Oude legertelefoons
Op zaterdag 7 juni 2008 geschreven door Frank Faber
Er bestaat al een log over het fenomeen blikjestelefoon maar de telefoon waar ik het over heb is toch iets heel anders. Van een vriendje kreeg ik ooit twee oude legertelefoons die op witte kat batterijen gingen, je weet wel, van die platte batterijen met een kort en lang staafje. Die telefoons moest je met twee stroomdraden met elkaar verbinden. Hoe hij eraan gekomen was is me nog steeds een raadsel, waarschijnlijk een overblijfsel van zijn pa of een oom uit de diensttijd.
Ik had ook een achterbuurjongen die net als ik Frank heette en wij spanden een draad van mijn raam naar het zijne, dus over onze achtertuinen heen. Een draad was niet geïsoleerd maar de andere wel en zodoende kon er geen kortsluiting ontstaan. Mijn kamer was destijds aan de achterkant en de zijne ook en toen hadden wij dus een soort hotline. Ik geloof dat er een knop opzat om bij hem een signaal over te laten gaan als je wilde praten en omgekeerd natuurlijk ook. Echt veel plezier hebben wij er helaas niet van gehad want de batterijen waren om de haverklap leeg en op een gegeven moment heb ik beide telefoons helemaal uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet en dat had ik beter niet kunnen doen want daarna functioneerden ze helemaal niet meer en belandden ze uiteindelijk in de afvalbak.
Als je met elkaar sprak had je het gevoel of je een van de spelers in een spannende politiefilm was hoewel ik me absoluut niet meer kan herinneren waar we het over hadden. Maar toch is dit voor mij een dierbaar stukje jeugdsentiment. Het contact met mijn naamgenoot is overigens compleet verbroken na zijn verhuizing.
12 reacties op “Oude legertelefoons”
Laat een reactie achter
Kan ik eigenlijk niet over meepraten, dus Over en Sluiten.
Dat geldt ook voor mij helaas, no comment!!
Legertelefoons niet.
Ik heb hier nog wel enkele bakelieten telefoons met van de draaischrijven staan. Was leuk nummer draaien : bij de 9 duurde het lekker lang.
@Frank : ik heb al veel mensen die ik uit het oog ben verloren via “hyves” terug gevonden. Is heel leuk en gratis …
Ik herken je verhaal over deze legertelefoons bij een log over zelf gemaakte telefoons.
Heb geen herinnering aan de legertelefoon, ben niet in dienst geweest
Weleens zoiets gezien in de serie MasH.
Freddie Dekker en ik hadden ook zo een soort verbindingen met elkaar. Freddie woonde naast ons en dus trokken we een draad van hem naar mij met aan elk eind een soort babyfoon.
De lol was er snel af. Later heb ik zelf nog wel eens een babyfoon(niet zoals we die nu kennen) gehad om van de huiskamer naar de slaapkamer te kunnen spreken.
Tegenwoordig heb je grappige portofoontjes voor rond de 45 euro waarmee kinderen spelen op straat.
Ik heb geen ervaring met legertelefoons vanuit m’n diensttijd. Ik zat bij de Luchtmacht, en daar werd weinig aandacht besteed aan velddienst en dat vond ik in het geheel niet erg. Ik had dan wel geen legertelefoon, maar ik had wel een vergelijkbare manier van communiceren met een vriendje op het zelfde portiek. Ik had een voor-de-oorlogse buizenradio, een Eitje van Philips voor de kenners. Op de grammofoon aansluiting had ik een kabel aangesloten en buitenom langs de gevel naar de slaapkamer van dat vriendje laten lopen. Daar werd een luidspreker aangesloten. Dat vriendje had moeite met opstaan ’s ochtends, maar dat was met deze installatie mooi afgelopen. Met een schakelaar kon ik omschakelen tussen luisteren en spreken, dus ik zorgde er voor dat hij elke morgen van schrik naast z’n bed stond.
Ik heb toch wel een beetje jeugdsentiment met telefoons. Een neef werkte bij de PTT telefoondienst. Nu werd overtollig PTT materiaal gedumpt op een stortveld bij Loosduinen. Regelmatig werd er een vrachtwagen gelost, die en passant de rest vergruizelde. Als je op tijd kwam, kon je er interessante zaken weghalen. Deze neef wist dus precies wat je wanneer kon vinden. Het gevolg was dat hij een complete telefooncentrale thuis had staan met zo’n tien telefoons verdeeld over het huis. Z’n ouders waren dan ook helemaal niet blij met al die kabels door het huis. Maar het werkte perfect, want de kwaliteits-eisen van de PTT waren hoog. Toen de neef verkering kreeg, werd z’n interesse in de telefoons minder en werd het huis uiteindelijk draadloos. Het bizarre was dat z’n ouders zelf géén officiele PTT telefoon aansluiting hadden. Ik heb toen een paar bakelieten telefoon ge-erfd. Ik heb toen stiekem een extra telefoon aangesloten op onze bestaande telefoon thuis. In die tijd moest je huur betalen voor de toestellen, dus dat was mooi meegenomen.
Ik hoop dat m’n verhaal niet teveel off-topic is geworden.
Nee hoor wr1944, ik vind jou verhalen altijd leuk om te lezen!
Bij de Tandy kochten een vriend en ik een intercom. Onze huizen stonden een goeie indirekte 100+ meter van elkaar. We hadden diverse obstakels te overwinnen. Zo’n draad kon je niet van huis naar huis spannen, dus moest het ondergronds. Het grootste obstakel waren de stoep, de klinkers van de straat en daarna de lange stoep naar zijn huis. Op een avond waren zijn ouders er niet, dus we sloegen toe. Vanaf mijn tuin was het makkelijk om de middendraad (we hadden drie stukken berekend) onder de stoeptegels te krijgen. De rand van de stoep was moeilijker en daarna elk klinkertje lichten en de draad neerleggen. We kregen hulp van zijn broer en zijn vrienden die met hun auto’s over de klinkers reden om ze weer aan te drukken. Dit moest allemaal snel, want je wilt in het midden van de straat niet opvallen. Vervolgens elke stoeptegel richting zijn huis lichten (zo’n 50). De ’schade’ viel mee, want alleen de klinkertjes lagen een beetje vreemd daar in de straat, maar de stoeptegels bleken verbazingwekkend mooi te liggen. De kabel moest daarna via de tuin het huis in en hij had een soort onderloop vol met webben, maar het ging allemaal prima en via een luchtkoker kon de kabel mooi naar boven worden getrokken. Bij mij ging de kabel via het voorpad en zijkant van het huis middels een klein boorgaatje door het kozijn de kelder in. De onderkant van de trap naar boven was het dak van de kelder en zo wist ik middels een klein boorgaatje andermaal een perfect gelegde kabel helemaal naar zolder aan te leggen. Toen het moment supreme: drie lange stukken kabel aan elkaar verbonden en aangesloten op de kleine interkommetjes…..het werkte!! Daar hebben we veel plezier aan beleefd en net als FF hadden we dus een hotline.
.
Op een gegeven moment werkte het systeem niet meer en ik vermoed dat mijn vader tijdens het spitten het kabeltje had geraakt
Mooie verhalen, geniet ik van.
Als 18e jarige had ik eens in een dumpzaak een radiozendinstallatie gekocht.
Met een vriend op een scooter wilden we naar een rustig plekje gaan om daar proberen contact te krijgen met iets of iemand.
We waren nog maar net op weg of een patrouille auto van de Rijkspolitie kwam achter ons aan.
Het viel ook ja niet op, twee jongens met een loei van een zendapparaat met een lange antenne.
We moesten de zender op het politiebureau met bijlen total los slaan.
De interesse voor radio’s en dan speciaal zendapparatuur is gebleven en ben dan ook via de 27 mc. gelicenceerd radioamateur geworden.
Ja, ik herinner me zeker wel die legertelefoons. Als we in de jaren vijtig op padvinderskamp gingen had iedere patrouilletent zo’n telefoon, ingebouwd in een ijzeren kastje. M.b.v. grote haspels waarop het draad was gewikkeld werden de verbindingen gemaakt.
Als je iemand wilde bellen moest je vrij fors aan een hendel draaien en ging elders dus de bel over. Als je wilde praten moest je een knopje op de hoorn indrukken. Was je klaar dan riep je “over”, dan knopje loslaten en dan kon je de andere persoon horen.
Boslust Schoolkamp lagere school. De klassen 5 en 6 werden in groepjes verdeeld en elk groepje kreeg zo’n telefoon mee om in hun “schuilhonk” ergens in het bos te plaatsen en zo contact te houden met het “hoofdkwartier”. Nadeel was dat je door de draden te volgen binnen een mum van tijd wist waar de schuilhonken van andere groepen gelegerd waren.
Mijn vader handelde in de 60er jaren in z.g. 19sets uit de USarmy. deze plaatste hij aan boord van Urker schippers. hij kocht dan ook veldtelefoons, in metalen kast met een grote bel, lamp en een seinsluitel met uiteraard een koptelefoon met microfoon. Die kregen wij (mijn broer en ik) en binnen de kortste tijd hadden wij met vriendjes uit de buurt een heel netwerk van wel 7 gebruikers en de nodige honderden meters kabel. Er gingen inderdaad 2 platte batterijen in, veel plezier gehad indertijd en nooit geen klachten gehad over de draden die door tuinen en over daken moesten.