk geloof en dus ook politieke voorkeur had zo zijn eigen verenigingen. Tot ver in de jaren zestig was die verzuiling, naar mijn mening, te voelen. Sterker nog met de komst van de popmuziek(rock en roll) werd die verzuiling nog eens verstevigd. Je was fan van de Beatles of de Rolling Stones. Fan van beide kon je niet zijn. De benaming verzuiling verdween en werd een vorm van rivaliteit. Je luisterde naar Veronica en niet naar Noordzee of Caroline. Je las de Libelle en de Panorama of je las de Margriet en de Nieuwe Revu. De rivaliteit tussen die bladen heb ik aan den lijve mogen ondervinden toen ik als 9 jarige jongetje de bladenman ging helpen met het rondbrengen van de weekbladen. De uitgeverijen hadden daar een eigen verspreidingsorganisatie voor. Die gingen met karretjes in een wijk rond met alle bladen die van hun uitgeverij waren. Zo had je in die tijd de Ge‹llustreerde pers uit Amsterdam met bladen als Margriet en Nieuwe Revu. In Haarlem had je uitgeverij Spaarnestad met o.a de bladen Libelle en Panorama. Onze bladenman, Ome Ko, was van uitgeverij Spaarnestad. Niet dat mijn moeder veel geld had om bladen te kopen, maar soms kocht ze wel eens een weekblad. Ik leerde Ome Ko kennen toen hij op een gegeven moment bladen kwam brengen bij ons in de Zaanstraat in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt. Ome Ko was een gemoedelijk vijftiger die zijn vak verstond. In die tijd waren er nog niet veel mensen met een abonnement op een blad, maar werden de bladen meteen afgerekend aan de deur. Ome Ko deed dat met veel vertoon, want de bladenman van de concurrerende uitgeverij de geÇîllustreerde pers kwam ook bij ons in de straat. Ik vond dat al meteen geen aardige man en Ome Ko wel. Het was voor ome Ko dus van belang dat de (meestal) dames zijn Libelle en Panorama bleven kopen. En de dames deden dat het liefst bij Ome Ko omdat hij een beetje een charmeur was. Naar mate Ome Ko vaker bij ons in de straat kwam raakte ik steeds meer met hem bevriend. Uiteindelijk kwam het zover dat ik in de schoolvakanties en zomers hele dagen door de stad trok met zijn karretje met bladen van uitgeverij Spaarnestad. Ome Ko kwam ook, omdat het zijn wijk was, veel in de ‘warme buurt’ de Walletjes bij de dames van plezier. Die meiden lazen veel weekbladen en ze kochten ze allemaal bij Ome Ko. Ome Ko en ik hadden de grootste lol samen en maakten veel mee in die grote stad met zijn verschillende wijken. Ik heb dat een jaar of wat en vooral ’s zomers gedaan totdat ik ouder werd. Ome Ko kwam op een gegeven moment aan de deur bij mijn moeder om te vertellen dat de uitgeverij zou stoppen met deze manier van distribueren van haar weekbladen. Er kwamen meer supermarkten die de bladen gingen verkopen en Media-expresse ontstond. Dit bedrijf ging de bladen van de gezamenlijk bladen rondbrengen. De verzuiling en de rivaliteit waren in de bladenbranche voorgoed voorbij. Soms ging ik nog wel eens bij Om Ko en zijn vrouw op visite. Ze hadden een alleraardigst tuinhuisje op een volkstuinencomplex. Ik werd daar heerlijk vertroeteld. Dat had alles te maken met het feit dat Ome Ko en zijn vrouw geen kinderen meer thuis had. In de winter van 1971 ging ik naar een medisch kindertehuis in Soesterberg en kwam daar in september van 1972 weer uit en in die tussentijd had ik Ome Ko en zijn vrouw niet meer gesproken. Het was pas in de zomer van 1974 dat ik weer eens op de fiets naar de Spaarndammerbuurt ging ( wij waren inmiddels verhuisd) om Ome Ko op te zoeken in zijn tuinhuisje. Alleen de vrouw van Om Ko was er en die gaf mij de schrik van mijn leven. Dat voorjaar was Ome Ko overleden en zij wist niet waar wij naartoe waren verhuisd zodat ze mij kon waarschuwen. Ik fietste huilend naar huis. Daar aangekomen vertelde ik mijn moeder wat er gebeurde. Op de achtergrond stond de radio aan en daaruit klonk een lied van Terry Jacks die zong: ‘..We had joy, we had fun, we had seasons in the sun. But the stars we could reach were just starfishs on the beach”

Groetjes,
René

Wie heeft er nu geen assosiaties bij bepaalde muziek dat herinneringen weer levend worden bij het horen van bepaalde nummers uit je verleden? Soms heb ik heel sterk dat muzieknummers/hits bepaalde periodes in mijn leven markeren. Ik kan een heleboel voorbeelden noemen maar dan blijf ik bezig; dan is er altijd dat ooh jaa!! Dat nummer, toen gebeurde er dat en dat.

Dit is een onderwerp naar mijn hart!
Na jaren speuren heb ik al mijn herinneringen in mp3 formaat!!! op harddisk!

Mijn eerste liedje wat ik ken is verbonden met het plaatje dat altijd bij mijn reaktie staat…. het eendje! rarara welk liedje hoort hierbij??…. het stond afgebeeld op de single.
ben benieuwd of iemand dat weet!

het tweede liedje is een van Nancy whiskey met het nummer Freight train…. skiffle!
Bij iemand bekend?

Nu woon ik in spanje en in mijn herinnering hoorde ik altijd een mooi lied van een spaanse zanger…… ruim 3 jaar geleden trad hij hier in de buurt op en had ik de mogelijkheid naar het concert te gaan!
Hij zong het voor mij zo bekende liedje, dit terwijl ik vreselijk moe was na de verhuizing…. ik moest vreselijk huilen en kreeg kippevel! iedereen (2000 mensen) zongen mee. Dat was sentiment zeg!

groet marjo

@ Eric Erres. Geen idee wat Richard Carpenter nog gedaan heeft na het overlijden van Karen, ik geloof dat ie nog een solo CD gemaakt heeft, maar erg succesvol zal dat niet geweest zijn, misschien schrijft ie nu nummers voor anderen??
Terug naar het log, Wim Sonneveld zei al: Een liedje doet je denken aan je verkeringstijd, je moeder, je vader, je diensttijd, altijd is er een liedje.
Ik had een cdtje gekocht en hoorde daar opeens het nummer “Ik Wil Jou In Een Kooitje” van Conny Vink. Nooit een hit geweest en eigenlijk totaal onbekend, maar wat bleek niet voor mij, ik kon het woordelijk meezingen, herkende de melodielijn en zag mezelf als klein jochie van een jaar of 6 bij de bandrecorder van mijn vader waar dat nummer opstond. Na die periode nooit meer gehoord en ik herkende het meteen. Ik vond het een vreemde en tegelijkertijd leuke gewaarwording

Zoals bijna iedereen een hele berg muziek met gerelateerde herinneringen. Maar eentje wil ik wel opschrijven over een nummer van Mike Oldfield. nu ben ik nooit een Mike Oldfield fan geweest maar het nummer Moonlight shadow heeft een plaats veroverd. Dit omdat een vriend van mij op jonge leeftijd overleed en dit nummer op de crematie gedraaid werd. onvermijdelijk als ik dit hoor ben ik weer bij mijn vriend van toendertijd en niet alleen het treurige feit van overlijden maar de tijd die we samen gespendeerd hebben. Mooi.

Una Paloma Blanca zie mijn vader het nog zingen en dan op zijn benen slaan hij kwam uit de douche en had zo een grote witten onderbroek aan met dito hemd, en we hedden bezoek in de huikamer.
Lachen maar hij schaamde zich kapot wist niet dat erbezoek gekomen was.

Steelers Wheel: late again….Mijn vriendje kwam altijd veel te laat..
Dancing Queen van Abba: de eerste dansles…
Meisjes van dertien van Paul van vliet toen ik dertien werd..
En nog veel, veel meer….

Oh, ik zou wel een drie bladzijdes kunnen vullen met herinnerplaatjes. Uiteraard ook al van de Carpenters, met Yesterday once more. Van Corry Konings heb ik eens de karaokeversie van Ik krijg een heel apart gevoel van binnen gedaan, ook nog op video gezet. In het begin het eerste couplet wat onzeker, want het is toch best wel eng, maar toen ik eenmaal op dreef was en beter op de film lette en de tekst als op de mensen die stonden te luisteren en te kijken, toen zong ik de sterren van de hemel.
Pappie loop toch niet zo snel. Dat kwam, dat zongen mijn moeder en ik altijd als we gingen wandelen want mijn vader liep altlijd een eind voor, omdat hij liever alleen liep. Het was een bijzondere man. Maar dan liep hij een eind verder dan wij en dan begonnen mijn moeder en ik te neuriën van Pappie, loop toch niet zo snel. Aan de Duitse schlagers hebben we herinneringen aan onze vakantie in Karnten, waar toen de grote hit was Der Junge mit der Mondharmonica. Als ik dat nu nog eens hoor dan ben ik weer terug in het ruwe berglandschap tegen de Slovaakse grens. En dan proef ik weer de kersentaart die ze daar bakten en de wilde bosaardbeitjes die piepklein maar heerlijk zoet waren en die je zo kon eten. Alles is daar zuiver. Mijn zus haar verkering was even stukgelopen, ze moesten even elk een andere weg gaan, maar zij had er verdriet van. Ze lag dan op bed te huilen, heel klassiek, net als in een slechte film of een streekroman, en draaide urenlang achtereen Suzie. De wereld is leeg, leeg zonder jouhou. Ik sluit mijn ogen als ik hui-il om jouhou.Een tijd terug hoorde ik hem nog. Toch is het goed gekomen tussen haar en hem. Volgend jaar zijn ze veertig jaar bij elkaar. Dus dat plaatje van Suzie is dan ook al een dikke 45 jaar geleden. De Beatles kon ik zelf wel waarderen en ik weet ook nog heel goed, ik was een tiener, en we gingen met mijn ouders en zus een dagje weg met de auto en onderweg maakten we een rustpauze en gingen in een cafeetje iets drinken, waaronder chocomel voor ons. En er stond een juxebox in de ruimte dat kostte toen nog een kwartje. Kom daar eens om tegenwoordig. Als kind waren we gefacineerd door dat wonder. Eerst je plaatje uitzoeken, nummer C 2, Anneke Gröhnloh, brandend zand.
Dan drukte je die twee knoppen tegelijkertijd in en dan begon er zich wat te roeren in het binnenste van de machine en een zwarte schijf kwam naar buiten en even later waren daar de klanken . Dus, het is nog steeds zo, als ik Brandend Zand hoor, al is het maar het intro, proef ik spontaan de romige chocomel, de enige echte van….Ik weet niet of ik hier reclame mag maken, maar de rest kun je zelf aanvullen.
Ik zie nog dat ijskoude omgespoelde glas voor me en die dikke koele drank. Tegenwoordig drink ik hem liever warm, maar ja, als kind zijnde is álles wat zoet is en anders dan normaal een tractatie. Ook was ik eens op een uitvaart, ik zong vroeger nog op rouw en trouw, en het was tegen de verkiezingen dus er reden geluidsauto’s door de straten, en onder de communie klonk ineens heel zacht My Friend, the Wind. van Demis Rousous; Ik dacht dat het zo hoorde , maar toen bleek het van buiten af te komen. Dat vond ik eigenlijk best bijzonder. Het paste ook helemaal bij die uitvaart. En dan net op zo een stil moment. Ook kreeg ik het bij de zesde van Beethoven, ik weet niet precies wat voor werk dat is, maar het is ook aan een kant heel zwaar maar ook wel mooi. Het werd ook in de kerk gedraaid, voor de dienst zou beginnen, en buiten was het herfststorm. De regen sloeg tegen de kerkramen en de bomen die voor het gebouw stonden zwiepten als een gek heen en weer. Toevallig was ik in een mineurstemming en toen keek ik naar buiten en zag het natuurgeweld op, gek genoeg, het exact zelfde ritme als de muziek. Het leek wel een film. Ik weet alleen nou niet hoe dat werk heet. Het is geen Pastorale, denk ik. Alleen weet ik dat het de 6de is. Weet een van jullie misschien dat?Het heeft met de natuur te maken.
Het kan ook de vierde van Beethoven zijn, dat ben ik echt even kwijt. Maar het past bij een griezelfilm. Ook was ik een keer op een jongerenbeurs en daar draaide wel tig keren de plaat van Jerney Kaagman, You’re my lover for the weekend. ZO heet het niet maar dat kwam er in voor. Love in a womens hart. En van Anita Meyer, Why, tell me why. En House for Sale, in de tijd dat we ons eigen huis te koop moesten zetten wegens diverse problemen. En toch, ondanks sommige droevige herinneringen zijn het toch juist mijn lievelingsplaatjes. A wither shade of pale vind ik ook mooi, en San Fransisco, the Flower Power. Ben benieuwd of ik dat in Den Bosch ook tegenkom, in de tentoonstelling Wauw. Zou best eens kunnen.
En Heather, van de Carpenters, tijdens het afscheid van Veronica. Mijn leven is muziek. Muziek is herinnering. Het zou merkwaardig stil zijn in de wereld als er geen muziek was. Knap saai, lijkt me. The Sound of Silence…….

O, ja, zoveel, bijv. :
Neil Young - Heart of Gold: ik loop weer in de gang van het Streeklyceum.
Boudewijn de Groot - Testament: ik ben weer 10 en logeer bij mijn nichtjes in Leiderdorp.
Al Stewart - year of the cat: 1977, het eerste afspraakje in Nederland met R. nadat we elkaar in Luxemburg ontmoet hadden.
John Denver- Country Roads - 1976: ik zit weer aan het Vierwoudstedenmeer met mijn vriendinnen en een paar jongens die we op de camping tegenkwamen.
Paul de Leeuw - Samen zijn: 1993, ik zit weer aan het bed van mijn zoontje in het AMC op kinderoncologie.
Paul de Leeuw - de Regenboog: ik sta weer te dansen op een schoolfeest van de VSO-LOM-school in Bussum waar ik lang werkte.

En zo kan ik nog heel lang doorgaan. Muziek en herinneringen, dat hoort bij elkaar!

Toen ik 16 jaar was deed ik vakantiewerk op een fabriek waar o.a. de Dampo gefabriceerd werd. Ik zat op de inpakafdeling aan de lopende band, vreselijk werk. Toen werd de plaat Ma belle amie van de Teeset grijs gedraaid op de radio en zaten alle medewerksters mee te gillen de hele dag. Als ik Dampo gebruik moet ik nog altijd aan die plaat denken.

Alleen al bij het lezen van al jullie reacties komen bij mij de herinneringen bovendrijven. Ik zie zoveel nummers voorbij komen waar ik weemoedig van wordt. Nummers van dansles, nummers die mijn oudere broers veel draaiden, nummers die ik op mijn eerste cassetterecorder op nam, nummers uit de tijd dat ik nog uit ging…(en waar ik een behoorlijke verzameling van op c.d. heb, want het was toch een leuke tijd…)

Het zijn er teveel om op te noemen, maar dan toch even iets over de eerste plaatjes die ik me kan herinneren.
Ik was een jaar of 6 denk ik, mijn oudste broer 15 en hij had een bandrecorder te leen van mijn oom. Waarom weet ik niet, maar als mijn oom zou gaan trouwen moest de bandrecorder terug, dat was de afspraak.
Ik herinner me dat we soms zaten te kaarten, of dat mijn broer armbandjes voor me knoopte (hij volgde een cursus splitsen en knopen) en dat de bandrecorder dan draaide. De nummers die me het meest bij staan zijn “Ha,ha said the clown” en “Little Red Ridinghood” waarover ik later hoorde dat er een gekuisde en een ongekuisde versie van bestond. Ik heb geen idee van wie beide nummers zijn, maar ik kan ze zo nog mee zingen.

De bandrecorder? Die staat nog steeds ergens bij mijn ouders op zolder. Mijn broer wou hem nog aangebieden op het 25-jarig huwelijksfeest van mijn oom en tante, maar kon helaas niet naar het feest komen.

Als ik naar rotterdam rijd,denk ik altijd aan die rotterdamse onderwijzer in Groningen(lang geleden) die het versje leerde :k,heb u lief rotterdam met uw drukte en gewoel,waar het leven zo krachtig in bruist,Koningin van de maas uit wier golven een lied, vol van glorie.?? verder ken ik het niet en kan het ook niet vinden in boekjes over versjes van Rotterdam. Kent iemand nog de tekst??Vriendelijk dank Tiny

Een liedje waar ik een duidelijke herinnering aan heb is Mr. Tambourine Man van the Byrds. Hoewel dat nummer een hit uit de 60s was vormt het voor mij een koppeling naar 1978. In dat jaar ben ik geopereerd aan een been en toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis nam ik van de radio dat liedje op. Ik heb dat toen geregeld geluisterd.

Ja dat gevoel ken ik maar al te goed.
Veel nummers (het maakt niet uit wat voor nummer)hebben een link met een fase uit mijn leven.
Het kunnen leuke dingen zijn maar ook mindere leuke.

Ik kan er zoveel opratelen omdat ik vandaag de dag nog steeds oude muziek draai (ook recente muziek).
Wat ik als kind een heel mooi nummer vind is exerpt from a teenage opera van Keith west uit 1968.
Die periode woonde we in Den Helder.
Jawel mijn pa zat bij de marine.
Als ik dat nummer hoor krijg ik weer een flashback naar die tijd.
Ik was toen een jaar of 7 en luisterde al veel naar de radio.
andere nummers uit die tijd die mij dat fijne gevoel geven zijn: Dans je de hele nacht met mij.
Ik weet de artiest niet meer, maar volgens mij hadden we de radio tijdens het ontbijt aan, want als ik dit nummer hoor zie ik die slanke pot van heinz sandwichspread voor me op tafel.

Without you van Harry Nilson uit 1972?
Geeft me weer het jeugdgevoel van de tijd dat we in Hoogvliet (rotterdam) woonde
Vaak heb ik bewust zin in een flashback en dan draai ik die oude nummers om het gevoel te versterken.
Vaak kan ik het ook niet laten om mijn gitaar erbij te pakken en dan speel ik hem mee.

Een voorbeeld: I fooled arround and fell in love van Alvin Bishop uit 1976
Als ik dat nummer hoorde zag ik die clip voor me en moest ik weer aan die fijne tijd in Zwijndrecht denken.
Ja we zijn wat verhuisd he!
Dit nummer vond ik zo mooi en deze wilde ik met de band waar ik in speel oefenen en eventueel in ons repertoire plaatsen.
Het is heel goed gelukt en we spelen hem al een paar jaar en hij klinkt goed.
Alleen heeft het nummer zijn magie een beetje verloren doordat ik hem nu zelf speel.
Klinkt misschien een beetje vreemd, maar dat is mijn gevoel.

Maar er zijn genoeg oude nummers waar ik dat jeugdgevoel weer bij terug krijg, en dat wil ik wel vasthouden.