Verhalen schrijven
Op donderdag 1 november 2007 geschreven door Grompie
Op school heb je het vast moeten doen: opstellen of verhalen schrijven. De ene keer over een opgegeven onderwerp, een andere keer mocht je zelf iets kiezen om een verhaal over te maken. Volgens mij is er in dit soort dingen sprake van een tweedeling: sommigen beginnen al te watertanden als ze mogen schrijven maar anderen zien er als een berg tegenop een opstel/verhaal te moeten maken.
Ik vond het geweldig! Zo heb ik eens een opstel geschreven over twee jongens die een spannend avontuur beleven en een ander opstel ging over Arendsoog.
Dit log gaat echter over die verhalen die je thuis bedacht en schreef. Ik schreef in mijn tienertijd misdaadverhaaltjes van ongeveer anderhalf A4′tje en ook ben ik ooit begonnen een oorlogsboek te schrijven. Die misdaadverhaaltjes kreeg ik altijd af maar dat oorlogsboek is nooit verder gekomen dan ongeveer 4 hoofstukken.
Nu als volwassene heb ik nog steeds geregeld de behoefte om te schrijven. Omdat ik van humor in taal houd leidde dat enkele jaren geleden tot een soort knipselkrant met zelfbedachte grappige nieuwsberichten. Ook zit er een boek in mijn hoofd dat ik ooit nog wil schrijven. Nog niet zolang geleden heb ik drie grote artikelen geschreven met onderwerpen waar ik interesse in heb. Een artikel behandelt de Amerikaanse ruimtevaart tot ongeveer 1975 en de andere twee gaan over het werk van de regisseurs Steven Spielberg en Dick Maas. Die artikelen bewerk ik nog steeds en ze zijn puur voor eigen gebruik.
Schreef jij ook verhalen en wat deed je ermee?
28 reacties op “Verhalen schrijven”
Laat een reactie achter
De zandbak ,...
Ha, die Grompie. Deze keer ben ik eens de allereerste die ooit op een logje gereageerd heeft.Ik weet wel, vijf uur in de ochtend is een schandelijk vroege tijd, meeste mensen liggen nog op één oor, behalve de bakker, de verpleegster en de dokter, de verloskundige,de nachtwaker, de politieagent, etc. En ik dus.
Eindelijk eens spekje voor mijn bekje waar ik alles over kan vertellen. Het rekenen was pet bij mij op school, alle andere vakken waren middelmatig, maar met schrijven sprong ik er echt uit. Net geen tien voor taal maar een dikke acht plus of soms zelfs een negen, en het leuke, al was ik daar zelf veel te verlegen onder, mijn opstellen werden meestal ook nog eens voorgelezen voor de klas. Mijn zus was niet zo een held, maar als ze iets moest schrijven (ze was beter in rekenen dan ik) dan ruilden we, thuis, van huiswerk. Zij maakte mijn rekenwerk, als ik voor haar maar een opstel schreef. Meestal moest je jezelf aan een schoolschriftje houden dus had je niet de ruimte om hele lappen tekst te schrijven, zoals ik dat nu wel doe, maar als ik moet gaan schrappen weet ik echt even niet wat er nu zo gefilterd moet worden of dan moet ik mijn hele verhaal opnieuw schrijven en er een heleboel uitlaten. Het beste ben ik nog in kinderverhaaltjes. Dat heb ik al eens geschreven ook en ook een voorbeeld van, over kinderrijmpjes, die ik zelf gemaakt had. Jij was toen nog van mij onder de indruk, omdat ik binnen een halve dag iets op papier had staan.
Vroeger had je van die schoolplaten die afbeeldingen hadden die door elkaar stonden, zo ook in taalboekjes. En dan moest je het in de juiste volgorde zetten en daar dan een opstel over maken. Of je moest je houden aan een opdracht,bv. over natuurkunde en zo, of aardrijkskunde, maar dat vond ik niet zo leuk. Dat was voor mij droge kost. Ik was beter in zelf verzinnen. Ik ben niet zo een misdadig meisje, hoor Gromp, om oorlogsverhaaltjes of zo te schrijven, maar ja, ik ben dan ook geen jongetje. Mijn verhaaltjes zijn meestal suikerzoet. Net als de EO. Het komt altijd goed op het eind. Soms schrijf ik voor kinderen ook wel eens een sprookje. Of een verhaaltje van een droom waarin een sprookje verwerkt is, over elfjes en vuurmannetjes. Of ik verwerk een verhaaltje dat we met mijn neefje naar het strand geweest zijn, en dan heb ik een foto als illustratie, en maak ik daar, met een andere naam, een verhaal van. En dan geurt zo een jongetje daar van, want hij is de hoofdpersoon.
Ook heb ik eens een “boek” geschreven, dat ik echter nooit heb uitgegeve. De avonturen van Lotje en Toby. Dat waren buurkinderen, ze zaten in dezelfde klas, ze waren dikke vriendjes en beleefden van alles, van een hondje krijgen voor je verjaardag, kiespijn hebben en een bezoek aan de tandarts, een dagje naar de dierentuin, de eerste zwemles en zelfs de akelige dingen heb ik niet geschuwd, zoals het jongetje dat een ongeluk kreeg of het meisje dat mee moest naar de uitvaart van een buurjongetje, toen ze hoorde dat haar buurjongetje van 3 jaar aan kanker was gestorven en ze maar niet begreep waarom er bij de overbuurvrouw alles dicht was. Kijk, er zijn uiteraard in een kinderleven ook van die dingen waar je nu eenmaal niet omheen kunt. Mijn neefjes waren ook bewust aanwezig op de uitvaart van mijn moeder. Dat vond mijn nicht nodig. Ze kwamen alleen met feest in de kerk, maar mijn nicht vond het ook zo dat ze ook de droevige dingen in hun leven niet over konden slaan, want wat, als oma of opa of papa of mama dood zouden gaan. Dan moesten ze daar toch zeker bij zijn. Ze hebben zich goed gehouden. De een is tien, de ander 7. Ze waren wel zenuwachtig en zaten vol vragen, maar, het is wel goed. In dat verhaal over de dood heb ik zelf een ervaring verwerkt over het zoontje van een vriendin van mij. Die stierf welliswaar niet aan kanker maar aan een hersentumor. Zo is schrijven ook nog eens therapeutisch te bezien.
Je kunt er ook een stuk van een emotie in kwijt waar je niet zo makkelijk over praat. Ik houdt ook al ca. 39 jaar een dagboek bij. Maar ik zal er wel niet zo beroemd mee worden als Anne Frank, denk ik. Maar, taalles op school was voor mij watertanden. En nu heb ik dus nog een dikke map met verhaaltjes voor kinderen, en versjes. Eerst was ik van plan om 365 verhaaltjes per jaar te schrijven maar ik ben drie jaar geleden begonnen en ik ben nog steeds niet verder gekomen dan 27 Februari. Op zich is dat ook al een respectabel aantal verhaaltjes en versjes. Een vriendin van me, die ik in Lourdes heb leren kennen, heeft als mailadres de Klaverelfjes, omdat ze wonen op het Klaverveld nummer 11. Dat vond ik zo lief, daar ga ik ook nog een versje of een verhaaltje over schrijven, de avonturen van de klaverelfjes, en dan moet ik eerst bij haar geweest zijn, want dan weet ik de gezinssituatie, en dan krijgen ze dat verhaaltje toegestuurd en laat ik de klaverelfjes ook van alles beleven. Maar je moet eerst heel goed alles overdenken.
Nou, ik heb nu wel weer even genoeg geschreven en niks verzonnen, voor een keer. Ben benieuwd of je veel reacties krijgt op je log. In elk geval heb je er nu dan één. En, als de eersten de laatsten zullen zijn, maak ik misschien ook wel een slotreactie, zoals ik in Lourdes voor de pastor een overweging had gemaakt voor de slotviering. Hij vond het nog mooi ook en was er van onder de indruk, van een paar woordjes, een tekstje van een a vijfje en bovendien ook nog slordig geschreven. Ik had succes. Mijn bril besloeg, net als bij Frater Venantius. Humor in teksten vind ik ook leuk, met woordspelingen, zoals bij Seth Gaaikema, ik zag een Hinde Lopen. of Daar ik niet heel slecht schaak speel maar nog veel Rotter Dam. Of mijn vader verkoopt Petten in Krimpen aan de Lek. Die Krimpen als een gek. Een boer die naar zijn Zwijn Drecht. Dat denk ik altijd in de trein, onderweg van Roosendaal naar Amsterdam, als we voorbij Zwijndrecht flitsen. En dan zie ik zo een sloot met een boer aan de kant met een hooivork, om er een hangbuikzwijn uit te harken.
Jaja, het gaat goed met mij. En met jou ook, denk ik. Het leven moet voor mij af en toe dromen blijven, wat jij? Anders is het zo saai, als je jezelf overal aan regeltjes moet houden. Nu ga ik weer even slapen, en wie weet nog even leuk dromen. Doeg. Tot schrijfs. Thea.
Echte verhalen schrijven deed ik eigenlijk niet, maar ik heb wel heel veel dagboeken die ik nog regelmatig inkijk en dan denk ik van:
Over ditjes en datjes, de bloemetjes en de bijtjes en de vriendjes en de vriendinnetjes! Maar dat wil niet zeggen dat ik geen verhalen kan schrijven hoor!
Hoe heb ik dat in hemelsnaam kunnen schrijven
Opstellen maken vond ik ook leuk, alleen als het over iets moest gaan wat mij totaal niet aanstond was het wel balen, op school dus he, en dan had ik best wel moeite om het goed neer te zetten! Ik had 1 uur in de week dictee, ik had dat uur altijd vrij want ik haalde alleen maar tienen, het ging om zinnetjes met d- en dt- en dd- tt- een t-of twee t-tjes, ach je weet wel wat ik bedoel! Werd er ook mee gepest doordat ik dat altijd zo goed kon maar daar had ik …….aan!
Toen mijn broer overleed (op 18 november a.s. alweer anderhalf jaar geleden op 40-jarige leeftijd) heb ik hem een hele lange brief geschreven en hem meegegeven zodat hij het nog een keer zou kunnen lezen, over ons leven samen vooral, de ruzies, gezelligheid, de vakanties, alles wat ik maar kon bedenken en ik zette dat zo in een keer op papier………
Nee vroeger schreef ik niet graag. Tegenwoordig wel en al sinds 1998 op mijn weblog. Mijn spelling is niet helemaal ok en ook mijn ‘d’s’ en ‘t’s’ zijn niet allemaal goed, maar ik stoor mijzelf er niet echt aan. het gaat om de inhoudt en niet om de verpakking.
Ik schrijf over zaken waar ik mij boos over maak, maar ook leuke verhalen die met mijn verleden hebben te maken. Ik probeer het altijd zo kort mogelijk te houden, maar dat lukt niet altijd.
Het is leuk om de zieleroerselen van anderen te lezen zoals op weblogs e.d. hoewel men wel vaak de neiging heeft om in herhaling te vallen of zaken te benadrukken die voor andere niet interessant zijn.
Ik maakte vroeger mijn opstellen wel altijd trouw en was ook redelijk succesvol, maar dan meestal vanwege de onderwerpen die ik koos.
Sinds mijn jeugd loop ik ook met een idee voor een boek over de oorlog rond en ben zelfs wel eens begonnen met een paar zinnen. Aanleiding was de spannende televisieserie die naar aanleiding van Jan Terlouws boek Oorlogswinter was gemaakt.
Ik was ook een dagboekschrijfster, tot een paar jaar geleden.
Alles wat ik belangrijk vond wat er gebeurde in de wereld, tot aan een andere auto kopen, de kroegavondjes, de geboorte van onze dochters en nog veel meer, schreef ik op.
Als ik nu op zolder ben, kan ik zomaar uren zitten lezen in een van de tig dagboeken.
Vanaf dat ik verkering kreeg met mn vriendje(nu man)in 1973, heb ik al heel veel opgeschreven.
Hai, René. Ik weet niet of ik reclame mag maken, maar surf even naar http://thecala-creadora.blogspot.com/
Dat is mijn Blogger, waar ik al vanaf Juni opzit en driftig mijn web-dagboek bij houd en ook gedichtjes en creatieve dingen achterlaat. Kom gerust eens kijken.
Dit is echt een log naar mijn hart. Ik ben begonnen te schrijven op mijn 14de, ik las toen boekjes van Simon Carmiggelt en dacht; wat hij kan, kan ik ook dus begon ik toen stukjes te schrijven. Eerst geïnspireerd op zijn stijl maar later ontwikkelde ik een eigen manier van schrijven. Soms krijg ik midden in de nacht inspiratie en dan sta ik voorzichtig op zonder mijn huisgenoten wakker te maken en ga schrijven. Als ik weer eens een pennenvrucht gefabriceerd heb geeft mij dat een heel voldaan gevoel. De meeste van mijn schrijfsels staan op mijn website, heeft weliswaar niets met de Wrekers te maken maar ik had wat ruimte over en zo kan ik mijn rijke fantasie delen met anderen.
Frank, wat is jou website? Dan kan ik ook eens meegenieten. Ik was ook gek van Simon Carmighelt.
Heb ooit eens het idee gehad om mijn eigen biografie in zijn vorm te schrijven maar er is nooit van gekomen. Plannen, plannen, maar het leid tot niets. Maar ja, ik hoef ook geen schrijfster te worden. Dagboeken nalezen is ook leuk. En soms wel eens nuttig, als ze vragen:”Wanneer was dat nou ook weer?”Dan is het wel even spitten, in 38 jaar, maar ik heb ze ingedeeld per 10 jaar, dus dan weet ik dat het voor of na 1970 of 1990 was of zo. Leuk hé? Ik had niet gedacht eigenlijk dat Grompie op zijn log nog zoveel reactie zou krijgen. Leuk voor ons, de schrijvers/schrijfsters.
Ik heb het bijzonder druk, deze morgen. Leuk, René, dat je toch gehoor hebt gegeven om mijn Blog te lezen, en dat je nou ook een Zeeuw bent geworden, welliswaar een importzeeuw, maar Zeeland mag er zijn, vindt ik zelf, maar ja, dat vindt je altijd van je eigen provincie. Misschien vond jij Almere juist leuker. Soms zing ik nog wel eens dat liedje van Sjoukje Smit:”Ik wil terug naar de kust”Wie weet, van de zomer, weer eens naar het strand. Nou sluit ik mijn compu even af, hoor, want ik krijg straks visite. Maar om 12 uur ga ik weer koekeloeren. Doeg.
Misschien wekt mijn log hier de indruk dat ik dagelijks schrijf. Dat is niet zo. De 3 grote artikelen waar ik in dat log naar verwijs worden af en toe ge-update zodra ik weer nieuws uit de media heb die ik erin kan verwerken. Ik heb wel een idee voor een nieuw artikel maar dat moet nog zijn beslag krijgen. De knipselkrant met grappige nieuwsberichten is helemaal gestopt. Die berichten waren enigszins in de stijl van Finkers’ conference ‘Daar krijgt het ANP moeilijkheden mee’ en Hans Dorrestijns ‘Persbureau DPA’. Een voorbeeld kan ik wel geven: Indertijd kwam Viagra op de markt en ik had dat gegeven verwerkt in een bericht dat Appie Heijn dat produkt ook zou gaan verkopen met de slogan ‘ ’s Lands grootste kruidenier let niet alleen op de kleintjes, maar zorgt ook voor een grote!’
Ik schreef als kind graag opstellen, en ben ooit ook aan een boek begonnen. Babs heette de hoofdpersoon en verder dan het eerste hoofdstuk ben ik nooit gekomen.
Heb altijd al een taaltic gehad, op school had ik meestal een tien voor taal (leuk programma!)
Toch vind ik het schrijven van af en toe een stukje of een verhaaltje nog wel iets anders dan het schrijven van een boek.
Als ik dan bijvoorbeeld iets lees van Kees van Kooten, in mijn ogen een taalvirtuoos, weet ik weer waar ik sta: als er een Idols voor schrijvers zou zijn, overleefde ik de eerste ronde niet!
Vroeger was ik heel perfectionistisch in mijn taalgebruik (de lerares Nederlands voorspelde mij een toekomst als correctrice)
Tegenwoordig laat ik het maar een beetje waaien, een stuk relaxter kan ik melden!
Nou nou Grompie, dat bepalen we zelf wel of ie groot of klein moet zijn
Van mij zeidden ze altijd dat ik bibliothecaresse kon worden, omdat ik ook goed het alfabet onder de knie had. Ik kom wel vaak in de bieb, maar ben toch maar alleen klant gebleven, dat is ook leuk. Die bibliotecaressen hebben het zo druk, zie ik dan. Dan kom je niet aan het uitzoeken van boeken toe.
Erg leuk log is dit! Ik geniet van hier enorm van, ben ook een taal-gek. Op de school altijd goede cijfers gehad voor taal, opstellen enzovoorts. Ik heb ook een boekje voor mezelf geschreven, om wat dingen die in mijn leven de revue zijn gepasseerd, een plekje te geven. Schrijven heeft iets therapeutisch vind ik….Je boosheid, verliefdheid, angsten: eigenlijk alle soorten emoties kun je erin kwijt. En je fantasie natuurlijk! En de alom bekende slogan: wie schrijft, die blijft , is natuurlijk ook geen onzin.
@Thea; hier mag ik mijn website niet plaatsen, maar als je hier klikt op mijn naam kom je automatisch op mijn website. Of had je dat al ontdekt? Want ik zag bij de bezoekers info dat er iemand via dit log op mijn site terecht was gekomen. Was jij dat toevallig?
Sorry voor het hoge off topic gehalte van deze reactie maar Thea vroeg er specifiek naar.
Prachtig,Frank. Erg creatief.
Ik heb altijd graag geschreven, en ik schrijf nog. Verhalen en gedichten, ik heb al een bundeltje gedichten in een boekje uitgegeven (onder eigen beheer en dus niet in de boekhandel verkrijgbaar)
Ik schrijf een soort cursiefjes over mijn katten en de dieren die ik in het asiel ontmoet.
Op mijn eindaxamen van het Lyceum had ik dan ook een 9 op mijn lijst voor nederlands.
Belcampo heeft me ooit eens gezegd dat ik een boek moest gaan schrijven, maar dat is er tot nu toe nooit van gekomen.Maar je weet nooit of het er nog eens van gaat komen, op het moment vind ik een heel boek toch nog teveel van het goede.
@ Frank Faber, ik denk dat ik dat was, want ik ben kortgeleden via JS weer eens op je site gaan kijken. Deze keer heb ik je schilderkunsten bewonderd, maar ik was vroeger ook een liefhebber van de wrekers en om bij het juiste onderwerp te blijven, ik heb ook een aantal van je (goed geschreven) verhalen gelezen. groeten van Ed.
Opstellen schrijven vond ik ook leuk, en thuis schreef ik dan ook een verhaaltje, en ik kwam ze pas weer eens tegen. Als ik ze uit type en iets verander zou het bijna geschikt zijn voor een boekje. Vroeger wilde ik ook bibliothecaresse worden want dan kon je tenminste voor je beroep lezen dacht ik. Nu kom ik weer regelmatig in een bibliotheek om te lenen. Ik heb ook eens via een schriftelijke cursus leren kinder en volwassen verhalen schrijven daar heb ik ook leuke ideeën van die ik ooit eens verder uitwerk, tot een boekje. Als ik ooit eens moed heb en geld en geluk komt er heel misschien wat van.
Of ik Frank, ik heb ook eerder deze week weer eens op je log zitten snuffelen!
Man je wordt steeds beroemder.
Leuk Elise59 dat je zo’n cursus hebt gedaan; heb ik ook eens gedaan. Maar door de vele verhuizingen in binnen- en buitenland is alles in het slop geraakt. Wel schrijf ik lekker op m’n blog.
Leuk log en dat terwijl ik helemaal niet van schrijven hou. Let ook totaal nooit op dtjes en ttjes moet wel zeggen dat ze meestal wel goed staan. Ik kijk gewoon of ik het leuk vind staan of niet. Waar ik wel van hou zijn letters en dan met die letters een woord maken oftewel ik ben een leesfreak. Dus ik ben reuze blij met mensen die schrijven. Boeken zijn voor zover ik weet altijd al favoriet geweest boven televisie en nog lees ik heel veel. Hou ook van verschillende stijlen maar liever niet iets van een roman dat alleen als er niets anders is.Met freak bedoel ik ook echt freak want ik kan rustig twee of drie boeken tegelijk lezen. Op elke plek in huis waar ik eventueel een boek kan neerleggen doe ik dat dan. Zo heeft elke verdieping zijn eigen verhaal
Ik raak er niet van in de war want zodra ik begin met lezen weet ik weer wat het bewuste boek over gaat.Ga dan ook zeker de website’s die in bovengaand stukje staan even doorspitten want gelukkig bestaat internet ook uit letters.
Een beetje offtopic maar niet helemaal want het gaat tenslotte om verhalen.
@Frank ik heb je verhalen gelezen. Leuk en precies wat ik bedoelde met het leuke van letters je kan er van maken wat je wilt. Compliment vooral om het verhaal met de slak,H van K,valse start en koning leeuw
Geen wonder dat het zgn “zwakke geslacht” zo goed in talen is (ze oefenen immers dagelijks in hun dagboek.)
Dit onderwerp doet mij nl. denken aan mijn opdracht engels “How much is that doggie in the window?”.
Na geruime tijd naar het maagdelijke wit te hebben gestaard: kwam ik eindelijk op gang maar wist maar geen einde aan het verhaal te breien.
Op stellen op de lagereschool vond ik altijd wel leuk,ik heb nog 2 opstel schriften van de 5de klas.Maar eigenlijk hou ik helemaal niet van schrijven,zeker geen lange verhalen,daarom zijn die paar logs die ik geschreven heb altijd vrij kort,dan komt er ook nog bij dat ik een vreselijk slecht handschrift heb.Met de kerst deed ik altijd me best om een kaart vol te schrijven,vooral naar mensen die ook de moeite doen om een verhaal te schrijven.Als de mensen alleen hun naam schrijven doe ik ook de moeite niet.Maar sinds 2 jaar schijf ik 1 brief op de computer en iedereen krijg de zelfde,soms wel eens een persoonlijke krabbel op de onderkant met een pen.
Ik ben een beetje jaloers op jullie want volgens mij ratelt het ene verhaal na het andere uit jullie pen/comp. En het wordt allemaal zo mooi beschreven.Ik heb het ook geprobeerd maar mooi loopt het niet.Wat ik wel veel deed was tekenen en op de middelb.school van alle leraren een karikatuur gemaakt die de raarste dingen deden met het vak waar zij les in gaven. Is nog in de schoolkrant gekomen ook
Welkom terug Treesdais!
Dat is even een tijd geleden dat ik je heb ‘gezien’!
Dacht dat bijna alle JS-ers wel gek op verhalen schrijven zijn—dat is toch wat we telkens doen?
Als kind won ik een prijs met een landelijke opstellenwedstrijd (school) en het verhaaltje staat in een boek - ik kreeg honderd gulden. Dat was 1967 en daarna heb ik enkele romans in het gronings (natuurlijk??) geschreven, die zijn in 1981 en 1982 uitgekomen onder het pseudoniem Henny Grunnen.
Nog fantaseer ik graag, verdorie te veel. Je vergeet gewoon te leven en dat is zonde!!
ha! Dutch franca, Het is idd een poos geleden dat ik gereageerd heb. Het ouwe liedje he. drukke tijd gehad en nu nog. maar ik heb nu wat meer tijd om op JS te kijken.Ik ben wel bezig met wat op te schrijven van vroeger maar dat heeft zo zijn tijd nodig (gaat niet zo snel)maar komen doet het wel en dat merken jullie dan wel
Ja, ik schreef graag opstellen op de mavo, die soms ook uitverkoren werden om voorgelezen te worden. Al gebeurde dat op voorstel van de leraar en is het de vraag of klasgenoten dat zo leuk vonden. Ze waren vaak bloederig en vol geweld, waar de leraar op gegeven moment letterlijk zijn kanttekeningen bij plaatste. Maar goed, ik was toen ook een pubertje.
Was als kind al gek op lezen, wat er wellicht mee te maken heeft.
Zit op dit moment toevallig op een cursus creatief schrijven.