Zo waren er veel toneelstukjes waarbij aan het einde van het optreden de politie de boef zou pakken en in de gevangenis zou gooien. Dat politie-boef thema was geliefd, wanneer er ook jongens meededen aan het toneelstuk. Bij de repetitie lieten de boeven (natuurlijk vertolkt door de jongens) zich altijd wel arresteren door ons, maar als we voor het echie gingen dan speelden de jongens nooit mee. Te trots om zich te laten arresteren voor het oog van de hele klas, kon je ze echt het hele klaslokaal door achterna rennen om ze te pakken Dat vonden wij meiden altijd SUPERirritant van de jongens. Op het laatst mochten ze dan ook niet meer meedoen van ons!

Als kind had je gek genoeg ook helemaal geen gene om van alles en nog wat te doen op het toneel. Zou dat nu allemaal niet meer durven hoor.
Maar als kind stond ik graag in the spotlight!

Waren het eerst vooral toneelstukjes, later kwamen er de dansjes bij , met de musicale ondersteuning van het beruchte cassettebandje, waarop dan een liedje van de radio stond. Die liedjes waren vaak rechtstreeks van de radio opgenomen, en als je pech had stond de stem van de presentator er ook nog bij op…die lulden altijd zo irritant door de liedjes heen
Dat leverde dan wel weer veel gelach op in de klas, als je niet op tijd de cassetterecorder weer uitdeed.

Leuk die herinneringen. Ik kan overigens totaal geen gitaar spelen. Mijn instrument is de drums, daarnaast speel ik een beetje keyboard.

Als een artiest niet zo succesvol is willen we ook nog wel eens zeggen dat hij vooral tussen de schuifdeuren had moeten blijven. Het leven is hard.

Huizen met een kamer en suite hadden schuifdeuren bij ons in Amsterdam en het was een soort van rijkdom als je die had. Wij hadden ze niet want wij woonden in een arbeiderswoning op 3 hoog. Er werd bij ons ook niet opgetreden op feesten en partijtjes van die hadden we gewoonweg niet, door schaarste van geld. Ik praat over de vroege jaren 60.

Later heb ik het nog wel eens gepresteerd om achter een bar van een fonduerestaurant tijdens een feestelijke avond van vrijwilligers van het jongerencentrum uit de losse pols een conference te doen. Tot genoegen van de baas van het etablissement die mij meteen wilde hebben voor de komende vijf zaterdagavonden. Ik sloeg het aanbod netjes af.

Nu ik het zo bedenk wel jammer, want stel dat ik succesvol geworden zou zijn en ik later bekend zou zijn geworden en een interview gaf. Dan zou ik moeten zeggen, als de interviewer vroeg hoe het was begonnen, “Achter een bar in een fonduerestaurant.