Zwarte Piet, wie kent ‘m niet?
Op woensdag 5 december 2007 geschreven door Lia
Nou, ik wel, hoor! Vijf was ik, en geen Sintgelovige, nooit geweest ook. Is ook lastig vol te houden met zes broers en zussen boven je.
Maar goed, mijn ouders hadden mij op het hart gedrukt mijn klasgenootjes niet wijzer te maken met mijn wetenschap. Vast van plan om mijn mond te houden stortte ik me in het feestgedruis op school.
Tot de deur van de klas open ging en Sinterklaas binnenkwam met Zwarte Piet in zijn kielzog.
Zwarte Piet… en vanonder zijn baret piepte..een blonde lok van….juf Susanne! Ik hield het niet meer, vergat mijn belofte en schalde door het klaslokaal: “Juf Susanne is de Piet, juf Susanne is de Piet!”
Of ik toen kinderen van hun geloof afgeholpen heb, ik weet het niet, wel dat de juffen op dat moment niet blij met mij waren.
Hoe kwam jij achter “de waarheid”?
25 reacties op “Zwarte Piet, wie kent ‘m niet?”
Laat een reactie achter
Welke waarheid?
Vast niet de ‘Kleine Waarheid’ René
Ik had dat niet zo met Zwarte Piet, maar meer met Sinterklaas, zo van…oh Sinterklaas heeft dezelfde schoenen als Oom Jan. Zwarte Piet die samen met Sint (andersom natuurlijk!) bij ons thuis ook nogal eens een paar jaar kwam, heb ik nooit herkend terwijl het vaak een oudere nicht van mij was, Lies, als muziekpiet, want zij speelde gitaar. En toch heb ik het noot doorgehad.
eens zei dat ik had gehoord op de lagere school dat de Sint niet bestond, heeft mijn moeder heel theatraal de krant geopend en bladzij voor bladzij omgeslagen om uiteindelijk te zeggen dat er niets in de krant stond. En zo konden ze/we/ik weer een jaar verder.
En toen ik vlak voor morgen
Nou ik kende hem niet, want we kregen hem nooit te zien. Ik doel dan op de avonden in de weken voor 5 december als de vijf kinderen in ons gezin net zo lang Sinterklaasliedjes zongen tot er plotseling hard op de voordeur werd gebonsd, waarna met grote kracht handenvol met snoep en pepernoten tegen de wanden van de hal kletsten.
Je hoopte dat het ging gebeuren, maar als het dan zo ver was dan klopte je hart ergens hoog in je keel. Eenmaal in de hal met je broers en zussen knokken om de laatste pepernoot deed de angst weer snel vergeten.
Wij hadden een voordeur met op ooghoogte een klein raampje dat je kon openen zonder de voordeur te openen. Dat raampje maakte Zwarte Piet voor mij verdacht want het hele jaar ging dat raampje nooit open en je kon het alleen maar vanaf de binnenkant openkrijgen. De Kerstman (die toen nog niet bestond) en de Paashaas deden niet eens moeite om dat raampje te openen. Alleen Zwarte Piet gebruikte dat raampje en hij kreeg het ook nog vanaf de buitenkant open. Dus vroeg ik op zevenjarige leeftijd: “Mam, hoe kan dat nou?”
Hoe kwam ik achter de waarheid? Ach, gelukkig kwam bij mij altijd de echte Sinterklaas langs…
Was al 7 jaar oud tot enkele grotere kinderen op school begonnen te fluisteren en ik mijn ouders vroeg of er ‘iets met Sinterklaas was, was hij overleden?”. Werd me eindelijk de waarheid verteld en ach, vond het helemaal niet erg, zo lang de kado’s maar bleven komen! Wel een beetje kinderachtig, maar ik was dus 7.
Wie kwam op het idee om mij na 42 jaar te vertellen dat Sinterklaas niet bestaat? En de Pieten dan ook niet echt?
Wel er waren eerst wat aanleidingen daar toe, zoals de zak zout die in mijn schoen zat en waarvan ik wist dat die eerst in mijn moeders keukenkastje stond.
De jongens op de club die zeiden hij bestaat niet.
Maar wat mij definitief deed besluiten, om niet meer te geloven,
was toen ik naar de wc moest op de lagere school en ik de sint, keihard zag rennen door de gang(w.s. omdat hij al laat was) en toen dacht,dat kan nooit zo’n oude man die zoooo hard rent.
Zat in de 3e klas lagere school, tijdens het speelkwartier zei een klasgenootje tegen een groepje kinderen “ik weet wie er op school voor Sinterklaas speelt!” .
Thuis niks vertelt hierover. Totdat het heerlijk avondje was geweest en mijn moeder vertelde dat de Sint niet bestond en zij de Sint-kadootjes kocht.
Alles viel toen op z’n plaats en nu snapte ik ook waarom mijn oudere zus de laatste paar jaar niet meer met mij bij de kachel Sint liedjes wilde zingen
Ik geloof nog wel, maar dan in Toon Hermans in zijn beste conference ooit! “Ik moet hem niet, die man”
Toon Hermans: een paar prachtige citaten uit zijn conference ‘Snieklaas’:
Ik mag ze niet, allebei niet. Die Sint, met z’n schimmel…en die knecht vind ik ook een zak!
Dom koppel vin’ ik het…
En strooit dan wat lekkers? In de een of andere hoek? Wa’s dat voor waanzin? Waarom zegt ie niet meteen in welke hoek ie de rommel gooit? Kun je eerst nog lopen zoeken waar ‘t spul ligt!
En dan kwam Snieklaas binnen…zoiets armoeiigs…’kom uit Spanje’ zei de gek, Ja, me hoela, uit de kroeg kwam ie. Had een mijter op…en een stuk of 8 neuten…had een sprei om. En ik KENDE die sprei, die kwam uit de voorkamer. Dat zag ik meteen, je kon op de rug precies zien waar de asbak gestaan had…
“En ik KENDE die sprei, die kwam uit de voorkamer. Dat zag ik meteen, je kon op de rug precies zien waar de asbak gestaan had…”
Een asbak op een sprei. Daar hebben wij het nog wel eens over gehad.
Die sprei was een tafelsprei, zoals het tafelkleed in die buurt genoemd werd.
Ik ontdekte dat de sint in de stad er geheel anders uitzag dan diegene die op school kwam. De baard was heel anders en toen konden ze nog wel vertellen dat die intussen gewassen was. . . nee daar trapte ik toen niet meer in. Ik was ook een jaar of zeven geloof ik. Zeker weten doe ik het niet meer, na zo’n lange tijd.
Hoe ik achter de waarheid kwam?
ops: 
ops:
Ik was bij een tante van mij op de flat want zij was altijd jarig op 28 november en is ook helaas een paar jaar geleden overleden.
Enfin, ik keek toen op een moment uit haar slaapkamerraam en zag twee Sinterklazen tegelijkertijd uit andere flats naar buiten komen………nou, en toen was het voor mij snel afgelopen maar wel stomverbaasd natuurlijk
Toen mijn jongste dochter 8 jaar was en bijna 9 jaar (in januari na Sinterklaas en kerst dus) wilde ik met de zenuwen vertellen hoe het nou zat met Sinterklaas want ik vond dat ik dat toch maar eens moest vertellen….en wat denk je wat ze zei???? Ach mam, dat had ik allang al door hoor!!!! Nou jaaaaaaaaaaa!!!!!!
Tja, Lia en ik waren onafhankelijk van elkaar op hetzelfde idee gekomen. Moeilijke keus voor Sentiment en uiteraard respecteer ik haar keuze, ze kan immers maar één versie plaatsen! Hieronder dan maar mijn versie.
Sinterklaas bestaat (niet)
Onvermijdelijk in je jonge kinderleventje komt het moment dat je geloof in de Sint gaat wankelen. Ik zelf was zes jaar en op die leeftijd al probeerde ik alles logisch te beredeneren; we woonden vijf hoog in een flat en we hadden centrale verwarming, dus niks kachel of open haard en ik ging voor mijn ouders lastige vragen stellen; hoe kan het dat Sint Nicolaas op die hoogte met paard en al onze gezette schoentjes kon vullen met snoepgoed of andere cadeautjes. Ook vond ik het vreemd dat de Goedheiligman blijkbaar op meerdere plaatsen tegelijk kon zijn, immers, als je in de stad liep zag je in de ene straat de Sint en een paar straten verder zag je een andere. Het begrip “hulpsinterklazen” kwam niet in de vocabulaire van mijn ouders voor. Uiteindelijk besloten mijn ouders het geheim te onthullen en in het begin vond ik dat erg teleurstellend; een kinderdroom aan diggelen!
Maar ik had nog een jonger zusje en haar mocht ik niets verklappen en dat gaf mij het gevoel dat ik een beetje in de wereld der grote mensen terecht was gekomen; ik zat vanaf dat moment in het “complot”. Later toen mijn zusje ook niet meer geloofde herhaalde de geschiedenis zich een beetje want toen mijn jongste zusje klein was, zaten grote broer en grote zus ook samen in dat complot. Dat gevoel werd versterkt toen mijn zusje en ik ons ook bezig gingen houden met het vervaardigen van surprises en gedichtjes.
Toen veel later mijn zoontje ook een jaar of zes was besloten we dat hij ook ingewijd moest worden in het grote mensengeheim. Bij hem bespeurde ik geen zichtbare teleurstelling; Vincent was en is nogal laconiek en nam het ter kennisgeving aan hoewel hij wel lang volhield dat de Sint ooit bestaan had en daarin had hij toch eigenlijk gelijk want we weten allemaal waar die mythe vandaan komt; de bisschop uit Myra.
Kan jij je nog herinneren of het een zware desillusie was of juist niet?
Ik kan me de raarste dingen herinneren, maar niet meer wanneer ik van mijn geloof ben gevallen.
Ik was vandaag op onze school NepSint. Dat was leuk !
Maar ik was zo duidelijk nep dat geen kind door mij van het geloof is gevallen, dat is wel weer een opluchting.
Net als Frank Faber ben ik er door redeneren achter gekomen dat St Nicolaas eenvoudig niet bestaan kón. Zo rond m’n 5e of 6e leek het me zéér onwaarschijnlijk dat iemand door een schoorsteen kon kruipen, dat een paard over schuine daken kon lopen en dat iemand in één nacht alle Nederlands huishoudens van cadeautjes kon voorzien. Toen ik op mijn lastige vragen aan m’n ouders geen bevredigend antwoord kreeg, was het voor mij snel duidelijk. Dit was een groot complot om de kinderen zoet te houden. M’n ouders moesten dit uiteindelijk toegeven, maar ik mocht niets tegen m’n jongere zusjes vertellen. Ik schijn toen wel een beetje benauwd gevraagd te hebben, of ik nog wel cadeautjes kreeg. Gelukkig bleven de cadeautjes nog een tijdje komen, en gelukkig steeds dingen, waar je erg naar verlangde. Maar het kind zijn had wel iets van z’n glans verloren.
Ik geloofde heilig tot mijn negende. Mijn moeder heeft het me toen maar zelf verteld, want anders zouden mijn klasgenootjes me ermee gaan pesten.
Jammer dat mijn 1 jaar oudere broer zo bijdehand was! Elke avond zingen en trouw een bakje water voor de kachel en een worteltje in onze schoen.De volgende ochtend loopt mijn broer naar de ijskast en opent de groentela. Haalt alle worteltjes eruit en roept triomfantelijk! KIJK, hij bestaat niet want ik had een lucifer in mijn wortel gedaan en nu ligt ie hier. En dat moest ik nog een half uur aanhoren en toen was het kwaad al geschied.De Sint en zijn Pieten had ik altijd verdedigd. Slechte sinten en pieten waren Hulptroepen. Een zichtbaar overhemd, dan had Sint het koud. Maar dit verhaal kon ik niet verklaren. Vond het heel jammer. Was een hele trouwe fan van Sint en Piet!
Waarom was dat joch toch zo vindingrijk 
Ik heb tot mijn 7de in klaas geloofd,ik kwam 1 dag na sinterklaas 1973 er achter maar hoe weet ik niet meer.Ik was ook de oudste van het nest,dus geloof je vanzelf wat langer.
Een ander nichtje van mij (ja, ik heb er heel wat hoor!)had in de vijfde klas lagere school een brief geschreven naar de Sint had ze in haar klas verteld en tsja, je raadt het al….de hele klas lachte haar uit want die brief zou nooit aankomen zeiden ze dan…kids zijn hard wat dat betreft maarreh….als je bijna 11 jaar oud bent mag moeders het best wel eens vertellen (of vaders)want dan moet het wel eens afgelopen zijn vindt men.
ops:
Een collega op het werk klaagde erover dat zijn collega’s “Pieten zonder veren” zijn, zoals Eric Muizewinkel Pieten noemde die (nog) niet professioneel zijn.
Nou is hijzelf al een week ziek. Voordat hij weer eens uit de veren is! Je kunt ook teveel veren hebben, bedoel ik maar, vooral in je kussensloop. Dan zie je door de veren de Piet niet meer.
Bovendien, welke werknemer gelooft er nu nog in Sinterklaas?
ik was een jaar of 7, en we zaten aan tafel te eten. Toen vertelden mijn ouders dat st Klaas niet bestond. Mijn vertrouwen in mijn ouders kregen een verschrikkelijke klap. Ik dacht dat ze altijd de waarheid spraken. Toen met mijn 7 jaar heb ik de beslissing genomen, dat als ik ooit kinderen zou krijgen, ze gelijk de waarheid zou vertellen. Dat heb ik gedaan, mijn 2 kinderen altijd verteld dat het een spel is, en dat het verklede mensen zijn. Nu zijn ze 26 en 28 jaar oud. Ik heb ze wel eens gevraagd of ze er minder lol om hadden gehad. Het heeft ze niks uit gemaakt, zeiden ze, ze genoten er volop van en ze hebben gemerkt dat andere kinderen bang waren en zijzelf niet. Maar de familie heeft mij toen vreselijk tegengewerkt.
Ik heb nooit speciaal naar de schoenen of de baard van Sinterklaas gekeken. Ook heb ik me nooit iets afgevraagd over die wonderlijke dingen die hij allemaal scheen te kunnen (over daken klauteren op zijn leeftijd, door de schoorsteen enzo). Zolang er cadeautjes bleven komen, had ik gewoon geen reden om ook maar ergens aan te twijfelen. Toch? Zelfs toen mijn oudste broer een keer pakjesavond bijwoonde als zwarte piet, en al “zijn” cadeautjes maar meenam omdat mijn oudste broer er niet bij was, ging er geen belletje bij me rinkelen.
Ik heb ook geen idee meer hoe oud ik was toen ik achter de waarheid kwam, of hoe het precies gebeurde. Wel weet ik dat mijn oudere broers en zussen daar de hand in gehad hebben. En ik weet ook nog goed hoe teleurgesteld ik was. Want die magische nacht, dat Sint iets in je schoen gooide, die was ineens niet magisch meer.
@maria, ook wij hebben onze dochter meteen al verteld dat Sinterklaas een verklede mijnheer is en het hele sinterklaasgebeuren één groot, spannend en gezellig spel.
Gevolg: een kind dat rustig sliep, niet nerveus was, maar wel vol overgave ’s avonds bij de schoorsteen haar schoen zette, met wortel en sinterklaaslied en alles erop en eraan. En op Sinterklaasavond ging het hele spel van op de deur bonzen en de zak cadeautjes neerzetten gewoon zijn gang. Die magie werkt dus evengoed, een kind weet toch ook dat Roodkapje een verhaaltje is? En toch blijft het een mooi sprookje.