De schommelstoel
Op dinsdag 18 maart 2008 geschreven door Marty
Menig omaatje bracht zich al wiegend in rustige gemoedstoestand, gezeten op deze beweeglijke stoel, voor mij was dit de spannendste stoel in huis. Niet alleen omaatjes maar ook mijn moeder heeft er gezeten om onrustige baby’s mee naar het land van KlaasVaak te sturen.
Het was altijd weer uitproberen , om te kijken tot hoever je kunt doorschommelen zonder er mee om te vallen op het harde linoleum.
De stoel op de foto, thans alleen nog een herinnering, zat ook niet erg stevig meer in elkaar na de vele jaren van beproeving.
Op goeie dag nam een schommel in de schuur de taak over en verdween de stoel naar een klein kamertje elders in het huis.
21 reacties op “De schommelstoel”
Laat een reactie achter
wij hebben er nooit een gehad,maar als ik bij andere mensen een schommelstoel zag vond ik dat prachtig.Maar ik heb er zelden op gezeten,daar was ik te verlegen voor.
Zo eentje als op de foto hebben wij nooit gehad nee, maar ik ken ze nog wel van andere mensen als ik op visite was als kind en ik vond het heerlijk om lekker te schommelen, ben zelfs een keer te hard gaan schommelen met alle gevolgen van dien
Dacht eerst dat het over de schommelstoel ging die in de tuin stond waar je met zijn drietjes op kon met zo’n kap er overheen, die hebben wij wel gehad, wit met rode bloemen erop, jarenlang met veel plezier, was bij elkaar gespaard door zegeltjes van een of andere supermarkt geloof ik….
Gingen mijn broer en ik uiteraard ook te hoog schommelen wat niet mocht, oma boos en die zette hem dan vast zodat we even niet konden schommelen
Mijn goeie ouwe schommelstoel. Die heb ik ook gehad. Ik heb er zelfs nog foto’s van, dat mijn moeder met de hond op schoot naar buiten zat te kijken waar in de boom tegenover ons huis jonge vogeltjes zaten. En mijn nicht ( toen 4) zat er altijd in. Eerst was de stoel fel oranje. Dat bracht een zonnetje in mijn kamer. Het was een vrij stevige stoel. Ik heb er ook nog een schommelstoelloper ( mooi woord voor woordspelletjes ) voor geborduurd, toendertijd met appelgroene wol en zonnebloemen
Toen moest ik een keer voor een dag of 3 het ziekenhuis in en hebben mijn ouders mijn kamer in die tijd een ander aanzien gegeven. Andere gordijntjes, nieuw behang, en, de schommelstoel hadden ze wit geverfd, want dat oranje, dat kon nou echt niet meer. Stond ook wel leuk, hoor.
Door slijtage was het op het laatst zo dat het oranje door het wit kwam. En ik heb mezelf wel eens een paar keer blauwe enkels gestoten tegen de schommels. Dat waren de minder leuke momenten. Maar ik heb er wel eens troost uit geput. Ik kon snachts vaak niet slapen, omdat mijn vader ziekelijk was en dan lag te tobben of dat ik zelf ziek was , en dan ging ik midden in de nacht in mijn schommelstoeltje zitten, van middernacht tot 3 uur en dan krijg je het koud en wordt je de suikerzoete muziek beu die je over je koptelefoon gepresenteerd krijgt ( ik heb er nu nog herinneringen aan, voornamelijk Marco Borsato ( kom maar bij mij )
Guus Meeuwis ( Ik wil jou schouder om op te huilen) Andrea Bocceli ( Conte Partiro ) Gek is dat, dat het allemaal nummers waren die gingen over afscheid of troost. Daar denk ik nog vaak aan. Maar, dan zat ik dus zo met mijn koptelefoon op, een glas water bij de hand, radio aan en wiegend op het ritme van de muziek. Als ik buikpijn had een hand op mijn buik. En dan kwam ik de nacht wel door.
De schommelstoel is ook wel speelobject geweest voor de kinderen. Op een gegeven moment is de schommelstoel bij de buren beland, eerst nog een tijdje in de kamer ( maar het was daar een huishouden van Jan Steen ) en daarna is hij in de tuin terecht gekomen en bleef daar staan, in weer en wind. Dat is me echt aan mijn hart gegaan. Elke keer als ik daar mijn lieve schommelstoel zag staan, mijn kooslapje, mijn duimpje, mijn troost, en die stond daar zo te verinteresten, dat sneed als een mes door mijn hart.
Onderhand ben ik de schommelstoel al lang ontgroeid, maar ik denk er nog vaak aan terug, zeker als de liedjes van Guus Meeuwis weer gezongen worden. Dan zie ik me daar weer zitten.
En zachtjes wiegen, mijn ogen dicht. Ik ben er ook wel eens mee omgevallen. Niet vanwege het schommelen hoor, maar ik wilde mezelf verplaatsen zonder er uit te komen ( ik word daar zo moe van, van mezelf te verplaatsen)en toen ging ik iets te ver door en kantelde de stoel om en met een klap lag ik op mijn zij midden in de kamer. Gelukkig kwam er niemand kijken. En de stoel was ook niet kapot. Ik heb er ook niks aan overgehouden gelukkig.
Waar ik nu woon is geen ruimte genoeg, en ik heb al zoveel spulletjes. Anders zou ik goed in staat zijn om wéér een schommelstoel aan te schaffen. Nu ben ik tenslotte een bedaagde 60 +, wel geen Oma of mama of tante van een jong volkje, maar zomaar, het idee van vroeger terug halen. Heerlijk was het. (zucht…)
Dat lijkt wel een Gerrit Rietveld stoel!!!
http://upload.wikimedia.org/wi.....hair_1.JPG
Wij hadden geen schommelstoel, wel een heerlijke haardstoel, maar die kon niet schommelen
De schommelstoel van het plaatje lijkt op eetkamerstoelen die je ook in de jaren zeventig had, zal wel een setje zijn geweest.
Herinner me ook de schommelstoelen in donker eikenhout met een biezen zitting, had je trouwens ook leuke hoekstoeltjes van.
Hahaha @Judith63: die tuinschommelstoel/bank met zo’n stoffendak! Herinner ik me van plaatjes uit de Wehkamp ofzo, en m’n barbies had d’r ook eentje
. Staat nog niet op JS, wel echt seventies!
Wel veel geschommeld, maar niet op een schommelstoel, die hadden we niet dus als ik wilde schommelen was ik aangewezen op de speeltuin. Zo’n schommelstoel vind trouwens echt iets voor oude omaatjes met een kat op schoot en een breiwerkje bij de hand.
Frank, dat geldt ook voor oude opaatjes hoor, met een dikke Churchill sigaar in hun mond en een krantje erbij!
Mijn partner heeft zo’n schommelbank in de tuin: als ze er naar kijkt, slaapt ze al.
Vaak is een schommelstoel een hebbeding waar maar weinig in geschommeld wordt mi.
Kennen jullie het verhaal uit Donald Duck (eerste helft 64): de neefjes maken een installatie mbv een schommelende Donald, zodat gelijk planken worden gezaagd. Donald stik jaloers omdat hij dat nooit eerder heeft bedacht…
Mijn partner heeft zo’n schommelbank in de tuin: als ze er naar kijkt, slaapt ze al.
Vaak is een schommelstoel een hebbeding waar maar weinig in geschommeld wordt mi.
Kennen jullie het verhaal uit Donald Duck (eerste helft 64): de neefjes maken een installatie mbv een schommelende Donald, zodat gelijk planken worden gezaagd. Donald stik jaloers omdat hij dat nooit eerder heeft bedacht…
Had als kind een rode houten schommelstoel en vond het helemaal geweldig om daarin te zitten. Vooral met muziek erbij, want lezen ging niet zo lekker tijdens het schommelen. Eenmaal puberend, raakte het ding uit de gratie en werd ie vervangen door een ‘pauwentroon’ van de Xenos. Heel decoratief, maar het zat dus echt voor geen meter.
Het enige ’schommelen’ wat ik nu nog wel eens doe, is in een hangmat (bij voorkeur op een mediterrane locatie). Daar kan echt niets tegenop!
Mijn ouders moesten zo nodig in 1972 een oud Hollandsche schommelstoel kopen, vond er nooit veel aan want ik wilde gewoon zitten. Al dat schommelen kreeg ik het heen-en-weer van.
Net wat Henny Jane zegt….
Mijn moeder kan helemaal niet tegen schommelstoelen en wordt eigenlijk al misselijk als ze er naar kijkt en is best vervelend hoor…..zelfs met de boot naar Texel vindt ze ver genoeg en ze is ooit met de Tor Line naar Zweden geweest….doodziek was ze, zowel heen als terug……gelukkig werd ze niet misselijk als ze mijn broer en ik moesten duwen als we op de schommel zaten die tussen de keuken en de gang hing!!!!!! Toch typisch he?
Ja wij hadden vroeger thuis precies dezelfde schommelstoel staan, zelfs de kleuren.
Mijn broer en ik maakte altijd ruzie wie erin mocht zitten, tot mijn moeder besliste dat we om en om aan de beurt waren maandag ik, dinsdag hij,woensdag ik donderdag hij enz.
Bring back those days of relaxingseats.
I love the smell of brussel sprouts.
Heb zo’n schommelstoel ooit eens gebouwd van houten wasknijpers. Schommelde echt, maar viel helaas ook uit elkaar nadat ik iets te hard schommelde.
Wasknijpers, Andrew, dat had ik wel willen zien..
de schommel stoel had me opa kan me het nog herineren was een leuke stoel als je er te lang in wiebelde werd je duizelig vond ik
Och de schommelstoel. Heb ooit als puber heel hard gespaard en uiteindelijk voor 100 gulden, nou ja 99 eigenlijk, een grenen schommelstoel gekocht.Was er zo gelukkig mee. Heb m ruim 25 jaar later nog steeds op m’n slaapkamer staan. Kan er geen afstand van doen. Met recht jeugdsentiment!
Wij hebben thuis nooit een schommelstoel gehad, maar bij een oom en tante stond wel een ouderwets model, van donker eikenhout. Ik kwam graag bij deze mensen, want ze hadden prachtige foto-boeken over verre landen. Ik kon daar uren mee zoet brengen. Met een verjaardag van de tante zat ik een achterkamer rustig te lezen (ik denk dat ik zo rond de 16 of 17 was) terwijl een paar jonge nichtjes er aan het spelen waren. Eén was op de schommelstoel bezig en een andere was op de grond met poppen aan het spelen. Tevens het spelen kwam een nichtje met haar vingers onder de boog van de schommelstoel terecht. Gelijk een hevig gebler, de veroorzaakster ging ook bleren. Toen de geschrokken moeder aan kwam stormen en vroeg wat er gebeurd was, wezen beide krengen in mijn richting.
Nu stond ik in de familie rond die leeftijd niet bekend als bijster kind-vriendelijk. Ik had een hekel aan kinder gekrijs en werd onpasselijk van rijkgevulde poepluiers. Ik kon door m’n scherpe neus een kwartier van te voren al een poepluier voorspellen. Tijdens het verwisselen van die luiers maakte ik dat ik wegkwam. Menig klein kind werd door mij dan ook luierschijter en blerbak genoemd.
Het kostte me veel moeite het misverstand op te helderen, maar of de moeder toen echt overtuigd was?
Ter geruststelling, met de jaren is het met de nichtjes en mij wel goed gekomen, alleen m’n neus voor poepluiers is nog steeds even erg.
Ja, leuk de schommelstoel. Bij mijn oma stond er ook een, naast de kolenkachel, voor opa. Met zo’n kleedje met asbak op de leuning.
Als kind ging ik er niet inzitten, niemand trouwens, het was de stoel van opa! Het is me nooit verboden maar dat deed je niet. En dat in de tijd dat er nog niet een lekkere bank in de kamer stond. Alleen een eettafel met van die tussen stukken die bij het avondeten uitgeklapt werden en natuurlijk van die harde stoelen, met plastic zitting. Maar ja zonder anticonceptie en met de dominee aan de deur werden er nog wel een paar kinderen gemaakt.
Rare mannen die dominees van vroeger
wr1944……..Tsja, de meeste mensen beginnen met luiers en eindigen ermee dus je zult er toch mee moeten leren leven he? Maar dan ook niet op een schommelstoel gaan zitten
