Hooi- en strobergen
Op woensdag 4 juni 2008 geschreven door Jo Pinxt
Ze leken zo immens hoog als kind. Maar in het late voorjaar en de zomer waren dit naast het hutten bouwen onze buiten speelplaatsen. Samen met andere gehucht genootjes trokken we dan de heuvels in.
Glijbaantje spelen, verstoppertje tussen het hooi of stro, een tijdelijke hut bouwen, Sjors en Jimmy strip blaadjes lezen, vader en moedertje spelen.
Tot het moment dat een boze boer met riek achter ons aan zit en het sprinten wordt over de heuvels. Ondanks onze kleine pootjes in korte broek hebben wij het voordeel van de jeugd en de boer heeft het nakijken om vervolgens alle hooi en stro weer te ordenen.
Echt spannend wordt het tijdens het avond eten thuis. Ieder moment verwacht ik de boer met riek binnen. Het is nooit gebeurd, terwijl hij ons toch allemaal kent. Waarschijnlijk dacht hij, ik ben ook kind geweest en zo is dat.
15 reacties op “Hooi- en strobergen”
Laat een reactie achter
Spelen in de stroschuur was nogal normaal voor ons boerenkinderen, want stro werd meestal in de schuur bewaard totdat de prijs voor ’strokarton’ hoger was in de wintermaanden en de stro dan pas werd verkocht. Je had strohandelaren voor dat soort zaken, die commissies kregen.
Met vriendinnetjes menige strohut gebouwd in zo’n schuur en vaak was het niet zonder gevaar, want je probeerde wankele ‘muren’ te bouwen. Stel je voor dat een hele ‘berg’ stropakken boven op je zou vallen, je kon wel stikken. We werden ook wel eens weggejaagd uit de schuur! Niet door de boze boer, maar door een bezorgde ouder zullen we dus maar aannemen..
??:
Was inderdaad altijd spannend zo’n avontuur op de hooizolder. Het liep echter niet altijd goed af want (hoewel ik er zelf niet bij was) herinner ik me twee boerderijbranden die waren ontstaan door kinderen die met lucifers speelden op de hooizolder. Daar staat tegenover dat wij thuis op “de schelft” speelden en ontdekten dat het hooi heel warm was waarop mijn vader heeft kunnen voorkomen dat de broei een brand tot gevolg had.
Wij hadden vroeger ook 2 hooibergen op de boerderij.
Ik herhinner me nog dat we er in speelde,dat is al even geleden want die hooiberg was afgebroken na de 1972 november storm schade.
de 2de is in 1976 afgebroken,we hadden ze niet meer nodig.Later hebben we nog wel bij andere vriendjes in de hooiberg gespeeld.
Tijdens de graan oogst werd ook het stro in kleine baaltjes geperst,wij rolden een hoop bij elkaar (voordat ze door de klant werden opgehaald)en maakte een heel gangenstelsel.
In het pikkedonker door die gangen kruipen,was altijd erg leuk wel veel stof als je je neus s,avonds snoot kwam er een vracht bagger uit.
Hoewel het zeer romantisch is; overnachten met bij voorkeur je geliefde in een hooiberg heb ik dit nooit mee mogen maken. Tja, ik was een stadskind en in Den Haag zijn geen hooibergen daarvoor moet je naar het platteland.
Iedereen dacht altijd dat ik ook op een boerderij woonde omdat er altijd koeien, schapen en paarden achter ons huis liepen, maar nee, we hebben ze wel gehad,schapen 2 stuks, 2 geitjes en een aantal kippen waarvan er eentje altijd achter oma aanliep in huis
Dat was Koba!
Om ons heen waren er wel boerderijen en ik was daar uiteraard regelmatig te vinden want ik had buurvriendinnetjes genoeg.
Wanneer ik kwam spelen was het altijd verplicht om een overall aan te trekken, zo’n donkerblauwe en die kreeg ik dan van hun aan, altijd leuk was dat en dan je eigen groene regenlaarzen aan en dan ook lekker in de hooibergen struinen, of gewoon bij de kalfjes langs die lekker op je hand konden sabbelen als je je vingers in hun bekkie stopte, kriebelde wel een beetje kan ik mij herinneren, maar ik vond dat erg gezellig!
Tsja, de sfeer was altijd gezellig en zal ik nooit meer vergeten, nu woon ik in een gezellige wijk zonder boerderijen maar hier zijn er meer kinderen die met elkaar spelen enneh…ze moesten eens weten hoe leuk ik het vroeger ook had ondanks ik haast geen buurtkinderen had, mijn broer en ik waren altijd op elkaar aangewezen, samen in een hooiberg bij de buren…..vandaag zou hij 43 jaar geworden zijn en die herinneringen nemen ze mij nooit meer af.
Al ben ik dan geboren en getogen in Den Haag, ik denk dat ik toch over een aardige dosis ervaring aangaande het boerenbedrijf beschik.
In 1952 verhuisden we naar het Bezuidenhout. In het gebied, waar nu de wijk Mariahoeve ligt, lagen enkele boerderijen, waaronder inderdaad een boerderij genaamd Mariahoeve. Midden in dit gebied hadden we een flinke volkstuin, in de buurt van een boerderij. Omdat daar kinderen waren van ongeveer onze leeftijd (ik heb twee jongere zusters), speelden we daar regelmatig. En we speelden ook graag in de hooiberg, al was dat meer een stapel hooi onder een dak van een schuur, die aan één kant open was. Ik vond het gegraaf in de hooiberg en het verstoppertje spelen erg spannend en kan nog steeds genieten van de reuk van heerlijk geurend hooi. De “boerendochter” was net iets ouder dan ik en achteraf gezien probeerde ze me te versieren in het hooi, maar ik was toen nog te jong en te groen om te beseffen wat het betekende. Helaas kwam er een abrupt einde aan de pret toen een hooivork van de berg afgleed en zich door m’n kaplaars in m’n voet boorde. Soppend in het bloed ging ik de boerderij in waar m’n voet werd verbonden met de filterdoeken, die ze gebruikten voor de melk.
Daarnaast gingen we bijna elke zomer op de fiets naar een boerderij in de buurt van Alkmaar, om twee weken te logeren. M’n vader had hier in de oorlog ondergedoken gezeten en werd als een soort zoon gezien. We hielpen voor zover het kon ook mee met de dagelijkse werkzaamheden. Als 11 en 12-jarige heb ik zelfs kleine stukjes met de tractor gereden. Van het begrip kinderarbeid had nog niemand gehoord. Achter de boerderij stond een echte hooiberg, met een dak dat met lieren gehesen kon worden. Ik heb vaak geholpen om het hooi van het land op karren te krijgen en het vervolgens mooi recht op de hooiberg te krijgen. Als de hooiberg “vol” was, werd de rest van het hooi “ingekuild”, dat wil voor de leken zeggen dat op het land een berg werd gemaakt en vervolgens de grond rondom afgebraven werd en op de berg gegooid. Door de druk werd het hooi geplet, verloor een hoop vocht en werd daardoor een compact geheel dat niet ging rotten, waardoor in de winter voldoende voer voor de koeien beschikbaar was. De lucht van het vrijkomende vocht vond ik ronduit smerig.
Toen tijdens een winterstorm de hooiberg-constructie het begaf, werd in de zomer een nieuwe gezet door de locale timmerman. Ik heb met ontzag de man bezig gezien. In z’n eentje zette hij in twee dagen een complete hooiberg neer. En alles met handgereedschap, dat hij in een kist op z’n brommer vervoerde.
Als ik nu nog ergens de geur van pas gemaaid hooi opsnuif, komen al deze herinneringen weer boven. En dat voor een “cityslicker”
Ik ben weleens bij een boerderij geweest maar heb nooit in de hooiberg gespeeld. Hooibergen doen me denken aan hooi’broei’, met kans op brand…
Mijn jeugd bracht ik voornamelijk in Amsterdam door en daar heb je geen hooi of strobergen. Ik was wel altijd jaloers op Swieber die in zo een ding sliep. Hier in mijn nieuwe omgeving zie je ze niet veel, maar ze zijn er wel.
Echt in het hooi spelen heb ik nooit gedaan, mijn oudoom had een boederij waar we als kind wel kwamen, maar daar trokken de paarden me meer dan het hooi.
Ik weet wel (we woonden aan de rand van de stad) dat er vlas op het land stond en wij de blauwe bloemen wilden plukken, en later als het vlas in schoven stond te drogen, dan waren het net allemaal kleine tentjes waarin wij wel speelden. Dat tenminste zolang de boer het niet zag, want die joeg je gelijk naar huis.
Ik kom zelf van het platteland, hadden thuis geen boerderij maar woonde tussen de boerderijen in het landelijke Noord Holland. De buren hadden een hooiberg. Het leuke was om in zo’n aanvoer buis (hoe noemde ze dat ding eigenlijk?) van de hooizolder naar beneden te glijden. In de hooitijd ging ik wel eens mee ‘hooien’. We maakten hutten van hooibalen. Kan me herinneren dat we stiekem een sigaretje rookten in zo’n hut. Het liep maar net goed af…
??:
Wel leuke herinneringen aan die tijd, behalve aan één ding niet…hooibroei.. de hele hooiberg ging in vlammen op.
Actueel voor mij aangezien ik een boerderij heb.
Hooi ligt in pakken op de hooizolder.
In de buurt werd met het warme weer ook weer druk gehooid.
Ook mijn eigen land laat ik weleens hooien.
Zou wel zo’n ouderwetse hooiberg willen met vier “poten” en een dak erboven.
Van school uit gingen we een keer bij een klasgenootje op de boerderij kijken. Ik weet nog wel dat zij ook altijd naar de boerderij ’stonk’. Maar op de boerderij aangekomen zagen we in wat voor vrijheid ze leefde als ze daar was, met zijn allen op de hooiberg geklommen en daar hebben we de hele middag zo wat zitten spelen, geweldig om je er vanaf te laten vallen!
Dit alles was net voor de grote schoolvakantie en wat ben ik ziek geweest, ik had nog nooit last gehad van hooikoorts maar ik kreeg het nu in alle heftigheid!
Nadien (gelukkig) nooit meer hooikoorts gehad maar me ook nooit meer op een hooiberg begeven!
Leuke log! Dit brengt wel wat nostalgie bij me naar boven. Het had altijd wel wat, het spelen in zo’n hooiberg.
vreselijk, al die grote spinnen erin!!
stiekem de hooiberg in met een vriendinnetje en dan deden we al onze kleren uit en gingen rollebollen en dat kriebelde zo lekker. 1 keer kwam ik thuis en had nog hooi in mijn onderbroek dat vond mijn moeder niet leuk ze dreigde toen met billenkoek maar dat kreeg ik niet.