Sleeën
Op zondag 6 april 2008 geschreven door Jo Pinxt
Mijn eerste slee had iets weg van een kermisattractie (6 jaar). Al ploeterend door de sneeuw beklom je de Spaanse- berg.
Op de top van de hoogste berg ter wereld in mijn beleving werd met opgetrokken knieën plaats genomen op de zwart afgedankte bak vlaai- vorm van mijn moeder.
Vervolgens gleed je al draaiend om je eigen as in sneltreinvaart naar beneden. Wie pech had kwam met zijn lijf tegen de oud- Limburgse boeren hoeve tot stilstand. Kreunen maakte geen indruk en een EHBO- post was er ook niet.
Wie op het juiste moment tot stilstand kwam en trots de vlaai- plaat verliet was een held en werd omringd door de meisjes uit ons gehucht. Zij waren dan ook zijn prijs.
Zes jaar lang ben ik met mijn lichtgewicht slee onder de bulten en schrammen thuis gekomen en besloot priester te gaan worden. Dat ik ooit in Nepal in het Annapora gebergte een trektocht nabij het dak van de wereld zou maken had ik nooit verwacht.
Toch hebben de heuvels die liefde gelegd.
31 reacties op “Sleeën”
Laat een reactie achter
HJ, dat klopt,...
Vroeger in de Bosjes Van Poot was een heuvel en als het winter was, was die heuvel spekglad en werd door ons (mijn zusje en een vriendje) de “Glibbertje Glij” genoemd. Met een noodgang gleden we van die heuvel af en het mag een wonder zijn dat er geen ongelukken gebeurd zijn. Blauwe plekken of erger kan ik me ook niet herinneren.
Teon ik de titel van dit log zag dacht ik; april, en dan nog sleeën? Maar het kan best nog sneeuwen in april dus vooruit dan maar.
En wat jullie een heuvel noemen noem ik nu een klein opstapje..
Volgens mij nooit een slee gehad; er waren zoveel kanalen in de omgeving dat als het ECHT winter was, schaatsen veel belangrijker werd dan sleetje trekken.
Rosebud
Ik vond sleeen wel leuk,vooral al ging het vanzelf van een heuvel af.Maar dat hadden wij niet in de beurt.Wij hadden net zo een slee als op de foto,later had ik ook nog een korte uitvoering van deze slee gevonden bij de vuilnis langs de weg.
We hebben nu een slee met motor,een snowmobile,de kids vliegen er mee over de vlakte met 1 of 2 kleine sleetjes er achter geknoopt,dus we hebben nu geen heuvel meer nodig.
Dit is nou echt nostalgie ja, bij mijn ouders thuis staat nog steeds de slee waar mijn broer en ik altijd op zaten, net zo eentje als hierboven op de foto maar dan nog groter en dan voortgetrokken werden door mijn vader of moeder en dan hadden we allebei een ruggesteuntje achter ons, achter elkaar die zij ook nog hebben bewaard en nog steeds goed zijn….en nu……met Pasen heb ik de kinderen van mijn inmiddels bijna 2 jaar geleden overleden broer vooruit getrokken door de enorme tuin met tranen in mijn ogen……….geweldig mooi onderwerp, bedankt Jo!!!!!
Sleeen.Dat deden wij vanaf het Koninginneduin(een wandelpad dat sterk omhoog liep) in de duinen van Aagtdorp. Met alle buurtkinderen op een matras naar beneden suizen.De sneeuw werd natuurlijk geleidelijk aan ijs.Ook het matras was vaak stijf bevroren. Soms vloog je uit de bocht en tussen de bomen door.Dat er nooit ernstige ongelukken gebeurd zijn is mij nog steeds een raadsel.
Jeetje, ja, zo’n slee als op de foto hadden wij vroeger ook thuis. Iedereen bij ons in de buurt had dat soort sleetjes en ik herinner me dat die soms aan elkaar gebonden werden en dat een vriendelijke autobezitter die trein van sleetjes dan achter de auto bond en met ons door de buurt reed. Wij, kindertjes, zaten kraaiend van plezier vol in de uitlaatgassen. Dat kon toen nog.
We zijn allemaal groot geworden. 
Alleen ligt er tegenwoordig nooit meer sneeuw, lijkt het wel, al sneeuwde het vanochtend wel een beetje toen ik met mijn honden in het bos liep.
Toen ik dit log las, wist ik niet waar ik als eerste op zou reageren: of je bezoek aan Nepal ( staat op nr 1 op mijn lijst om ooit eens naar toe te gaan ) of op het sleeën….
.
Het sleeën dus maar. Mijn eerste slee was ook geen echte slee, maar een autoband…pas toen ik een jaar of 8 was, kregen we een echte slee. Bij ons waren geen echte heuvels waar je lekker van af kon zoeven, maar bij sommige boerderijen bij ons in de buurt lag het erf nog wel eens wat lager en dan kon je een paar meter glibberen. Later, toen ik op mijn 12e verhuisde naar een nieuwbouwwijk, waren er vijvers aangelegd en als er dan al een flink beetje gesneeuwd en gevroren had, werd er natuurlijk uitbundig gesleed.Maar toen was ik de leeftijd al bijna gepasseerd om daar nog aan mee te doen, mijn interesses gingen langzamerhand de andere kant op
@Jo…: schrijf je nog een apart log over je bezoek aan Nepal? Of hoort dat niet meer onder Jeugdsentiment…
Ik herinner mij nog goed dat je vroeger echte winters had met veel sneeuw die vaak bleef liggen tot Februari. Heerlijke winters waren dat. Mijn zus en ik werden altijd door mijn Opa naar school gebracht, op de slee. Dat was luxe.
Je zal maar zo een Opa hebben, waarop ik weer moet denken aan : “Samen met een sleetje in de sneeuw.”van Ja Zuster Nee Zuster. Als we op een Woensdagmiddag vrij waren gingen we met zijn tweetjes. Mijn zus voorop en ik achterop.
Maar dat ging natuurlijk niet echt hard. Toen mijn zus getrouwd was had mijn zwager nog twee ouderwetse sleeën staan, van die houten, en met een touw er aan. Die hebben bij ons thuis in de schuur eigenlijk staan verroesten. Toen we ze weg wilden doen wilde mijn zus ze hebben om er swinters planten op te zetten. En met haar dochter, mijn nicht dus, toen 4, op weg naar de kleuterschool, op de slee, getrokken door mama. Mijn achterneven hebben een luxe slee en daar ging papa dan mee. Jammer genoeg hadden wij geen heuvelachtig terrein. Mijn vader wel, die kwam uit Arnhem. Hij woonde boven aan de berg en dat ging dan zo naar beneden, en dan hielden ze ook wel wedstrijden. Maar ja, daar weet ik dus niks van. Verder wintervertier was sneeuwpoppen maken en glijbaantjes maken, waar mijn zus reuze goed in was. En dan werd het ook echt spíégel. Maar, zoals ik vroeger overal bang voor was, ook voor gladheid en ijs. Maar,zoals ik al in het begin zei, met Opa op de slee naar school. Dat was jé van hét.
Onbegrijpelijk dat we dit onderwerp nog niet hebben besproken.
Sleeën…dat deden wij op de dijk die langs een kanaal lag. Met de slee de dijk op, dan er op gaan zitten en en hup, losgooien die handel. Ik ben weleens met de slee van die dijk afgegaan terwijl de ‘baan’ waarop je naar beneden ging totaal verijsd was…spekglad naar beneden in een noodgang en nog link ook!
Mijn leukste herinnering is eigenlijk dat mijn moeder me ’s avonds laat wakker maakte toen er sneeuw lag en ze wist dat het de volgende ochtend weg was. Toen hebben we heerlijk buiten gesleeed en gegleeen.
Wat ik me altijd afvraag is waarom is het zo stil/sereen als het heeft gesneeuwd? Wie oh Wie? Vriend EE van de radio als natuurmens, of vriend René die overal wel een antwoord op heeft, of vriend Omnivoor uit mijn ex-land, of vriendin (ja die heb ik ook) Judith??? Of……
@dutchfranka: ik kan wel een aantal redenen noemen waarom een besneeuwd landschap zo sereen overkomt…
Kortom: het is echt rustiger om je heen, zowel visueel als auditief.
Ik had eigenlijk veel en veel meer reacties verwacht,sleeen hebben we toch zeker allemaal gedaan.
Nou Rene van G. vertel dan maar jongen!!!!!!
Gooi het er maar uit, we hebben jou verhaal nog niet gelezen over sleeen!!!!
@judith
Nee inderdaad.
Franca,
Ik denk dat wat Edde zegt alles wel zegt wat het moet zeggen.
Het is het gevoel he. Ik heb dat serene ook bij stromende bergbeken, parel witte palm stranden en bij het eten van echt goeie gevulde koek.
Als ik nog aan ons ijzeren sleetje denk. De eerste sporen in de sneeuw waren de bruine strepen van de roest na het ontstoffen in de schuur. Dan gingen we richting de dijk en sleeden we net zo lang tot de sneeuwlaag verranderd was in ijs
Het sleetje leek in de versteverte niet op de slee van de foto. hij was helemaal van ijzer met een paar houten latjes als zitting en maar voor een persoon. Na een half uur sleeen was alle roest er af en was ie weer net zo glad als het jaar daarvoor. 
@dutchfranka: en misschien vergeet ik de allerbelangrijkste wel: er is bijna geen geur
Vermoedelijk is “floaten” een vergelijkbare ervaring: geen prikkels, alleen maar rust…
Mijn slee had oranje ijzers eronder zitten en geen rugleuning. Echt veel heb ik er niet op gezeten want bij ons waren nergens heuvels in de buurt en om nou constant iemand te trekken of getrokken te worden zat er ook niet altijd in. Ik maakte veel liever glijbaantjes en owee als daar iemand met botte schoenen op kwam!
Opgedragen aan mijn speciale vriendin DF van de croissants:
als kind mijn eerste Barmsijzen in een prachtige sneeuwbui! Bij sneeuw horen ook Watersnippen: op zoek naar een plekje modder.
In onze HK hangen niet veel foto’s van de kids. Alleen twee als éénjarige op de slee.
En daarom kan ik zeggen: afgelopen tien jaar hebben mijn kids minstens op één dag kunnen sleeen! Hadden jullie niet gedacht he? Tot zover dit weeroverzicht
Rosebud
@Jeugd: ging jij ook met slede het zandlichaam af?
Nou vooruit. Afgelopen Pasen zijn mijn zoon en de buurjongen nog van de Zeedijk op een oranje plastic slee naar beneden gegleden. 1 maal en toen was de sneeuw alweer bijna weg.
In mijn beleving lag sneeuw vroeger in dikke pakken heel lang op straat. Maar het zal wel net zo een beleving zijn als de hele hete lange zomers van vroeger.
@EE van de radio: Ik schiet helemaal vol;
@Edde: van jou ook als je m’n naam met een ‘c’ schrijft.!
Mooie opsomming Edde. Dank je hartelijk.
kan me nog heugen vroeger hadden wij een vijver in de buurt met een dijkjes er bij gleden we zo met de slee naar beneden prachtig waar zijn die ouden wetse winters die slee heb ik nog steeds voor me eigen kinderen ooit van me opa gekregen echten jeugdherineringen kei mooi
kan me nog heugen, vroeger hadden wij een vijver, in de buurt met een dijkje er bij, en gleden we zo met de slee naar beneden, prachtig waar zijn die oudewetse winters gebleven, die slee heb ik nog steeds, voor me eigen kinderen, ooit van me opa gekregen, echte jeugdherineringen, kei mooi.
Kan me niet herinneren dat ik met een slee van een heuvel ben afgeroetsjt. Was meer dat mijn vader of moeder de slee met mijn zus en ik erop door de straten of het Gemeentebos trok.
Toen ik wat ouder was, trok ik er alleen met de slee op uit. Als ik tenminste toestemming van mijn zus had om haar slee te mogen gebruiken. Zij had die slee ooit met sinterklaas gekregen. En dan was het met vriendjes/vriendinnen sleetje trekken of een lange rij van sledes aan elkaar binden en trekken maar. Was wel altijd lastig om dat besneeuwde/bevroren touw van de sledes los te peuteren. Net zoiets als de bevroren veters van je schaatsen.
@Frits53: die roestsporen in de sneeuw, dat was waar ook! Niet van onze slee hoor, die werd na iedere sleebeurt keurig gedroogd en als de sneeuwtijd voorbij was opgeruimd met een dotje vaseline op de ijzers.
Edde
Edde prachtig zoals jij de stilte van de sneeuw zowel technisch als gevoelsmatig omschrijft.
Het klopt helemaal en zo voelt het ook vanuit mijn jeugdbeleving maar ook nu als ik in de de bergen met mijn stokken over een sneeuwplaat loop.
Alleen de Gems met zijn kletterende hoeves maakt de mens in de sneeuw stil en geeft aan,
” Wij zijn koning en koningin der bergen.”
Laat dit zo blijven.
Beste Rozemarijn,
De geuren van Phloxus en Rozemarijn roepen jeugdherinneringen op. Warme herinneringen.
Nepal doet dit mij ook. Ik was er in het jaar 2001 in mei- juni. Het is dus geen jeugdsentiment, maar ondanks dit kwam er veel sentiment vanuit mijn jeugd naar boven.
Met name de oorlogsverhalen van mijn vader en de onderduikers in onze ondergrondse schuilplaats in onze achtertuin deden de geschiedenis herleven.
Na de geweldige bergtocht door het Annapurna gebergte met mijn zoon en aansluitend India, in de armste staat Bihar keerde ik terug naar Nepal voor de terugtocht naar huis.
Geliefde Koning Bihendra werd tijdens ons bezoek aan India in zijn 29 ste regeringsjaar en een groot deel van zijn familie door hun oudste zoon en kroonprins vermoord.
Toen ik terug vloog vanuit Varanasie te India werd mij al aangegeven dat in Nepal de staat van beleg gold en dat het maar de vraag was of ik het land nog binnen kon komen.
Ik ben het land binnen gekomen. Ben anderhalf uur lopend met rugzak en wit kaartje zwaaiend van zwaar bewapend militair naar militair op elke hoekstraat gelopen.
Mijn verblijf heb ik tot grote verbazing van de eigenaar gehaald.Zittend voor de spiegel met mijn videocamera wil ik mijn reisverslag vertellen.
Het lukt niet, ik heb alleen maar zitten huilen.
De volgende ochtend was ik om 0.700 uur op het vliegveld.
Thuis gekomen heb ik het kunnen delen met mijn kinderen. Een vreemde ervaring tussen hemel en hel dat wel.
Maar als ik weer de kans zou krijgen keer ik terug naar Nepal. Geweldige bergen, vele lieve mensen en geen onderdrukking meer hoop ik.
groeten, Jo
Wij hadden gewoon zo’n houten slee. Eerst met zo’n rugleuninkje en daarna natuurlijk zonder. Wij woonden in een rustige buurt en het allerleukst was natuurlijk om na 5 uur met zijn allen achter de auto van een vader aan door de straten te sleeën. Hele slierten sleeden zo door de straten. Dat was zo gaaf!! In de hele strenge winter van 78/79 logeerde ik bij een vriendinnetje op een boerderij. Het had zo hevig gesneeuwd dat we letterlijk ingesneeuwd waren. Ik kon niet naar huis en moest op de boerderij blijven. Waar wij de slee achter de auto bonden werd hij daar achter de trekker gebonden. Met drie sleeën achter de trekker over het weiland scheuren!
Wat een feest. Tijdens diezelfde winter heb ik een hersenschudding opgelopen toen we onze hond voor de slee hadden gebonden. De slee vloog uit de bocht en ik landde met mijn hoofd tegen een boom. Daar kon mijn hoofd niet zo goed tegen. 