De fotoautomaat
Op zaterdag 22 maart 2008 geschreven door Lia
Wie al eens foto’s heeft laten maken voor zijn nieuwe paspoort, volgens de nieuwste richtlijnen, weet hoe “crimineel” deze prentjes kunnen zijn. Er hoeft alleen nog maar een nummer onder…
De confrontatie met mijn eigen nieuwe ID-kaart bracht mij in mijn herinnering terug naar de tijd van de Tienertoer.
Voor de aankoop van die kaart moest je een pasfoto meebrengen en op de meeste stations waren (en zijn nog steeds?) voor dat doel fotoautomaten neergezet.
Een hokje met een verstelbare kruk erin, en een gordijntje ervoor. Je nam plaats op de kruk, en volgde de aanwijzingen. Negen van de tien keer flitste het apparaat al als je er nog helemaal niet klaar voor was. Je zat bijvoorbeeld te laag, waardoor je hoofd er maar half op kwam, of je zocht nog naar de goede “blik” waardoor het resultaat een vertwijfeld, paniekerig of peinzend gelaat liet zien.
Maar het leukst was de automaat toch wel als vermaak: samen met een vriend of vriendin in een melige bui het hokje in om je al gekke-bekken trekkend te laten vereeuwigen.
En daarna de vier fotootjes eerlijk verdelen.
Hebben jullie ze nog?
22 reacties op “De fotoautomaat”
Laat een reactie achter
Dit is nu ook jeugdsentiment aan het worden, want met een digicam op zak stap je niet zo snel meer zo’n hokje binnen om voor veel geld een weinig aan kwaliteit foto’s te krijgen! Na het stappen werden deze hokjes ook wel gebruikt om samen met een vriendin gezellig te doen. Soms werd er dan ook nog een foto gemaakt…
Das frapant dit onderwerp. Afgelopen week heeft mijn vrouw een lijst volgemaakt met pasfotos uit fotohokjes die ik 2 of 3 wekelijks van mezelf maakte. ik ben er zo’n jaar of 5 mee bezig geweest. Helemaal geweldig is te zien hoe mijn kapsel van wild punk naar new wave naar kale kop gaat.En dit natuurlijk met de nodige wisselende vrienden kinderen honden en dergelijken in het hokje, een zelfs met een zak aardappelen van5kilo op mijn schouder. En dan nog uit de verschillende landen steden berlijn london en parijs maar de meesten uit Venlo.
Geweldig.
Ha ha, ik zie je al, Ego!
Vond het altijd een beetje zonde want je kon de foto’s niet op je paspoort gebruiken.
Tuurlijk ken ik ze ook nog en ik heb heel wat gelachen samen met vriendinnen in de puberteit, er stond ook zo’n automaat bij V&D boven in die tijd en als het koopavond was en je liep er ook langs zaten er altijd wel meiden in te giechelen……
Elvis Costello heeft ooit een nummer geschreven; I wanna be loved, waarin hij in het clipje in zo’n fotoautomaat zit en gekust wordt door allerlei mensen.
http://www.youtube.com/watch?v=PNmPM3pz6MI
Zelf heb ik veel foto’s laten nemen in zo’n hokje en die zien er vreselijk uit; ik lijk net een zwaar crimineel.
Ik vroeg ooit aan een fotograaf: Maakt u pasfoto’s?
Waarop hij zei: Nee hoor, al heel lang!
Ik had altijd weer typische ‘Rick’ acties. Zo stond mijn krukje nooit goed afgesteld waardoor mijn kruin of mijn nek er nooit op stond. Ook probeerde ik in het glas te oefenen op een glimlach maar ging de flitser steeds op het moment dat ik dat niet deed, waardoor er steevast maar één foto bruikbaar was. Voor mij mag dit log onder de jeugdtrauma’s (nou ja jeugd, ik heb het eigenlijk nog steeds hahaha).
Leuke log! Ik heb ook wel eens een pasfoto in zo’n hokje laten maken, voor m’n rijbewijs geloof ik. Toen waren de regels nog niet zo strak voor de rijbewijs- en paspoortfotos.
Inderdaad, in dit digitale-foto-tijdperk is dit met recht jeugdsentiment. Wat je tegenwoordig nog wel ziet zijn automaten waar je een foto kunt laten maken en ter plekke “bewerken” met een grappige achtergrond. Of een foto (laten) maken en die wordt dan bewerkt tot een tekening.
Ik heb nog steeds super leuke foto’s van mijn vader en mijzelf toen ik een jaar of … was. En nu mijn vader al weer bijna 10 jaar geleden overleden is, worden deze 4 foto’s nog veel leuker!
Jaja, vooral dat gekkebekkentrekken staat me nog bij, toen ik samen met 2 vriendjes in zo’n hokje geperst stond, en we ons al vechtend verdrongen om zo gek mogelijk op de foto te komen.
ja leuk die foto hokjes kan ze nog wel ook vaak foto s in gemaakt alleen waren de foto s net of je crimineel of junk was soms
Wel leuk: foto’s in scène met zwarte jassen, een ouwe lasbril en zo’n Blues-Brothers hoed op.
Ik was veertien en had mijn eerste verkering. Een schattig meisje met donkere krulletjes, beetje Indo. Zij gaf me een pasfotootje van haar en ’s avonds als ik thuis was keek ik er altijd naar. Zij wilde van mij ook een pasfotootje dus stapte ik op mijn trouwe tweewieler en fietste naar Den Haag Centraal want ik wist dat ze daar zo’n automaat hadden. Ik weet niet meer hoe duur het was maar het resultaat was vreselijk. De volgende dag op school ging ik met vlinders in mijn buik mijn meisje opzoeken, ze had speciaal voor mij een nieuwe spijkerbroek aangetrokken en een beetje verlegen gaf ik haar het wangedrocht wat die automaat de vorige dag gefabriceerd had. Of het nou aan die foto gelegen had, ik weet het niet maar kort daarna maakte zij het uit en vroeg haar foto terug. Ik durfde de mijne niet terug te vragen dus die zal wel verdwenen zijn in haar plakboek tussen alle vriendjes die ze voor mij had en wellicht die na mij gekomen zijn. Het liedje Kalverliefde is hier erg van toepassing; mijn eerste meisje; ik denk wel eens aan Monica…
Nou, ik weet ook nog van die hokjes. Wij woonden naast het station. Mijn vader was perronchef, dus ik was er vaak te vinden. Dat fotohokje speelde nog een speciale rol. Want op een dag was mijn vader zijn pet kwijt. En hoe we ook zochten. Maar toen vond mijn broer Maarten hem terug in het fotohokje, op de kruk. Nou hoe die daar gekomen is tot op de dag van vandaag een raadsel.
Nou dat is toevallig, ik heet ook Maarten. En heb heel wat foto’s gemaakt in die hokjes bij het station. Je kon er ook van die mooie sleutelhangers kopen voor een gulden, in een doosje met een strik erop gedrukt. Ik gebruikte die niet om mijn pasfoto in te doen, maar zag ze als de kleinste wissellijstjes. Ik exposeerde er vanalles in, wat klein was natuurlijk. Een pet heb ik nooit gevonden in het hokje.
De kwaliteit was slecht, maar de kwaliteit van het plezier was des te GROTER
Ja, want je kon ook grote foto’s maken herinner ik me nu. Je kon vier kleine maken of een grote. Maar dan had je wel maar één foto. Dus dat deden we voor speciale gelegenheden. Dan zeiden we een schoolvriendje ” in het hokje ligt snoep” en dan deden we gauw een geld in de gleuf. En dan kwam die in een rare houding op de foto. Maar dat deden we maar eens, want zo’n foto kostte nog heel wat. Maar wat een pret. Ja, dat fotohokje daar waren we veel te vinden.
de foto’s waar ik op stond mislukte altijd, dus met mijn moeder en ik naar een echte fotograaf voor pasfoto’s, die werden wel geaccepteerd
Wat ook altijd dikke pret was om onder het gordijn te te gluren of er iemand inzat. En om dan het gordijn open te trekken na de eerste flits.
Of om er met zijn tweeën in te kruipen, of met zijn drieën, en dan proberen er zo gek mogelijk op te staan. Hoe mislukter hoe leuker.
Of om er met onze hond in te kruipen. Wij hadden een soort poedel. Die kreeg altijd van die gekke lichte ogen door de flits, alsof ze spiegelden.
En die sleutelhangers die herinner ik me ook. Dat waren leuke cadeautjes om te geven met zo’n hondenfoto erin.
Ik vond laatst met het opruimen nog zo’n klein doosje met een strik erop gedrukt en er zat inderdaad nog een gloednieuwe fotosleutelhanger in! Wie is geintereseerd?
Ik heb een aantal van die foto’s in een mapje zitten. Geft een leuk beeld van hoe ik er toen uit zag. Eentje zelfs nog met houthakkershemd.
Terwijl ik een keer in het pas(foto)hokje zat voor pasfoto’s, vond mijn vader dat ik het hoofd rechter moest houden. Hij had zijn hand onder mijn kin toen het apparaat flitste. De foto heb ik nog.