Status Quo
Op donderdag 20 maart 2008 geschreven door Grompie
De Britse band Status Quo werd in 1962 opgericht door Francis Rossi en Alan Lancaster onder de naam The Spectres. Later veranderde de naam in Traffic Jam. De naam Status Quo werd aangenomen in 1966 toen Rick Parfitt de groep kwam versterken. Aanvankelijk scoorde de band hitjes met psychedelische popsongs als Pictures of matchstick men en Ice in the sun.
Toen het succes wegebde besloot men begin jaren 70 het roer om te gooien en stevige rock en blues te gaan spelen. Daarna volgden grote hits als Roll over lay down, Down down , Rockin’ all over the world, Whatever you want, What you’re proposin‘ en The wanderer.
Kenmerkend waren de simpele manier van spelen en de markante stemmen van Rossi, Parfitt en Lancaster, want de groep had drie zangers!
In de jaren 80 stopte de groep enige tijd maar werd na enkele jaren opnieuw opgericht, dit keer echter zonder man van het eerste uur Lancaster. Het laatste hitsucces van de band was begin jaren 90 maar de band bestaat tot op heden nog altijd en hun reeks hitnoteringen is indrukwekkend.
Ik ben al jaren een fan van deze ongecompliceerde rockers. Wat weet jij nog van Status Quo?
31 reacties op “Status Quo”
Laat een reactie achter
Status Quo onvergeetbaar, onuitwisbaar iets van mijn jeugd.
Buiten dat ik het in die tijd helemaal geweldig vond en met mijn vrienden luchtgitaar speelde op Status Quo met de welbekende 3 gitaren op een rijtje hadden wij in Baarlo ook een heuse “Quo Devils” brommerbende. Als je een zundapp had kon je bij de bende. ik heb er nog een spijkerjasje aan opgeofferd met opstrijk letters met de naam van de bende uiteraard. Als we op pad gingen en in de uitgaansgelegenheid werd Quo gedraaid stonden we met ijn alle te headbangen al heette dat in die tijd nog niet zo.
Ik heb er nog een stukje aan gewijd op mijn blog.
http://levensverhaal-vanlier.b.....etsen.html
Volgens mij is toch één van de kopstukken overleden?
O.k. ik beken kleur: ook ik heb een zwak voor die ongecompliceerde klanken van de Quo. What You’re Proposin’ en Down Down waren in die tijd mijn meest gedraaide singles van hun en In The Army van Bolland & Bolland vond ik in de Status Quo uitvoering WEL te pruimen.
Ik had er geen platen van maar vond het wel leuk om naar te luisteren.
Ik las dat sq 1 van de bands was met veel hits,maar nooit in de top 40 op #1 gestaan.
Heerlijke jaren ‘60 weer, Grompie! Ice in the sun en Afterglow of your love zijn mijn favoriete Status Quo vertolkingen en vond er in de jaren ‘70 eigenlijk niet veel meer aan dus hun omswitchen tot rock was niet helemaal mijn straatje.
Jaaaaaa! What ever you want…vond ik helemaal geweldig!!!!! Alleen heb ik nooit begrepen hoe ze nou aan die naam kwamen van de groep, heel apart vond ik dat altijd. Ik had een jongen in de klas die een zwart t-shirt aan had met witte letters van de groep achterop zijn rug, vergeet ik nooit meer!
@Eric Erres radio: voorzover ik weet leven alle leden en oud-leden van SQ nog. Wel heeft Parfitt een hartoperatie gehad. Er zijn verschillende bezettingen geweest in de loop der tijd maar ik heb dat bewust uit het log gelaten. Ik kan hier wel wat namen noemen van leden en de tijd dat ze in de band zaten/zitten:
Drummer John Coghlan (op de foto uiterst rechts) 1963-1982
Bassist/zanger Alan Lancaster (op de foto uiterst links) 1962-1985
Toetsenist Roy Lynes 1964?-1971?
Toetsenist Andy Bown is een beetje lastig. Bown speelde al wel mee met Quo vanaf de 70s maar kon geen lid worden omdat hij bij een concurrerende platenmaatschappij onder contract stond. Hij werd pas officieel lid in 1982 en is dat nu nog
Drummer Pete Kircher 1982-1985
Drummer Jeff Rich 1986-2000
De beide heren op de foto in het midden zijn Rossi en Parfitt en zij zijn feitelijk de spil van de band.
Ik hield vooral van ‘Down Down’ toen dat nummer een hit was, en vanaf dat moment wilde ik graag gitaar gaan spelen, om indruk te maken op het meisje waarop ik destijds verliefd was
Aan ‘Down Down’ heb ik de beste herinneringen. Maar van sommige latere nummers hield ik ook, zoals Roll Over Lay Down en hun versie van You’re In The Army Now, die inderdaad een stuk beter klinkt dan de versie die Bolland en Bolland oorspronkelijk hebben.
Ze hebben nogal veel vegen in de pan gehad van de serieuze muziekpers, omdat hun muziek niet echt vernieuwend was. Ze waren echter (terecht) trots op hun eigen muziek, en konden altijd leuk omgaan met de kritiek. Hun teksten waren eenvoudig, met teksten als: “Oh lady, you make me feel so shady” maar Francis Rossi zei dan ooit eens laconiek: “Ook dit jaar zullen we de Nobelprijs voor de literatuur wel niet winnen”
Ik vond het ook wel leuk om eens in in een interview te lezen dat een kritische journaliste eens aan een paar leden van Status Quo (waarschijnlijk Francis en Rick) vroeg waarom ze altijd dezelfde akkoorden speelden, waarop Francis met een grijns vroeg: “Kunt u me uitleggen wat akkoorden zijn?” De journaliste in kwestie kon dat niet, en dat was wel een grappig moment.
Ik zit nu in een bandje, waarin de slaggitarist helemaal wild is van Status Quo. Hij zegt dat Rick Parfitt een onderschatte gitarist is, en dat zijn manier van gitaar bespelen simpel lijkt, maar dat niet is. Dat geef ik hier ook maar even door.
Bottomline: ik heb goeie herinneringen aan Status Quo
Ooit las ik in een interview deze opmerking van Rossi ‘we zijn geen muzikale wonderkinderen’. Ook heeft hij gezegd dat in hun muziek geen boodschappen tot wereldverbetering zitten. ‘We helpen mensen liever hun problemen een paar uur te vergeten’, zei hij. Hun reeks hitnoteringen is erg lang en vooral in Groot Brittannië is hun lijst met hits indrukwekkend. Daar hebben ze hits gehad met songs die in ons land nauwelijks opvielen.
Leuk feitje: De Status Quo-fanclub was ooit de grootste fanclub van ons land met meer dan 1500 leden.
De muziek van Status Quo werd volgens mij vaak gedraaid bij het Betonuur van Alfred Lagarde op dinsdagmiddag om een uur of vijf. Ik vond het altijd erg stoer om daar naar te luisteren. Heb goede herinneringen aan die tijd.
Toevallig enkele maanden terug een verzameluitgave aangeschaft met hun beste nummers zoals Whatever you want en Down down. Lekkere rock and roll die nooit verveelt. Als ik vroeger dat singeltje Down down had gehad zou ik het zeker grijs gedraaid hebben. helaas moest ik het doen met een transistortje en als hij dan voorbij kwam zette ik hem extra hard. Dat waren nog eens tijden!
Status Quo heeft het bij mij definitief afgedaan toen de groep dreigde om naar de rechter te stappen, toen (ergens midden jaren 90) de BBC weer zo’n oubollig nummer van hun ‘playlist’ verwijderde. En wat waren de Quo’s boos!! Te kinderachtig van hen (van Status Quo dus) voor woorden.
Jaaah!! de Quo, Ik had 1 LP van ze maar die is dan ook helemaal grijs gedraait. Lekker stampwerk. Maar niet alleen Quo, ook andere ouwe rock Ala Arrow classic ROCK. eigenlijk teveel goeie groepen om hier op te noemen. Kunnen hier ook blogs over geschreven worden toch?
Eigenlijk verbazingwekkend dat deze band hier niet eerder is besproken.
Het waren absoluut mijn muziekhelden in de jaren zeventig, dus jeugdsentiment. Het eerste album dat ik hoorde was de dubbelaar ‘Quo Live’ en was gelijk helemaal verkocht. Heb ze in de Jaap Edenhal gezien, weet niet meer precies het jaar (1977 of 1978) maar nog wel de datum: 4 februari. Het maakte een onuitwisbare indruk. Was een fanatieke fan, dus ook lid van de fanclub. Die werd toen geleid door André Hertog.
Ik herinner me dat er ‘Quo-avonden’ werden georganiseerd in het land en daar gingen vriendin en ik soms naar toe. Er trad dan ook een coverband op, Quotation. M’n vriendje van toen was roadie van die band. Het was een lekkere ongecompliceerde tijd waar ik nog steeds met plezier aan terugdenk.
Er werd/wordt nogal eens denigrerend gesproken over de muziek van Quo, maar als je ooit een concert hebt meegemaakt weet je echt wel beter. Bovendien rocken die mannen nog steeds hoor! Heb ze in 2006 (na 25 jaar) weer gezien in België (Schwung Festival) en Duitsland (Wuppertal) en het was geweldig! Leuk was ook dat je heel veel veertigers daar zag maar dan gewoon gezellig samen met hun kids.
Door die negatieve geluiden door de jaren heen is de titel van hun laatste album dan ook heel goed gevonden: ‘In Search of The Fourth Chord’, haha!
Favoriete nummers:
- Forty-Five Hundred Times (Live)
- Mystery Song (Blue for You).
- Down, down (On the Level).
De muziek van Status Quo is gewoon lekkere herkenbare muziek. Waarom zou muziek gecompliceerd moeten zijn? Mijn favoriet is “whatever you want”.
Toch hebben ze in Nederland ooit op nummer 1 gestaan, al was het dan wel met een aantal anderen … en met een ander soort muziek, namelijk Band Aid(do they know …).
Je moet hun muziek echter niet in de auto draaien. Ik ga daar namelijk harder van rijden.
>>Wat weet jij nog van Status Quo?
Op de eerste plaats dat een nichtje van me indertijd stapel was op een van die knakkers.
Geen idee meer op wie.
Zelf heb ik vrijwel nooit iets met hun muziek gehad. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Maar…., ik vond wel de eerste lp “Picturesque Matchstickable Messages From The Status Quo” (probeer die titel maar eens op te hoesten met een slok of wat achter de kiezen tijdens ‘n discussie op een feestje
) te pruimen. Was inderdaad nog in hun psychedelische tijd. Wat ze daarna gemaakt hebben kon me echter totaal niet meer boeien.
Sorry, Gromp.
Geweldige band die al meer dan 40 jaar bezig is. Oke de laatste jaren hoor je weinig van ze op de radio. Live staan ze er nog steeds. Binnenkort op Alempop, maar weet nog niet of ik bij ben. Ik zie ze liever in een concertzaal dan op een festival.
Eind jaren 70 maakte ik kennis met Status Quo. mijn broers hadden platen en daar luisterde ik graag met mee! Op 23 mei 1982 bezocht ik voor het eerste Status Quo met de 1+9+8+2=20 tour in Leiden. Geweldig! In 1984 moest ik het “end of the road tour” voorbij laten gaan vanwege school examen. Gelukkig zijn ze later nog vaak geweest voor een optreden. Ik ben de tel inmiddels kwijt.
Mijn eerste LP van de heren was 12 gold bars. Er zijn teveel goede nummers dat ik mijn favourite zo niet door kan geven!
Trouwens erg leuk om al de reacties te lezen dus ga vooral door met jullie bevindingen!
Mijn eerste single was van het nummer “What you’re proposing” van Status Quo. Ik had zelf geen platenspeler in die tijd en kon hem alleen maar afdraaien op die van mijn ouders. Dus als zij eens een keer niet thuis waren greep ik mijn kans en zette hem dan extra hard aan. Later kreeg ik nog het album Never too late en ook nog een verzamelalbum met hun grootste hits. “You’re in the army now” werd door mij vooral keihard gedraaid toen ik in 1987 juist NIET in dienst hoefde (afgekeurd omdat ik, met mijn 2.02 meter lengte, te lang was). Vond ik toen niet erg.
@Grompie: je hebt gelijk.
Parfitt zou keelkanker hebben maar dat was niet zo.
Misschien wel een beetje kort door de bocht van EE
Met Status Quo heb ik wat de meeste mensen destijds met Abba hadden; Toen vond ik het niks, maar nu vind ik ze best goed, heb een cdbox van ze met hun grootste hits
SQ…..tsja…zelfs nu ik oma ben staan ze nog op mijn mp3 speler.
ops: 
Ik heb er wat op gedanst met div. vriendjes.
Ik was en ben er wild van. Geweldige muziek.
Ik kan op die muziek zo heerlijk terug dromen over toen…je weet wel….
Kijk gewoon ’s hier als je wilt weten hoe het tegenwoordig met Quo gaat…
www.statusquo.co.uk
Op het singletje van toen stond een live-versie.
Op de live-plaat van SQ staat-ie ook, maar dan weer in een héle andere live-versie.
Kan iemand me uitleggen hoe het zit en hoe ik die live-singlehit van toen te pakken kan krijgen? Zoek er al een hele tijd naar.
Het is niet mijn muziek, maar…..ik heb wel een leuke wetenswaardigheid….namelijk…. de familie van Francis Rossi is beroemd om z’n/haar ‘ice-cream’. Mijn schoonouders in Southend zweren nog steeds bij vanille ijs van Rossi! Het schijnt echt een begrip te zijn.
Uuuren op mijn gitaartje geoefend op het intro van pictures of matchstick man, als ik aan status quo denk denk ik aan reinald een buurjongen die precies op de zanger leek en ook van die giletjes droeg , helaas is hij met 18 jaar overleden, hoorde ik later.
Reinald had alleen broertjes, dus zijn moeder was verzot op mij, gniffel….
en idd van status quo ga je harder rijden, favo’s?
rockin all over the world, down down, whatever you want…..
Zelf ben ik al sinds het uitkomen van Down down op single eind 74 besmet met het Quo virus.
En ben nog steeds besmet met datzelfde virus door de jaren heen, speel met mijn band ook lekker wat van Quo.
Oh grumpie, volgens mij was de nederlandse fanclub eind jaren 70, begin 80 inderdaad de grootste fanclub van Nederland, maar 1500 is wat onderschat, in de hoogtijdagen was er een ware competitie met de KISS fanclub en zaten beide FC’s ver boven de 3000 leden per stuk.
@Red Rheino: meer dan 3000? Oeps…foutje. Hoe dan ook, ze hadden een van de grootste fanclubs !
In het algemeen vind ik Quo na de 70s minder, de pittige boogie/rock verdween en er kwam een wat gepolijster geluid voor in de plaats.
Ik heb de singletjes van “Down Down” en “Whatever you want” helemaal grijsgedraaid
Jarenlang niks meer van de band gehoord totdat een kennis van me in 1999 zei dat ie nog steeds naar Quo concerten ging. Ik heel verbaasd natuurlijk want ik wist niet eens dat ze nog bestonden! Dus zijn we in 2000 en 2002 geweest. In 2000 in Ahoy (nooit meer!wat een superslecht geluid was dat) en in 2002 in de Heineken Music Hall (stukken beter)
Intussen heb ik veel muziek van ze op mp3 staan, de Live dubbelaar uit 1977 is nog steeds mijn favoriet omdat daar ook “4500 times” en “roadhouse blues” op staan. Maar de “roadhouse blues” uitvoering van Live Alive is ook heel lekker
Haaa de Quo, heel herkenbaar, die reactie van Jacqueline63. Nadat ik DownDown gezien had bij toppop (ergens midden jaren 70) was ik geheel verkocht. Veel leuke rocking years gehad met deze muziek. Uiteraard bij de fanclub van Andre Hertog aangesloten, waardoor je elke maand alle nieuwtjes kon lezen in de ‘Quofan’.Ook de quomeetings waren altijd geweldig met als jaarlijks hoogtepunt de Status Quo-dag in zaal de Buitenmolen in Zevenaar (3 dagen spierpijn na zo’n meeting).Heerlijk om af en toe terug te denken aan die tijd. Ook Quotation met polleke Parfitt hahaha was echt geweldig op die fanclubdagen. Heb destijds ook in Hilversum de band mogen ontmoeten en een babbeltje mogen maken met John Coghlan, het enige woord Nederlands dat hij kende was ‘Heineken’.Heerlijk concert was 28 maart 1981 in Ahoy. Jammer genoeg het laatste in de echte bezetting: Francis, Rick, Alan en tuurlijk Spud on drums.
Jammer dat Alan en John de band verlieten, daarna was Quo niet meer wat het was.
Maar af en toe schallen 4500 times, Mistery Song, Ring of a Change,Slow Train, Over and Done en Claudi hier nog door de huiskamer.En niet te vergeten Dirty Water en Down The Dustpipe en… en….
@Eric. Leuk, nog een echte Quofanaat. Die meetings waren inderdaad super. Ben zelf slechts eenmaal naar een Quodag in Zevenaar geweest, was nogal ver reizen vanuit Amsterdam. Die avonden waren door het hele land en dus soms wat dichter bij huis. Spierpijn herken ik overigens wel, haha!
Ben het met je eens dat nadat Alan en John vertrokken, het nooit meer hetzelfde is geworden. Ben nog wel nieuwsgierig naar de nieuwe albums, maar wat uiteindelijk wordt opgezet (indien in een Quo-mood), is toch altijd weer het oude werk. Heb veel gehoord over Hilversum en voel nog steeds een gezonde jaloezie jegens diegenen die er toen bij waren, haha!
Ben bijna 65 jaar, maar Status Quo is en blijft een band die ik nog steeds dikwijls in mijn dvd speler stop, en dan zo’n concert keihard afspelen, geweldig, krijg er nog steeds kippevel van, gelukkig is mijn woning erg goed geisoleerd ook geluid !, dus ik krijg nooit moeilijkheden met mijn buren, mijn vrouw gaat er wel eens vandoor maar komt altijd toch weer terug.
Maar mijn eerste grote favoriet, Fats Domino, ben ik ook altijd nog trouw gebleven.