Het huis uitgaan
Op dinsdag 8 april 2008 geschreven door Bart 66
De meest van ons zijn op een gegeven moment het huis uit gegaan, op een enkele na waar de ouders het huis uit gaan en de zoon of dochter het huis overnemen.
Sommige zijn al vroeg het huis uit omdat het zo uitkomt of door ruzie, andere blijven hangen tot ze gaan samenwonen of trouwen op wat latere leeftijd.
Ikzelf was 23 jaar toen ik voorgoed het huis uit ging. Aan de ene kant wel mooi je bent helemaal eigen baas maar thuis was toch ook wel makkelijk bij moeders aan de tafel zitten en de was die voor je gedaan werd. Vanaf mijn 19de woonde ik al niet veel thuis meer, toen ik in dienst zat was ik alleen weekends thuis en ik heb ook nog 1,5 jaar in Canada gezeten.
Ik heb goede herinneringen van dat ik nog bij mijn ouders woonde maar toen ik het huis uit was vond ik dat toch ook wel fijn want je moet toch aan de “huisregels” aan passen.
Wanneer gingen jullie het huis uit?
38 reacties op “Het huis uitgaan”
Laat een reactie achter
ik was al vroeg het huis uit, met mijn 15de. had het maar al te moeilijk met mezelf. van school af meteen aan het werk gestuurd, te weinig zakgeld te weinig vrije tijd.
het wringde in me. Daarbij was ik de oudste thuis,het voorbeeld en waar de ouders alles het eerste mee meemaakte.
Uiteindelijk alles goed gekomen met de familiebanden en zo.
Alhoewel ik nu weer een heeeel eindje van hun vandaan woon.
Ik was pas 27 jaar toen ik het huis uit ging, het was uiteraard heel gezellig bij mijn ouders thuis, leerde 2 jaar eerder mijn ex-man kennen die al een huurwoning had en 10 jaar ouder is en trok bij hem in, raakte zwanger van mijn eerste dochter die in 1990 geboren is en dat jaar trouwden wij ook, en wij gingen toen richting de woningbouwvereniging om een andere huurwoning te kunnen krijgen omdat we boven woonden, best gezellig toen hoor, maar ik zag mij nou niet met een kinderwagen naar beneden gaan met alleen een trappenhuis, 3 weken later al de sleutel van een nieuwbouw eengezinswoning in hetzelfde dorp waar ik 16 jaar gewoond heb en sinds november 2005 woon ik nog steeds in dezelfde wijk, met nieuwe partner in een prachtige koopwoning aan het water in hetzelfde dorp…..tsja, het leven is nooit te voorspellen he?
En ik was 24 jaar, toen ik trouwde en het huis uit ging.
Ik heb een fijne tijd thuis gehad, al was het soms ruzie met mijn pa. Maar ik ben wel erg blij dat hij mijn pa was en nu hij er niet meer is weet ik dat het goed was.
Inmiddels ben ik 28 jaar getrouwd en wie weet ga ik wel echt op mezelf wonen want mijn huwelijk is niet echt je van het.
Ik heb denk ik wel iets unieks gedaan. Ik ben twee keer het huis uitgegaan. Eén keer op mijn 18e toen ik een soort overbruggingsjaar deed (Vrije Hogeschool)na mijn middelbare school , en toen ik daarna weer ging studeren in de woonplaats van mijn ouders (Rotterdam) ben ik weer een paar jaar thuis gaan wonen. Ik had veel vrijheid thuis en had het financieel goed, en had nog geen relatie, dus ik voelde weinig aandrang om het huis uit te gaan.
Uiteindelijk heb ik op mijn 24e definitief het huis verlaten, en eigenlijk alleen maar omdat mijn ouders waren verhuisd naar een huis waar ik me een beetje opgesloten voelde. Maar op kamers wonen voelde in de praktijk wel goed. Veel beter dan ik had verwacht, en ja… het had wel iets om in de weekenden met een grote zak met wasgoed weer even in je ouderlijk huis terug te komen
@ Hetty: sterkte!
Mijn vrouw ging op haar 19e met mij, 22 jaar, samenwonen in een flatje in Amsterdam Osdorp. Niet dat we het nou zo slecht hadden thuis, maar het werd gewoon tijd. Wij wilden verder.
De flat was qua huur toch wel wat aan de hoge prijs en dus moesten we zuinig beginnen. De wederzijdse ouders kwamen eens per week op visite en namen in plaats van een bos bloemen een boodschappentas vol met levensmiddelen mee. Ondanks de fin. krapte was het een heerlijke tijd.
Later gingen we in een nieuwe stad in een nieuwe provincie wonen en hebben dat tot vorig jaar gedaan. Eerst een flatje gehuurd en toen ons eerste huis gekocht en daarna ons tweede huis.
Nu wonen we voor het eerst sinds 25 jaar doordeweeks gescheiden omdat ons oude huis nog niet is verkocht en we al een ander huis in een andere provincie hebben gekocht. Zoonlief zit in het nieuwe dorp op school dus die woont samen met z’n Pa. Hopelijk komt het weer snel tot een definitieve gezinshereniging met moeder en vrouw.
Nu ik dit schrijf bedenk ik mij in eens dat ik eigenlijk voor het eerst in mijn leven “Op mijn zelf” woon. Het gaat prima, maar ik mis mijn vrouw doordeweeks wel.
Nou Rene, dan ben je vast blij met Franca en mij voor doordeweeks!!!!
@judith63
Ja hoor en Anita weet ervan. Hahahahaha
In ‘74, ik was 21 jaar, ging ik na een vakantie, waarin ik stevig verliefd werd op een meisje dat al met haar broer in een huis woonde in Amsterdam-Oost, het huis uit om daar op de zolderverdieping een nieuw leven te beginnen. De verkering heeft niet al te lang geduurd en ik verhuisde na een jaar naar het oosten van het land. Wat een verschil want als Amsterdammer ben je heel wat anders gewend. Dat wennen is goed veranderd want ik woon er nog steeds met volle tevredenheid en bijna 30 jaar getrouwd!!!
Ik ben behoorlijk laat uit het ouderlijk huis gegaan. Halverwege m’n laatste studie overleed m’n vader en omdat m’n beide zusters al uit huis waren, vond m’n moeder het wel gezellig, dat ik nog thuis was. Na m’n studie werkte ik in m’n woonplaats Den Haag, zodat zelfstandig wonen niet nodig was. Toen ik begin 40 was, ging ik bij een bedrijf werken, dat in het midden van het land gevestigd was. M’n vervoer was een motor, een BMW R100RT, dus door de volle kuip redelijk beschermd. Maar na twee strenge winters, een uur heen in sneeuw en ijs en ’s avonds weer terug, vond ik het welletjes en verhuisde ik naar de plaats waar ik werkte. Dat was een belangrijke stap in m’n leven, maar omdat ik nog een slaapkamer in het “oude” huis had, voelde het niet als iets definiefs aan. Ik ging regelmatig voor een weekend terug, want Den Haag is toch wel een prettiger oord dan een provinciestadje. Pas toen m’n moeder verhuisde en het oude huis leeg geruimd werd, kreeg ik het gevoel, dat er een belangrijke periode afgesloten was.
Ging de deur uit toen ik 27 was.
Had het wel leuk thuis maar was er ook wel aan toe.
Heb acht jaar in mijn uppie in een flatje in Amsterdam Zuid gewoond en dat was een leuke tijd.
Toen ik 19 was; in januari 1980 ging ik als tussenoplossing in een pension wonen en toen ik bijna 22 was; mei 1982 ging ik pas echt op mezelf wonen en daarover gaat een door mij geschreven, maar nog niet geplaatste log. Dus dat zou een mooi vervolg zijn op deze log van Bart66.
Ik heb wel een vraagje aan de mensen hier.
Toen ik uit huis ging verhuisde mijn moeder vlak daarna naar een kleiner huis. Als ik daar kwam voelde ik mij op visite en niet thuis, terwijl als ik bij mijn moeder kam in het huis waar ik ook nog had gewoond, kwam ik gewoon thuis. Is dat een gevoel van mij of herkennen jullie dat ook?
@Rene,Ja ik snap wat je bedoeld,Toen ik het huis uit ging,verhuizde mijn ouders ook,dus ik kwam nooit meer ECHT thuis.
Mijn vader was 57 jaar toen hij voor het eerst verhuisde,en zijn vader (mijn opa) 64 jaar
@Rene, dat weet ik niet want mijn ouders zijn niet meer verhuisd en mijn moeder ook niet na het overlijden van mijn vader. het thuis komen bleef dus ook thuiskomen. dat veranderde wel bij het leeg halen van het huis na het overlijden van mijn moeder, dan gaat er wel van alles door je heen hoor.
Leuk logje!!
Was 20 toen ik echt het huis uit ging, toen ik voor de tweede keer van school af was en voor de tweede keer aan het werk. De eerste keer van school was ik 17, woonde in Hoogeveen, werkte in Groningen en mijn ouders wilden me nog niet op kamers hebben. Vermoedden dat ik dan alleen op yoghurt zou leven en ik vermoed dat dat het geval zou zijn geweest
Met 20 leerde ik ook andere soorten voedsel kennen. Ben trouwens nog wel gek op yoghurt
Nou René, zitten we toch nog ’samen’ in hetzelfde schuitje.
Ik was 23 toen ik uit huis ging, zoals wat anderen om te trouwen. Na 3 jaar woonde ik voor het eerst lekker op mezelf en toen begon voor mij het grote genieten!
@Rene: dat gevoel ken ik ja. Mijn ouders zijn, toen wij allemaal het huis uit waren, verhuisd naar een appartement. Prachtig en ze hadden het prima naar hun zin, maar voor ons kinderen was het niet ‘thuis’, terwijl het oude huis wel altijd zo was blijven voelen. Ik heb nog wel eens gehad dat ik bij mijn ouders langs wilde, die waren niet thuis en toen ben ik gewoon in de kamer een boekje gaan zitten lezen. Omdat het zo vertrouwd was.
Ik ben trouwens op m’n 25e het huis uit gegaan. Meer omdat ik toen verkering had en me had ingeschreven voor een woning, dan dat ik er weg wilde. Ik vond het zelfs nog wel een beetje eng.
Ik was 19 en heel erg blij toen ik met m’n aanhangertje gevuld met een matras, een stoel en een tafel de oprit van het ouderlijk huis afreed. Vrijheid!!!
Ik was 18, ik moest wel het huis uit door studie in Amsterdam, dat was veel te ver reizen, ik ben daarna in Amsterdam blijven wonen en werken, dus nooit meer thuis gaan wonen.
Ik was 22 toen ik het huis uit ging, dat was hard nodig omdat het nogal botste met de nieuwe partner van mijn moeder. Vond het heerlijk, die vrijheid en zo! Heb het alleen niet zo getroffen met woonruimte, huurwoningen die in heel slechte staat bleken te verkeren enzo.
Toen ik een jaar of 19 was ging ik voor het eerst het huis uit. Alhoewel het meer langdurig logeren was. Hij woonde prachtig in een vrijstaand huis in de polder. Helaas was de liefde niet voor eeuwig en op mijn 25e kwam ik weer helemaal thuis wonen. Stond vanaf toen ingeschreven voor een woning maar dat duurde echt jaren. Ik wilde niet op een klein kamertje wonen, eten, slapen in één ruimte. En ik wilde in het dorp blijven. Kopen dorst ik niet dus dat werd wachten en dus gezellig thuis gebleven bij mijn ouders en broertje.
Op mijn 32e (na 7 jaar ingeschreven te zijn geweest) kreeg ik een huur flat toegewezen. Daar 12 en half jaar gewoond. Inmiddels een leuke man ontmoet. Toen gaan pendelen tussen zijn huis met tuin en mijn flat. Nu wonen we al weer 5 jaar samen in een koophuis in mijn dorp!!
Ik ging met mijn 23ste het huis uit omdat ik graag op mezelf wou wonen, maar als ik terug kijk dan had ik beter nog even kunnen wachten, want ik was naast mijn werk ook nog druk bezig met een studie. Ook was mijn eerste huisje een seniorenwoning waar ik bijna 3 jaar heb gewoond en het was niet echt een succes, de woning was erg klein, en ik had ook constant wat met mijn huisje dus de lol was er gauw vanaf. Mijn tweede woning een grote appartament op de begaande vloer waar ik nu nog steeds in woon, woon ik met veel plezier, ik woon hier nu alweer ruim 6 jaar, het enige minpunt is dat ik maar 1 slaapkamer heb, maar wie weet wat de toekomst nog brengt, misschien nog wel een iets grotere woning als nu met meer slaapkamers.
Ik was 20, het jaar 1980, al lijkt het bijna vooroorlogs als je dit leest.
Ik huurde onder, in een flatje van mijn oom. Huur: fl 150,-, paar tientjes gas en licht. Bank, tv, radio, tweepersoons bed, servies, pannen, lakens en dekens, alles was er. behalve een douche. Wel een woonkamer, slaapkamer, keukentje met balkon en berging.
Lekker blowen met ‘Rauhfaser’ op de radio. Discussies met vrienden tot diep in de nacht (over politiek en hoe het leven er uit zou moeten zien). Werk en een carriere bestonden nog niet.
Op de dag dat John Lennon werd vermoord, werd m’n eerste fiets gejat.
“Op de dag dat John Lennon werd vermoord, werd m’n eerste fiets gejat.
Ja de wereld was daarna nooit meer hetzelfde.
@ René van Gellekom: Dat heb ik nou ook, persoonlijke herinneringen op de dag van een belangrijke wereldgebeurtenis. Toen Robert Kennedy werd vermoord rookte ik mijn eerste sigaret. Toen John Lennon werd vermoord kocht ik voor het eerst een fiets voor een tientje.
Goh, Rene en Eirrah : Op de dag dat John Lennon is vermoord is het mij voor het eerst gelukt een gestolen fiets voor een tientje aan iemand te verkopen !
IK liep op de dag van de moord van John Lennon op de Dam toen een gozer mij een fiets te koop aanbood voor 30 gulden. Ik zei tegen hem dat hij voor dat geld maar een andere loser moest zoeken.
Goh eirraH, Robert Kennedy had beter niet vermoord kunnen worden he, was je misschien ook nooit gaan roken!!!!!!
ps: hij was niet eens kwaad.
Haha René, wat een schitterend verhaal! Wel wordt het nu een beetje off topic, maar ach!
@Frank: een half jaar later werd die damesfiets óók gejat en wie er op díe dag vermoord is, wil me niet te binnen schieten.
Ik was 29 toen ik het huis uit ging, ik ging trouwen en in Zoetermeer wonen met Frank, Thuis was het wel goed maar eens moet je verder met je leven. En mijn ouders wonen nog steeds op dat adres. Ik kom er wel ook een beetje thuis, hoewel er veel veranderd is. Ooit als het huis eens leeg moet zal het vast veel moeite kosten.
Maar hun 50 jarig huwelijk zullen ze hopelijk wel halen begin juni, maar in 3 maanden kan er veel gebeuren.
Nou Elise59, laten we daar maar niet bij stil staan he en trouwens, het hele leven is onvoorspelbaar soms, maar positief blijven is de enige oplossing he?
Mijn moeder is enkele weken geleden in een verzorgingstehuis opgenomen en mijn vader woont nog “thuis”.
Thuiskomen is ineens heel anders.
Het gaat trouwens goed met allebei. Mijn vader gaat elke dag bij haar langs ( 5 minuten lopen ) en ze is zelf ook best wel tevreden en begrijpt dat het niet anders kon. Ik denk dat ik er zelf de meeste moeite mee heb.
Over thuis gesproken: sinds de dood van mijn vader (aug 06) is het thuis anders. Ik ruik niet langer de geur van die stink sigaretten. Toch jammer… Maar van verf (was wel nodig door de nicotine). Nu mijn moeder onlangs een aantal beroertes heeft gehad is thuis nog weer anders geworden. Zelfs de buurt veranderd door de vele nieuwbouw.
Thuis is nu mijn eigen huis.
21 was ik toen ik het huis uitging. samen met mijn vriendin hadden we een bovenetage in alkmaar. In de Daf van de moeder van mijn vriendin met een vetplant op de knieen verhuisd. mijn dochter kreeg 23 jaar later een stek mee van de zelfde vetplant toen zij het huis verliet.
4 jaar in diverse zomerhuisjes gezellig gewoond.Lekker met je eigen spulletjes. Feestjes tot diep in de nacht. Op de radio het station dat jij leuk vond.Maar ook : zien rond te komen met het geld wat binnenkwam.Zelf beslissingen nemen.
Ik ging de deur uit toen ik 22 was. Mijn ouders hadden mijn verloofde het huis uitgegooid, dus restte me geen andere keus dan dat. Maar na 2 maanden maakte hij het uit. Ik mocht weer thuis komen wonen, maar inmiddels was ik zo blij met mijn vrijheid, dat ik na een korte adempauze van 2 weken (uithuilen en opnieuw beginnen) weer lekker terug gegaan ben naar mijn kamer. Om 12 uur thuis zijn op zaterdagavond had ik geen zin meer in.
Vorig jaar is mijn oudste zoon gaan samen wonen, ik vind het nog steeds ongezellig, hij en zijn vriendin waren regelmatig bij ons. Tot overmaat van ramp kreeg mijn middelste 6 weken later de sleutel van zijn appartement en was hij ook vertrokken. Nu mis ik dus het gezelschap van 3 personen, niet dat ik ze claim, ze hebben gelukkig een eigen leven, maar het huis is zo leeg. Je mist als ouder niet alleen de kids maar ook de aanloop van hun vrienden, het tot midden in de nacht bijkletsen met een lekker drankje erbij (soms tot het licht werd), de muziek die ze altijd keihard draaide. Gelukkig hebben we nog 1 kind thuis wonen waar we veel gezelligheid aan hebben.