De Step
Op vrijdag 16 november 2007 geschreven door Bart 66
De step was een simpel vervoermiddel op 2 kleine wielen. Je bewoog je voort door met één been op de treeplank te staan en het andere been op de grond af te zetten.
Het voordeel was dat er weinig aan kapot kon gaan.
Als kind zag ik de step altijd als een tussensprong tussen een driewieler en een fiets. Ik weet nog dat wij een groene step hadden, ik kan me niet herinneren dat hij ooit nieuw geweest is dus hij is misschien gebruikt aangekomen.
Later waren er veel luxere steppen met voor en achter remmen en mooie heldere en felle kleuren, spatborden, een bel en soms zelfs een klein zitje boven het achterwiel.
Steppen zijn in meeste kinderjaren maar kort gebruikt want zodra je kon fietsen ging je toch niet meer op een step.
Zijn jullie vroeger ook met een step begonnen?
49 reacties op “De Step”
Laat een reactie achter
Wie heeft mijn mooie groene step meegenomen, overgespoten in een andere kleur, gefotografeerd en de foto vervolgens hier geplaatst op jeugdsentimenten.net?
Over flashback gesproken… Mijn kinderfietsje zag er trouwens ook ongeveer zo uit met dat recht stuur en die dikke banden + spatborden.
Ik had er ook zo eentje in het groen.
Met van achteren zo’n omklapding zodat hij kon blijven staan.
Ik weet nog ( ik was 4, een van mijn eerste herinneringen ) dat ik met mijn moeder boodschappen ging doen en dat ze toen we langs de fietsenmaker kwamen onverwachts zei “Wil je een step”. Toen kreeg ik hem !
Ik durfde alleen niet te steppen en heb er dagen naast gelopen. Steeds maar rondjes om het grasveld. Mijn vader kon dat niet meer aanzien en die heeft me toen leren steppen. Heb er veel plezier van gehad maar heb ook veel schaafwonden opgelopen.
( Hoe vaak zie je nu nog kinderen met flinke schaafwonden, ik had ze vroeger altijd )
Zo en niet anders hoort een step er uit te zien.
Ik had bovenstaande step in het donkerblauw!
Zie nu dat op dat omklapding, was dat echt bedoelt als standaard, een plankje zit. Nou dat had ik echt niet d’r op. Ik zat met m’n billen op de stangetjes van dat omklapding
Ja, zitten, deden jullie dat ook? Flink vaart maken en dan zitten, en dan kon je maar net met je handen bij het stuur.
De step werd ook regelmatig op z’n kop gezet, dan kon je d’r opzitten, ‘t was dan een paard en met je handen kon je dan heel hard het voorwiel laten draaien en met een takje liet je het wiel dan weer stoppen.
Stepten jullie links of rechtbenig? Mijn sta been op het plankje was rechts en links mijn afzetbeen. Probeerde ook weleens alles met de andere benen te doen.
Lekker steppen, zou ik nog weleens willen doen, maar dan op een iets grotere
Haha Joke, ik ben even gaan staan om te kijken met welk been ik nou stepte
rechts dus! Bij jou dus andersom want ik zat naast je bij JS-dag en zag dat je linkshandig bent met bestek!
Ik had een rode net als ongeveer hierboven op het plaatje van Bart66.
Ik heb er ook niet zo’n leuke herinnering ook aan, namelijk dat ik op 4-jarige leeftijd mijn rechterarm brak door dat ding, ging te snel de hoek van de tuin om en vergeet dat dus nooit meer!
Ja, op zijn kop zetten en dan van alles erbij fantaseren, daar waren mijn broer en ik ook goed in. Tegenwoordig van die gevaarlijke zilveren stepjes….nee, het is net zoals Roefel zegt: Wij hadden pas de ECHTE step!
Enneh…..oh ja, we namen de step ook wel eens mee naar de berenkuil in Schoorl maar dan was het vechten wie er eerst op mocht
Ik had een blauwe step (ook wel ‘autoped’) met een achterrem en herinner me vooral het gevoel van vrijheid als ik met steeds hogere snelheid over de stoep suisde!
Volgens mij heb ik zo’n ding nog zien staan in Hoorn in het Museum van de twintigste eeuw. Geweldig om te zien, zeker toen ie nieuw was. Ik heb er wel wat op gereden toen en kan me zelfs de eerste fiets ook nog herinneren.
Jongens, even een vraag? Hebben we nu met alle onderwerpen over jeugdsentiment één van de belangrijkste onderwerpen nog niet besproken? De Step.
ops:
We moeten ons echt de ogen uit ons hoofd schamen. Zeker de vaste kern die hier bijna dagelijks vertoefd en bijdraagt met gastlogs.
Maar goed het is nog niet te laat.
Natuurlijk had ik er ook zo ééntje(zoals op de foto).
Hele dagen stepte ik met dat ding de Amsterdamse Spaarndammerbuurt door. Omdat ik een, laat ik zeggen, wat moeilijk been had ter linkerzijde stepte ik met rechts.(Heeft dat te maken of je links of rechts bent?) Jarenlang gebruikte ik het ding om van hot naar her te gaan en mijn wereld te ontdekken. Toen ik mijn fiets kreeg was de liefde over en werd mij mobiliteit vergroot. Ik heb warme herinneringen aan mijn step die een jaar of 5 geleden weer in beeld kwamen toen mijn zoon zo een flitsend, skateboardachtig, stepje kreeg.
Ik had vroeger ook een step, ik geloof dat hij blauw was en toen ik allang over de stepleeftijd heen was, maar mijn jongste zusje niet, wilde ik hem een nieuw likje verf geven, dus toen heb ik hem helemaal uit elkaar gehaald en alle losse onderdelen voorzien van een mooie lichtblauwe kleur. Alleen toen ik hem weer in elkaar wilde zetten waren er een paar belangrijke schroefjes zoekgeraakt. Kortom, hij is daarna niet meer in elkaar gezet; doodzonde eigenlijk, ook zonde van mijn verfwerkzaamheden want ik had echt goed schilderwerk afgeleverd.
Mijn eerste stepje was zo’n houten stepje
Naderhand ongeveer ook zo’n step gehad als op de foto. Ik stond met rechts er op en met links ’stepte’ ik.
Steppen alleen in kinderjaren?
Weten jullie die korte rage nog van een paar jaar geleden met die metalen stepjes, middelbare mannen zoefden je ineens voorbij
Yes, wij hadden er ook één maar dan zonder zo’n opklapding maar wel met een soort bagagedragertje. Ik speelde met mijn zusje altijd “bus” met de step. We hadden dan een paar haltes en daar kon je in en uitstappen. Eén stepte en de ander zat achterop. Dat ging prima.
Leuke anekdote: de banden van de step waren eens heel zacht. Ik ging ze toen oppompen maar dat ging een beetje te ver, want de binnenband kwam ineens naar buiten en met een gigantische knal ontplofte de binnenband. Ik had dat wel in de gaten en deed mijn handen voor mijn oren voordat de band kapot knapte, maar mijn zusje die er bij stond, had het dus niet in de gaten en zij schrok enorm van die knal. Het heeft erg veel indruk op haar gemaakt want ze heeft het er nu nog steeds over dat ze het zo gemeen van me vond dat ik haar niet heb gewaarschuwd.
Ik dacht als tweede kind dat ik ‘nooit’ wat nieuws kreeg. Bedenk me opeens dat mijn step een nieuwe was. Geen idee wanneer ik deze heb gekregen.
Mijn zus had een oudje van een neefje ofzo.
Was ook een blauwe, maar ook de spatborden, het stuur waren in een blauwe kleur, en de handvaten waren zwart.
@Jeugd: een remmmetje, dat was leuk
Herinneren jullie ook die plastic gekleurde sliertjes die je in de gaatjes van de handvaten kon doen? Ik had ze niet, maar vond ze erg leuk. Toen mijn dochter haar eerste fietsje kreeg, heb ik voor haar van die sliertjes in zilver/wit en rose gekocht. Ze vond er drie keer niks aan, nou ja
Het ‘coolst’ was om een touw te spannen tussen de bagagedrager van een fiets en het stuur van de step, en dan lekker racen!
Het wordt eentonig maar ook IK had een groene step, inderdaad zat er geen plankje op maar gewoon een soort bagagedrager. Ik step net als Judith met mijn rechtse been maar remmen deed ik er ook mee. Heel soms ook steppen met mijn linkse been als ik erg moe was maar dan leek het net alsof je niet zo goed kon sturen, de coördinatie was dan zeg maar weg!
Ik heb achterop ook nog een poppenmandje gehad, ging mijn lievelingspop met mij steppen, alleen kon ze niet tegen het geschud als ik stepte want ik verloor haar onderweg best vaak
P.S. Met dank aan Joke61 die dit prachtig plaatje van de step vond!
En dan nog een knijptoeter erop en inderdaad een poppenstoeltje aan het stuur met pop erin die er ook regelmatig uitviel…..goed dat jullie daar weer over beginnen, ook dat was ik bijna alweer vergeten!Enneh…Joke, de kindjes reageren tegenwoordig anders als vroeger hoor als ze iets krijgen, alsof het allemaal gewoon is……Had iemand ook een step met van die gekleurde dingetjes aan de spaken die lekker herrie maakten? Ik weet wel dat mijn meiden het wel op hun fietsje hadden, was helemaal geweldig…volgens mij hadden wij omgebogen melkflessen doppen erop gemaakt!
Ik heb nooit kunnen steppen, omdat ik evenwichtstoornis heb vanaf mijn 1e jaar dus ik kon en kan niet sturen want dan ga ik steeds scheef of ik viel om. We hadden thuis in onze vrij grote tuin wel een step staan, zonder achterwiel. Daar stepte ik dan uren op want daar kon niks mee mis gaan en hij bleef staan dus het principe van de hometrainer was er al wel, toen, in mijn prille jeugd. Ik legde hele afstanden af op de step zonder wiel, Ik kon en kan dus ook niet fietsen. Dat is soms wel een gemis, soms een gemak. En nu ben ik al zestig dus om nu mezelf nog druk te maken over het steeds heftiger wordend verkeer, dat vind ik maar niks. Inderdaad, Martin J.A, er stond een step in het museum in Hoorn. Ik ben er van de week geweest en het was smullen.Heb nog wat foto’s geplaatst op mijn Blogspot. Hoorn is een leuk stadje. Het leuke is dat Sinterklaas daar komt om te slapen, maar ik weet niet of het de échte Sinterklaas is of een hulpsint. Het was heel leuk verzorgd met een oude kolenkachel en overal pakjes en nostalgische posters. Heerlijk.
De trein ( om even op ons onderwerp terug te komen) stopte onder andere ook in Purmerend, waardoor ik sterk aan Wim Sonneveld moest denken met zijn liedje: Op de step, op de step”
“Dan kom je zo in Purmerend. Dag vent.”
Die aluminiumstepjes vind ik maar niks. Net als de vouwfietsen. Volgens mij was mijn stepbeen rechts. Dat weet ik niet meer. Zal ook wel eens afgewisseld hebben. (op een step die tóch niet reed. )
Hahaha, dat poppenzitje voor aan het stuur. Een rode metalen had ik, hélemaal vergeten!!
, daardoor kreeg ik vaak de banden waar de doppen al uit waren. Met kerst hingen we die in de kerstboom op school.
En ja die melkdoppen om de spaken. Mijn vader werkte bij de Melco, later Horna en weer later Melkunie en nu gaan ze sluiten
Heeft niks met de step te maken, sorry
Leuk log zeg, goed gedaan Bart66
Ik heb ook een step gehad, maar daar heb ik zelf geen herinnering meer aan. Volgens de overleveringen maakte ik zo rond m’n 5e en 6e de buurt van de Weimarstraat in Den Haag onveilig. Ik kan me wel herinneren, dat ik een keer flink ben gevallen (met of zonder step) op de stoep. De stoep bestond uit die fijne zwarte tegels met een ruit-motief. De littekens hebben ook deze vorm.
In de familie gaat nog steeds het verhaal rond van mijn expeditie op de step van Den Haag naar Hoek van Holland, een respectabele 15 kilometer. Ik was een keer achterop de fiets met mijn vader naar de schepen op de Nieuwe Waterweg gaan kijken. Ik zou een vriendje ook een keer die schepen laten zien. We zijn om en om steppend toch in Hoek van Holland gekomen. Omdat we geen benul hadden van afstand of tijd, kwamen we moe en hongerig in het donker thuis. Beide families in rep en roer, de politie was ook al gewaarschuwd en niemand geloofde dat wij in Hoek van Holland geweest waren. Ik kon echter de namen van enkele schepen noemen, die in- of uitgevaren waren. In die tijd stonden er nog scheepvaart berichten in de kranten en enkele van de namen stonden daadwerkelijk in de krant van de dag erna, zelfs het in- of uitvaren klopte perfect.
Het lange afstanden afleggen op eigen kracht zat er bij mij dus al vroeg in, later ben ik veel op de fiets op vakantie geweest en nu, met de VUT, heb ik het weer opgepikt. Afgelopen juni ben ik van Den Haag op en neer naar Normandië gefietst, inderdaad 15 dagen regen gehad en 9 dagen zon.
Ja Joke, en je denkt toch niet dat mijn broer mijn pop in het stoeltje mocht hebben???? Nee, die deed gewoon zijn knuffel erin
Trouwens, die step was eigenlijk wel van mij en hij had zo’n kleine tractor zeg maar….als je een jongen en een meid hebt, wisselde je wel eens af, ik heb ook vaak op die tractor gezeten met oh ja, zo’n aanhanger er nog achter
Iedere dag vanaf de eerste klas lagere school met de step naar school!
een blauwe had ik, met rem! die na een paar jaar bleef hangen als je hem gebruikte!
Samen met mijn vriendin Sandra op één step, en als we ruzie hadden liet ik haar lopen! en stepte ik hard voorbij! Later kwam de fiets, zij op het zadel en ik fietsen al staande!
Weet je nog San? Ik weet dat je stiekum meeleest!
Op de step, op de step, ben zo blij dat ik um heb!
groet, marjo
qij hadden er vroeger ook een kleur ben ik vergeten.
Vond het prachtig als de banden bijna leeg waren klonk het als een brommer vond ik dan.
kaarten met knijper tussen de spaken maakte ook mooi geluid.
En ja poppestoeltje aan het stuur.
wij waren met 3 meiden thuis en vrij dicht op elkaar 16mnd. steeds er tussen.Maar er was maar 1 step. zover ik me kan herrinneren. en van wie hij was?
ik vond n step voor meisjes een skelter voor jongens dus ik ging voor de skelter.
@$teven1970:toch wel zo’n sketler met duw-trappers?
Jaaaaa, die hebben we ook nog gehad die skelter met duw-trappers en moeilijk stoppen was dat joh, dat je voeten er ook nog in bleven steken….kreeg ze er moeilijk weer uit!
Ik heb een houten step gehad. Hoe ik stepte ben ik helaas vergeten. Ach ja, lang geleden
Ja, wij zijn er niet alleen toen mee begonnen…we zijn er nu opnieuw mee begonnen. Alleen hoeven we niet meer te steppen, maar worden we voortgetrokken door onze samojeden (poolhonden. We hebben nu dus zo’n trendy step voor volwassenen waar onze honden voor staan, maar een rondje gewoon steppen op dat ding is best verleidelijk.
Je snapt alleen niet dat het je als kind zo gemakkelijk af ging want wat wordt je moe op zo’n ding!
eerst een drie wieler en toen de autopet en ik had een blauwe , wat heb ik veel gestept als kind ,
Een groene step met roze spatborden, tweedehands en overgeverfd maar wat heb ik daar veel aan gehad tot mijn 7e verjaardag (eerste fiets). Er waren toentertijd ook medische geruchten over het ‘verkeerde’ been bij het steppen, want je kon dat ene been teveel gebruiken. Als ideaal werd genoemd het regelmatig wisselen van stepbeen. Heb ik denk ik nooit gedaan en zou nu niet meer weten welk been mijn stepbeen was toen…
Ik ben het roerend met jullie eens, die aluminium scooters zijn niet om aan te zien!!
Ik kreeg een step voor mijn 4e verjaardag, volgens mij was ie echt nieuw, mijn zus had nooit een step bezeten. Hij was donkergroen en er zat ook zo’n rekje achterop. Ik heb erg veel gestept dat weet ik wel en mijn vader had onderop het staplankje mijn naam en adres ingebrand. Dat is maar goed, want ik heb hem eens bij de winkel laten staan. Zo kon ik bewijzen dat het mijn step was
Ik stepte meestal met mijn linkervoet (ik ben ook links) maar als ik moe werd, kon ik dat ook dat ook met mijn rechtervoet.
@joke. De Melco, ook zo iets van vroeger. Die kwam elke bij onze school de kratjes met flesjes schoolmelk brengen. Heeft niets met de step te maken, maar weer een luikje van vroeger open.
Jazeker; DE STEP !!!
Mijn zus en ik hadden een rode, en zover ik mij kan herinneren een geruit kussenzitje achterop.
Je zag in die tijd(jaren 60/70) niet anders dan
kinderen lekker steppen, oftewel: autopetten!
Toevallig werd ik deze week een keer wakker met het liedje van Wim Sonneveld in mijn hoofd: Op de step, op de step, ik ben zo blij dat ik hem heb. Telepathie? Ik kan me niet meer herinneren of ik er eentje gehad heb.
Ja, had er ook één, ook zo’n step als op de foto, alleen ook in het blauw dan. De originele kleur weet ik niet, omdat hij vierdehands was, hij was al van twee zussen en een broer geweest, dus was al diverse malen opgeknapt en van een nieuw verfje voorzien. Bij die van mij zat ook een plankje op maar dat had volgens mij mijn vader er zelf op gemaakt! Een rem zat er volgens mij niet op, en daar ik vroeger niet één van de voorzichtigste was viel ik dan ook regematig op mijn ….
Wij woonden net buiten de stad en verderop had ik dus buurmeisjes wonen (100 meter verderop dus want het zijn vrijstaande vroegere boerderijtjes) die elke dag samen naar de kleuterschool stepten, 1 1/2 kilometer verderop en dus ook weer terug….ik had het er namelijk over met mijn moeder en toen ging er weer een lichtje branden……dus steppen door weer en wind langs de drukke weg over het fietspad…..ongelofelijk nu!
In ieder geval had ik wel een houten step, autopet, en m’n moeder noch ik weten niet meer 100% zeker of ik er ook zoeen had als op de foto. Volgens mij wel….
Ik heb zowel een “echte”,( met een omklapbaar bagagerekje) gehad, als een houten…die laatste heb ik nog steeds, die hebben mijn kinderen ook nog gebruikt. De grote step was volgens mij blauw, weet dat niet meer zeker, de houten was gewoon blank hout en is in de loop van bijna een halve eeuw in alle kleuren van de regenboog geschilderd geweest…Nu is hij hemelsblauw.
Mijn kinderen hebben een zelfde model, maar dan nieuw, uiteraard een andere kleurstelling.
Wij maakten vroeger voor de step ( en later voor de fiets ) nog een moter, die weliswaar alleen maar het geluid van een moter maakte: met een wasknijper een speelkaart zo vastzetten aan de vork, dat ie door het draaien van de wielen een ratelend geluid maakte.
@Ollie: kijk ook maar eens op onderstaande link, daar zie je zo’n Fietsklepper.
http://www.jeugdsentimenten.net/2006/08/21/fietskleppers/
ik heb gekeken maar ik ken niet , ik deed school melk de dopjes om het wiel en dat maakte ook wel geluid, en ik maakte een was knijper aan de spaken van het wiel
Dat ik 3 jaar (1965) was heb ik de step van broer total loss gereden en er de krant mee gehaald. Een Volkswagenbusje, je weet wel, reed over mij heen. Ziekenauto met loeiende sirenes. Het enige dat ik had, waren een paar schrammen. Mijn broer was woest op mij.
Toen ik 14 was heb ik autopedden voorzien van Solexmotortjes. Loeihard kon je ermee gaan (wel 60 km p/uur). Het vrat bandjes en was uiteraard levensgevaarlijk.
Ik heb als peuter/kleuter ontzettend veel en vooral erg hard gestept rond ons pleintje.
Herinner me dat ik dit altijd deed met ene Frank, een jongetje die ook op ons pleintje woonde. Ik voelde me dan altijd superstoer als het me lukte om hem in te halen op mijn step, hij was immers maar liefst een heel jaar ouder (dat was op die leeftijd nog significant veel ouder
)
Om op volle vaart te komen moest je je heel klein maken (vooroverbuigen) en flink hard steppen, zodat je knie dan bijna je kaak raakte….en als je dan in volle vaart was…met twee benen op het plankje van de step proberen te komen, zonder te vallen, om vervolgens te gaan zitten op het achterzitje.
Best een hele toer voor een driejarige om zo je evenwicht te bewaren. Zal ook best wel een aantal keren fout zijn gegaan, maar daar heb ik voor zover ik weet geen traumatische herinneringen aan over gehouden
Nu ik dit zo schrijf hoor ik ook weer het geluid van een step die in volle vaart over de straatstenen raast, grappig
Sandra67: significant??????? Ehhhh….ben wel goed in nederlands maar niet zo
Heb het opgezocht (toch wel handig he dat Wikipedia?) en betekent dus belangrijk in het nederlands
Een ondefinieerbare kleur blauwig dat kwam door het vele overschilderen van mijn step. Hele wijken werden er mee afgestept. Wanneer mijn vader zijn auto (Fiat 1100,kenteken zx-48-15 donkerblauw met wit dak)zaterdags ging wassen ging ik er naast staan, zette hem op de kop, en waste de step ook schoon. als ik dan klaar was kreeg ik altijd een dubbeltje om te versnoepen bij de kapper om de hoek. Die was de enige in de buurt met een snoepafdeling.
Hallo allemaal. Ik heb mijzelf net aangemeld op deze site. Over de step… Ik woonde in het centrum van Amsterdam en daar was het als kind onmogelijk om over stoepen te steppen/fietsen.
Dus mijn step rondje werd afgelegd in de slaapkamer van mijn ouders. Hier heb ik trouwens ook leren rolschaatsen!
Na mijn stepje kwam een rode fiets. Mijn moeder noemde dat een Persil-fiets. Mijn broer had een blauwe. Deze fietsen hadden brede zwarte banden. Wat Persil met deze fiets had, geen idee, maar ik vergeet het nooit.
pa greep je af en toe in je nek vanaf zijn fiets en duuwde je dan de heuvel op om over de brug te komen; soms was je zo moe dat je met beide benen afwisselend moest steppen; toen kon je nog in je eentje naar de kleuterschool op de step vanaf m’n vierde verjaardag tot en met de eerste klas waarna ik de step inruilde voor een fiets (met houten blokken op de pedalen zodat ik de trappen kon bereiken)
Een step ja die heb ik ook gehad ik weet nog dat ie blauw was maar verder geen idee meer hoe hij er verder uitzag. Weet nog wel hoe ik er aan gekomen ben. Ik kreeg van mijn ouders een prachtige mooie fiets, dikke russchische rode banden echt een plaatje alleen…. Ik was te lui om te trappen. Combineer dat met een niet zo heel geduldige(verder doodgoeie man )en een jongetje uit een straat verder met een oude step. Paps was het op een gegeven moment zo zat dat ik niet wilde trappen dat ie die jongen vroeg of hij niet een mooie fiets wilde, nou dat wilde hij wel. Dus hij trots op de fiets en ik de step met de woorden zo nu kan je er naast lopen. Moeder van de jongen was nog aan huis geweest om te vragen wat er nou allemaal was want die geloofde haar zoon toch eigenlijk niet zo. En zo kwam ik dus aan een step
Jazeker. Mijn step en ik waren onafscheidelijk. Hij was knalrood met witte handvatten en een bagagedrager.
Ik zie mijn step nog in de kamer staan op mijn vierde verjaardag; een rode, met creme spatborden en dikke luchtbanden. Een tijdje voor mijn verjaardag had mijn moeder me eens gevraagd of ik wel eens een autoped zou willen hebben. Dat leek me wel wat en ja hoor…daar stond ie nu! Ik heb er nog heel wat op afgestept met heel veel plezier!