Jeugdvoetbal
Op vrijdag 23 november 2007 geschreven door eirrah
Mijn eerste lidmaatschap van een vereniging was bij de lokale voetbalclub. In het seizoen 64/65 debuteerde ik in de C-jeugd tijdens een uitwedstrijd bij Reusel Sport. Op het moment dat we daar arriveerden hadden we er al ruim 10 kilometer fietstocht opzitten. We trainden twee uur lang op maandagavond om 7 uur en dat ging altijd door, weer of geen weer. Na afloop geen warme douche om de modder van je lijf te spoelen, er was slechts een wasbak met koud water beschikbaar in de kleedkamer. We voetbalden nog op voetbalschoenen met een harde ronde neus waarmee je lekker kon “punteren” op de doelman. Op donderdag werd het programma en de opstellingen bekend gemaakt voor de wedstrijden van zaterdag. Die informatie hing in een vitrinekast aan de muur bij de plaatselijke fietsenmaker. Moesten we uit of thuis spelen? Stond je voorstopper, spil, midhalf of was je reservespeler? Het was dringen geblazen om die vragen beantwoord te krijgen.
Toen ik in de jaren ’90 coach werd van het F’jes team van mijn zoon viel me op dat er weinig Spartaanse toestanden waren overgebleven. Vervoer in de warme auto van de dienstdoende ouders, warme dampende douches, soepele voetbalschoenen, bij slecht weer binnen trainen. Toen het team tijdens een winterse wedstrijd echter plotseling werd getrakteerd op een ferme bui met keiharde hagelkorrels die de blote beentjes striemden, werd me duidelijk dat niet alle Spartaanse kenmerken waren verdwenen.
Ik herinnerde me de helse pijn en de verwensingen richting scheidsrechter die maar niet af wilde fluiten en kon tegen mijn jongens zeggen: “ik heb het zelf ook meegemaakt en weet dat het pijn doet, maar als je er niet aan denkt voel je er ook veel minder van, dus gewoon stevig door voetballen”. Dat motiveerde blijkbaar want de tranen werden weggepoetst en de week erop droegen ze allemaal een zwarte legging onder de voetbalbroek. Die hadden wij vroeger niet.
Wat wij vroeger ook niet hadden was een bevolking langs de lijn bestaande uit joelende en schreeuwende ouders. Ouders langs de lijn was in mijn tijd überhaupt not done en ik denk dat menig hedendaags jeugdvoetballer maar wat graag die tierende ouders zou inruilen voor de Spartaanse omstandigheden van weleer.
Gelukkig zijn er naast de hagel nog meer zaken onveranderd gebleven. Ik kon destijds maar niet begrijpen waarom ik wel eens reserve stond terwijl een minder getalenteerde teamgenoot werd opgesteld in een wedstrijd die van cruciaal belang was voor het kampioenschap. Nu hield ik zelf de topscorer aan de kant om speeltijd te geven aan een jongen die zich ook in het veld toeschouwer waande met de handen in de zij geposteerd. Hij betaalt immers even veel contributie als de topscorer.
20 reacties op “Jeugdvoetbal”
Laat een reactie achter
Ik herinder nog natte sneeuw en harde wind als je in je hempie and korte broek op het harde veld stond, in de verdedeging, te wachten op een bal….ik was zo slecht dat ik maar 1 jaar voetbalde
Op de eerste plaats; een fraai log! Letterlijk uit een jongenshart gegrepen hier.
En yup, dat Spartaanse is mij niet geheel onbekend. Bij de ‘Trekvogels’ in mijn jeugdjaren heel wat graspollen al dan niet onbedoeld verplaatst, laat staan een doelpunt gemaakt.
Waar ik nog af en toe aan terugdenk is de allereerste wedstrijd waar mijn vader kwam kijken, en ik ook nog èn de aanvoerder van het team was (ik was immers de langste speler van het zooitje), èn ik ook nog het geluk had de winnende goal te maken.
‘Oranje’ heb ik weliswaar nooit gehaald, maar de blik in de ogen van mijn ouwe heer toen ik dat doelpunt maakte, maakt mij voor altijd een kampioen. Daar kan geen Oranje tegenop.
Ik heb heel kort op meisjesvoetbal gezeten omdat ik ook altijd aan het voetballen was met mijn broer en de buurtjes van verderop in de tuin bij ons (2000 meter) en het leek mij wel leuk….het viel bar tegen, allemaal vriendjespolitiek was het daar en ben na 3 maanden op een ponyclub gegaan, heel wat anders maar was ook een een keigoeie tijd en dat maar liefst 10 jaar lang!
Oh wat wou ik graag op voetbal vroeger.
Maar dat mocht niet, dat was voor jongens.
Weet trouwens niet eens of er toen al meisjesvoetbal was.
Ik heb vroeger ook gevoetbald. Er waren toen maar twee clubs in de stad die Damesteams hadden, meisjesteams bestonden toen al helemaal niet. Ik was keeper en het meest genoot ik van keeperstraining in de stromende regen. Daarna eerst met je kleren onder de douche om het overtollige zand er af te spoelen. Heerlijk. Als het nu maar dreigt te regenen wordt bij de club waar mijn zoon speelt de trainingen al afgelast. Een “alternatief Programma” treedt dan in werking: alleen selectie-teams mogen dan trainen. Een voortdurende bron van ergernis, want iederen betaalt immers evenveel contributie. Mijn kinderen zouden het liefst altijd trainen en helemaal als het regent. Ik denk dat dat in de genen zit. Overigens hockeyt mijn dochter en ook daar is het altijd gezeik met ouders langs de lijn en selectieteams die alles krijgen.
Leuk verhaal, eirrah.
Zelf heb ik niet gevoetbald, wel mijn broers en ik stond dan ook wel regelmatig in ‘het doel’, onze poort, zodat ze konden oefenen.
Heb ik trouwens als keepster bij een schoolhandbalwedstrijd nog wel profijt van gehad.
Alles ging inderdaad door weer en wind, alhoewel ik me ook kan herinneren dat er regelmatig wedstrijden waren afgelast. Luisterde je dan niet naar de radio om te horen of er in jouw regio afgelastingen waren?
Zelf heb ik een poosje op korfbal gezeten, dat was ’s winters binnen, goed bekeken.
Grappig dat je juist nu met dit log komt Eirrah. Sinds gisteren zit mijn zoon namelijk op DE voetbalclub van Westkapelle, De Noormannen.
In onze vorige woonplaats vonden wij het niet zo nodig dat hij op voetbal ging. Wij zijn zelf niet zo van die liefhebbers, maar hier is dat een soort van wetmatigheid.
Ik ben dus helemaal niet bekend met jeugdvoetbal, omdat ik zelf nooit gevoetbald heb en de sport mij ook niet zo trok.
Ik zal er nog wel even aan moeten wennen, want het jargon is voor mijn abacadabra en de regels al helemaal. Maar het begin is er.
Het is dus voor het eerst dat wij ook de grote wedstrijden op televisie gaan bekijken, want dat geeft zoonlief misschien extra inzicht.
Gisteren stond ik voor het eerst langs de lijn en voelde mij toch wel een beetje trots en het werd mij al gauw duidelijk dat een voetbalclub meer is dan voetbal, maar ook een sociaal en opvoedend gebeuren als je ziet hoe de sfeer is en mensen met elkaar omgaan.
Jammer genoeg waren er vroeger zo weinig meisjesvoetbalclubs. En nu?
En dan had een eventueel lidmaatschap niet gemogen van mijn ouders: bang dat ik een BEEN brak en dan ZES weken lang in het ziekenhuis in het GIPS zou moeten liggen. Tja, zo ging dat in die jaren ‘70. Nu ben je al blij als je zes MINUTEN in het ziekenhuis mag vertoeven voor een roentgenfoto en gips gieten en dan hup, naar huis met een krukje.
Hier heb ik, als meisje, maar heel weinig mee. En dat is echt geen discriminatie of vooroordeel hoor, voetbal is gewoon echt iets voor jongens (ok, en sommige meisjes dan
).
Blij dat ik niet op de voetbal zat, vond het veld zó groot. Doe mij maar een handbalveld.
.
Had vroeger zat jongens in mijn klas die op de voetbal zaten. Kwam ze tijdens de trainingsavonden of op de speeldagen tegen, en wat konden ze dan uitsloven als ze de meiden van de klas of van de handbal zagen
Ik heb niet op voetbal gezeten, wel ooit een keer bij een training gekeken. Leek me niets. Mijn oudste zus heeft jaren gevoetbald en bracht het tot het eerste van de plaatselijke voetbalclub. ‘k Ben toen weleens gaan kijken samen met mijn vader. Na een knieblessure met daarop een operatie moest ze ermee stoppen.
helaas had ik niet zoveel met voetbal, wel alle ek en wk”s gevolgd en natuurlijk de uitslagen verraden aan mijn vader, die braaf de radio stopzette als de uitslagen kwamen…
ook jack en nicky en joey houden niet van voetbal, sterker nog deze dame moet zeggen dat de kwalificaties erop zijn, maar nu, nu staan we braaf allemaal op zaterdag morgen langs de lijn, onze ramon is keeper.
http://fotoalbum.phenix.nl/main.php?g2_itemId=6150
als je het linkje bekijkt snap je dat hij penalty’s stoppen errug belangrijk vind.
en mam snapt het niet he! Soms geeft ze de keeper van de tegenpartij ook nog een compliment ook nog terwijl die net met 9-0 heeft verloren, zegt ze hij dook mooi.
Affijn mutsjes gebreid in de clubkleuren, ik heb wel lol, vooral toen ramon aan zijn vader vroeg of hij op boksen mocht, (jack bokst al vanaf zijn 17e, en hoorde de bel al luiden)
jahha zegt Ramon dan met dat voetbalgeweld van tegenwoordig kan ik dan in ieder geval mijn mannetjes staan als ik keeper van oranje ben, ik ben breed grijnzend de keuken ingelopen…..
@eirrah: Foto uit eigen archief?
Zelf heb ik 10 jaar gevoetbald bij de Flamingo’s 64 hier in Alkmaar. Het grote verschil tussen toen en nu maak ik elke week mee omdat ik bij diezelfde club nu al weer 3 jaar jeugdleider ben. Wij kwamen met een voetbaltas met onze sportkleren daarin naar het veld toe. Wij gingen op de fiets naar de uitwedstrijden. Tegenwoordig spelen zelfs de jongste in gesponseerde kleding. Zelfs als er uit gespeeld moet worden tegen een club uit eigen stad gaan ze met de auto.
Wat het weer betreft, wij heben 2 kunstgrasvelden, dus bij ons word het niet zo gauw afgelast. Regen of niet, gewoon spelen.
Onze jongste dochter(14) voetbald dit seizoen voor het eerst bij Koedijk. 2 weken terug werd een wedstrijd van mijn eigen elftal afgelast, dus had ik de kans om voor het eerst als ouder langs de kant van de lijn te staan. Ik kan het niet ontkennen, trots als een pauw. Maar omdat ik gewend ben als leider naar een wedstrijd te kijken was het een hele omschakeling om mijn mond te houden.
Tuurlijk op voetal gezeten. Begon als pupil op 6-jarige leeftijd in elftal E7 (ja, een grote vereniging Excelsior’20 in Schiedam, waar ook Danny Koevermans is begonnen). Op de fiets naar uitwedstrijden inderdaad, voetbaltas met clubnaam op de zijkant onder de snelbinders. Een groep jochies op de fiets met een leider was een normaal verschijnsel op de zaterdagochtend. In de tas een zeepdoos (zie je ook niet meer) waaruit de zeep steeds ontsnapte en in een hoek verdween, zodat ie in de loop van het seizoen steeds zanderiger werd. In de rust de bekertjes thee of sirooplimonade. In de winter speelden wij wel in de zaal, maar dat was alleen bij de pupillen. Als je in de winter een harde bal op je koude bovenbeen kreeg, was de pijn niet te harden en bleef er een afdruk achter. Van de junioren herinner ik me ook een lange fietstocht naar Rotterdam-Zuid naar Zwart-Wit’28, via de Maastunnel met de diepe roltrappen.
Jeugdvoetbal: mooie herinneringen.
Ja heel herkenbaar voor mij. Heb vroeger toen ik nog in Rotterdam woonde gespeeld in de jeugd elftallen van “de Musschen” Rare clubnaam misschien, maar voor veel Rotterdammers een heel bekende club.(Speelden in die tijd hoofd-klasse amateurs van de KNVB) Ken jij ze ook Jeugd?, Excelsior’20 ken ik ook nog goed hoor!
En ja, door de weeks op de fiets naar de training en in het weekend een wedstrijd met thee in de rust inderdaad. Leuke tijd geweest!
Jeugdvoetbal, eigenlijk alle voetbal,prima log.
Zelf altijd meegevoetbalt met de jongens want ik was meer een jongens meisje dan een meisjes meisjes. Opgegroeid met drie zussen maar veel neefjes en ooms van dezelfde leeftijd. Voetbalveld om de hoek(vob in overschie dus eigenijk met de paplepel ingegoten. Onze zoon voetbalt al vanaf zijn vijfde en ik heb als vrijwilliger training gegeven tot ie naar de Fjes ging. Toen vond ik dat het toch meer het werk van de mannen was. Wel altijd elke training en wedstrijd gekeken behalve de paar keer dat ik moet werken. Weer of geen weer ik stond altijd langs de lijn. Ben geen supporter die luid roept maar gewoon geniet van de kinderen die voetballen. Ja complimetjes ook voor de tegenstander dat vind ik wel kunnen maar oooo je hebt er inderdaad ouders bij. Daar ga ik ook altijd zover mogelijk bij weg staan.
Toen mijn zoon bij Barendrecht voetbalde( ik ken trouwens zowel excelsior’20 als de dehmusschen)ging het trainen ook altijd door zelfs in vakantie’s en als op zaterdag door de knvb de wedstrijden werden afgelast werd er gewoon getraind. Zaterdag voetbaldag was daar het motto. Nu we zijn verhuisd speelt hij bij een veel kleinere club dus dat was wel even wennen voor ons. Ook hier zag je dat de selectie met trainingen en zo voorgingen op de rest. Tegenwoordig is mijn wederhelft jeugd trainer en die heeft erdoor gekregen dat alle teams van groot tot klein en van selectie tot de laagste gewoon twee keer trainen in de week. En bij slecht weer iedereen een keer zodat ook dan iedereen een keer kan. Nog steeds ga ik, mijn zoon zit inmiddels in de C, met heel veel plezier kijken naar de jongens
van 1976 t/m 1982 zat ik bij L.E.W. Dwz Ligato Eindhoven West, maar iedereen kende LEW als Lomp En Woest. Een geuzennaam.
Wit shirt met blauwe ‘V’ over de borst.
In 1982 werd ik gescout voor PSV en speelde ik t/m 1986 voor de roodwitten. Willy vder Kuijlen was mn eerste trainer. Je contributiekaart was trouwens meteen je seizoenskaart, bovendien was je geregeld ballenjongen. Prachtige herinneringen aan. Ik heb mezelf nog op video/dvd in de tijd Jurrie Koolhof, Michel Valke, René vder Gijp en Halvar Thoresen.
Joop Hiele (Feyenoord) heeft me nog es aan mn oren getrokken omdat ik vanachter de goal als ballenjongen (opgehitst door de tribune achter me)zandklonten tegen zn rug aangooide. Psv won toen met 4-1 geloof ik.
Ook Grappig detail:
zowel Adri Koster als Huub Stevens waren mijn trainer (Koster was conditietraining).
Grappig dat dat nu (bijna) voor PSV en ajax staat.
Voor zover ik me kan herinneren voetbalden we altijd, weer of geen weer, na school en in het weekend … altijd voetballen.
Ging het nog wel door?.
Dit was toen mijn jongensdroom die uitkwam.
Daar mijn broer echter slechte studieresultaten haalde, volgens mijn ouders door het voetbal, mocht ik niet “op voetbal” gaan.
Na het WK van 1974 (over het resultaat heb ik het liever niet) en na veel zeuren mocht ik er toch bij.
Ik herinner me de eerste wedstrijddag nog. Ik had me er zo op verheugd. Ik stond op, keek naar buiten: het regende dat het goot.
Vlug op weg naar de drogist waar de afgelastingen altijd ophingen … gelukkig niets afgelast.
Samen met vader, neefje en enkele vrienden naar het veld gereden, het tenue natuurlijk al aan, en daar begon mijn eerste officiele wedstrijd. Gewonnen met 5-2 en zelf nog 2 keer gescoord
Inderdaad is er in de loop van de tijd veel veranderd, de accomodaties, de wijze van vervoer, de supporters aan de kant.
Nu heb ik zelf 4 jongens in de leeftijd van 1,5 tot 6 jaar. Benieuwd hoe zij het gaan beleven, en of zij uberhaupt iets om voetbal gaan geven.
@ Joke61: Helaas had ik in mijn archief geen voetbalfoto’s meer uit die tijd. Dus op internet gezocht naar iets dat aardig in de buurt komt.